Uprawa gatunków rodzimych Wstęp



Pobieranie 431.9 Kb.
Strona8/11
Data07.05.2016
Rozmiar431.9 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

Rutewnik jaskrowaty Callianthemum corandrifolium(ST:4) bardzo delikatny, aczkolwiek wytrzymały i stosunkowo tolerancyjny gatunek. Bardzo rzadko spotykany w hodowli, jedynie u koneserów. W odpowiednich warunkach będzie kwitł i rozrastał się regularnie, aczkolwiek powoli. Polecam go wyłącznie doświadczonym ogrodnikom. Jedyne stanowisko, jakie widziałem w naturze było na skałach bezwapiennych, a on sam rósł w grubej i zbitej warstwie z dobrze rozłożonej materii organicznej. Traci liście na zimę, a zalążek kwiatu produkuje jeszcze latem (pod powierzchnią ziemi).
Stanowisko: od w pełni nasłonecznionego do półcienia i otwartego cienia. Bezwzględnie powinien mieć zapewnioną jakąś formę drenażu, na znacznym podwyższeniu, najlepiej na skalniak. Na stok o dowolnej ekspozycji, choć na stanowiskach o ekspozycji południowej, nagrzewających się, rośnie wolniej. Chętniej kwitnie w pełnym słońcu, ale z chłodnym podłożem. Można go sadzić w zagłębionych szczelinach, co będzie odpowiednio schładzać podłoże, przy jednoczesnym pełnym nasłonecznieniu. Z moich obserwacji wynika, że dopóki w podłożu nie jest utrzymywany nadmiar wody jest on tolerancyjny pod kątem innych warunków.

Podłoże: trudno wskazać idealne podłoże dla niego. Na pewno musi być bezwapienne. Ze względu na to, że jest to gatunek z natury wolno rosnący, ewentualny szybszy wzrost w zależności od warunków i podłoża, jest trudny do zauważenia. Mogę jedynie napisać, że wydaje mi się, jakoby szybciej rósł i chętniej kwitł na podłożach bardzo organicznych. Skład: ziemia kwiatowa : ziemia mineralna w proporcjach 2(3) : 1. Na takim podłożu lepiej rósł w pełnym nasłonecznieniu. Uprawiam go również z dużym sukcesem w mieszance zdecydowanie bardziej przepuszczalnej, mineralnej, ale w półcieniu, co chroni ją przed nadmiernym wysychaniem. Skład: podłoże mineralne : ziemia kwiatowa/inna organika : żwirek : piasek w proporcjach 1:2:1:1.

Podlewanie: zdecydowanie należy dobrać mu stanowisko i podłoże tak, aby nie było konieczności podlewania go zbyt często. Nigdy nie należy pozwolić podłożu wychnąć. Wydaje się jedynie spowalniać swój wzrost i marnieć, kiedy jest okres długotrwałych opadów, rośnie na małym wyniesieniu ze słabym drenażem i bardzo kamienistym podłożu. W pozostałych przypadkach deszcze mu nie szkodzą, tak samo jak częste podlewanie.

Rozmnażanie: mimo, iż dwukrotnie uzyskałem pełne nasiona, to były to jednostki i nie testowałem warunków wysiewu. Na pewno należy to czynić w warunkach identycznych jak dla roślin dorosłych. Tutaj polecałbym bardziej podłoże organiczne oraz odpowiednio stabilniejsze warunki wilgotnościowe jak i mniejsze nasłonecznienie. Wysiewałbym świeże nasiona. Na szczęście gatunek ten doskonale się rozrasta. Posiadając kępę takiego osobnika, będziemy mieli dużą ilość pojedynczych roślin, gdyż nie są one z sobą w żaden sposób zrośnięte. Dwa stożki wzrostu, w krótkim czasie będą dwoma odrębnymi osobnikami. Można go bardzo łatwo rozsadzać pamiętając o jego niezwykle głębokim i delikatnym systemie korzeniowym. Jego uszkodzenie będzie się wiązać ze znacznym zmniejszeniem wielkości rośliny w kolejnym sezonie lub, co gorsza jej utratą. Osobiście uważam, że w kępie wygląda atrakcyjniej, jak pojedynczo.
Sasanka Pulsatilla ssp. UWAGA! W przypadku wszystkich rodzimych sasanek proponuję unikać przesadzania lub naruszania, w jakikolwiek sposób, spokoju systemu korzeniowego. Regeneruje się on bardzo powoli (ok. 2 lata) i tylko w idealnych dla gatunku warunkach. Jego uszkodzenie lub odgnicie (przy za wilgotnym podłożu) należy z 90% prawdopodobieństwem wiązać z obumarciem rośliny w danym lub następnym sezonie!
Sasanka alpejska Pulsatilla alpina – (ST:5) gatunek wysokogórski, może sprawiać problemy w uprawie na nizinie. Dobrze ukorzenione osobniki powinny być odporne i dobrze kwitnąć. Wrażliwa na przymrozki bez pokrywy śnieżnej.
Stanowisko: raczej na stanowisko zdrenowane, na skalniak, aczkolwiek widywałem zdjęcia tego gatunku skutecznie uprawianego na poziomie ziemi. Dobrze nasłonecznione, ale najlepiej z nieco chłodniejszym podłożem. Unikałbym miejsc wyeksponowanych na południe, raczej wybierałbym zagłębioną szczelinę, albo za kamieniem. Dobre będą również zbocza nachylone w kierunku północnym, ale ciągle z dobrym dostępem do słońca.

Podłoże: przede wszystkim bezwapienne, silnie mineralne, mało żyzne i przepuszczalne. Utrzymujące stale nieznaczne ilości wilgoci. Proponowane podłoże: kruche podłoże mineralne : plastyczne podłoże mineralne : drobny żwirek bazaltowy/ pokruszona skała : ziemia ogrodowa w proporcjach 2:1:1:1(2).

Podlewanie: dobrze ukorzenione rośliny mogą nie wymagać podlewania, ewentualnie podczas większych upałów.

Rozmnażanie: jak wszystkie sasanki jedynie z nasion, które najlepiej wysiewać od razu po zbiorze. Powinny kiełkować w przeciągu kilku tygodni od wysiania, ale mogą również wejść w spoczynek i skiełkować dopiero na wiosnę. Dla lepszego przylegania ich do podłoża proponowałbym odrywać ogonki nasienne i lekko docisnąć do podłoża lub lekko posypać piaskiem. Podłoże do wysiewu może być następujące: drobny piasek : ziemia ogrodowa : torf w proporcjach 2-3:1:1. W ten sposób będzie ono odpowiednio luźne i przepuszczalne, mało żyzne, kwaśne i trzymające dobrze wilgoć. Ewentualnie, jeżeli wyda się zbyt suche, można dodać więcej torfu. Siewki należy trzymać w półcieniu, a podłoże utrzymywać stale lekko wilgotne. Proponowałbym wysiewać do głębokich i większych doniczek żeby system korzeniowy siewek miał pełną swobodę wzrostu. Rośliny o liściach 4-5cm można wysadzać na miejsce stałe.

Sasanka łąkowa Pulsatilla pratensis(ST:2) łatwa w uprawie i rozmnażaniu, tolerancyjna. Najatrakcyjniejszy jest podgatunek czarny ssp. nigricans, gdyż podgatunek łąkowy ssp. pratensis ma zwykle blady, fioletowo-szary kolor. Proponowałbym wziąć pod uwagę, że ta roślina, szczególnie duże kępy mogą całkowicie zasłonić sporą część ziemi. Dlatego należy sadzić ją w odpowiedniej odległości od innych roślin.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, najlepiej, aby było dobrze zdrenowane, ale nie musi być podwyższone. Ciepłe i umiarkowanie suche.

Podłoże: zarówno wapienne jak i bezwapienne, piaszczyste lub mineralne i koniecznie przepuszczalne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : żwirek/piach : ziemia ogrodowa w proporcjach 2:1:1. W naturze rośnie raczej na podłożach wapiennych, dlatego proponuję całość zawapnić. Jeżeli podłoże wyda się zbyt zbite można dodać więcej żwirku dla jego rozluźnienia, jednak ten gatunek, jest najbardziej odporny na wilgoć. Moja sasanka jest uprawiana na skalniaku i czasami podlewana 2-3 razy dziennie. Doskonale sobie radzi w tych warunkach mając dobry drenaż. Potrafi rosnąć w szczerym piachu, ale tej metody nie polecam.

Podlewanie: nie wymaga go wcale. Rośliny, które rosną w niepodlewanym podłożu, narażone na okresy całkowitej suszy, wykształcają bardzo liczne zgrubienia na korzeniach, które prawdopodobnie są magazynami wody. Dlatego jest ona w pełni przystosowana do braku jakiejkolwiek wilgoci.

Rozmnażanie: jak sasankę alpejską, z tą różnicą, że po skiełkowaniu wszystkich nasion i dobrym ukorzenieniu się siewek, można je wystawić na pełne słońce. Mieszankę polecam zawapnić. Nasiona kiełkują zwykle bardzo szybko (1-3 tygodnie) i rosną nie małe jeszcze w tym samym sezonie.

Sasanka otwarta Pulsatilla patens (ST:4) trudna i delikatna, oraz rzadko kwitnie. W uprawie najczęściej spotykany jest podgatunek żółty, pochodzenia z Rosji P. patens ssp. flavescens, wbrew temu co niektórzy sądzą o tym podgatunku, nie jest to bezpłodny mutant i jak najbardziej można ją rozmnażać poprzez wysiew.
Stanowisko: może być uprawiana na dwa sposoby. Zdecydowanie lepiej rośnie i kwitnie na pełnym słońcu, jednak w takich warunkach pożyje krócej. Uprawiana w warunkach półcienia, pożyje dłużej, ale będzie kwitła sporadycznie. Nawet w miejscu o nieograniczonym dostępie do słońca, wcale nie musi kwitnąć co roku. Osobiście proponowałbym uprawę na prażącym słońcu, na stanowisku suchym, nagrzewającym się i doskonale oddającym nadmiar wody.

Podłoże: koniecznie bezwapienne, bardzo mocno piaszczyste i przepuszczalne. Proponowane podłoże: drobny piasek : żwirek : ziemia ogrodowa : torf w proporcjach 4:2:1:1. Podłoże musi ostatecznie być bardzo sypkie, w tym celu dodajemy żwirku. Powinno mieć charakter jakby „brudnego” piachu. Podłoże nie może się zbijać. Powinniśmy zawsze być w stanie z łatwością dokopać się ręką na dużą głębokość, gdzie powinno być jedynie nieznacznie wilgotno. Z wierzchu może wysychać. W takich warunkach nie urośnie praktycznie żadna siewka, ale dorosłe osobniki będą rosły doskonale.

Podlewanie: ten gatunek jest wyjątkowo wrażliwy nawet na nieznacznie podwyższoną wilgoć w podłożu. Gdyby do powyższej mieszanki nie dodać dla rozluźnienia żwirku, mogłaby ona wiązać za dużo wilgoci przez zbyt długi okres. Dlatego jeżeli decydujemy się podlewać ten gatunek to tylko w okresie długotrwałych upałów i nie często.

Rozmnażanie: jak sasankę alpejską, z tą różnicą, że po skiełkowaniu wszystkich nasion i dobrym ukorzenieniu się siewek, można je wystawić na pełne słońce. Kiełkuje średnio dobrze zwykle w ciągu kilku tygodni, a siewki początkowo są bardzo wrażliwe.

Sasanka słowacka Pulsatilla slavica (ST:3) w Polsce rośnie tylko na jednym stanowisku w Tatrach. Odporna na mrozy i bezśnieżne przymrozki. Chętnie kwitnie i dobrze się sieje.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, najlepiej podwyższone z dobrym drenażem, raczej na skalniak.

Podłoże: powinno dobrze trzymać wilgoć, aczkolwiek być mineralne i bardzo ubogie w składniki organiczne. Wyjątkowo jako jedyny z rodzimych gatunków bezwzględnie wymaga jonów wapiennych w podłożu. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : piasek : żwirek : ziemia ogrodowa, w proporcjach 2:1:1:1. Całość nieznacznie zawapnić.

Podlewanie: jako jedyny gatunek może być regularnie podlewana i raczej nie narażałbym jej na przesuszenie.

Rozmnażanie: aby sobie ułatwić kwestię wysiewu proponowałbym dokonywać go w otoczeniu rośliny matecznej od razu po zbiorze. Kiełkują zwykle szybko, w przeciągu kilku 2-3 tygodni. Można również wysiewać do doniczki, odpowiednio głębokiej i dużej, do podłoża identycznego jak dla osobników dorosłych. Zapewnić stałą wilgotność podłoża i początkowo warunki półcienia. Można wysiewać jak sasankę alpejską, jedynie dodając wapnia.

Sasanka wiosenna Pulsatilla vernalis(ST:5) jest prawdopodobnie jednym z najdelikatniejszych i najtrudniejszych w uprawie z rodzimych gatunków roślin. Jest rośliną zimotrwałą, która wytrzyma wszelkie mrozy i przymrozki, ale jest bardzo podatna na odgniwanie. Polecam dokładne przemyślenie miejsca uprawy i wcześniejsze jego przygotowane, aby sprawdzić jak będzie się zachowywało, zanim posadzi się w nim jakąś roślinę. Dodatkowo w ofercie są dwa „typy” tej sasanki. Część roślin jest pochodzenia wysokogórskiego, część nizinnego i istnieją subtelne różnice w ich tolerancji na wilgoć. Zdecydowanie najtrudniejsze są rośliny z pochodzenia nizinnego, natomiast częściej w ofertach spotka się rośliny z Alp, nieco łatwiejsze w uprawie, ale ciągle bardzo trudne.
Stanowisko: od w pełni nasłonecznionego do półcienistego. Zdecydowanie proponowałbym sadzić ją na skalniakach, na znacznym podwyższeniu i z dobrym drenażem, w półcieniu. Uprawa na poziomie gruntu jest niezwykle trudna i jest prawie niemożliwe dobranie odpowiedniego podłoża; zakładając, że nie posiadamy go od razu w całym ogrodzie.

Podłoże: koniecznie musi być bezwapienne i kwaśne, jedynie minimalnie wilgotne, ale nie może także całkowicie wysychać. Do tej pory jedyna mieszanka, w której ten gatunek mi rósł kilka lat, a nawet zakwitł była jak dla typowego skalniaka. Zdecydowanie mineralna, kamienista, mało organiczna. Gatunek padł podczas wielotygodniowych opadów deszczu, co wydaje się jest do uniknięcia. W tej chwili mogę jedynie zaproponować nową wersję podłoża, które nie było jeszcze testowane.
Proponowane podłoże: kruche podłoże mineralne : plastyczne podłoże mineralne : żwirek (z kwaśnego kamienia) : pylasty piach w proporcjach 3:2:3:1. Żwirek i piach są do ewentualnego rozluźnienia konsystencji mieszanki. Żwirek należy dodać zawsze, ewentualnie mniej lub więcej. Pylasty piach nie jest koniecznością. Frakcja organiczna jest istotna i powinna stanowić bardzo małą część, np. garść na 2 litry mieszanki.

Podlewanie: bardzo rzadkie, ale jednak proponowałbym od czasu do czasu, szczególnie w okresach upałów. Przed każdym podlaniem sprawdzałbym czy w podłożu jest wilgoć. Jeżeli czuć, że na głębokości poniżej 2cm podłoże jest wilgotne, nie należy go podlewać.

Rozmnażanie: jeżeli sasanka zakwitnie, to zazwyczaj połowa z wyprodukowanych nasion będzie pełna. Najlepiej je zebrać odrywając od pędów, ale nie na siłę. Powinny odchodzić przy lekkim pociągnięciu, ale jeszcze nie odpadać przy dotykaniu. Dla lepszego przylegania ich do podłoża proponowałbym odcinać ogonki nasienne, a same nasiona lekko docisnąć do podłoża. Należy je wysiewać w warunkach otwartego cienia lub półcienia w następującym podłożu: drobny piasek : ziemia kwiatowa : torf w proporcjach 2:1:1. Ziemia kwiatowa trzyma mniej wilgoci od ogrodowej, jest lżejsza i nie spaja tak bardzo całej mieszanki. Doniczkę trzymać w półcieniu. Podłoże powinno być stale lekko wilgotne. Kiełkowanie zaczyna się po kilku tygodniach. Niestety, mimo, iż kiełkuje stosunkowo dobrze, to spora część roślin obumiera przy podwyższonej wilgotności, a szczególnie zimą. Jeżeli zdecydujemy się na przetrzymanie siewek w piwnicy lub szklarni, zapewniając dodatnie lub mało ujemne temperatury, należy się liczyć z chorobami grzybowymi. Szczególnie jesienią i wiosną można profilaktycznie traktując jako podlewanie, spryskać całe podłoże fungicydem, np. Topsinem. Stężenie jak dla roślin ozdobnych. Po przetrwaniu pierwszej zimy przeżycie siewek znacznie wzrasta. Można je wówczas przesadzić do podłoża jak dla roślin dorosłych, z zachowaniem półcienia. Dopiero po przetrzymaniu kolejnego sezonu w doniczkach, można wysadzić je w kwietniu (lub wrześniu) na miejsce stałe. W ten sposób maksymalizuje się szanse na przeżycie jak największej liczby siewek. Życzę powodzenia każdemu amatorowi tego gatunku.

Sasanka zwyczajna Pulsatilla vulgaris(ST:2) gatunek uznany za wymarły w Polsce, ale być może gdzieś się jeszcze ukrywa. Rośliny o pochodzeniu dzikim są nieco odmienne od szeroko oferowanej botanicznej sasanki zwyczajnej. Przede wszystkim nie będzie rosła w każdym, dowolnym podłożu, słabiej się rozrasta i ma piękny intensywny kolor kwiatów, jedynie fioletowej barwy. Gatunek ten podobnie jak sasanka łąkowa ma tendencję do tworzenia dużych kęp, dlatego wybierając dla niego stanowisko i komponując podłoże, proponowałbym stwarzać mu nieco trudniejsze warunki wzrostowe. Wówczas nie utworzy znacznych kęp. Będzie tworzyć pojedyncze rozety i kwitnąć 1-4 kwiatami. Wszystko zależy od gustu uprawiającego.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, najlepiej, aby było dobrze zdrenowane, podwyższone i nagrzewające się.

Podłoże: z uzyskanych informacji wynika, że na naturalnych stanowiskach rośnie ona na podłożach zawierających jony wapienne, ale raczej kwaśnych. Na podstawie własnych obserwacji wywnioskowałem, że równie doskonale czuje się w podłożu bardzo silnie zawapnionym, co bezwapiennym. Wynika z tego, że jest ona tolerancyjna pod kątem wapnia w podłożu. Natomiast możliwość uprawiania jej z liczniejszymi gatunkami wapieniolubnymi, przemawia właśnie za takim podłożem. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : piasek : żwirek : ziemia ogrodowa w proporcjach 3:1:1:1. Całość proponowałbym jednak zawapnić.

Podlewanie: w zasadzie nie wymaga, ze względu na długi, palowy korzeń. Nie szkodzą jej nawet długotrwałe ulewy. Jednak jak sasanka łąkowa i otwarta dobrze sobie radzi w bardzo suchych warunkach.

Rozmnażanie: należy uważać na ilość wysiewanych nasion. Nadzwyczaj doskonale kiełkuje na takim stanowisku i podłożu jak opisane powyżej. Pozwolę sobie opisać kiełkowanie i wzrost tego gatunku u mnie. Wysiana późnym latem (sierpień/wrzesień) na miejsce stałe. Spora część nasion zdążyła skiełkować jeszcze przed zimą. Mimo bardzo mroźnej zimy i dużego przymrozku w maju, siewek nie ubyło. Po pewnym czasie zaczęły również kiełkować pozostałe nasiona. Przez cały rok siewki rosły doskonale, a pod koniec ich pierwszego sezonu były już bardzo duże i wytworzyły głęboki system korzeniowy. Kolejnej wiosny aż 10 z ok. 30 roślin zakwitło. Ku mojemu zdziwieniu, mimo pierwszego kwitnienia, wszystkie osobniki zawiązały pełne nasiona. To pokazuje jak doskonale ten gatunek rośnie i rozmnaża się w uprawie. Jest jednocześnie niezwykle zaskakujące jak to możliwe, że przy takim potencjale, wymarł w naturze.

Siekiernica górska Hedysarum hedysaroides – (ST:2) łatwa i tolerancyjna, zdecydowanie trudniejsza do dostania. Mimo, iż potrafi urosnąć duża, co roku naturalnie traci pędy i od nowa zaczyna wzrost wiosną.
Stanowisko: jako gatunek wysokogórski również proponowałbym ją wyłącznie na skalniak. Jako, że na stanowisku z pełną swobodą dla korzenia będzie się nadmiernie rozrastać proponowałbym stwarzać jej zdecydowanie trudniejsze warunki wzrostowe. Np. wąska szczelina lub rumosz skalny płytko pod ziemią. Wówczas wymusi to zwarty i kępowy wzrost rośliny, a w żaden sposób nie ograniczy jej kwitnienia. Stanowisko w pełni nasłonecznione. O ile to możliwe, najlepiej, aby samo podłoże było chłodniejsze i nie nagrzewało się.

Podłoże: typowo skalniakowe, mineralne, kamieniste i wapienne. Wyjątkowo toleruje żyzne mieszanki, ale wybuja. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : skruszona skała/grubszy żwirek : ziemia ogrodowa w proporcjach 3:3:1. Całość dobrze zawapnić.

Podlewanie: w zasadzie nie wymaga podlewania ze względu na głęboki system korzeniowy. Nie powinniśmy jednak dopuszczać, aby podłoże kiedykolwiek wyschło. W okresie upałów można podlewać nawet do dwóch razy dziennie. Nie odgniwa.

Rozmnażanie: wyłącznie ze świeżo zebranych nasion, które będą kiełkować jeszcze przed zimą. Dlatego nie należy zwlekać z ich posianiem po zbiorze (najlepiej tego samego dnia). Kiełkują bardzo dobrze, dlatego należy uważać jak dużo się jej sieje. Wyjątkowo może być wysiewana na pełnym słońcu lub do szczeliny, w którą nie da rady posadzić dorosłej rośliny. Pierwszy raz zakwitnie w 4-5 roku.

Sierpik różnolistny Serratula lycopifolia(ST:3) gatunek prawie niemożliwy do nabycia, łatwo rozrastający się, ale trudno wywołać kwitnienie. Gatunek typowo kserotermiczny.
Stanowisko: stanowisko w pełni nasłonecznione, mocno nagrzewające się, umiarkowanie suche do suchego, z dobrym drenażem i na podwyższeniu.

Podłoże: powinno zawierać jony wapienne, być przepuszczalne, stricte mineralne. Proponowane podłoże: kruche podłoże mineralne : żwirek/gruby piasek : ziemia ogrodowa w proporcjach 4:3:1. Całość nieznacznie zawapnić.

Podlewanie: praktycznie go nie wymaga ze względu na głęboki system korzeniowy.

Rozmnażanie: niezwykle łatwo się rozrasta za pomocą podziemnych rozłóg. Sposób wysiewu nie jest mi znany.

Siódmaczek leśny Trentalis europaea(ST:2) delikatna, ale łatwa w uprawie roślina, regularnie kwitnąca, czasem nawet nasiewająca się. Gatunek wilgotnych i chłodnych lasów, głównie świerkowych.
Stanowisko: półcieniste lub otwarty cień. Może mieć dostęp do słońca, ale jedynie w krótkim okresie. Ma delikatne liście. Wymaga stale wilgotnych warunków, które łatwo ulegną zaburzeniu przy dużym nasłonecznieniu. Należałoby wykopać dół, który powinno się wyłożyć folią do ok. 2-3 cm od powierzchni nasypanej ziemi. Nadmiar wody będzie odpływał bokami. Podłoża nie należy sypać równo z poziomem gruntu, a nieco poniżej. W ten sposób podłoże będzie utrzymywać dużą wilgotność, ale nie stać w wodzie. Zastój wody skończy się zgniciem roślin. Osoby preferujące naturalne rozwiązania, mogą zastosować glinę jako materiał izolujący.

Podłoże: powinno być mocno próchnicze i żyzne, ale jednocześnie luźne i nie może się zbijać. Najlepsza na bazę będzie ściółka z lasu iglastego. Preferencyjnie ze świerczyny, ale inne również spełnią swoje zadanie. Proponowane podłoże: ściółka : pylasty piach : ziemia kwiatowa : torf w proporcjach 4:2:2:1. Mieszanka musi być bezwapienna, kwaśna i będzie dobrze trzymać wilgoć, w półcienistych warunkach. Dobrym wyznacznikiem i efektem zwiększonej wilgotności podłoża będą mchy, które powinny się szybko w takim miejscu pojawić.

Podlewanie: może być częste, nigdy nie wolno dopuścić do wyschnięcia stanowiska.

Rozmnażanie: rośnie stabilnie, ale powoli. Również powoli się rozrasta. W odpowiednio skomponowanych warunkach będzie się nasiewał sam i nie będzie wymagał naszej asysty. Przy zbyt wysokich mchach, można je przycinać, jeżeli chcemy zwiększyć procent kiełkowania. Wysiewając ręcznie, należy mu zapewnić identyczne warunki jak dla osobników dorosłych.

Skalnica gronkowa Saxifraga paniculata(ST:1) bardzo łatwa w uprawie, tolerancyjna
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, może być nagrzewające się, koniecznie dobrze zdrenowane, na podwyższeniu, na skalniak lub szczeliny skalne.

Podłoże: koniecznie wapienne, może być iście mineralne lub ubogie w składniki organiczne. W zasadzie jest to gatunek na tyle tolerancyjny, że urośnie równie dobrze na mieszance ziemi ogrodowej z piachem plus jakaś forma wapna, jednak dla zasady warto potraktować ją jak należy. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : żwirek : ziemia kwiatowa w proporcjach 3(4):3:1

Podlewanie: jest odporna na wysychanie. Zapewniłbym jej stałą wilgotność podłoża i do tego dostosował podlewanie. Jest również bardzo odporna na długotrwałe ulewy i nigdy nie odgniwa.

Rozmnażanie: bardzo intensywnie się rozrasta i wysiew z nasion jest zbędny. Może wymagać ograniczania lub wycinania. Praktycznie każda rozetka będzie miała wasny system korzeniowy.

Skalnica mchowata Saxifraga bryoides(ST:4) gatunek wysokogórski, bardzo dobrze się rozrasta. Bardzo rzadko kwitnie i może także nigdy nie zakwitnąć. W pełni mrozoodporna, niewrażliwa na bezśnieżne przymrozki. Poniższy opis będzie odnosił się do idealnych warunków dla wywołania kwitnienia, jednak zakres tolerancji i wytrzymałość tego gatunku są spore.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, jednak powinno być z maksymalnie chłodnym podłożem. Bezwzględnie na skalniak, ze znacznym podwyższeniem i dobrym drenażem. Do szczelin skalnych, zarówno zagłębionych jak i wąskich. Na stoki strome stoki północne, ale dobrze nasłonecznione. Będzie intensywnie się rozrastała na otwartym podłożu i na stokach południowych, ale w ten sposób nigdy nie zakwitnie.

Podłoże: bezwzględnie bezwapienne i kwaśne, iście mineralne, ze śladowymi ilościami frakcji organicznej. Do podłoża mineralnego można dodać nieco drobnego, bazaltowego żwirku dla rozluźnienia jego konsystencji. Będzie doskonale się rozrastała na podłożach bardziej organicznych, jednak nigdy w takich nie zakwitnie, oraz może obumierać podczas długotrwałych opadów. Proponowane podłoże: kruche podłoże mineralne : plastyczne podłoże mineralne : bardzo drobno pokruszona bezwapienna skała : drobny żwirek 3:1:3:1. Do całości należy dodać ok. 10% ziemi ogrodowej. Na wierzch można nasypać ok. 1 cm warstwę drobnego żwirku, który będzie chronił podłoże przed gorącym powietrzem.

Podlewanie: należy utrzymać stałą wilgotność podłoża. Nie ma konieczności podlewania, kiedy podłoże jest wilgotne. Stosunkowo tolerancyjna pod tym kątem, bardziej odporna na przesuszanie niż przelanie. Zmniejszona wilgotność podłoża może być czynnikiem wyzwalającym kwitnienie.



1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna