Uprawa gatunków rodzimych Wstęp



Pobieranie 431.9 Kb.
Strona9/11
Data07.05.2016
Rozmiar431.9 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

Rozmnażanie: jedynie poprzez podział, co jest bardzo łatwe, gdyż gatunek dobrze się rozrasta i stale ukorzenia.

Skalnica naprzeciwlistna Saxifraga oppositifolia (ST:4) są odmiany/lokanty słabo rozrastające się jak i bardziej ekspansywne. Ich uprawa jest w zasadzie jednakowa. Roślina chętnie i atrakcyjnie kwitnie po zapewnieniu odpowiednich warunków. Jest dość tolerancyjna i wytrzymała. Nie szkodzą jej żadne mrozy, ani bezśnieżne przymrozki. Jednak w miarę możliwości okrywałbym ją na zimę. Może obumierać podczas długotrwałych opadów, ale rzadko w całości.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, jednak z maksymalnie chłodnym podłożem, jakie możemy zapewnić. Bezwzględnie na skalniak. Ze względu na swój pełzający charakter wzrostu, posadzenie jej na otwartej przestrzeni spowoduje nadmierny rozrost. Dlatego najlepiej sadzić ją w zagłębione lub wąskie szczeliny, bądź ograniczać jej rozrost kamieniami.

Podłoże: patrz -> skalnica mchowata Saxifraga bryoides, z tą różnicą, że musi mieć dobrze zawapnione podłoże. Najlepiej, aby kruszona skała była również wapienna.

Podlewanie: jak skalnicę mchowatą, z mniejszym zakresem tolerancji.

Rozmnażanie: jak skalnicę mchowatą, nie ukorzenia się sama tak dobrze jak ona, dlatego najlepiej odcinać już dobrze ukorzenione fragmenty.

Skalnica naradkowa Saxifraga androsacea (ST:3) stosunkowo łatwa w uprawie i tolerancyjna Odporna na wszelkie mrozy i bezśnieżne przymrozki. W razie możliwości osłaniałbym ją na zimę wraz z innymi wysokogórskimi gatunkami.
Stanowisko: bezwzględnie na skalniak, z podwyższeniem i dobrym drenażem. Najlepiej za kamień lub na stokach o ekspozycji północnej, jedynie z dostępem do wschodniego i/lub zachodniego słońca. Raczej unikałbym południowej ekspozycji. Preferuje chłodniejsze podłoże.

Podłoże: znacznie mineralne, jednak nie musi być tak ubogie w składniki organiczne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : żwirek/gruby piach : ziemia ogrodowa w proporcjach 3:2:1. Jest tolerancyjna pod kątem wapna. Proponowałbym dodać niewielką ilość do mieszanki, jednak można bez problemu uprawiać ją z gatunkami bezwzględnie bezwapiennymi.

Podlewanie: podłoże powinno być stale wilgotne. Przy zbyt żyznym podłożu i podczas długotrwałych opadach, może obumierać.

Rozmnażanie: powoli się rozrasta, ale można ją ostrożnie dzielić. Wysiew nasion nie jest mi znany, jednak podejrzewam, że będzie dobrze kiełkowała w warunkach podobnych jak dla osobników dorosłych, ewentualnie w luźniejszym podłożu i mniejszym stopniu organicznym.

Skalnica odgiętolistna Saxifraga retusa ssp. retusa(ST:5) gatunek bardzo wolno rosnący, dla przykładu osobnik 1 cm po trzech latach może nie osiągnąć 4 cm średnicy. Nie aż tak delikatna jakby się mogło wydawać i dobrze ukorzenione osobniki rzadko będą obumierać. Proponowałbym zapewniać jej możliwie stabilne warunki. Wielkim osiągnięciem jest jej zakwitnięcie, co jest możliwe. Nie naruszałbym spokoju korzenia bez poważnego powodu. Jest niewrażliwa na mrozy i przymrozki, jednak w razie możliwości przykrywałbym ją wraz z innymi wysokogórskimi gatunkami.
Stanowisko: wyłącznie na skalniak z dobrym podwyższeniem i drenażem. Może rosnąć na pełnym słońcu lub z osłonięciem w okresie południa. Najlepiej sadzić w zagłębione szczeliny, za kamieniem, na stokach o ekspozycji północnej, nigdy nagrzewających się. Należy starać się zapewnić temu gatunkowi maksymalnie chłodne podłoże przy jednoczesnym dostępie do jak największego nasłonecznienia.

Podłoże: identyczne jak dla skalnicy mchowatej. Bezwzględnie bezwapienne. Ze względu na występowanie różnych podgatunków, jedynie podgatunek S. retusa ssp. retusa jest bezwzględnie bezwapienny. Inne, niewystępujące w Polsce a w Alpach, muszą rosnąć na podłożach wapiennych. Warto przy zakupie dowiadywać się, jaki to podgatunek i co preferuje. Na wierzch można nasypać ok. 1 cm warstwę drobnego żwirku, który będzie chronił podłoże przed gorącym powietrzem i chwastami w stosunku, do których jest niekonkurencyjna.

Podlewanie: proponowałbym zapewnić jej stale umiarkowanie wilgotne podłoże.

Rozmnażanie: trudne, najlepiej przez odcinanie ukorzenionych fragmentów, które przez pierwszy rok mogą w ogóle nie rosnąć. Można robić sadzonki, jednak należy być bardzo cierpliwym i zapewnić im stabilne warunki. Odcięty 1 cm pęd należy umieścić w luźnej i kamienistej mieszance z niewielkim dodatkiem organiki. Następnie przykryć folią i ustawić w chłodnym miejscu, w otwartym cieniu.

Skalnica seledynowa Saxifraga caesia(ST:3) stosunkowo łatwa w uprawie, wolno rośnie, chętnie kwitnie, można bez większego trudu ją wysiewać.
Stanowisko: bezwzględnie na skalniak z dobrym drenażem i znacznym podwyższeniem. Ze względu na jej bardzo niewielkie rozmiary i całkowity brak konkurencyjności wobec innych roślin, wskazanym jest sadzić ją w pionowe, np. wąskie szczeliny/pęknięcia. Nie należy eksponować ją na południowe słońce, w ogóle może doskonale rosnąć i kwitnąć w jedynie bardzo widnych warunkach. Toleruje wschodnie i/lub zachodnie nasłonecznienie. Najlepiej, aby miała stałą wilgoć i chłód. Sadząc ją poziomo, na wierzch można nasypać ok. 1,5 cm warstwę drobnego żwirku, który będzie chronił podłoże przed gorącym powietrzem i chwastami w stosunku, do których jest niekonkurencyjna.

Podłoże: iście mineralne, kamieniste, koniecznie wapienne. Proponowane podłoże: kruche podłoże mineralne : drobny żwirek/drobno kruszona skała w proporcjach 2:1. Całość dobrze zawapnić i dodać śladową ilość ziemi ogrodowej.

Podlewanie: podłoże zawsze powinno być wilgotne. Rosnąc w szczelinie skalnej powinna mieć odpowiednią ilość wilgoci, jednak w okresie upałów wskazane jest podlewanie

Rozmnażanie: przez sadzonki pobierane od większych osobników. Oderwaną rozetę należy umieścić w doniczce, w analogicznym podłożu jak dla osobnika dorosłego, ewentualnie w bardzo piaszczystej mieszance. Można zastosować bardzo drobno skruszoną skałę z niewielką ilością organiki i zawapnioną. Pozostałe parametry z bezwzględnym unikaniem słońca, jak dla osobnika dorosłego. Wysiew nasion tuż po zbiorze, ale skiełkują dopiero po stratyfikacji. Można zostawić na zimę na dworze.

Skalnica śniegowa Saxifraga nivalis(ST:4) gatunek bardzo trudny do zdobycia. Dość stabilny w uprawie, jednak rosnący i rozrastający się bardzo wolno. Praktycznie nie kwitnie, jednak kwiaty nie są aż tak atrakcyjne. Stosunkowo niewrażliwa na przymrozki, nieco bardziej na długotrwałe opady deszczu i przesuszanie. W razie możliwości przykrywałbym ją na zimę, łącznie z innymi wysokogórskimi gatunkami.
Stanowisko: bezwzględnie na skalniak z dobrym drenażem, znacznym podwyższeniem, na zbocza o ekspozycji północnej, za kamieniami, do zagłębionych szczelin. Ważne jest, aby dobierać miejsca o maksymalnie chłodnym podłożu. Ze względu na jej rozetową budowę i płaski wzrost, trudne jest zastosowanie ochronnej warstwy żwirku na wierzchu podłoża. Wskazane jest unikanie południowego słońca z jednoczesnym dostępem do wschodniego i zachodniego.

Podłoże: stricte mineralne, mocno kamieniste, bezwzględnie bezwapienne. Identyczne jak dla skalnicy mchowatej.

Podlewanie: podłoże powinno zawsze być umiarkowanie wilgotne. Bardzo rzadko może odgniwać, w czasie długotrwałych opadów jesienią lub wiosną.

Rozmnażanie: ponieważ prawie nie kwitnie, jedyną możliwą formą rozmnażania jest podział. W odpowiednich warunkach będzie regularnie tworzyć nowe rozety, które po ok. roku powinny mieć już własny, rozwinięty system korzeniowy. Zdecydowanie nie polecam odrywania nieukorzenionych rozet.

Skalnica tatrzańska Saxifraga wahlenbergii(ST:3) gatunek stosunkowo łatwy w uprawie i dobrze rozrastający się. Niestety trudny do zdobycia. W naturze nie rzadko rośnie w pobliżu strumieni mając stale mokro, jednak woda jest bardzo zimna i dobrze natlenowana. Warunki raczej niemożliwe do odtworzenia w ogrodzie.
Stanowisko: bezwzględnie na skalniak z dobrym drenażem, w miejsca widne, ale nie w pełni nasłonecznione. Ponieważ wymaga on dużej i stałej wilgotności w podłożu, rosnąć na pełnym słońcu miałby znaczne jej wahania. Najlepiej sadzić za dużym kamieniem z dostępem do wschodniego i zachodniego słońca. W takim miejscu powinno być również odpowiednio wilgotniej. W miarę możliwości wybierać chłodniejsze pozycje. Na wierzch podłoża można nasypać ok. 1,5 cm warstwy żwirku, który będzie chronił podłoże przed nagrzanym powietrzem.

Podłoże: bardzo mineralne, wapienne, jednak z pewną ilością organiki, która będzie elementem dobrze trzymającym wilgoć. Proponowane podłoże: plastyczne podłoże mineralne : skruszona skała wapienna/drobny żwirek : ziemia ogrodowa w proporcjach 3:2:2. Całość dobrze zawapnić.

Podlewanie: może być częste, gatunek preferuje mieć stale wilgotno. Praktycznie nie zdarza się, aby odgniwał, natomiast jest niezwykle wrażliwy na wszelkie przesuszenie.

Rozmnażanie: najlepiej przez podział, gdyż roślina dobrze się dzieli. Sadzonki można ukorzeniać w warunkach analogicznych jak dla rośliny dorosłej.

Słonecznika wąskolistna Heliosperma quadridentatum(ST:2) trudna do zdobycia, jednak bardzo dobrze rośnie, kwitnie i łatwo nasiewa się w swoim otoczeniu. Wolno się rozrasta, ale stabilnie. W naturalnym środowisku często rośnie na brzegach strumieni, nawet rosnąc w wodzie. Woda jest bardzo zimna i dobrze natlenowana stąd odtworzenie takich warunków w ogrodzie może być niemożliwe.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, na podwyższeniu z dobrym drenażem, proponuję na skalniak. Najważniejsze w uprawie tego gatunku jest odpowiednio stale wilgotne podłoże, pozostałe czynniki schodzą na drugi plan. Doskonale rośnie w zagłębionej szczelinie na pełnym słońcu.

Podłoże: odpowiednio ubogie w składniki organiczne i znacznie mineralne. Bez większych problemów będzie rosła również na znacznie organicznych podłożach. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : skruszona skała/drobny żwirek : ziemia ogrodowa w proporcjach 3:2:1(2). Gatunek toleruje zarówno podłoża bezwapienne jak i wapienne. Stąd też proponowane jest zastosowanie jakiejś formy wapnia w niedużych ilościach.

Podlewanie: musi zawsze mieć wilgotno. Jest bardzo wrażliwa na wysychanie, nigdy nie odgniwa.

Rozmnażanie: można ją dzielić, ale bardzo dobrze kwitnie i sieje się w swoim otoczeniu. Siać w warunkach analogicznych jak dla rośliny dorosłej z zapewnieniem raczej półcienia.

Sparceta górska Onobrychis motana(ST:3) trudna do zdobycia, ale łatwa w uprawie.
Stanowisko: wyłącznie na skalniak, na stanowisko z dobrym drenażem i podwyższeniem. W pełni nasłonecznione, nagrzewające się, z umiarkowaną wilgotnością.

Podłoże: mocno mineralne, w niewielkim stopniu organiczne, wapienne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : pokruszone skały mineralne/żwirek : ziemia ogrodowa w proporcjach 3:2(3):1. Całość dobrze zawapnić.

Podlewanie: zawsze powinna mieć umiarkowanie wilgotno. Może więdnąć przy zbyt małej wilgotności i czasem odgniwać przy zbyt żyznej glebie i obfitych opadach deszczu.

Rozmnażanie: trudno rozmnożyć ją przez podział, ponieważ roślina ma jeden palowy korzeń, od którego odrastają poszczególne rozety, które nie mają własnych korzeni. Oderwana sadzonka z fragmentem głównego korzenia raczej się nie ukorzeni. Wysiew nie jest mi znany, ale należy wysiewać ją zaraz po zbiorze w warunkach analogicznych jak dla rośliny dorosłej, raczej z unikaniem południowego nasłonecznienia. Można siać podobnie do siekiernicy górskiej.

Starzec główkowy Senecio capitatus (ST:2) bardzo łatwy w uprawie, regularnie kwitnie i bez trudu się wysiewa w swoim otoczeniu. Z niewiadomych powodów, bardzo rzadki w hodowli. Jest tolerancyjny pod kątem wymagań i odporny na bezśnieżne przymrozki.
Stanowisko: najlepiej na skalniak, z podwyższeniem i dobrym drenażem. Na pełne słońce, miejsca raczej chłodniejsze. W razie możliwości na stoki o ekspozycji północnej, ale ciągle z dostępem do pełnego nasłonecznienia. Jednak jest wytrzymały i będzie sobie radził także na stanowiskach nagrzewających się.

Podłoże: jest bardzo tolerancyjny, znosi nawet znacznie organiczne podłoża. Wymaga wapiennego podłoża.. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : żwirek/pokruszona skała /rzadziej gruby piach : ziemia ogrodowa w proporcjach 3:2:1(2). Całość zawapnić.

Podlewanie: preferuje stale umiarkowanie wilgotne podłoże. Nie należy pozwolić, aby podłoże przeschło, choć ze względu na głęboki i spory system korzeniowy, dobrze znosi nawet częściowe przesuszenie. W okresie upałów wskazane jest częstsze podlewanie, nawet do dwóch razy dziennie.

Rozmnażanie: można go dzielić, ale słabo się rozrasta. Natomiast chętnie kwitnie i bardzo łatwo zawiązuje nasiona, które równie łatwo kiełkują. Będzie z dużym prawdopodobieństwem siał się w swoim otoczeniu. Zdecydowanie lepiej w mineralne podłoża niż żyzne oraz w miejsca chłodniejsze i w pełni nasłonecznione. Należy uważać, jaką ilość nasion się wysiewa, gdyż >80% będą kiełkować. Najlepiej siać świeże nasiona.

Starzec karpacki Senecio carpaticus(ST:4) gatunek ze szczytów gór, z wysokości ok. 2000m n.p.m. Bardzo trudny do zdobycia, bardzo wolno rośnie i rzadko kwitnie, jednak jest bardzo stabilny w swoim zrośnie i nie obumiera łatwo. Jest bardzo odporny nawet na bezśnieżne przymrozki, przed którymi jednak warto go chronić. Jest zimozielony.
Stanowisko: bezwzględnie na skalniak z dobrym drenażem i znacznym podwyższeniem. Preferuje chłodne podłoże. Dobrze go sadzić w zagłębionych szczelinach, za kamieniem, z możliwym dostępem do południowego słońca lub jedynie wschodniego i zachodniego. Powinien dobrze rosnąć na stromych, północnych stokach z pełnym dostępem do słońca. Dobrze jest nasypać na wierzch podłoża ok. 2 cm drobnego żwirku, co będzie je chronić przed nagrzanym powietrzem. Wymaga umiarkowanej wilgoci.

Podłoże: bezwzględnie bezwapienne, stricte mineralne. Proponowane podłoże: kruche podłoże mineralne : plastyczne podłoże mineralne : bezwapienny żwirek/pokruszona skała w proporcjach 1:1:1(2). Żwirku należy dodać tyle, aby podłoże nie zbijało się. Proponuję dodać znikomą ilości ziemi ogrodowej.

Podlewanie: podłoże powinno być zawsze umiarkowanie wilgotne. Nie szkodzą mu długotrwałe i obfite opady. Jednak przesuszenie podłoża może mu bardzo zaszkodzić, rzadko zabić. Można podlewać nawet 2 razy dziennie w okresie upałów.

Rozmnażanie: ze względu na krótki czas uprawy tego gatunku, oraz jego niezwykle powolny wzrost nie jest mi znany sposób jego rozmnażania. Rośnie on w charakterze pełzającego po podłożu pędu, czasem rozgałęziającego się. Po dłuższym czasie takie stożki się rozchodzą i rozdzielają. Każdy pędu ma własne korzenie, stąd dłuższe odrosty można odcinać. Nieznany mi jest sposób wysiewu nasion, nigdy nie posiadałem.

Starzec pomarańczowy Senecio aurantaicus – (ST:2) bardzo łatwy w uprawie, chętnie kwitnie i doskonale się sieje. Zadziwiające, jak niedostępny w uprawie jest ten gatunek, pomimo atrakcyjnych swojej atrakcyjności. Jest bardzo tolerancyjny. Uprawa identyczna jak starca główkowego Senecio capitatus. Doskonale rośnie na stanowiskach nagrzewających się i nie wykazuje preferencji do chłodniejszych stanowisk. Jest też nieco odporniejszy od starca główkowego.

Szachownica kostkowana Fritillaria meleagris (ST:1) popularna i bardzo łatwa w uprawie, doskonale się rozmnaża.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, nagrzewające się, bezwzględnie wilgotne szczególnie w okresie wzrostu.

Podłoże: powinno być umiarkowanie żyzne, choć może być również bardziej mineralne. Koniecznie musi zatrzymywać wilgoć, ale nie powinno być stale mokre. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : ziemia ogrodowa w proporcjach 1(2):1. Można ewentualnie rozluźnić piachem, a dla zatrzymania wilgoci dodać nieco torfu. Nie powinno się zbijać.

Podlewanie: może być obfite, jeszcze nie zdarzyło mi się, aby kiedykolwiek odgniła.

Rozmnażanie: rzadko się dzieli, natomiast bez trudu nasiewa się w swoim otoczeniu z w blisko 90%. Bezwzględnie należy wysiewać świeże nasiona, zaraz po pęknięciu torebek nasiennych. Nie można pozwolić, aby wyschły, gdyż wówczas siła kiełkowania znacznie spada. Podłoże i warunki jak dla rośliny dorosłej. Siewki są bardziej wrażliwe na zmniejszoną wilgotność podłoża. Pierwsze kwitnienie z reguły w 5-6 roku.

Szafirek miękkolistny Muscari comosum(ST:1) bardzo łatwy w uprawie, stosunkowo tolerancyjny. Gatunek kserotermiczny.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, nagrzewające się, umiarkowanie suche lub umiarkowanie wilgotne. Nieco lepiej rośnie na podwyższeniu z drenażem, ale nie ma problemu z jego uprawą na poziomie gruntu. Zdecydowanie nie należy go przelewać ani dawać zbyt żyznych mieszanek.

Podłoże: raczej mineralne, niewiążące dużych ilości wody, najlepiej wapienne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : żwirek/piasek : jakaś forma wapna w proporcjach 2:1:1. Można dodać nieznaczne ilości ziemi ogrodowej.

Podlewanie: całkowicie zbędne ze względu na duże bulwy i często ich głębokie ulokowanie.

Rozmnażanie: wytwarza 1-3 bulw potomnych w optymalnych warunkach. Również sieje się łatwo w swoim otoczeniu. Nie będzie kiełkował na podłożach organicznych. Pierwsze kwitnienie po ok. 5-6 latach.

Szafran spiski Crocus scepusiensis – (ST:1) bardzo dobrze rosnący i rozmnażający się gatunek, bardzo rzadko uprawiany, często mylony. Można go sadzić z innymi gatunkami górskimi, których nie przerośnie. Stosunkowo tolerancyjny pod katem wymagań.
Stanowisko: w pełni nasłonecznione, ale nie koniecznie nagrzewające się. Najlepiej na stanowisku zdrenowanym lub z przepuszczalnym podłożem.

Podłoże: zdecydowanie mineralne, niezbijające się, kwaśne, ale zawierające jony wapienne. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : piasek : ziemia ogrodowa w proporcjach 2:1:1. całość koniecznie lekko zawapnić, ok. 1 garści jakiejkolwiek formy wapina na 2 litry podłoża.

Podlewanie: w zasadzie nie wymaga podlewania, ze względu na wiosenny okres wzrostu. Nie odgniwa nawet podczas obfitych opadów deszczu.

Rozmnażanie: bardzo dobrze się dzieli, kiedy przystosuje się do warunków. W pierwszym sezonie po posadzeniu może nie kwitnąć. Bez problemu zawiązuje nasiona i się nasiewa. Nasiona nie mogą wyschnąć i należy je od razu wysiewać. Warunki identyczne jak dla osobników dorosłych. Zwykle pierwszy raz kwitnie w 4 sezonie.

Szarotka alpejska Leontopodium alpinum(ST:2) popularna i chętnie uprawiana, łatwa w uprawie, tolerancyjna, sama nie tak łatwo się nasiewa. Niezwykle atrakcyjnie wygląda posadzona w pionowej szczelinie. Jeżeli chcemy, aby była zwarta i kompaktowa, powinna mieć trudniejsze warunki wzrostu, więcej skał, mniej podłoża.
Stanowisko: może rosnąć na poziomie gruntu, ale wówczas może być rośliną jednoroczną lub krótkotrwałą. Proponuję uprawiać na skalniaku, gdzie będzie rośliną wieloletnią. Na podwyższenie i dobry drenaż. Jest bardzo tolerancyjna i odporna. Do wąskich pionowych szczelin, w miejsca skaliste, nie koniecznie nagrzewające się.

Podłoże: najlepsze będzie iście mineralne, mocno kamieniste i koniecznie wapienne. Utrzymujące stale umiarkowaną wilgoć. Proponowane podłoże: podłoże mineralne : żwirek : ziemia ogrodowa : jakakolwiek forma wapna w proporcjach 3:3:1:2. Ewentualnie w razie potrzeby można jeszcze użyć piasku.

Podlewanie: powinna mieć stale umiarkowanie wilgotne podłoże. Podczas upałów wskazane jest podlewanie nawet 2 razy dziennie.

Rozmnażanie: można ją dzielić, ale najlepiej jest wysiewać. Najlepiej się sieje w warunkach znacznego drenażu, kamienistego podłoża, zwiększonej wilgotności i chłodniejszej lokalizacji. Takie też warunki zapewniałbym wysianym nasionom. Najlepiej, aby sama odnalazła sobie dogodne miejsce na skalniaku. Nie będzie się obficie nasiewać, a wysiane osobniki nie będą osiągać znacznych rozmiarów. Rośnie bardzo szybko, potrafi zakwitnąć w drugim sezonie.

Śnieżyca wiosenna Leucojum vernum(ST:1) bardzo łatwa w uprawie, rośnie stabilnie aczkolwiek wolno. Występują dwa podgatunki: typowy L. vernum ssp.vernum z pojedynczymi kwiatami na pędzie (rzadko dwoma) i karpacki L. vernum ssp. carpaticum z dwoma kwiatami na pędzie (rzadko jednym), która jest zwykle też nieco większa. Oba mają identyczne wymagania i zakres tolerancji.
Stanowisko: półcień, otwarty cień. Jest to gatunek typowo leśny, stąd też o ile to możliwe, najlepiej, aby wiosną miała dostęp do pełnego nasłonecznienia, natomiast latem rosła w półcieniu.

Podłoże: podłoże żyzne, w znacznym stopniu organiczne. Obecność jonów wapna jest bez znaczenia. Proponowane podłoże: ziemia ogrodowa : piasek w proporcjach 2:1 lub w samej ziemi ogrodowej. Można zamiast piasku użyć podłoża mineralnego.

Podlewanie: powinna mieć zawsze wilgotne podłoże.

Rozmnażanie: rzadko się dzieli, oraz nie kwitnie obficie, najczęściej jednym, dwoma pędami. Mając odpowiednio próchnicze i wilgotne podłoże oraz półcień, będzie bardzo dobrze kiełkowała. Pierwsze kwitnienie 4-5 sezon.

Śnieżyczka przebiśnieg Galanthus nivalis- (ST:1) identycznie jak śnieżycę wiosenną.

Tłustosz alpejski Pinguicula alpina – (ST:5) gatunek rośliny owadożernej górskiej, niezwykle delikatny. Jest bardzo wrażliwy na bezśnieżne przymrozki, bądź ogólnie mrozy działające na jego przetrwalnik zwany turoniem. Wyjątkowo, ten gatunek posiada wiecznie trwałe korzenie, których nie posiada tłustosz zwyczajny. Jeżeli jego korzenie zostaną uszkodzone np. podczas przesadzania, wówczas odgniją. Jeżeli mróz wynicuje je ponad powierzchnię ziemi, będzie to się wiązać z trwałym uszczerbkiem dla rośliny lub śmiercią. Zdecydowanie polecam okrycie jego stanowiska agrowłóknina przed jesiennymi i wiosennymi opadami deszczu oraz przymrozkami.

Od wielu lat eksperymentowałem z najróżniejszymi stanowiskami i podłożami dla tego gatunku i wydaje się, że wreszcie odniosłem sukces. Jednak nie zmienia to faktu, że ten gatunek w hodowli na niżu, jest niezwykle trudny i będzie wymagać ciągłej opieki np. pod kątem podlewania. Polecam dokładne przemyślenie uprawy tego gatunku w gruncie, zamiast w doniczce, co jest łatwiejsze.



Stanowisko: powinno być wyłącznie widne, raczej unikałbym jakiegokolwiek mocnego nasłonecznienia, gdyż na nizinie nie mamy odpowiednich warunków i podłóż, abym mógł polecać jego uprawę na pełnym słońcu. Można mu jedynie zapewnić wschodnie i zachodnie słońce. Bezwzględnie powinien być trzymany na skalniaku dla zapewnienia odpowiedniego odpływu nadmiaru wody. Jest on bardzo wrażliwy na zalegającą wilgoć i bardzo łatwo odgniwa. Można go sadzić za wysokim kamieniem, na stokach o ekspozycji północnej lub wschodniej. Musi mieć zawsze wilgotne podłoże. Preferuje chłodniejsze warunki.

Podłoże: z podłożem również eksperymentowałem przez wiele lat, z różnymi skutkami. W naturze nie rzadko ten gatunek rośnie na podłożu, w którym rosną wszystkie inne górskie gatunki. Panuje tam jednak większa wilgotność, cień i chłód niż przeciętnie. Nie rzadko rośnie na pionowych skarpach, które zawsze są wilgotne, gdyż nie jest to silnie konkurencyjny gatunek. Rzadziej spotykałem go w warstwie martwych mchów, jednak korzenie sięgały głębiej do plastycznego, endemicznego, górskiego podłoża.

Tłustsze zupełnie nie tolerują organiki w swoim podłożu! Ich mieszanka musi być iście mineralna. Najlepiej także, aby podłoże „dojrzewało”, choćby jeden sezon, co na pewno stwarza problem w uprawie. Można także w ten sposób przeanalizować warunki panujące w wybranym miejscu i ewentualnie wprowadzić modyfikacje. Korzystne jest pojawienie się niskich mchów w miejscu, w którym chcielibyśmy go uprawiać. Będą one stanowić warstwę izolacyjną przed przymrozkami.

Proponowane podłoże: podłoże mineralne : drobno pokruszona skała/rzadziej drobny żwirek : jakakolwiek forma wapina w proporcjach 3:2:2.





1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna