W projekt Calimera jest finansowany przez Komisję Europejską



Pobieranie 2.67 Mb.
Strona20/27
Data29.04.2016
Rozmiar2.67 Mb.
1   ...   16   17   18   19   20   21   22   23   ...   27

Wielka Brytania
Joint Information Services Committee (JISC)

JISC opracowuje “Środowisko Informacyjne”, zestaw usług sieciowych, które pozwolą ludziom w Wielkiej Brytanii znaleźć, mieć dostęp, używać i publikować rozmaite zasoby towarzystw naukowych.



http://www.jisc.ac.uk/ie; http://www.ukoln.ac.uk/distributed-systems/jisc-ie/arch/.

seamlessUK

SeamlessUK opracowuje bramę “jednego przystanku” dla obywateli, która integruje lokalne i krajowe informacje z wielu źródeł. Usługa operuje na pojedyńczym wyszukiwaniu tworzącym zintegrowany rezultat z listą wyników. System spełnia rządowe standardy i używa SOAP, XML query, Z39.50 i Harwestu. Zespół projektowy opracował liczne narzędzia i usługi m.in. przekrojową taksonomię informacyjną dla obywateli, narzędzie do tagowania metadanych oraz “geocoder” integrujący wiele źródeł informacji geograficznej. http://www.seamlessuk.info/


SEAX

Opracowany w Essex Record office (ERO), ma dwie części – Explorer (umożliwiający opis) i Public Access Module (PAM)(Moduł Dostępu Publicznego). Przy użyciu PAM obywatele mogą wyszukiwać dokumentów na różne sposoby: przy pomocy wyszukiwania w indeksach, z linkami do tezaurusów, przy pomocy wyszukiwania pełnotekstowego, przy pomocy wyszukiwania zaawansowanego, oraz wyszukiwania obrazów. Po wyszukiwaniu intresujacych ich dokumnetów mogą je zachować wyniki wyszukiwania. Zamówienia mogą być zatem wykonane przy pomocy SEAX, natychmiast jeśli osoba wyszukująca znajduje się w ERO lub później jeśli korzysta z systemu przy pomocy internetu. http://seax.essexcc.gov.uk/


The Tate Gallery

Galeria Tate umożliwia przeglądanie rzeczowe swoich obrazów w kategoriach np. Grupy i Ruchy, Abstrakcje, Architektura, Emocje i Koncepcje, Historia, Wnętrza, Rozrywka i Hobby, Literatura i Fikcja, Natura, Obiekty, Ludzie, Miejsca, Religia i Wiara, Społeczeństwo, Symbole, Praca i Zawody. Te obszerne kategorie są podzielone na dalsze, węższe subkategorie.



http://www.tate.org.uk/servlet/SubjectSearch
24 hour museum

Wirtualne muzeum narodowe Wielkiej Brytanii brama do ponad 2,500 muzeów, galerii i innych ciekawych miejsc związanych z kulturą.



http://www.24hourmuseum.org.uk/
Powrót do spisu treści


Calimera – Poradnik

Zarządzanie zawartością i kontekstem



ZAKRES


Rozdział ten obejmuje następujące zagadnienia:

Kontekstualizacja

Systemy Zarządzania Zawartością

Zarządzanie Danymi Elektronicznymi

Zarządzanie Aktywami Cyfrowymi

Systemy Zarządzania Zbiorami

Systemy zintegrowane dla muzeum, biblioteki i archiwum

Systemy Informacji Przestrzennej
ZAGADNIENIA STRATEGICZNE ZAKRES
Zarządzanie zawartością jest podstawą istnienia muzeów, bibliotek i archiwów. Dzięki zarządzaniu, organizacji i opisowi możliwe jest wykrywanie i pobieranie zasobów. W świecie cyfrowym, zasoby nie są ograniczone fizyczną lokalizacją i mogą być łączone w różny sposób, tak, aby można je było wykorzystywać i używać ponownie.
Zawartość składa się z wielu różnych informacji. Aby wyszukiwanie dawało oczekiwaną odpowiedź, informacje muszą być zebrane w kontekst wyszukiwania.

Takie założenie kontekstualizacji dało podstawy schematom klasyfikacji od najwcześniejszych czasów. Wraz z nadejściem dygitalizacji, problem stał się jednocześnie łatwiejszy i trudniejszy do rozwiązania; łatwiejszy, ponieważ komputery wyszukują z wyjątkową prędkością miliony informacji, a trudniejszy, ponieważ te informacje przedstawiane są jako „surowe” dane, niepowiązane z żadną inną informacją i bez właściwej interpretacji, mające ograniczoną wartość. Wyzwaniem jest więc stworzenie systemów komputerowych, mogących prezentować oparte na kontekście, pełnowartościowe informacje.


Wiele różnych projektów działało i wciąż działa na takiej zasadzie, wiele z nich jest wspierane przez Unię Europejską.
Lokalne muzea, biblioteki i archiwa powinny rozpatrzyć następujące kwestie: czy zakupywać systemy (Systemy Zarządzania Zawartością - Content Management Systems; Systemy Zarządzania Aktywami Cyfrowymi – Digital Asset Management Systems, etc.), samodzielnie czy we współudziale innych organizacji, czy też zarządzać kolekcjami własnymi przy wykorzystaniu standardowych schematów opisu zasobów oraz wykrywania i pobierania zasobów. Systemy takie bywają złożone, a wyzwaniem dla lokalnych muzeów, bibliotek i archiwów będzie wprowadzenie w życie takich potencjalnie skomplikowanych systemów, biorąc pod uwagę, że personel takiej organizacji ma jednocześnie wiele innych zadań. Pracownicy wybierający system będą potrzebowali wsparcia, oraz przykładów, aby rozpoznać ich kluczowe wymogi. Wybrany system może służyć przez wiele lat. Jednocześnie, istnieje realne niebezpieczeństwo „przeprecyzowania”, przez uwzględnienie zbyt szeroko możliwości systemu, które prawdopodobnie nigdy nie zostaną wykorzystane.
Wiele instytucji będzie zaczynało zarządzanie zawartością od systemów zarządzających zbiorami, i wykorzystywało je do katalogowania zasobów swoich zbiorów. Następnie wprowadzą System Zarządzający Zawartością, który rozbuduje ich strony internetowe, potem przez umieszczenie informacji wraz z kontekstem, zasobów wspomagających uczenie się i usług ukierunkowanych na użytkownika. Następnie połączą systemy zarządzające zawartością i zbiorami, co doprowadzi do rozwoju potężnej w możliwości strony internetowej.
WYTYCZNE DOBREJ PRAKTYKI ZAKRES
Kontekstualizacja ZAKRES

Według słownika Society of American Archivists (Towarzystwa Archiwistów Amerykańskich), zawartość to “intelektualna istota dokumentu – tekst, dane, symbole, liczby, obrazy, dźwięk i wizja”; a kontekst stanowi “organizacyjne, funkcjonalne i operacyjne okoliczności, otaczające tworzenie materiału, otrzymywanie, przechowywanie, czy używanie go, oraz jego związek z innymi materiałami”, jak również „szczegóły, jakie użytkownik może wnieść do dokumentu, a które wpływają na zrozumienie tego dokumentu przez użytkownika”. [1]


Kontekst jest bardzo ważny, w szczególności w przypadku muzeów i archiwów, gdzie znajdują się informacje na temat ludzi, miejsc i wydarzeń połączone z obiektem lub dokumentem nadającym mu wartości kulturowe. Ważne jest, aby muzeum wiedziało np. gdzie, kiedy i przez kogo obiekt został odkryty. Również archiwa muszą zabezpieczyć oryginalny porządek zbioru. Na przykład kolejność dokumentów wytworzonych w zgodzie z określoną polityką postępowania może być ważna przy zrozumieniu tego, co naprawdę miało miejsce, i w pewnych okolicznościach może być wymagane nawet jako dowód sądowy.
W muzeum, czy galerii, ilustrujące konkretny temat obiekty czy obrazy, mogą być wystawiane w różny sposób. Na przykład, galeria mogłaby zaprezentować wszystkie obrazy jednego artysty razem podczas jednej wystawy; mogłaby również, na kolejnej wystawie, zaprezentować te same obrazy razem z innymi, powstałymi w tym samym okresie czasu, miejscu, czy dotyczące tej samej tematyki. W archiwum, świadectwo urodzenia może być potrzebne razem z aktem małżeństwa, czy śmierci tej samej osoby, komuś, kto studiuje historię rodziny; zbiór świadectw urodzenia z tego samego okresu czasu lub miejsca może być potrzebny historykowi badającemu śmiertelność noworodków. Przykłady te ilustrują potrzebę wprowadzenia metadanych, opisujących zarówno zawartość jak i kontekst zasobu. Potrzebne są również systemy zarządzające, aby zasoby mogły być wykorzystane i używane ponownie, ale wciąż zachowywały swoją oryginalną „pozycję” w zbiorze.
Instytucje dziedzictwa kulturowego mogą wzbogacić informacje posiadające kontekst przez zastosowanie udoskonalonych technik interpretacji, wykorzystujących dodatkowe obiekty, informację i czynności, poprawiając zrozumienie i podnosząc satysfakcję zwiedzających. Jeśli wystawa jest rozpatrywana jako opowieść, wówczas opowieść należy uczynić bardziej treściwą, co można osiągnąć poprzez dodanie ilustracji. Szczególnie w przypadku muzeów i miejsc dziedzictwa, coraz częściej obserwuje się łączenie tych pomysłów w tzw. „plan interpretacyjny”. Udoskonalona interpretacja może być wykorzystywana na stronach internetowych, jak również w miejscach fizycznych. Zasoby cyfrowe również można wykorzystywać w celu udoskonalenia doświadczeń zwiedzających w miejscach fizycznych. Lokalne muzea, biblioteki i archiwa powinny ze sobą współpracować w zakresie nadawania wystawom, wydarzeniom kulturalnym, ulepszonej interpretacji ( zob. też A sense of place: an interpretative planning handbook [2]).
Systemy Zarządzania Zawartością Content Management Systems (CMS) ZAKRES

Systemy zarządzające dokumentami i danymi to systemy do zarządzania zawartością i jako takie można je opisać jako Systemy Zarządzające Zawartością (Content Management Systems). Jednakże termin ten jest stosowany w odniesieniu do zarządzania zawartością cyfrową w intranecie, extranecie i stronach internetowych. CMS zarządza sposobem, w jaki zawartość jest dodawana do strony internetowej. CMS zazwyczaj składa się z oprogramowania zarządzającego różnymi procesami tworzenia i dostarczania zawartości przez Internet, dodatkowo zawiera bazę danych zasobów (tekst, obrazy, wideo, audio, etc.) utrzymywanych na serwerze, z którego informacja jest wyświetlana na stronie internetowej w odpowiedzi na dane wejściowe użytkownika. CMS:



  • Umożliwia radzenie sobie z wielką ilością informacji;

  • Umożliwia ponowne wykorzystywanie zawartości w różnych częściach strony internetowej bez potrzeby ponownego wprowadzania danych z klawiatury;

  • Sprawia, że zmiany dokonane w bazie danych na serwerze są ciągle dostępne dla użytkowników przez WWW;

  • Umożliwia kontrolę nad tworzeniem zawartości, np. przez określenie, kto jest upoważniony do dodawania lub edycji zawartości;

  • Umożliwia automatyzację pewnych procesów, jak archiwizowanie o określonych porach, etc.;

Głównymi składnikami CMS są:



  • Szablony mające kontrolować projekt strony internetowej. Szablony te będą wykorzystywane do zmiany zawartości. Jest to szczególnie użyteczne, gdy szablony mogą być wykorzystane do dodawania metadanych, daty modyfikacji, daty przeglądu etc.;

  • Procesy toku pracy automatycznie sprawdzające, czy wszystko jest „w porządku” zanim zostanie umieszczone na stronie;

  • Oprogramowanie zarządzające wersją, co umożliwia nanoszenie zmian w dokumencie;

  • Składy do przechowywania zawartości, np. bazy danych, najczęściej w XML, z którego zawartość jest wyświetlana w odpowiedzi na poszukiwania użytkownika;

  • Oprogramowanie ostrzegające współpracowników o konieczności przejrzenia zawartości.

W skład włączonych technologii wchodzą:



  • język skryptowy wybierający dane z bazy danych i wyświetlający je na stronie WWW. Przykłady:

  • ASP Microsoftu (Active Serwer Pages);

  • PHP (Hypertext Preprocessor);

  • ColdFusion;

  • Perl (Practical Extraction and Reporting Language);

  • Python;

  • Relacyjny serwer bazy danych, jak np. MySQL ;

  • Standardy zarządzania przekazem informacji między systemami w Internecie, jak np. SOAP (Simple Object Access Protocol).

  • XML (Extensible Markup Language) jest coraz częściej używany do przesyłania przez Internet informacji między bazami danych i systemami. Strona internetowa World Wide Web Consortium zawiera podręczniki online dotyczące niektórych technologii [3].

Przy wyborze CMS, instytucje będą musiały rozważyć czy zakupić je, wykorzystać systemy open source, czy stworzyć swoje własne systemy. Będzie to zależało od ich budżetu i umiejętności technicznych personelu. Istnieje kilka dostępnych systemów open source, ale w posługiwaniu się nimi wymagana będzie wiedza i umiejętności, np. umiejętności wprowadzenia w życie, konfiguracji i utrzymania systemu, jak również szkolenia personelu w kierunku użytkowania. Nie należy ponadto oczekiwać na żadną pomoc ze strony dostawcy, chociaż ewentualnej pomocy można szukać wśród społeczności deweloperów. Koszt komercyjnego CMS może być różny w zależności od liczby współpracowników upoważnionych do korzystania z niego oraz od tego, czy wymagane są jakieś specjalistyczne moduły. Mogą być także pobierane opłaty licencyjne za podległe bazy danych. Instytucje lokalne mogą być zainteresowane nadejściem dystrybuowanych CMS, gdzie system jest prowadzony przez jedną instytucję, a inne instytucje dodają do niego zawartość (zob. Współpraca i partnerstwo). CMS mógłby być prowadzony przez władze lokalne, albo grupę instytucji lokalnych. Niezależnie od tego, które rozwiązanie zostało wybrane, do określenia stopnia zawartości przeznaczonej do zarządzania, przydatna jest kontrola informacji. Rozważyć należy również obecne i przyszłe wykorzystanie stron internetowych. Jak w przypadku każdego projektu, musi być nakreślony plan (zob. Planowanie strategiczne), a wszystkie zagadnienia rozpatrzone na początku. Jednym z najlepszych europejskich źródeł informacji na temat CMS jest niemiecka strona Content Manager [4]. Przegląd techniczny można znaleźć w raporcie Paula Browninga i Mike’a Lowndesa - JISC TechWatch [5].


CMS, oprócz tego, że może być wykorzystywany przez personel, może również służyć członkom społeczności przeszkolonym i upoważnionym do dodawania zawartości do stron internetowych społeczności (zob. Tożsamość kulturowa i spójność).
Zarządzanie Danymi Elektronicznymi Electronic Records Management (ERM) ZAKRES

Informację zawartą w dokumencie można opisać jako:



  • Zawartość – temat dokumentu;

  • Strukturę - w przypadku dokumentów papierowych będzie to fizyczna postać, liczba stron, etc.; w przypadku dokumentów cyfrowych będą to elementy budowy, jak nagłówki, czcionka, etc.;

  • Kontekst – kiedy, jak, przez kogo i dlaczego dokument został utworzony, oraz jego powiązania z innymi dokumentami.

W przypadku, gdy którykolwiek z tych punktów zostanie pominięty, znaczenie dokumentu może być źle zinterpretowane.
Zasadą leżącą u podstaw zarządzania danymi jest cykl życia dokumentu czy rekordu, od momentu jego utworzenia, aż do chwili wybrakowania lub wyselekcjonowania do trwałej archiwizacji. Decyzje dotyczące sposobu zarządzania pojedynczym dokumentem są podejmowane na podstawie różnych względów, jak przepisy prawne, np. prawo ochrony danych oraz ustawowe okresy przechowywania danych.
System zarządzania danymi umożliwia wdrożenie ustalonych okresów czasowych oraz okresy przeglądu każdego typu rekordów. ERM będzie zarządzał nimi automatycznie, zmieniając status w momencie, gdy dane przechodzą do kolejnego etapu. Dane powinny być oceniane i przeglądane na każdym etapie ich przechowywania i tworzenia.
Pomimo tego, że wiedza na temat najlepszych praktyk przechowywania danych wśród zarządzających i personelu jest pomocna, najlepiej gdyby dane mogły być utrwalone przez ERM za pomocą procesu wbudowanego do systemu elektronicznego tworzącego rekordy. Należy również zarządzać danymi hybrydowymi, składającymi się np. z dokumentów papierowych i e-maili odnoszących się do tych dokumentów. Ważne jest również, aby dane dostarczały dowodu:

  • oryginalności (jako wierny opis czynności, transakcji czy podejmowanych decyzji);

  • integralności (zapewnienie, że dane nie były później zmieniane);

  • niezaprzeczalności (zabezpieczające twórcę przed „wyrzeczeniem się” danych).

Dla celów pozyskiwania wymagane będą metadane opisujące zawartość, strukturę i kontekst.
Systemy Zarządzania Aktywami Cyfrowymi Digital Asset Management (DAM) ZAKRES

Systemy Zarządzania Aktywami Cyfrowymi utrzymują aktywa cyfrowe przez całą długość ich życia – od momentu nabycia lub stworzenia do momentu zabezpieczenia w archiwum. Mają na celu kontrolę zasobu cyfrowego, w szczególności obrazów cyfrowych i wideo, co umożliwia lokalizację ich w zasobie i jego pozyskanie bez utraty kontekstu oryginału. Systemy te mogą kontrolować również wszystkie możliwe wersje, zachowywanie wszystkich zmian dotyczących danego rekordu, jak również łączenie wszystkich kopii z wersją oryginalną. DAMS posiada narzędzia do opisu, przeszukiwania i eksportowania czy rozprowadzania zawartości w wymaganej formie. Umożliwia wielokrotne używanie zasobów cyfrowych, bez potrzeby znajdywania, używania czy poprawiania, a przez to bez potrzeby ponownego porządkowania zasobu.


Możliwości te osiągnięte są poprzez wspólne przechowywanie informacji na temat zawartości razem z samą zawartością. Obejmuje to opisowe metadane zawierające informację na temat zawartości, oraz metadane kontekstualne lub strukturalne, które wiążą się ze wzajemnymi relacjami zasobów. Na przykład, dokument może być powiązany z innymi dokumentami w kolejności chronologicznej; rysunek może posiadać numer 3 z serii 10, a cały zestaw uformuje taśmę kreskówki; czy też np. obiekt może być częścią zbioru znalezionego w grobowcu podczas wykopalisk archeologicznych.
W momencie włączenia informacji na temat praw autorskich i identyfikacji użytkownika, DAMS może kontrolować dostęp i użycie (zob. Bezpieczeństwo). Również informacje na temat użytkownika umożliwiają dostarczanie spersonalizowanej informacji (zob. Personalizacja). Można też prowadzić statystykę wykorzystania.
Mniejsze instytucje lokalne muszą przemyśleć swoje potrzeby oraz to, czy wprowadzenie Systemów Zarządzania Aktywami Cyfrowymi będzie w ich przypadku konieczne i/lub wydajne. Wystarczające może być również posiadanie Systemu Zarządzania Zasobami.
Szczegółowa dyskusja na temat DAMS, jak również detale techniczne oraz lista komercyjnych systemów znajduje się w DigiCULT Technology Watch Report 1 and Thematic Issue 2. [6]
Systemy Zarządzania Zbiorami Collections Managemnt Systems (CMS) ZAKRES

Systemy zarządzania zbiorami są wykorzystywane w celu przechowywania katalogowanych informacji dotyczących zbiorów instytucji. Zwykle będą one wprowadzać w życie uznane standardy katalogowania, jak MARC [7], EAD [8], SPECTRUM [9] czy MIDAS [10]. W przypadku, gdy instytucja posiada zbiory muzeum, biblioteki lub archiwum, przy pomocy tego samego oprogramowania będzie mogła zarejestrować informacje, wykorzystując różne standardy danych. Dodatkowo, System Zarządzania Zbiorami może być używany do zarządzania obrazami cyfrowymi jednostek znajdujących się w zbiorze, i w ten sposób spełniać funkcje Systemu Zarządzania Aktywami Cyfrowymi (Digital Asset Management System).


Używanie odpowiednich metadanych jest bardzo ważne w przypadku, gdy wykonuje się wyszukiwanie i pozyskiwanie danych z wielu kolekcji. Instytucje lokalne mogą np. udostępniać kolekcje przez portal, lub przez wirtualne muzeum narodowe, i muszą dostosować się do wytycznych stosowanych dla tej strony. Użytkownicy często nie przejmują się, gdzie fizycznie informacja jest ulokowana czy skąd pochodzi w formie książki, obrazu, dokumentu czy wideo, i dlatego kwestia używania standardów jest tak istotna.
Kiedyś systemy zakupywane były głównie w celach zarządzania jednostkami w zbiorach, ale Systemy Zarządzania Zbiorami coraz częściej zarządzają całą grupą zasobów, usług i procesami administracyjnymi. Na przykład, typowy system mógłby zarządzać:

  • dostępami (obejmujących deponentów, terminy i warunki, ubezpieczenie i wymogi kontroli);

  • katalogowaniem;

  • kontrolą lokalizacji;

  • konserwacją;

  • ankietami;

  • kontrolą wypożyczeń lub przemieszczania;

  • zarządzaniem informacją.

System powinien wspierać:



  • istotne krajowe i międzynarodowe standardy, jak ISAD(G) [11], ISAAR(CPF) [12] i EAD [8], dla archiwów, MARC [7] dla bibliotek i SPECTRUM [9] dla muzeów;

  • zabezpieczanie praw dostępu i nadawanie uprawnień;

  • szeroki zakres formatów plików;

  • kontrolę terminologii poprzez listy terminów oraz tezaurusy.

Chociaż standardy katalogowania różnych domen mogą różnić się między sobą, podstawowe wymagania funkcjonalne są zwykle podobne, a dostawcy oprogramowania stworzyli wiele systemów, które można wykorzystać do celów zarządzania zbiorami muzeum, biblioteki i archiwum. Więcej informacji można znaleźć w mda Software Survey [13] oraz CHIN Collections Management Software Review [14].


Systemy zintegrowane dla muzeum, biblioteki i archiwum ZAKRES

Kiedyś systemy zakupywane były głównie w celach zarządzania funkcjami administracyjnymi. Systemy Zarządzania Zbiorami coraz częściej zarządzają całą grupą zasobów, usług i procesami administracyjnymi pełniąc rolę systemów zintegrowanych.


Systemy Informacji Przestrzennej GIS ZAKRES

Treści kulturowe są w większości powiązane z miejscem. Może to dotyczyć kwestii, gdzie dana jednostka została znaleziona albo była zbierana, gdzie została wyprodukowana albo wykorzystana, może też dotyczyć geograficznej lokalizacji przedstawionej na obrazie. Systemy Informacji Przestrzennej (Geographic Information Systems GIS) są programami przeznaczonymi do przechowywania, sprawdzania, obróbki, analizowania, pozyskiwania i wyświetlania danych określonych przez koordynaty przestrzenne lub geograficzne.


Systemy GIS znalazły szerokie zastosowanie w Europie, gdzie na poziomie rządu, wykorzystywane są do tworzenia polityki, implementacji, kontroli i oceny. Są szczególnie ważne z punktu widzenia kwestii środowiskowych oraz relacji między obywatelami a ich samorządem. Systemy te są też szeroko stosowane w sektorze handlowym i przemysłowym w badaniach rynku, planowaniu strategicznym oraz zarządzaniu. Zbieżność pomiędzy łącznością mobilną, GPS (Global Positioning Systems) oraz nawigacją, powoduje ich przydatność w odniesieniu do produktów komercyjnych, jak systemów nawigacji w samochodach oraz działalności w zakresie dystrybucji, logistyki i transportu. Znaczący poziom działalności ekonomicznej w Europie wymaga gromadzenia, zaopatrywania i wykorzystywania informacji przestrzennej.
W Europie dostępna jest znaczna ilość informacji przestrzennej, ale jest ona zwykle fragmentaryczna, a wykresy pewnych obszarów dodatkowo utrudniają jej wykorzystanie. Na poziomie krajowym i Unii Europejskiej wzrasta świadomość zapotrzebowania na jakościową informacje przestrzenną, jak i metadane podtrzymujące jej pozyskiwanie dla użytkowników. Inicjatywa INSPIRE (Infrastructure for Spatial Information in Europe) [15] ma na celu utworzenie europejskiej infrastruktury dostarczającej informacje przestrzenne w celu poparcia różnych strategii rozwoju i użycia.
Firmy komercyjne i duże korporacje opracowały systemy GIS na swoje własne potrzeby. Trudności dla użytkowników wiązały się z niemożnością dzielenia informacji przestrzennej między systemami. Open Geospatial Consortium [16], towarzystwo skupiające członków przemysłu, rządu i świata uniwersyteckiego, przewodzi rozwojowi współdziałających standardów (OpenGIS).
GIS składa się z interfejsu graficznego opartego na mapie oraz systemu bazy danych zaopatrzonego w narzędzia do wprowadzania danych, analiz, wizualizacji i przedstawiania. System GIS może być off-line lub on-line. W ostatnich latach lekkie, łatwe w użyciu wersje oprogramowania GIS stały się dostępne przez Internet. Z systemów GIS bazujących na Internecie można korzystać poprzez PDA, które wspólnie z użytkownikami GPS przekazują mobilny przewodnik wzorowany na mapie lub system nawigacyjny.
Systemy GIS są przydatne do badania i wizualizacji danych. Lokalne instytucje kulturowe mogą wykorzystywać systemy te do nagrywania i uzyskiwania dostępu do informacji dotyczących jednostek w zbiorach albo dotyczących ich odbiorców. Na przykład mogłyby:

  • wytwarzać mapy dystrybucji lub modele trójwymiarowe, zapisywać je jako obrazy i następnie wykorzystywać na stronach internetowych lub wystawach poświęconych historii ludzkości albo środowisku naturalnym danego rejonu;

  • włączyć funkcjonalność systemów GIS na swoich stronach internetowych, co umożliwi użytkownikom współdziałanie z informacją opartą na miejscu, przeszukiwanie baz danych i wytwarzanie własnych map dystrybucji;

  • prowadzić badania odbiorców, przeglądając tendencje geograficzne pod kontem preferencji użytkowników, co pozwoli zaplanować działalność promocyjną czy przyszłe wystawy.

Instytucje lokalne, które chciałyby przechowywać informacje określające lokalizację, albo dołączyć mapę lokalizacji do swojej strony internetowej, niekoniecznie muszą instalować i utrzymywać GIS. Informacje określające lokalizację mogą być przechowywane w tradycyjnych bazach danych, a obrazy map lokalizacji można tworzyć w sposób tradycyjny. Tam, gdzie informacja określająca lokalizację jest utrzymywana przez lokalne instytucje, do dobrej praktyki należy upewnienie się, że GIS może być w przyszłości wprowadzony w życie przy wykorzystaniu przedstawionych standardowych wskazówek dotyczących informacji przestrzennej. Pozwoli to na wykorzystanie OAI-PMH [17] harvestu metadanych i prezentację danych przez zewnętrzny system GIS w przyszłych projektach.

Oprogramowanie GIS może być osiągalne dla lokalnych instytucji kulturowych na zasadzie licencji pochodzącej z jej organizacji macierzystej (jak np. władze lokalne, agencje krajowe, czy instytucje edukacyjne), lub można je nabyć od biur kartograficznych, może też być utworzone w ramach programów dygitalizacji. Należy być świadomym następujących spraw:


  • nabycie danych do map oraz praw rozprzestrzeniania ich online może wiązać się ze znacznymi kosztami;

  • należy postarać się o odpowiednie pozwolenia wykorzystywania jakichkolwiek danych zawartych w mapie od osób trzecich, upewnienie się, że posiadanie licencji przenosi się na usługi dostawcze do określonych odbiorców poprzez wybrane kanały dostępu;

  • zespoły danych, które powinny być połączone z punktu widzenia usług dostawczych, powinny posiadać podobną skalę i rozdzielczość, jak również odpowiednie dla wspólnego użytkowania;

  • muszą być użyte odpowiednie systemy standardów koordynowania odnośników. Systemy należy zgłosić przy zapisywaniu danych przestrzennych;

  • muszą być użyte i zgłoszone odpowiednie standardy narodowe zapisywania adresów ulic.

Pierwsze mobilne urządzenia dostępu były wykonane z myślą ich wykorzystania w niektórych muzeach i stanowiskach archeologicznych ulokowanych na wolnym powietrzu.


Szczegółowe wskazówki dotyczące GIS można znaleźć w GIS Guide to Good Practice wydane przez Marka Gillings’a autorstwa Alicii Wise. [18]

Pobieranie 2.67 Mb.

1   ...   16   17   18   19   20   21   22   23   ...   27




©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna