W projekt Calimera jest finansowany przez Komisję Europejską


Wykorzystanie technologii społeczeństwa informacyjnego do walki z wykluczeniem społecznym



Pobieranie 2.67 Mb.
Strona2/27
Data29.04.2016
Rozmiar2.67 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   27

Wykorzystanie technologii społeczeństwa informacyjnego do walki z wykluczeniem społecznym ZAKRES

W nowoczesnym świecie dla wszystkich ludzi ważne jest posiadanie dostępu do możliwości, jakie daje wykorzystanie technologii społeczeństwa informacyjnego (IST), które coraz bardziej wkraczają we wszystkie dziedziny życia społecznego. Pewien poziom znajomości technologii informacyjnych jest wymagany w wykonywaniu większości zawodów, podczas zakupów, operacji bankowych czy wielu formach spędzania czasu wolnego. Lokalne instytucje kultury są dobrym miejscem dla zmniejszania podziału istniejącego między tymi, którzy mają dostęp do technologii IST i tymi, którzy go nie mają, przez zapewnienie publicznego dostępu do usług w technice cyfrowej.


Obszary miejskie, jak i wiejskie o wysokim stopniu bezrobocia, dużej liczbie osób o niskich zarobkach czy osób o niskim poziomie wykształcenia, niekorzystne otoczenie cechuje niski stopień nasycenia siecią Internet. Ma to wpływ na lokalną aktywność gospodarczą i ogólną jakość życia na tychże obszarach, czyniąc szczególnie ważnym ułatwienie dostępu dla ogółu społeczeństwa. (zob.też Rozwój społeczny i gospodarczy)
Muzea, biblioteki i archiwa tradycyjnie gromadzą, przechowują i porządkują swe zbiory jako obiekty fizyczne. IST umożliwia tworzenie ich cyfrowych odpowiedników, ktore mogą być porządkowane na różne sposoby, np. według tematów. Dziedzictwo kulturowe społeczności może być zarchiwizowane jako zespół powiązanych ze sobą książek, przedmiotów, fotografii, dokumentów, zapisów historii z przekazów ustnych, filmów i filmów wideo itp., które mogą być przeszukiwane za pomocą hasła, tematu lub fragmentu tekstu. Może być to pożądany społecznie sposób dostarczania usług, ponieważ umożliwia ludziom korzystanie ze zbiorów w sposób, który odpowiada ich własnym doświadczeniom i warunkom, w których żyją, pogłębiając w ten sposób ich poczucie przynależności do danej społeczności. (zob.też Tożsamość kulturowa i spójność.)
Przykłady tego, w jaki sposób IST mogą być użyte przez grupy zagrożone:

  • usługi IST mogą być dostarczane ludziom z problemami zdrowotnymi tak w domu, jak i w szpitalu;

  • starsi ludzie, którzy nie są już aktywni edukacyjnie czy gospodarczo mogą nauczyć się użytkować urządzenia technologii IST lub korzystać z usług dostarczanych im do domu, jeżeli muszą w nim pozostawać;

  • dzieci z rodzin wykluczonych społecznie lub żyjących na obszarach zdegradowanych mogą korzystać z urządzeń IST podczas odrabiania prac domowych;

  • bezrobotni lub osoby niewykwalifikowane mogą korzystać z urządzeń IST dla podnoszenia swych umiejętności i znajdowania zatrudnienia;

  • usługi IST mogą być wykorzystywane w więzieniach do celów resocjalizacji;

  • technologie IST, które są zazwyczaj dostępne tylko osobom o ustalonych adresach zamieszkania, mogą być dostępne również osobom bezdomnym;

  • osoby, których pierwszym językiem nie jest język urzędowy kraju, w którym przebywają, mogą korzystać z usług online dostarczanych w językach mniejszości;

  • rosnąca populacja imigrantów, uchodźców i osób poszukujących azylu w Europie często doświadcza innych kryteriów wykluczenia takich, jak niskie zarobki, bariery językowe, życie na obszarach o niekorzystnych warunkach. Urządzenia działające online dla imigrantów, osób poszukujących azylu i uchodźców, działające w ich ojczystych językach, mogą sprzyjać adaptacji w nowym środowisku;

  • osoby bez własnego dostępu do Internetu mogą korzystać z urządzeń IST dla podtrzymywania kontaktów z krewnymi i przyjaciółmi, żeby zachować związki rodzinne i zapobiegać poczuciu wyizolowania. Mogą one korzystać także z technologii IST dla różnych form spędzania czasu wolnego, jak np. gry w szachy online, co może wydawać się błahostką, ale formy te sprzyjają poprawie ich umiejętności i jakości życia;

  • usługi mogą być dostarczone ludziom niepełnosprawnym, jeżeli zapewnione zostaną w dostępnej formule.


Usługi ruchome ZAKRES

Innowacyjne traktowanie problemu dostarczania usług może zaowocować usługami o wysokiej jakości, dostępnymi dla każdego, a zwłaszcza tam, gdzie wysoki odsetek ludności miejscowej czy społeczności regionalnych żyje na obszarach wiejskich lub w małych miasteczkach. Wiele z osób, które mieszkają na obszarach wiejskich, zalicza się do zamożnych, ale odległości, izolacja geograficzna, niska dostępność do miejsc pracy, transportu, usług i innych udogodnień składa się na powstanie problemu grupy zagrożeń obszarów wiejskich. Usługi ruchome mogą być wykorzystane do dostarczania usług związanych z działalnością artystyczną, wystawienniczą, dla kampanii informacyjnych i usług księgarskich dla małych społeczności, szkół i domów prywatnych. Wynalazki techniczne takie, jak łączność bezsieciowa i Systemy Informacji Geograficznej (GIS) otwierają o wiele więcej nowych możliwości dostarczania usług poszczególnym osobom w ich własnych domach lub w ośrodkach lokalnych społeczności, takich jak domy kultury. Np.:



  • komputery mogą być przemieszczane samochodami w celu umożliwienia dostępu do katalogów i Internetu;

  • komputery mogą być zabierane do domów prywatnych lub do domów pomocy;

  • laptopy mogą być pożyczane pojedynczym osobom lub grupom osób;

  • komputery, kamery cyfrowe, sprzęt audio itp. mogą być wypożyczane grupom dla celów związanych z ich twórczością.


Problematyka dostępności (zob. Dostęp dla osób niepełnosprawnych rozdz. Wskazówki techniczne) ZAKRES

Ocenia się, że osoby dotknięte różnymi formami niepełnosprawności stanowią 10 do 15% całej populacji Europy. Osoby niepełnosprawne są dwukrotnie częściej niż inne narażone na pozostawanie bez kwalifikacji; kształcenie nie jest dla nich dostępne w stopniu porównywalnym do innych grup i częściej charakteryzuje się niższym poziomem, częstokroć jest także dla nich trudno dostępne dalsze kształcenie, w tym w szkołach wyższych, w formie praktyki zawodowej lub inne zdobywanie doświadczeń zawodowych. Osoby niepełnosprawne pozostają bez pracy ok. pięć razy częściej niż ludzie w pełni sprawni. Tożsamość ludzi niepełnosprawnych przeszła zasadniczą zmianę w ostatnich dziesięcioleciach. Coraz mocniejsze podstawy zyskuje postrzeganie ludzi niepełnosprawnych jako pełnowartościowych obywateli o równych prawach, którzy podejmują własne decyzje życiowe i dokonują własnych wyborów i uznanie ich jako części społeczeństwa, która ma wpływ na jego rozwój.


Artykuł 13 Traktatu o Unii Europejskiej, który stwierdza konieczność walki z dyskryminacją wobec osób niepełnosprawnych, zapewnia wsparcie dla kampanii na rzecz pełni praw obywatelskich dla osób niepełnosprawnych. (zob. Strategia Unii Europejskiej wobec Problemu Niepełnosprawności [4]. Europejskie Forum Niepełnosprawności [7] prowadzi kampanię na rzecz dyrektyw skupiających się na problematyce niepełnosprawności w kontekście dostępu do wszystkich usług. Instytucje dziedzictwa kulturowego muszą być świadome zasad polityki europejskiej i zgodności z nią, w aspekcie rozwijania praw dla niepełnosprawnych we wszystkich państwach członkowskich. Na przykład, w Wielkiej Brytanii, Europejska Dyrektywa Zatrudnienia 2000/78/EC [8] będzie miała wpływ na rozciągnięcie Ustawy o Dyskryminacji Niepełnosprawnych 1995 [9] od 2004 r. na wszystkich pracodawców, bez względu na to, ilu pracowników zatrudniają.

Problematyka dostępności dla osób niepełnosprawnych, np. ludzi z wadami fizycznymi (ograniczenia ruchowe, ograniczenia dostępu, równowagi, panowania nad ciałem i/lub wzrostu), niemożność odczytu informacji (z przyczyn: wad wzroku, niepełnosprawności fizycznej i psychicznej, jak również dyslektycy, osoby niedowidzące ) może być uporządkowana według czterech głównych obszarów:



  • dostępności fizycznej (do budynków, punktów usługowych, stanowisk pracy, czytelni, półek itp.);

  • dostępności intelektualnej (do środków przekazu, włączając w to dostęp do materiałów w alternatywnym formacie, przystosowanych stanowisk pracy i specjalnego oprogramowania);

  • dostępności wirtualnej (do usług dla tych osób, które nie są zdolne do udania się do wybranego budynku, co może obejmować wizyty u ludzi pozostających stale w domu, jak i dostęp za pomocą nośników cyfrowych);

  • i szkolenia personelu do pomocy osobom niepełnosprawnym.

Instytucje winny traktować problem dostępności w sposób integralny ze zmianami organizacyjnymi. Kiedy planowany jest nowy rodzaj usługi lub kiedy istniejąca już usługa jest przekształcana w wersję cyfrową, zagadnienie dostępności winno być uwzględniane od początku etapu planowania. Większość instytucji będzie utrzymywać istniejące usługi, które jednak będą musiały być doprowadzone do zgodności ze standardami wymaganymi przez prawo i zestawy wskazówek. Dogodnym momentem na rozpoczęcie tego procesu jest przeprowadzenie przeglądu dostępności dotyczącego wszystkich aspektów - budynku, wyposażenia w meble, urządzeń informacji wizualnej, materiałów reklamowych, zapasów materiałów, strony internetowej itp. Przegląd może być przeprowadzony przy pomocy własnych pracowników lub przez firmę zewnętrzną specjalnie w tym celu zatrudnioną. Przeprowadzenie profesjonalnej oceny może być pomocne w przypadkach spornych lub przy żądaniach odszkodowawczych.


Jeśli to możliwe, zalecane jest włączanie osób niepełnosprawnych od początku procesu zmian i zasięganie ich opinii na temat potrzeb i wygody usług.
Jeżeli problemem są środki finansowe wydatkowane z przeznaczeniem na zmiany i ulepszenia, wydatki te winny być dostosowane do celu oferowania usługi i do przewidywanego sposobu korzystania z niej. W większości przypadków oczekuje się, że instytucje będą robić to, co jest “racjonalne” w sensie zmian w budynku itp. Ich kierownictwo winno sprawdzić czy można oczekiwać pomocy ze strony rządu. Mogą to być np. ulgi w podatku VAT i innych podatkach płaconych przy nabyciu wybranych rodzajów wyposażenia. Może okazać się również możliwe zyskanie pomocy ze strony organizacji dobroczynnych lub komercyjnych. Tworzenie budżetu na cele ułatwień w dostępie dla niepełnosprawnych winno być powiązane z budżetem na remonty, zakup materiałów, wydarzenia kulturalne, publikacje i wystawy.
Szkolenia personelu winny obejmować szerzenie świadomości problemów niepełnosprawności, a także szkolenie szczegółowe w obsłudze wybranego wyposażenia specjalnego i w postępowaniu z osobami dotkniętymi różnymi formami niepełnosprawności. Korzystanie z określonych technologii w celu dostarczenia usług ludziom niepełnosprawnym jest przedmiotem wytycznej Dostęp dla osób niepełnosprawnych w rozdziale Wskazówki techniczne.
Wnioski ZAKRES

Muzea, biblioteki i archiwa, które są prowadzone przez władze lokalne mogą współpracować z właściwymi wydziałami urzędów samorządowych nad opracowaniem zasad walki z wykluczeniem społecznym. (Przykładowym działaniem mogłoby być umożliwianie niepełnosprawnym i dzieciom długoterminowego wypożyczania komputerów za pośrednictwem władz lokalnych lub szkoły). Wszystkie władze lokalne winny podjąć wspólny dla wszystkich program działań w celu rozwijania określonych zasad i usług w omawianym zakresie:



  • zidentyfikować osoby, które są wykluczone społecznie i miejsca, w których się znajdują oraz wejść z nimi w kontakt, by ustalić ich potrzeby;

  • ocenić i przejrzeć bieżące działania;

  • opracować strategię i ustalić zasoby priorytetowe;

  • opracować usługi i wyszkolić personel w ich dostarczaniu;

  • wdrożyć usługi i udostępnić je publicznie;

  • ocenić wyniki, dokonać ich przeglądu i wprowadzić niezbędne udoskonalenia.

Doświadczenia i wyniki działania usługi winny być regularnie oceniane ze względu na wcześniej określone cele, kryteria wyników i wskaźniki wykonania (zob. Wydajność i ocena). Umożliwi to instytucjom wykazać zmiany w społeczności lokalnej, do jakich przyczyniło się korzystanie z nich, pozyskać doświadczenia i podjąć dalsze udoskonalenia oferowanych usług.


PERSPEKTYWY ZAKRES
W wielu krajach pojawiają się coraz wyraźniej narodowe a za nimi lokalne strategie, wskazujące muzeom, bibliotekom i archiwom kierunki działań i obszary współpracy, które pozwolą efektywnie walczyć z problemem wykluczenia społecznego. Jednak wciąż są konieczne bardziej zorganizowane i szersze działania.
Rządy narodowe winny wspierać holistyczne podejście do problemów włączenia społecznego i uznać szczególną rolę, którą muzea, biblioteki i archiwa mogą odgrywać w działaniach na rzecz zmian w otoczeniu i w programie włączenia społecznego. Muzea, biblioteki i archiwa winny być świadome istnienia takiego programu i tego, że mogą pracować na rzecz wypełnienia określonych celów i zadań.
Władze samorządów lokalnych winny wspierać i promować pracę muzeów, bibliotek i archiwów, zapewnić odpowiednie środki, tworzyć struktury dla ułatwienia współpracy z innymi organizacjami oraz uznać i propagować zróżnicowane metodologie ich ocen.
Osoby odpowiedzialne za tworzenie zasad w omawianej dziedzinie winny pracować na rzecz podkreślenia jej wymiaru społecznego, by pojedyncze osoby oraz organizacje pracujące na rzecz włączenia społecznego i programów zmian w otoczeniu, były świadome potencjału i szczególnej wartości ich wkładu.
Muzea, biblioteki i archiwa, jako liderzy walki z wykluczeniem społecznym winny być promotorami idei włączenia społecznego, poprzez wykorzystywanie możliwości kształcenia ustawicznego, dostępu do e-Rządu, wpływu na otoczenie.
Muzea, biblioteki i archiwa winny podkreślać włączenie społeczne jako generalną zasadę wszystkich oferowanych przez nie usług. Kultura jest tym obszarem, w obrębie którego rozwijać się będzie idea włączenia społecznego.
Muzea, biblioteki i archiwa winny pozostawać w kontakcie z grupami wykluczonymi społecznie i angażować je, tak użytkowników, jak i potencjalnych użytkowników, ażeby zapewnić, że usługi te odpowiadają rzeczywistym potrzebom.
Osoby odpowiedzialne za kształtowanie polityki instytucji i ich personel, kontaktując się z liderami społeczności lokalnych itd. winny zachęcać grupy wykluczone społecznie do aktywności w dążeniu do zapewnienia usług, odpowiadających ich potrzebom.
Osoby odpowiedzialne za kształtowanie kierunków działania winny przeanalizować je w aspekcie zasad włączenia społecznego, np. włączeniu społecznemu mógłby sprzyjać dogodny system rejestracji lub polityka opłat.
Instytucje szkoleniowe winny zapewnić, by ich kursy i programy odpowiadały celom pracy na rzecz integracji społecznej. Cały personel, nie tylko ci, którzy pracują bezpośrednio przy udostępnianiu usług, wymaga ustawicznego kształcenia w zakresie rozwijania wrażliwości na różnorodność społeczną i kulturową oraz dla osiągnięcia należytego poziomu obsługi klienta i przyjęcia na siebie roli instruktorów w zakresie technologii IST.
Instytucje badawcze i finansujące badania winny wspierać szczegółowe badania nad potrzebami w zakresie dziedzictwa kulturowego grup wykluczonych społecznie. Winny także podjąć monitoring statystyczny korzystania z usług przez różne kategorie osób wykluczonych i zastosować wydajne, obszerne metody analizy w celu oceny wpływu omawianej dziedziny na problemy włączenia społecznego.

Dostawcy usług telekomunikacyjnych winni zapewnić łącza ICT dla wszystkich społeczności lokalnych, bez względu na ich położenie geograficzne, np. za pośrednictwem łączy szerokopasmowych , sieci kablowej czy łączy bezsieciowych.


Osoby projektujące sprzęt i oprogramowanie komputerowe winny pracować nad rozwijaniem nowych metod dostarczania usług z wykorzystaniem technik IST, nad udoskonalaniem ich łatwo dostępnych formatów i wersji wielojęzycznych.
BIBLIOGRAFIA ZAKRES
[1] Narodowy Plan Działań na Rzecz Włączenia Społecznego

(http://europa.eu.int/comm/employment_social/news/2001/jun/napsincl2001_en.html) oparty na wspólnych celach przyjętych podczas Rady Europejskiej w Nicei

( http://europa.eu.int/comm/employment_social/soc-prot/soc-incl/com_obj_en.htm).


[2] Powszechna Deklaracja Praw Człowieka

http://www.un.org/Overview/rights.html
[3] Europejska Konwencja Praw Człowieka

http://www.hri.org/docs/ECHR50.html
[4] Strategia Unii Europejskiej wobec Problemu Niepełnosprawności

http://europa.eu.int/comm/employment_social/soc-prot/disable/strategy_en.htm
[5] Wspólnotowy Program Działań na Rzecz Walki z Wykluczeniem Społecznym 2002-2006

http://www.europa.eu.int/comm/employment_social/soc-prot/soc-incl/ex_prog_en.htm
[6] Biblioteki Publiczne i Plan Działań Programu EQUAL: Biblioteki Publiczne: Włączenie Społeczne i Kształcenie Ustawiczne w Zjednoczonym Królestwie, Włoszech i Francji autorstwa Robert Davies’a i Davida Fuegi z artykułami Piera Giacomo Sola i Alessandry Tagliavini. August 2004.

http://www.learneast.com/transnational/documents/EQUALcomparativestudy-finalsept.04.pdf
[7] Europejskie Forum Niepełnosprawności http://www.edf-feph.org/
[8] Europejska Dyrektywa Zatrudnienia 2000/78/EC

http://europa.eu.int/eur-lex/pri/en/oj/dat/2000/l_303/l_30320001202en00160022.pdf
[9] Ustawa o Dyskryminacji Niepełnosprawnych z 1995 r.

http://www.hmso.gov.uk/acts/acts1995/1995050.htm
LINKI ZAKRES
Europa
Dostęp do Dziedzictwa Kulturowego; Zasady Prezentacji i Wykorzystania (Access to Cultural Heritage: Policies of Presentation and Use - ACCU)

Projekt Unii Europejskiej przewidziany na 3 lata, licząc od września 2004 r., ma na celu promowanie dostępu do dziedzictwa kulturowego. Będzie on propagować współpracę między operatorami z obszaru dziedzictwa kulturowego i proponować nowe narzędzia do wykorzystania przez profesjonalistów w rozwiązywaniu problemów dostępności. Instytucje kultury z sześciu krajów europejskich będą współpracować w ramach projektu kierowanego przez Fińską Narodowę Radę Starożytności (Helsinki, Finlandia). http://www.accessculture.org/


EQUAL

Finansowany przez Europejski Fundusz Społeczny (ESF), EQUAL stanowi część strategii Unii Europejskiej tworzenia większej liczby i lepszej jakości miejsc pracy oraz zapewnienia, że nikt nie będzie utrudniał do nich dostępu. Jego plan działania obejmuje trzy, związane z sobą zagadnienia, mianowicie: włączenie społeczne, kształcenie ustawiczne i problemy zatrudnienia. Ma na celu sprawdzenie nowych sposobów eliminacji dyskryminacji i nierówności doświadczanej przez ludzi tak w pracy, jak i podczas jej poszukiwania. Dodatkowo zawarto w jego ramach oddzielny temat, który jest odpowiedzią na potrzeby osób poszukujących azylu.



http://europa.eu.int/comm/employment_social/equal/index_en.html
Infobus

Projekt pt. Ruchome Centra Informacji i Komunikacji (Mobile Information and Communications Centers Project – MICC), znany jako InfoBus, dostarcza zasobów informacyjnych i odpowiednich narzędzi dyskryminowanym grupom społecznym w Europie południowo-wschodniej (w Albanii, Kosowie, Macedonii, Czarnogórze i Serbii) oferując dostęp do informacji, edukację i szkolenia, rozwój społeczności lokalnych i gospodarki oraz uwypuklając kontakty na linii rząd-obywatel.



http://www.infobus.org/
Republika Czeska
Wsparcie dla rozwiązywania problemów społecznych

  • Člověk v tísni – Wspiera ludzi potrzebujących przez pracę na rzecz praw człowieka, terenowe, robocze programy społeczne i przedsięwzięcia edukacyjne itd. http://www.clovekvtisni.cz

  • Nadace rozvoje občanské společnosti (NROS) – Fundacja Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego wspiera organizacje typu „non-profit”, które udzielają pomocy grupom zagrożonym i marginalizowanym, bronią praw człowieka i wartości demokratycznych oraz przyczyniają się do wzajemnego porozumienia i tolerancji mniejszości społecznych. http://nros.cz

  • Fundacja Społeczeństwa Otwartego w Pradze – Wspiera programy skupiające się na przepisach prawa, administracji publicznej, prawach człowieka, edukacji, polityce równych szans, sztuce i kulturze i innych obszarach. http://osf.cz


Finlandia
Info Bank

Strony Info Banku zawierają ważne, podstawowe informacje dla imigrantów na temat funkcjonowania społeczeństwa i możliwości przez nie stwarzanych. Są one dostępne w kilku językach. http://www.caisa.hel.fi/


Włochy
ABSIDE (Apprendere in Biblioteca nella Società dell'Informazione per ridurre la Discriminazione e l'Emarginazione sociale)

Projekt finansowany przez Program EQUAL, ABSIDE ma na celu zmniejszanie dyskryminacji i wykluczenia społecznego przez naukę. Pracuje na rzecz rozbudowy sieci punktów nauczania w ramach bibliotek publicznych i propaguje rolę bibliotekarzy jako nauczycieli, doradców i przewodników dla osób odczuwających potrzebę kształcenia się. http://www.abside.net/


Polska
Program “Ikonka” (Icon Project)

Celem tego projektu Ministerstwa Nauki i Informatyzacji jest otwarcie Punktów Powszechnego Dostępu do Internetu w lokalnych bibliotekach i w centrach społeczności lokalnych w całej Polsce, a zwłaszcza w małych miasteczkach i wsiach. Projekt jest ukierunkowany przede wszystkim na zmniejszenie problemów powstałych przez nierówności w dostępie do narzędzi cyfrowych przez zapewnienie wolnego dostępu do Internetu i szkoleń komputerowych.



http://www.informatyzacja.gov.pl/en/projekty.html
Rosja
Młodzież Moskwy (The Youth of Moscow)

Centralny System Biblioteczny w Północno-Zachodniej Dzielnicy Moskwy opracował program, który ma na celu propagowanie zdrowego sposobu życia wśród nastolatków i młodzieży, walcząc z narkomanią i nadużywaniem alkoholu, przestępczością i zachowaniami antyspołecznymi. http://www.horoshevo.ru/


Hiszpania
España.es

Zawiera w sobie następujące programy:



  • Internet w bibliotekach ( http://internetenlasbibliotecas.red.es/);

  • Internet w szkołach (http://internetenlaescuela.red.es/);

  • Internet na obszarach wiejskich ( http://internetrural.red.es/).

Celem jest rozwijanie szerokiej sieci publicznych punktów dostępu do Internetu z łączami o dużej szybkości.

http://www.red.es/Redes-Page-PlantPageStandard_espana.html
Turcja
T.C. Başbakanlık Özürlüler İdaresi Başkanlığı (Kancelaria Premiera, Departament ds. Niepełnosprawnych) Portal

Strona Departamentu zawiera nie tylko wszystkie informacje prawne i praktyczne odnoszące się do edukacji, możliwości podejmowania pracy, rehabilitacji i innych dostępnych usług, ale także linki do organizacji pozarządowych, innych urzędów państwowych, szkół itd. http://www.ozida.gov.tr/tr_files/index.htm



Wiela Brytania
Projekt – Dostęp Społeczności Lokalnych do Archiwów (Community Access to Archives Project - CAAP)

Projekt ten jest kierowany i finansowany przez Archiwa Państwowe (TNA) we współpracy z Służbą Archiwalną West Yorkshire (WYAS), Hackney Archives Department (HAD), Narodowymi Archiwami Szkocji (NAS), Narodową Radą Archiwów (NCA), Biblioteką Narodową Walii (NLW), Archiwum Publicznym Irlandii Północnej (PRONI) i Commanet. Ma za zadanie rozwijanie “modelu dobrej praktyki” by odpowiedzieć na praktyczne potrzeby rozwijania projektów archiwów społeczności lokalnych działających “online” w celu zachęcania do współuczestnictwa społecznego przez podanie zasobów archiwalnych nowym kręgom odbiorów.



http://www.nationalarchives.gov.uk/archives/caap/
LearnEast

LearnEast jest projektem wspieranym i finansowanym w ramach programu EQUAL. Program jest pilotażem dla nowych sposobów pracy bibliotek na poziomie lokalnym na rzecz wspierania zatrudnienia grup dyskryminowanych, zwłaszcza kobiet planujących powrót do pracy, osób pracujących i niepracujących, które chcą podnieść swoje kwalifikacje zawodowe, mniejszości etnicznych, uczących się w starszym wieku i osób stale przemieszczających się. Biorą w nim udział biblioteki publiczne w wschodniej Anglii i ich partnerzy z Włoch i Francji.



http://www.learneast.com/
Projekt “Ruchoma Biblioteka Podróżnika” (Mobile Library Traveller Project)

Biblioteki Rady Hrabstwa Essex prowadzą ruchomą usługę dla osób często przemieszczających się, która trafia w tygodniu w sześć miejsc. Osoby te mogą korzystać tak z książek, kaset wideo, płyt DVD i informacji, jak i z laptopów. Cyganie i osoby często przemieszczające się zachęcane są także do korzystania z Internetu w tradycyjnych bibliotekach. Biblioteki hrabstwa Essex blisko współpracują ze stroną internetową „Cyber Pilots” (http://www.gypsy-traveller.org/cyberpilots/) przeznaczoną dla Cyganów, grup wędrujących i cyrkowców.



http://www.cilip.org.uk/aboutcilip/medalsandawards/LibrariesChangeLives/lclawinrep04.htm
MLA (Rada Muzeów, Bibliotek i Archiwów)

MLA opracowała zestaw narzędzi dla instytucji dziedzictwa kulturowego, które mogą być stosowane jako punkt wyjścia dla zapewnienia, by zasady dostępu i współuczestnictwa społecznego były należycie osadzone w ich pracy:

Narzędzia Współuczestnictwa Społecznego

http://www.mla.gov.uk/documents/socialinc_tk.doc

Narzędzia Dostępu dla Wszystkich



http://www.mla.gov.uk/documents/access_mla_tk.pdf
Rada Szkockich Bibliotek i Informacji (Slic)

Slic opublikował raport Różnice: biblioteki, ICT i współuczestnitwo społeczne, czerwiec 2004 r., który zawiera opisy projektów w szkockich bibliotekach publicznych. http://www.slainte.org.uk/Files/pdf/pnet/gates/gatesreport04.pdf. Jednym z przykładów jest projekt z Dundee “Wspólne uczenie się przez wspomnienia”, w ramach którego opracowano stronę internetową i opublikowano książkę poświęconą wspomnieniom na temat przeszłości zapisanym przez członków lokalnej społeczności. Wielu osobom w jego ramach zaoferowano szkolenie komputerowe i stworzono ogniwo porozumienia z młodzieżą szkolną w celu rozwinięcia międzypokoleniowego doświadczenia nauki. http://www.dundeecity.gov.uk/gates/



Powrót do spisu treści


Calimera – Poradnik

Tożsamość kulturowa i spójność


ZAKRES


Na problematykę, z którą będziemy mieli do czynienia w omawianej części składają się:

Różnorodność kulturowa

Spójność społeczności lokalnych

Tworzenie zasobów

Informacja kulturalna społeczności lokalnych

Różnorodne zasoby kulturowe

ZAGADNIENIA STRATEGICZNE ZAKRES
Istnieje wiele definicji kultury. Społeczeństwo lub dana społeczność lokalna mogą być identyfikowane przez ich kulturę, wspólną wiedzę i przez przekazywane z pokolenia na pokolenie tradycje. W tym znaczeniu Europa ma tak jedną, jak i wiele kultur. Każdy człowiek ma potrzebę posiadania poczucia tożsamości, wspólnoty i miejsca oraz poczucia przynależności kulturowej. W związku z tym, że, jak mawiał Ghandi, Żadna kultura nie może być żywa, jeśli usiłuje być dostępną tylko dla wybranych, różnorodność kulturowa jest związana z włączeniem społecznym; wspólnota społeczna istnieje w społeczeństwach opartych na zasadzie integracji, w których różne kultury współżyją we wzajemnym zrozumieniu. Romano Prodi, Przewodniczący Komisji Europejskiej w 2004 r. opisał Europę , jako Unię różnorodności, gdzie różnice są akceptowane i postrzegane jako wspólne bogactwo. Powiedział on także, że Europejczycy żyją w poczuciu licznych przynależności – do rodzinnego miasta, do własnego regionu i kraju oraz do Unii Europejskiej. [1]
Nowy Komisarz Unii Europejskiej ds. Społeczeństwa Informacyjnego i Środków Przekazu, Viviane Reding, zadeklarowała się jako "komisarz do spraw innowacji, integracji i kreatywności". “Innowacyjność musi działać jako siła kierownicza procesu lizbońskiego; integracja ma na celu zwalczanie wykluczenia społecznego spowodowanego nierównością dostępu do technologii informacyjnej, oraz wzmacnianie tożsamości europejskiej i różnorodności kulturowej Europy za pomocą pluralizmu środków przekazu, co zapewni wolność twórczej ekspresji”. Pani Reding dodała, że "nowe technologie muszą pomóc w zapewnieniu szerszej dystrybucji wizerunków, przekazów, historii i tożsamości narodów Europy" [2].
Istnieje także szersza definicja kultury, według której jest ona „wszystkim co robimy” oraz, że istnieją związki między kulturą a wiedzą, nauczaniem a informacją w życiu codziennym.
Unia Europejska wspiera akcje, których celem jest stymulowanie działań na rzecz zachowania, rozwoju i promowania kultury [3], którą definiuje jako “język, literaturę, imprezy, sztukę piękną, sztukę wizualną, architekturę, rzemiosło, kino oraz radio i telewizję” [4]. Jej polityka kulturalna skupiona jest na poszanowaniu tożsamości kulturowej i różnorodności, a jej celem jest zachowanie i wspieranie tej różnorodności i uczynienie jej dostępną dla wszystkich. Strona internetowa Rady Europy Polityka Kulturalna i Działania [5] wylicza przydatne publikacje poświęcone takiej tematyce, jak różnorodność kulturowa i zapobieganie konfliktom.

Unia Europejska wspiera spójność społeczną poprzez szeroką gamę działań, regulacji, tematów, programów i projektów, a wśród nich:



  • Program Kultura 2007 (2007-2013) [6]. Pomyślany jest on jako kontynuacja programu KULTURA 2000 [7], który kończy się w 2006. Komunikat z marca

2004 r. zatytułowany Tworząc dzieło obywatelskie: pielęgnując kulturę europejską i różnorodność przy pomocy programów na rzecz Młodzieży, Kultury i Uczestnictwa Audiowizualnego i Obywatelskiego (Making citizenship Work: fostering European culture and diversity through programmes for Youth, Culture, Audiovisual and Civic Participation) [8], stwierdza, że ogólnym celem programu jest osiągnięcie wspólnego obszaru kultury przez współpracę kulturalną i rozwijanie tożsamości europejskiej już od poziomu szeregowych obywateli. Ma to przynieść pracownikom kultury i obywatelom więcej okazji do promowania dziedzictwa kulturowego, tworzenia sieci i wdrażania projektów mających na celu zwiększenie mobilności i rozszerzenia dialogu kultur w obrębie Europy i między innymi częściami świata;

  • Program eContentplus (2005-2008) [9]. Program ten zaproponowano jako następcę programu eContent [10], który kończy się w 2004 r. Zachęci on do łączenia informacji pochodzących z różnych systemów, niezależnie od ich formatu, języka, czy lokalizacji. By to osiągnąć zasoby cyfrowe muszą być lepiej przystosowane do zaspokojenia potrzeb użytkowników i przystosowane do rozpowszechniania ich za pomocą różnych platform. Program będzie koncentrował się na trzech typach informacji: danych geograficznych, materiałach edukacyjnych i treściach kulturowych.

  • Program Digicult [11], w ramach którego prowadzone są badania nad technologiami, które dają możliwość udoskonalenia dostępności, dostrzegalności i identyfikacji kulturalnych i naukowych zasobów Europy;

  • Temat Kultura i Społeczeństwo [12], który koncentruje się na usłudze “e-Rząd”, integracji społecznej, kulturze i językach;

  • Program eInclusion [13], którego celem jest promowanie e-włączenia społecznego jako “podstawy ustanowienia Społeczeństwa Informacyjnego gwarantującego równy dostęp i udział w nim wszystkich mieszkańców Europy”;

W ramach Konferencji Unii Europejskiej na temat IST (Technologii Społeczeństwa Informacyjnego) zorganizowanej w listopadzie 2004 r. przeprowadzono warsztaty zatytułowane: Interaktywne Żywe Dziedzictwo, w ramach którego dyskutowano “o potrzebie odblokowania potencjału twórczego obywateli Europy, społeczeństw powiększonej Europy i jej różnych instytucji oraz organizacji kultury – dużych i małych (włączając w ich liczbę, choć nie ograniczając się do nich, biblioteki, muzea i archiwa)”. [14]



Portal “Europa i Kultura” (Europe and Culture) [15] zawiera informacje o aktualnych wydarzeniach, obszarach działań, środkach finansowych i o połączeniach do wybranych narodowych portali kulturowych oraz adresy stron internetowych.
Powszechna Deklaracja UNESCO w sprawie Różnorodności Kulturowej z 2001 r. [16], przyjęta w reakcji na wydarzenia 11 września 2001 r., ma znaczenie dla muzeów, bibliotek i archiwów, ponieważ zauważa, że kultura jest centralnym punktem współczesnej debaty na temat tożsamości, spójności społecznej i rozwoju gospodarki opartej na wiedzy. Informacje na temat dyskusji o roli instytucji kultury w zachowywaniu tożsamości kulturowej i promowaniu spójności społecznej, patrz: Różnorodność kulturowa: wspólne dziedzictwo, wielość tożsamości, Unesco, 2002 r. [17].
Instytucje pamięci i dziedzictwa kulturowego powinny wspólnie pracować nad wytwarzaniem nowych zasobów odnoszących się do historii lokalnej, wydarzeń kulturalnych, lokalnej oferty kulturalnej i wymiany informacji w ramach społeczności lokalnej. Ważne jest dotrzymywanie standardów w celu uniknięcia problemów we współdziałaniu (zob. Dygitalizacja i Ochrona danych cyfrowych). Jest wiele do zrobienia w dziedzinie koordynowania działań zarówno na poziomie poszczególnych państw i regionów, jak i na poziomie lokalnym. Przykładami dobrej praktyki na poziomie państwowym w tym względzie jest Rada Muzeów, Bibliotek i Archiwów w Wielkiej Brytanii i norweski Urząd Archiwów, Bibliotek i Muzeów (zob. Linki).
WYTYCZNE DOBREJ PRAKTYKI ZAKRES
Różnorodność kulturowa ZAKRES

Różnorodność kulturowa jest wpisana w Traktat ustanawiający Unię Europejską [3]. “Język, literatura, twórczość artystyczna i widowiskowa, imprezy, sztuka piękna, architektura, rzemiosło, kino i środki przekazu są częścią różnorodności kulturowej Europy. Pomimo tego, że przynależą do wybranych krajów lub regionów, reprezentują część dziedzictwa kulturowego Europy. Celem Unii Europejskiej jest zarówno zachowanie i wspieranie tej różnorodności jak i pomoc w udostępnianiu.” [4] Różnorodność kulturowa jest przez wiele osób uznawana za tak samo ważną dla ludzkości, jak bioróżnorodność dla przyrody i z tego powodu musi być chroniona przed zagrożeniami globalizacji – teorię tę popiera Powszechna Deklaracja UNESCO w sprawie Różnorodności Kulturowej z 2001 r., [16]. Po przystąpieniu do Unii Europejskiej nowych krajów, jej ludność sięgnie liczby 500 milionów w 2007 r., prezentując niezmierne bogactwo różnorodności kulturowej. Europejskie muzea, biblioteki i archiwa jako instytucje przechowujące różnorodne obiekty dziedzictwa kulturowego, od dawna są zaangażowane w wiele działań mających na celu wsparcie dostępu do kultury. Istnieją dwa nurty tych działań:



  • zapewnianie potencjalnym odbiorcom w skali globalnej dostępu do lokalnych zasobów kulturowych poprzez szerokie wykorzystanie technologii informacyjnych, pełne wykorzystanie ICT. Umożliwi to ludziom zdobywanie wiedzy o innych kulturach, wspieranie turystyki kulturowej itp.;

  • zapewnianie różnorodnym kulturowo społecznościom lokalnym dostępu do usług i zasobów (zob. Włączenie społeczne). Dzieje się to bez informowania, że muzea, biblioteki i archiwa winny działać w zgodzie z ustawodawstwem odnoszącym się do różnorodności kulturowej, do stosunków rasowych, praw człowieka, polityki równych szans lub prawodawstwa antydyskryminacyjnego. Instytucje dziedzictwa kulturowego winny przede wszystkim ustalić poprzez obserwacje społeczności swe grupy docelowe, ustalić, jakie istnieją dla poszczególnych grup bariery i zidentyfikować luki w oferowanych usługach. Winny także zapewnić by zbiory i wystawy odzwierciedlały różnorodność kulturową i społeczną przez, np.:

  • stałe działania statutowe i programy lokalne, które wspierają różnorodność kulturową;

  • zapewniając usługi, dostosowane do potrzeb większości każdej z grup społecznych;

  • udostępniając usługi i materiały we wszystkich niezbędnych językach (zob. Wielojęzyczność);

  • gromadząc materiały odnoszące się do historii i kultury wszystkich grup;

  • organizując wystawy i wydarzenia, które będą akcentować różnorodność kulturową;

  • uwzględniając różnorodność kulturową we wszystkich wystawach i wydarzeniach, gdziekolwiek jest to możliwe;

  • zatrudniając personel pochodzący z różnych grup kulturalnych społeczności i/lub zatrudniając personel posługujący się językami obcymi oraz posiadający inne umiejętności kulturowe;

  • oferując usługi w zakresie promocji i marketingu dla wszystkich grup społecznych;

  • oferując konsultacje i partnerstwo wobec wszystkich grup społecznych w celu zapewnienia, by usługi odpowiadały ich potrzebom oraz oceniając ich oddziaływanie.

Poprzez wspieranie różnorodności kulturowej, która przynosi korzyści edukacyjne, ekonomiczne i społeczne oraz jest wkładem w program kształcenia ustawicznego nauki, włączenia społecznego i odbudowy gospodarczej:



  • ludzie mogą uczyć się o innych kulturach;

  • osoby z różnym przygotowaniem w zakresie kultury zostają zachęcone do korzystania z usług, zyskują wiedzę i nowe umiejętności, co może prowadzić do zdobycia przez nie pracy lub daje im widoki na lepszą pracę, itd.;

  • większa liczba osób korzystających z usług przyciąga większą ilość środków finansowych dla instytucji;

  • zróżnicowana kulturowo grupa użytkowników może przynieść nowe pomysły i innowacje w zakresie oferowanych usług;

  • może powstać rynek i zainteresowanie wyrobami mniejszości, niezależnie od wyników finansowych. Dygitalizacja i Internet zapewnią platformę dla tych produktów;

  • może być rozwijana turystyka kulturowa (zob. Rozwój społeczny i gospodarczy).

Historia lokalna, historie domów, miejsc, migracji, rdzennej ludności, społeczności przesiedlonych, itd. i historie rodzinne, wspierają tożsamość kulturową oraz rozwijają poczucie wspólnoty. Są to podstawowe zadania dla muzeów, bibliotek i archiwów oraz ważne obszary ich współpracy. Obecnie obserwuje się rosnące zainteresowanie historiami rodzinnymi i odkrywaniem własnych, indywidualnych tożsamości. W przypadku mniejszości etnicznych oznacza to dowiadywanie się, skąd przybyli ich przodkowie, z jakich powodów te mniejszości lub ich przodkowie emigrowali, itd. Muzea, biblioteki i archiwa mogą dostarczyć zasoby konieczne dla tego rodzaju badań takie, jak: literatura, sztuka, muzyka, przedmioty itd. z całego świata, świadectwa narodzin, ślubów, zgonów, adopcji, ewidencji migracji, spisów ludności itd. Tworzenie wersji cyfrowych umożliwia przeszukiwanie zasobów odnoszących się do wybranej kultury bez względu na to, czy są one zgromadzone w muzeum, bibliotece, czy archiwum, a nawet, czy są one w innym mieście lub kraju.


Spójność społeczności lokalnych ZAKRES

Zespół niezależnych doradców Demos opublikował raport “Europa w epoce kreatywności”, w którym zaprezentował pogląd, że osoby kreatywne wolą żyć w społecznościach tolerancyjnych, oraz że, ze względu na swą tolerancyjność, społeczności te przyciągają osoby utalentowane i twórcze, które przyczyniają się do innowacji technologicznych. [18]


W roku 1997 ICOM (Międzynarodowa Rada Muzeów) opublikowała dokument Muzea i Różnorodność Kulturowa; Deklaracja Programowa, który podkreślił kluczową rolę muzeów w promowaniu i wzmacnianiu spójności społecznej. Treść dokumentu, może znaleźć swe zastosowanie w ramach działań podejmowanych w sektorze dziedzictwa kulturowego. [19] Myślą przewodnią dokumentu jest to, by różnorodność kulturowa nie prowadziła do podziałów, ale do spójności społecznej, co wymaga powszechnego zrozumienia potrzeby poczucia przynależności i zrozumienia oraz szacunku dla różnic językowych, etnicznych, religijnych i kulturowych. Z punktu widzenia Unii Europejskiej wszystkim Europejczykom musi być dana możliwość rozwijania poczucia utożsamiania się z Europą i z jej społecznościami lokalnymi możność jednoczesnego zadowolenia z własnej tożsamości kulturowej. Muzea, biblioteki i archiwa mogą odgrywać kluczową rolę w promowaniu spójności społecznej, gdyż:

  • utrzymują zasoby, dzięki którym ludzie mogą uczyć się o swych korzeniach i o tym, jaki mieli na siebie wzajemny wpływ (zob. Kształcenie);

  • mogą zapewnić miejsca i formy aktywności, w ramach których ludzie o różnym poziomie wykształcenia mogliby wspólnie pracować i bawić się (zob. Włączenie społeczne);

  • mogą zapewnić dostęp do zasobów ludziom niepełnosprawnym (zob. Dostęp dla osób niepełnosprawnych);

  • mogą współpracować z innymi instytucjami w celu walki z przestępczością i zachowaniami antyspołecznymi (zob. Współpraca i partnerstwo);

  • mogą udostępnić informacje, których ludzie potrzebują po to, by być aktywnymi obywatelami (zob. e-Rząd i postawy obywatelskie);

  • mogą zapewnić ludziom sposobność zdobycia nowych kwalifikacji i przyczynić się do rozwoju społecznego i gospodarczego (zob. Rozwój społeczny i gospodarczy);

  • mogą udostępnić swe zasoby we wszystkich używanych językach (zob. Wielojęzyczność);

  • mogą skupiać ludzi we wspólnoty zainteresowań lub grupy wirtualne bez względu na położenie geograficzne, wykształcenie czy inne okoliczności;

  • mogą pomagać ludziom w organizowaniu archiwów społeczności lokalnych i ich stron internetowych (zob. Tworzenie zasobów). Podejmowanie udziału w tego rodzaju przedsięwzięciach może być wykorzystywane do prób zespalania społeczności z różnych powodów podzielonych. Dobrym przykładem jest commaNET system archiwalny dla społeczności lokalnych, który był wykorzystywany w Irlandii Północnej i na Cyprze (zob. Linki).


Tworzenie zasobów ZAKRES

Postępuje proces tworzenia zasobów cyfrowych w lokalnych instytucjach kultury i stopniowego zapoznawania się z nimi przez członków miejscowych społeczności. Ludzie odczuwają potrzebę współwłasności wobec swych lokalnych muzeów, bibliotek i archiwów, a jednym ze sposobów zaspokajania tej potrzeby jest praca nad tworzeniem ich zasobów. Udział w tworzeniu zasobów może być także sposobem na scalanie podzielonych społeczności. Szkoły, uczelnie, grupy społeczne i pojedyncze osoby mogą zakładać własne archiwa zawierające fotografie, filmy i nagrania wideo, dokumenty dotyczące wybranych osób, przekazy ustne i wydawnictwa ulotne. Dobrymi przykładami podobnych działań są projekty CHIMER i COINE (zob. Linki). Takie zbiory mogą mieć wartościowy wkład do wzbogacenia liczby świadectw dotyczących lokalnej historii. Muzea, biblioteki i archiwa mogą odgrywać kluczową rolę w pomocy twórcom omawianych zbiorów we wdrażaniu standardów, zapewnianiu należytej jakości, dygitalizacji, katalogowaniu i klasyfikowaniu oraz w udostępnianiu ich szerokiemu gronu odbiorców.


Mimo, że tworzenie zasobów zazwyczaj zaczyna się od zdjęć rodzinnych i osobistych wspomnień, ludzie w to zaangażowani mogą rozwijać szersze zainteresowania historyczne. Daje to okazję muzeum, bibliotekom i archiwom, poprzez wspieranie osób podejmujących badania źródłowe do uczestnictwa w kształceniu ustawicznym. Osoby zaangażowane w tę działalność uczą się umiejętności korzystania z technologii informacyjnych, mogą rozwijać posiadane kwalifikacje i podnieść poczucie pewności siebie.
Strony internetowe, na których zwykli ludzie mogą opowiadać swe historie stają się bardzo popularne. Istnieją setki takich stron internetowych, które zapraszają ludzi do umieszczania ich historii w różnego rodzaju internetowych archiwach. W pewnych przypadkach mogą być dostarczane do nich także fotografie i dokumenty. Jednym z przykładów jest strona BBC WW2 People's War (zob. Linki). Archiwa społeczności lokalnych mogą być budowane wokół różnych tematów – grup ludzi z wybranego obszaru, grup podzielających wspólne zainteresowania, lub wokół tych grup, które posiadają szczególne przeżycia. Czynienie czegoś w aktywny sposób, np. współtworzenie archiwum, pobudza poczucie przynależności i może być początkiem aktywnej współpracy w ramach danej społeczności. W tego rodzaju przedsięwzięcia często są zaangażowani wolontariusze, pomagając ludziom spisywać ich historie lub umieszczać je w Internecie, zapisując historie ustne, wykonując fotografie itd., co także może być sposobem na wzięcie aktywnego udziału w rozwiązywaniu problemów społeczeństwa.
Instytucje dziedzictwa kulturowego mogą także organizować strony internetowe dla społeczności wirtualnych, które tworzą się na zasadzie wspólnych zainteresowań bez względu na bariery geograficzne czy kulturowe. (zob. Linki).
Informacja kulturalna społeczności lokalnych (zob. też Rozwój społeczny i gospodarczy) ZAKRES

Lokalne instytucje dziedzictwa kulturowego są właściwym miejscem dla udostępnienia tego rodzaju informacji, które są wyjątkowo łatwe do dygitalizacji. Mogą się tu znaleźć:



  • lokalne wydarzenia;

  • lokalne miejsca warte odwiedzin;

  • miejscowe teatry, kina, koncerty itd.;

  • miejscowe grupy wolontariuszy, włączając w nie stowarzyszenia teatralne i chóralne, kluby fotografiki, kluby ogrodnicze itd.;

  • informacja turystyczna.

W wielkich miastach, miasteczkach i regionach, istnieją często wydziały urzędów władz lokalnych, które wspierają instytucje kultury posiadające strategiczne, silne zainteresowanie tego rodzaju pracą. Biblioteki publiczne maja możliwość odgrywania roli kierowniczej w omawianej dziedzinie, działając z upoważnienia władz lokalnych i pracując na zasadach partnerstwa z innymi agendami oraz organizacjami lokalnymi w celu utrzymywania dokładnych i aktualnych informacji dostarczanych im w formie zgodnej z przyjętymi standardami. Wiele bibliotek publicznych tworzy bazy danych informacji społeczności lokalnej, które można przeszukiwać przez podanie tematu, miejscowości i nazwy organizacji, udostępniając połączenia do internetowych stron informacyjnych innych społeczności tego samego regionu.
Różnorodne zasoby kulturowe (zob. też Usługi multimedialne, Dygitalizacja i Ochrona danych cyfrowych ZAKRES

Różnorodność kulturowa zawiera w sobie szerokie spektrum sposobów wyrażania kultury, twórczości i działalności wszelkich grup, a w tym twórczości muzycznej, filmowej, literatury i środków przekazu. Efektywnym sposobem prezentacji tożsamości kulturowej jest upowszechnianie zasobów audiowizualnych. Także lokalne instytucje kultury mogą organizować wydarzenia w celu promowania różnorodnych doświadczeń i punktów widzenia oraz zachęcania do dialogu między grupami społecznymi. Mają one również obowiązek dbania o to, by nabywany lub chroniony przez nie materiał odzwierciedlał różnorodność kulturową.


Muzyka i dźwięk (np. muzyka ludowa, muzyka współczesna, historia ustna) jest bardzo ważną częścią tożsamości kulturowej. Rolą instytucji dziedzictwa kulturowego w odniesieniu do cyfrowej wersji muzyki i dźwięku jest zapewnienie usług takich, jak:

  • informowanie o muzyce i kulturze ustnej danej społeczności;

  • zaopatrywanie w muzykę i dźwięk do kopiowania (z uwzględnieniem praw autorskich);

  • udostępnianie urządzeń do nagrywania i zachowywania archiwów muzycznych i dźwiękowych;

  • zaopatrywanie w muzykę i dźwięk nadawców radiowo-telewizyjnych;

  • tworzenie i umożliwianie dostępu do zasobów historii ustnej i archiwów dźwiękowych.


Zasoby wizualne takie, jak: filmy, zapisy wideo i fotografie są także ważne dla tożsamości kulturowej społeczności lokalnej. Prawie 700 000 odbitek filmów jest przechowywanych w różnych archiwach filmowych Unii Europejskiej. Zważywszy na fundamentalne miejsce, jakie kino zajmuje w dziedzictwie historycznym i kulturowym Europy, konserwacja tego rozległego zbioru filmów ma w oczywisty sposób ogromną wagę. Programy takie jak MEDIA [20], mają na celu wspomóc to zadanie przez szkolenia i promowanie festiwali filmowych itd. Komisja Europejska zaproponowała także przyjęcie zaleceń Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej o zasadach deponowania materiału audiowizualnego i finansowaniu przez państwo konserwacji filmów [21].
Współpraca z koncernami audiowizualnymi takimi, jak producenci filmowi i spółki telewizyjne jest pożądana ze względu na potrzebę wykonywania wersji cyfrowych filmów i programów telewizyjnych oraz udostępniania ich za pośrednictwem Internetu. Większość produkcji telewizyjnej powstaje obecnie w formacie cyfrowym. Spółki telewizyjne takie, jak Holenderski Instytytut Dźwięku i Wizji [22] pracują nad strategiami mającymi na celu zachowanie setek tysięcy godzin emitowanego przez nie materiału w sposób zabezpieczający ich autentyzm.
Cyfrowe aparaty fotograficzne zrewolucjonizowały sposób, w jaki wykonywane i wykorzystywane są zdjęcia fotograficzne. Obecnie umieszczanie fotografii itd. na stronach internetowych jest łatwe, ale istnieje również niebezpieczeństwo związane z faktem, że fotografie stały się nietrwałe i łatwo dostępne. Jeżeli ludzie zaniechają utrzymywania, np. fotografii rodzinnych w formie fizycznej, będzie to strata dla archiwów historycznych. Z tego względu zachowywanie materiału fotograficznego winno być rdzeniem każdego programu dygitalizacji. Finansowany przez Unię Europejską program SEPIA ma na celu badanie, katalogowanie i zachowywanie materiału fotograficznego [23].
Tworzenie wersji cyfrowych zapewnia potencjał dla bardzo szerokiego dostępu do zasobów kulturowych i dla wzmocnienia sieci kulturowych (zob. Dygitalizacja). Coraz więcej zasobów kulturowych zapisanych w różnych formatach staje się dostępnych w wersji elektronicznej i online. Muzea, biblioteki i archiwa w intensywny sposób przystąpiły do dygitalizacji swych zbiorów, co samo przez się wzbogaca zasoby kulturowe. Wśród stron internetowych muzeów, archiwów i bibliotek znajdują się strony instytucji realnie istniejących, jak i strony instytucji wirtualnych. Istnieją liczne projekty opracowane w celu umożliwienia każdej osobie jak najpełniejszego uczestnictwa w sztuce i kulturze (zob. Linki).
Unia Europejska wsparła liczne przedsięwzięcia objęte 5. i 6. Programem Ramowym mających na celu prowadzenie badań nad zasobami audiowizualnymi, filmami i programami dokumentującymi lokalne historie, a w tym: BRAVA, CHIMER, CIPHER, COINE, DIAMANT, ECHO, FIRST, METAVISION, PRESTO i PRESTOSPACE. Szczegóły o wyżej wymienionych i obszerna lista innych programów znajduje się na stronie internetowej poświęconej IST (Technologie Społeczeństwa Informacyjnego) [24].
PERSPEKTYWY ZAKRES
Różnorodność kulturowa winna być częścią głównego nurtu działalności instytucji kultury i włączona do ich działalności statutowej, objęta planowaniem i finansowaniem. Manifest UNESCO w sprawie Bibliotek Publicznych wyraża “przekonanie, że biblioteki publiczne są witalną siłą edukacji, kultury i informacji oraz podstawowym czynnikiem przekazywania idei pielęgnowania pokoju i dóbr duchowych w umysłach mężczyzn i kobiet” [25]. Może to się odnosić w równym stopniu do muzeów i do archiwów.
Muzea, biblioteki i archiwa winny sterować procesem tworzenia zasobów odpowiadających potrzebom społeczności, wśród których działają, a które w wielkich metropoliach mogą być bardzo zróżnicowane. Obserwujemy coraz większe angażowanie się użytkowników w tworzenie i gromadzenie zasobów archiwalnych. Do takich postaw należy zachęcać, gdyż pomagają one ludziom zdobywać nowe umiejętności, zespalając ich ze społecznością. Wspierają również naukę za pośrednictwem mediów elektronicznych, e-Rząd i działania na rzecz włączenia społecznego.
Spójność społeczna wzmacnia się, kiedy ludzie posiadają wiedzę o sobie nawzajem. Muzea, biblioteki i archiwa mają silną pozycję dla umożliwienia ludziom poznawania innych kultur.
Wytwarzanie zasobów służących wymianie informacji wewnątrz społeczności może stać się bardziej wyspecjalizowane i być przedmiotem wspólnych projektów. Instytucje mogą rozwijać i promować narzędzia, które pomagają jednostkom pracować razem w grupie.
Dygitalizacja zbiorów z dziedziny kultury będzie kontynuowana dopóty, dopóki podstawowa część dziedzictwa kulturowego Europy nie będzie dostępna w ten, czy inny sposób za pośrednictwem mediów cyfrowych. Oferta lokalna będzie stanowić co raz większą część tego procesu. Muzea, archiwa i biblioteki wszystkich typów, organizacje tworzone przez samorządy i wolontariuszy, sektor prywatny i biznes winny wspólnie pracować w celu zapewnienia dostępu do tego materiału.
Coraz więcej materiałów będzie wytwarzanych w postaci cyfrowej a muzea, biblioteki i archiwa będą musiały rozwinąć strategie radzenia sobie z tym zjawiskiem, by nie doszło do jego utraty przez przyszłe pokolenia. Poczta elektroniczna w znacznym stopniu zastąpiła pisanie listów; obrazy cyfrowe zastąpiły fotografie, filmy i filmy wideo; nadawcy radiowo-telewizyjni produkują całodobową cyfrową ofertę programową, która zastąpiła taśmy i zapis wideo; pliki muzyczne wypierają płyty, płyty CD i DVD. Szczególnie ważne jest zapewnienie, by różnorodne dziedzictwo kulturowe społeczności lokalnych nie zaginęło w świecie stopniowo ulegającym globalizacji. (zob. Ochrona danych cyfrowych).
Personel muzeów, bibliotek i archiwów winien być szkolony w ustawodawstwie odnoszącym się do praw człowieka itp. i uwrażliwiany na różnorodność kulturową zbiorowości potencjalnych użytkowników.

Zespół specjalistów lub personel przeszkolony w omawianych zagadnieniach winien być wyposażony w odpowiedni materiał muzyczny, filmowy itp.


BIBLIOGRAFIA ZAKRES
[1] Romano Prodi, Przewodniczący Komisji Europejskiej: Unia mniejszości. Seminarium Europejskie - Przeciwko antysemityzmowi, dla Unii Różnorodności. Bruksela, 19 lutego 2004 r.

http://europa.eu.int/rapid/pressReleasesAction.do?reference=SPEECH/04/85&format=HTML&aged=1&language=EN&guiLanguage=fr
[2] Deklaracje Pani Reding "innowacje, współuczestnictwo społeczne i kreatywność" w społeczeństwie informacyjnym. http://www.euractiv.com/Article?tcmuri=tcm:29-130372-16&type=News
[3] “Wspólnota winna przyczyniać się do rozkwitu kultur państw członkowskich, szanując ich różnorodność narodową i regionalną, wysuwając na czoło wspólne dziedzictwo kulturowe” (art. 151 Traktatu ustanawiającego Unię Europejską)

http://europa.eu.int/eur-lex/en/treaties/selected/livre234.html
[4] Działania Unii Europejskiej: Kultura http://europa.eu.int/pol/cult/index_en.htm
[5] Rada Europy: Polityka kulturalna i jej realizacja.

http://www.coe.int/T/E/Cultural_Co-operation/culture/
[6] Propozycje do decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej ustanawiającej program Kultura 2007 (2007-2013). Lipiec 2004 r.

http://europa.eu.int/comm/dgs/education_culture/newprog/com1_en.pdf



1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   27


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna