Ustaw a z dnia o przewozie towarów niebezpiecznych1



Pobieranie 255.97 Kb.
Strona1/5
Data01.05.2016
Rozmiar255.97 Kb.
  1   2   3   4   5


Projekt

U S T A W A

z dnia                               

o przewozie towarów niebezpiecznych1)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa zasady prowadzenia działalności w zakresie krajowego i  międzynarodowego przewozu drogowego, koleją i żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych oraz organy i jednostki realizujące zadania związane z tym przewozem.

Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) ADR – Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzoną w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 27, poz. 162 oraz z 2010 r. Nr 63, poz. 395), wraz ze zmianami obowiązującymi od daty ich wejścia w życie w  stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, ogłoszonymi we właściwy sposób;

2) RID – Regulamin dla międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (RID), stanowiący załącznik C do Konwencji o  międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF), sporządzonej w  Bernie dnia 9 maja 1980 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr  100, poz. 674 i 675 oraz z 2009 r. Nr 167, poz. 1318), wraz ze zmianami obowiązującymi od daty ich wejścia w życie w  stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, ogłoszonymi we właściwy sposób;

3) ADN – Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN), zawartą w Genewie w dniu 26 maja 2000 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 235, poz. 1537), wraz ze zmianami obowiązującymi od daty ich wejścia w  życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, ogłoszonymi we właściwy sposób;

4) towar niebezpieczny – materiał lub przedmiot, który zgodnie z  ADR, RID lub ADN nie jest dopuszczony, odpowiednio, do przewozu drogowego, przewozu koleją lub przewozu żeglugą śródlądową albo jest dopuszczony do takiego przewozu na warunkach określonych w  tych przepisach;

5) przewóz drogowy towarów niebezpiecznych – każde przemieszczenie towarów niebezpiecznych pojazdem po drodze publicznej lub po innych drogach ogólnodostępnych, z  uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przewozu oraz czynności związanych z tym przewozem;

6) przewóz koleją towarów niebezpiecznych – każde przemieszczenie towarów niebezpiecznych wagonem, z  uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przewozu oraz czynności związanych z tym przewozem;

7) przewóz żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych – każde przemieszczenie towarów niebezpiecznych statkiem po wodach śródlądowych, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przewozu oraz czynności związanych z tym przewozem;

8) uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych – podmioty wymienione w ADR, RID lub ADN lub jednostka wojskowa, prowadzące działalność związaną z przewozem towarów niebezpiecznych;

9) osoba wykonująca czynności związane z przewozem towarów niebezpiecznych – osoba fizyczna zatrudniona przez uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych albo wykonująca czynności na jego rzecz;

10) zaświadczenie ADR – dokument potwierdzający ukończenie przez kierowcę kursu ADR i złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu dla kierowców wykonujących przewóz drogowy towarów niebezpiecznych;

11) świadectwo eksperta ADN – dokument potwierdzający ukończenie kursu i złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu kończącego kurs na eksperta ADN;

12) pojazd – pojazd samochodowy albo zespół pojazdów składający się z  pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy w  rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z  2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.2));

13) wagon – pojazd kolejowy bez własnego układu napędzającego, który porusza się na własnych kołach po torach kolejowych i jest używany do przewozu towarów;

14) statek – urządzenie pływające o napędzie mechanicznym lub bez napędu mechanicznego używane do przewozu towarów;

15) środek transportu – pojazd, wagon lub statek używany do przewozu towarów niebezpiecznych;

16) urządzenie transportowe – urządzenie umieszczane w środku transportu lub trwale z nim połączone, wykorzystywane do przewozu towaru, w  szczególności: cysterna, kontener, kontener do przewozu luzem, wagon-bateria, pojazd-bateria, pojazd MEMU, wieloelementowy kontener do gazu (MEGC), duży pojemnik do przewozu luzem (DPPL);

17) siły zbrojne – Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej lub siły zbrojne państw obcych przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz członkowie ich personelu cywilnego, jeżeli pozostają w związku z  pełnieniem obowiązków służbowych, o ile umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, nie stanowi inaczej.

Art. 3. 1. Przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu towarów niebezpiecznych:

1) w przypadkach wskazanych, odpowiednio, w ADR, RID lub ADN;

2) statkami morskimi na morskich wodach wewnętrznych;

3) promami pływającymi po wodach morskich, przepływającymi po śródlądowej drodze wodnej lub przez port;

4) wykonywanego w całości w granicach obszaru niebędącego obszarem ogólnodostępnym.

2. Przy krajowym przewozie towarów niebezpiecznych nie obowiązują wymagania odpowiednio ADR, RID lub ADN, dotyczące używania języków innych niż język polski.

Art. 4. W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą, do przewozu towarów niebezpiecznych, w tym do środków transportu i urządzeń transportowych, stosuje się, odpowiednio, ADR, RID lub ADN.

Art. 5. 1. Zezwala się na przewóz towarów niebezpiecznych, określonych odpowiednio w ADR, RID lub ADN jako towary dopuszczone do przewozu, wyłącznie na warunkach określonych w tych przepisach.

2. Zabrania się przewozu towarów niebezpiecznych określonych, odpowiednio, w ADR, RID lub ADN jako towary niedopuszczone do przewozu.

3. Zabrania się przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu innymi niż wymienione w art. 2 pkt 15 ustawy.

Art. 6. Przy przewozie koleją towarów niebezpiecznych do i z państw niebędących stronami konwencji COTIF stosuje się przepisy o przewozie koleją towarów niebezpiecznych, ustalone między stronami, pod warunkiem że uczestnicy przewozu zagwarantują poziom bezpieczeństwa zgodny z przepisami międzynarodowymi obowiązującymi w odniesieniu do kolei polskich.

Art. 7. Statki żeglugi śródlądowej mogą przewozić towary niebezpieczne na wodach morskich, zgodnie z przepisami kodeksu IMDG – międzynarodowego morskiego kodeksu towarów niebezpiecznych Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), stanowiącego załącznik do Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonej w Londynie dnia 1 listopada 1974 r. (SOLAS) (Dz. U. z 1984 r. Nr 61, poz. 318, 319 i 320, z późn. zm.3)) wraz z Protokołem z 1978 r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonym w Londynie dnia 17  lutego 1978 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr 61, poz. 320 i  321).

Art. 8. 1. Dopuszcza się odstępstwa od przepisów ustawy w przypadku krajowego przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne.

2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia:



  1. warunki krajowego przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne,

  2. szczegółowe wymagania jakie powinny spełniać pojazdy oraz urządzenia transportowe i opakowania mające zastosowanie w  przewozie towarów niebezpiecznych, o którym mowa w ust. 1,

  3. warunki i tryb wydawania wojskowego świadectwa dopuszczenia do przewozu towarów niebezpiecznych, a także wzór i sposób jego wypełniania

– mając na uwadze konieczność zapewnienia bezpieczeństwa i  porządku publicznego oraz potrzebę ujednolicenia sposobu postępowania podmiotów właściwych w tym zakresie.

Art. 9. 1. Jeżeli przepisy odpowiednio ADR, RID lub ADN zobowiązują właściwą władzę lub upoważnione przez nią jednostki do wykonywania odpowiednich czynności administracyjnych, czynności te wykonują:

1) Prezes Urzędu Transportu Kolejowego – w sprawach kontroli bezpieczeństwa przewozu koleją towarów niebezpiecznych;

2) wojewódzki inspektor transportu drogowego – w sprawach kontroli bezpieczeństwa przewozu drogowego towarów niebezpiecznych;

3) dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej – w sprawach:

a) świadectwa dopuszczenia statku ADN do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych, zwanego dalej „świadectwem dopuszczenia statku ADN”, oraz tymczasowego świadectwa dopuszczenia statku do przewozu towarów niebezpiecznych, zwanego dalej „tymczasowym świadectwem”,

b) świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu gazów i świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów,

c) kontroli bezpieczeństwa przewozu żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych;

4) Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, zwany dalej „Dyrektorem TDT” – w sprawach:

a) warunków technicznych i badań urządzeń transportowych przeznaczonych do przewozu drogowego, koleją i żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych,

b) warunków technicznych i badań nadwozi pojazdów do przewozu luzem towarów niebezpiecznych w przewozie drogowym,

c) warunków technicznych i badań naczyń ciśnieniowych przeznaczonych do przewozu gazów,

d) świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych, zwanego dalej „świadectwem dopuszczenia pojazdu ADR”,

e) świadectwa doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych w zakresie przewozu drogowego, przewozu koleją i przewozu żeglugą śródlądową;

5) Prezes Państwowej Agencji Atomistyki – w sprawach warunków przewozu materiałów promieniotwórczych;

6) minister właściwy do spraw gospodarki w sprawach:



  1. warunków technicznych i badań opakowań towarów niebezpiecznych,

  2. badań, klasyfikacji oraz warunków dopuszczania do przewozu towarów niebezpiecznych;

7) minister właściwy do spraw zdrowia – w sprawach warunków przewozu materiałów zakaźnych;

8) minister właściwy do spraw transportu – w pozostałych sprawach.

2. Właściwi ministrowie mogą upoważnić, w drodze zarządzenia, na określonych warunkach, podległe lub nadzorowane jednostki do wykonywania czynności w  sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 6 – 8, mając na uwadze usprawnienie procedury, kompetencje jednostki i kwalifikacje jej personelu.

3. Właściwymi organami w zakresie krajowego przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu należącymi do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej są:

1) Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w sprawach:


  1. zaświadczeń ADR dla kierowców pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej przewożących towary niebezpieczne,

  2. kontroli jednostek wojskowych prowadzących kursy, o  których mowa w ustawie;

2) Szef Wojskowego Dozoru Technicznego w sprawach:

  1. warunków technicznych i badań urządzeń transportowych przeznaczonych do przewozu drogowego, koleją i żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych,

  2. wojskowego świadectwa dopuszczenia do przewozu towarów niebezpiecznych.

Art. 10. 1. Organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 4, jest minister właściwy do spraw transportu.

2. Organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach, o których mowa w art. 9 ust. 3, jest Minister Obrony Narodowej.

Rozdział 2

Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych

Art. 11. Obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określa odpowiednio ADR, RID lub ADN oraz przepisy ustawy.

Art. 12. 1. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, w przypadku zaistnienia wypadku lub awarii, ma obowiązek przedsięwziąć niezbędne środki bezpieczeństwa w celu zapobieżenia zagrożeniom dla osób, mienia i środowiska, w  szczególności niezwłocznie powiadomić właściwą miejscowo ze względu na miejsce powstania zdarzenia jednostkę organizacyjną Państwowej Straży Pożarnej lub centrum powiadamiania ratunkowego.

2. W przypadku zaistnienia wypadku lub awarii w przewozie towarów niebezpiecznych środkami transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne, dowódca jednostki wojskowej, z której realizowany jest przewóz towarów niebezpiecznych, niezwłocznie powiadamia jednostkę organizacyjną Państwowej Straży Pożarnej lub centrum powiadamiania ratunkowego oraz właściwą terenową jednostkę organizacyjną Żandarmerii Wojskowej.

Art. 13. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany wyposażyć osobę wykonującą przewóz towarów w wymagane dokumenty, o których mowa w  ustawie oraz odpowiednio w ADR, RID lub ADN.

Art. 14. 1. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany przeszkolić osoby wykonujące czynności związane z przewozem drogowym, koleją i  żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych, zatrudnione przez niego lub wykonujące na jego rzecz czynności związane z przewozem towarów niebezpiecznych przed podjęciem tych czynności, w zakresie odpowiednim do odpowiedzialności i  obowiązków tych osób.

2. Szkolenie, o którym mowa w ust. 1, prowadzi osoba posiadająca świadectwo przeszkolenia doradcy odpowiednio w zakresie przewozu drogowego, przewozu koleją lub przewozu żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych, zwane dalej „świadectwem doradcy”.

3. Osoba przeprowadzająca szkolenie potwierdza na piśmie przeszkolenie osób, o których mowa w ust. 1.

Art. 15. 1. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany wyznaczyć na swój koszt co najmniej jednego doradcę do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych, właściwego ze względu na zakres wykonywanego przewozu lub czynności z nim związanych, określonych odpowiednio w ADR, RID lub ADN, zwanego dalej „doradcą”.

2. Obowiązek wyznaczenia doradcy nie dotyczy uczestników wykonujących przewóz towarów niebezpiecznych każdorazowo w ilościach, dla których odpowiednio ADR, RID lub ADN nie wymaga odpowiedniego oznakowania środka transportu.

Art. 16. 1. Uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany:

1) wysłać jeden egzemplarz rocznego sprawozdania z  działalności tego uczestnika, w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych oraz czynności z nim związanych, zwanego dalej „rocznym sprawozdaniem”, w terminie do dnia 28  lutego każdego roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie, odpowiednio:

a) wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych – w zakresie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych,

b) Prezesowi Urzędu Transportu Kolejowego – w zakresie przewozu koleją towarów niebezpiecznych,

c) dyrektorowi urzędu żeglugi śródlądowej właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych – w zakresie przewozu żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych;

2) przechowywać drugi egzemplarz rocznego sprawozdania w  swojej siedzibie przez okres 5 lat od dnia jego wysłania.

2. W przypadku przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne, jeden egzemplarz rocznego sprawozdania jest przekazywany drogą służbową przez dowódcę jednostki wojskowej, z której realizowany jest przewóz, do Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w terminie do dnia 28 lutego każdego roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie, a drugi egzemplarz rocznego sprawozdania jest przechowywany w  jednostce wojskowej przez okres 5 lat od dnia jego wysłania.

Art. 17. 1. Przewóz towarów niebezpiecznych, o których mowa w ust. 5, wraz z  trasą przewozu podlega, z zastrzeżeniem art. 18, obowiązkowi zgłoszenia do:

1) Głównego Inspektora Transportu Drogowego – w przewozie drogowym towarów niebezpiecznych;

2) Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego – w przewozie koleją towarów niebezpiecznych;

3) dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej właściwego ze względu na trasę przewozu – w przewozie żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych.

2. Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, są obowiązani dokonać:


    1. nadawca towaru niebezpiecznego – jeżeli przewóz rozpoczyna się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jest wykonywany przez przewoźnika będącego przedsiębiorcą zagranicznym w rozumieniu art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U.
      z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 i Nr 239, poz. 1593);

    2. przewoźnik – w innym przypadku niż określony w pkt 1.

3. Zgłoszenia należy dokonać w terminie nie krótszym niż 5 dni:

1) przed dniem rozpoczęcia przewozu lub

2) przed planowanym dniem wjazdu środka transportu z towarem niebezpiecznym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4. Minister właściwy do spraw transportu zamieszcza na stronie internetowej urzędu aktualne dane teleadresowe organów, o których mowa w ust. 1.

5. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi w drodze rozporządzenia:


  1. wykaz towarów niebezpiecznych, których przewóz podlega obowiązkowi zgłoszenia, uwzględniając szczególne zagrożenia związane z przewozem niektórych towarów niebezpiecznych;

  2. formę zgłoszenia i wzór formularza zgłoszenia, uwzględniając w  szczególności zakres niezbędnych danych.

6. Przepisów ust. 1 – 4 nie stosuje się do przewozu towarów niebezpiecznych środkami transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne.

Art. 18. 1. Przewóz towarów niebezpiecznych, o których mowa w art. 17 ust. 5, środkami transportu należącymi do sił zbrojnych lub środkami transportu, za które siły zbrojne są odpowiedzialne, odbywa się na podstawie zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydanego przez właściwy organ wojskowy.

2. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia:


  1. organy wojskowe właściwe do wydawania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy,

  2. sposób i tryb wydawania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy,

  3. wzór i sposób wypełnienia zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy oraz wzory dokumentów związanych z  jego wydaniem

– mając na uwadze potrzebę ujednolicenia sposobu postępowania podmiotów właściwych w tym zakresie oraz zakres niezbędnych danych.

Rozdział 3

Osoba wykonująca czynności związane z przewozem towarów niebezpiecznych

Art. 19. 1. Obowiązki osoby wykonującej czynności związane z przewozem towarów niebezpiecznych określa odpowiednio ADR, RID lub ADN oraz przepisy ustawy.

2.  Kierowca pojazdu lub inna osoba przewożąca towary niebezpieczne jest obowiązana mieć przy sobie i okazywać na żądanie osób uprawnionych do przeprowadzania kontroli wymagane dokumenty.

Art. 20. 1. Do kierowania pojazdem przewożącym towary niebezpieczne w  przewozie drogowym, w stosunku do którego ADR wymaga ukończenia przez jego kierowcę kursu ADR, jest uprawniona osoba, która posiada ważne zaświadczenie ADR.

2. Zaświadczenie ADR otrzymuje osoba, która:


  1. ukończyła 21 lat, z wyjątkiem kierowców pojazdów należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;

  2. spełnia wymagania określone w przepisach prawa o ruchu drogowym i o transporcie drogowym w stosunku do kierowców wykonujących przewóz drogowy;

  3. ukończyła odpowiedni kurs ADR:

a) początkowy, jeżeli ubiega się o wydanie zaświadczenia ADR po raz pierwszy,

b) doskonalący – jeżeli ubiega się o przedłużenie zaświadczenia ADR;



  1. złożyła z wynikiem pozytywnym przed komisją egzaminacyjną egzamin kończący kurs ADR początkowy albo doskonalący, nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia ukończenia kursu.

Art. 21. 1. Zakres egzaminu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, obejmuje sprawdzenie wiedzy ze znajomości przepisów krajowych oraz umów międzynarodowych dotyczących przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, oraz innych zagadnień objętych ramowym programem szkolenia kursu ADR.

2. Na egzaminie, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, stosuje się pytania egzaminacyjne pochodzące z katalogu pytań zatwierdzonego przez ministra właściwego do spraw transportu. Katalog pytań oraz pytania w nim zawarte nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji publicznej.

3. Komisję, o której mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, powołuje minister właściwy do spraw transportu spośród osób posiadających wiedzę w zakresie bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych.

4. Osobom wchodzącym w skład komisji, o której mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, za udział w przeprowadzeniu egzaminu przysługuje wynagrodzenie.

5. Egzamin, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, jest przeprowadzany po uiszczeniu opłaty, w upoważnionym przez ministra właściwego do spraw transportu wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego, o którym mowa w  przepisach prawa o ruchu drogowym, zwanym dalej „WORD”, z zastrzeżeniem art.  22 ust. 1.

6. Osoba, która przystąpiła do egzaminu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, może, za pośrednictwem WORD, zgłaszać do ministra właściwego do spraw transportu w terminie 3 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu lub ogłoszenia jego wyniku, w formie pisemnej, skargi co do jego przebiegu lub wyniku, z  zastrzeżeniem art. 22 ust. 2.

7. W przypadku uznania skargi za zasadną minister właściwy do spraw transportu może nakazać powtórzenie egzaminu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, albo uznać ten egzamin za złożony z wynikiem pozytywnym.

8. Za powtórne przystąpienie do egzaminu w przypadku, o którym mowa w ust. 7, nie pobiera się opłaty.

9. Kierowca, który zamierza poszerzyć zakres posiadanych uprawnień, może przystąpić do części specjalistycznej egzaminu, o którym mowa
w art. 20 ust. 2 pkt 4, po ukończeniu kursu specjalistycznego odpowiadającego zakresowi egzaminu. Okres ważności rozszerzonych uprawnień nie może przekraczać terminu ważności dotychczas posiadanych uprawnień.

Art. 22. 1. Egzamin, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4, dla kierowców pojazdów należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej jest przeprowadzany w  upoważnionej jednostce wojskowej przed komisją egzaminacyjną powołaną przez ministra właściwego do spraw transportu spośród osób posiadających wiedzę w  zakresie bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych. Za egzamin nie pobiera się opłaty.

2. Osoba, która przystąpiła do egzaminu, o którym mowa w ust. 1, może, za pośrednictwem Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, zgłaszać do ministra właściwego do spraw transportu w terminie 3 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu lub ogłoszenia jego wyniku, w formie pisemnej, skargi co do jego przebiegu lub wyniku.

3. Przepisy art. 21 ust. 1, 2, 7 i 9 stosuje się odpowiednio.

Art. 23. 1. Zaświadczenie ADR jest wydawane przez WORD, o którym mowa w  art. 21 ust. 5, z zastrzeżeniem art. 26.

2. Zaświadczenie ADR jest wydawane na okres 5 lat, licząc od dnia złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu kończącego kurs ADR początkowy przed komisją, o której mowa w art. 20 ust. 2 pkt 4.

3. WORD przekazuje do centralnej ewidencji kierowców, o której mowa w art. 100a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, następujące dane osób, którym wydano zaświadczenie ADR albo wydano jego wtórnik:

1) imię i nazwisko;

2) datę i miejsce urodzenia;

3) numer PESEL – o ile został nadany;

4) zakres i numer wydanego zaświadczenia ADR;

5) okres ważności zaświadczenia ADR.

4. Dane, o których mowa w ust. 3, WORD przekazuje do centralnej ewidencji kierowców z wykorzystaniem urządzeń teletransmisji danych w terminie 14  dni od dnia wydania zaświadczenia ADR albo wydania jego wtórnika.


: Druki6ka.nsf
Druki6ka.nsf -> Rzecznika praw
Druki6ka.nsf -> Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z działalności w 2010 roku Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, Warszawa marzec 2011 r. Spis treści
Druki6ka.nsf -> Uzasadnienie I. Potrzeba I cel podpisania Umowy
Druki6ka.nsf -> Uzasadnienie wprowadzenie częŚĆ ogólna
Druki6ka.nsf -> W dotychczasowym stanie prawnym obowiązujące przepisy, w szczególności ustawa z dnia 21 listopada 1967 r o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416, z późn zm
Druki6ka.nsf -> Informacja o działalności Rzecznika Praw Obywatelskich w roku 2009 oraz o stanie przestrzegania wolności I praw człowieka I obywatela
Druki6ka.nsf -> Uzasadnieni e
Druki6ka.nsf -> Ministerstwo rozwoju regionalnego
Druki6ka.nsf -> I interpelacje
Druki6ka.nsf -> Ministerstwo Spraw Zagranicznych


  1   2   3   4   5


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna