W projekt Calimera jest finansowany przez Komisję Europejską



Pobieranie 2.67 Mb.
Strona5/27
Data29.04.2016
Rozmiar2.67 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   27

ZAKRES


Niniejszy rozdział dotyczy kształcenia ustawicznego i składa się z następujących części:

Dzieci i szkoła

- Usługi online dla dzieci



Dorośli

- Podstawowe umiejętności/kluczowe zdolności

- Umiejętność posługiwania się narzędziami cyfrowymi

- Umiejętności związane z podejmowaniem pracy

Akredytacja

Oddziaływanie

e-Nauczanie

- Virtualne Środowiska Edukacyjne (VLE)



- Kierowane Środowiska Edukacyjne (MLE)

- Telewizja interaktywna

- Nauczanie ruchome
ZAGADNIENIA STRATEGICZNE ZAKRES
Kształcenie ustawiczne to “każdego rodzaju nauka, podejmowana w ciągu życia, a mająca na celu pogłębienie wiedzy, podniesienie kwalifikacji i umiejętności, ze względu na dążenia osobiste, obywatelskie, społeczne i/lub perspektywę zdobycia pracy”.[1] Może ono, choć nie musi, wiązać się ze zdobyciem potwierdzonych formalnie kwalifikacji. Kształcenie ustawiczne odbywać się może tak w okresie przedszkolnym, jak i podczas emerytury, tak w szkołach, jak i na uniwersytetach, przez szkolenia zawodowe w miejscach pracy, jak i nauczanie nieformalne, np. nauczanie rodziców przez ich dzieci w zakresie ICT (technologii informacyjnych i komunikacyjnych) i gry edukacyjne podczas oglądania telewizji i zwiedzania muzeów.
Nauczanie nie jest ograniczone do instytucji, takich jak szkoły i szkoły wyższe. Nowe technologie mogą zaoferować wszystkim członkom społeczeństwa możliwość dostosowania kształcenia do ich szczególnych potrzeb i sytuacji. Dla wielu osób, w tym z grup marginalizowanych, takich jak bezrobotni, osoby o szczególnych potrzebach i mieszkające w trudno dostępnych miejscach, to dom staje się coraz ważniejszym środowiskiem edukacji.
Unia Europejska jest zaangażowana w kształcenie ustawiczne ze względu na integralność tego zjawiska z celem uczynienia Europy najbardziej konkurencyjną i dynamiczną, budowaną na wiedzy gospodarką świata.[2] W lipcu 2004 r. Komisja Europejska opublikowała “Zintegrowany program działań na rzecz Kształcenia Ustawicznego” [3] a w celach informacyjnych powołała PLOTEUS’a (Portal Możliwości Kształcenia się w Europie) i Kształcącego się Obywatela (The Learning Citizen). [4] Wiele rządów narodowych także ma własne polityki i cele w zakresie kształcenia, np. dotyczące zdobywania podstawowych umiejętności i nauki języków obcych przez wszystkich obywateli.
Wiele muzeów, bibliotek i archiwów przyjmuje aktywną funkcję instytucji kształcących, wykorzystując w tym celu zbiory materiałów edukacyjnych z pożytkiem dla korzystających. Wszystkie instytucje dziedzictwa kulturowego powinny pozytywnie reagować na regulacje i zmiany, które pobudzają rozwój. Obejmuje to:

  • wspomniane już wyżej cele Unii Europejskiej i rządów narodowych;

  • plany działań poszczególnych rządów, które coraz bardziej mają charakter zintegrowany (np. edukacja przestaje być wyłączną domeną ministerstw edukacji, szkół i szkół wyższych; zapobieganie przestępstwom staje się nie tylko obszarem zainteresowania policji);

  • wynalazki techniczne, które czynią możliwym dostarczanie usług edukacyjnych za pośrednictwem coraz szerszego zestawu przenośnych, interaktywnych narzędzi;

  • pojawienie się generacji uczniów i nauczycieli, którzy oczekują, że kształcenie będzie obejmować wprowadzanie technologii w interaktywny i zajmujący sposób;

  • zanikanie licznych starych, tradycyjnych dziedzin przemysłu i wzrost nowych dziedzin opierających się na wiedzy i wymagających nowych kwalifikacji;

  • wymóg, by wszyscy aktywni obywatele posiadali umiejętność obsługi narzędzi cyfrowych;

  • ekspansja Unii Europejskiej i otwarcie rynków pracy ponad granicami państw, rosnąca potrzeba kwalifikacji językowych itd. (zob. Wielojęzyczność);

  • wzrost liczby osób migrujących i poszukujących azylu wzmaga potrzebę wiedzy o kulturach na świecie (zob. Tożsamość kulturowa i spójność).


WYTYCZNE DOBREJ PRAKTYKI ZAKRES
Muzea, biblioteki i archiwa powinny włączyć kulturę kształcenia do swych zadań statutowych. Przekształcanie się w “instytucje kształcące”, co wiąże się z zachęcaniem do i ułatwianiem jej oraz rozwijania kwalifikacji personelu (zob. Pracownicy), będzie miało wpływ na dostarczanie usług użytkownikom końcowym. Polityka kształcenia mogłby wiązać się z:

  • zapewnianiem efektywnych możliwości kształcenia (przez udzielanie konsultacji nauczycielom, studentom i pracodawcom w obrębie społeczności lokalnej i przez budowanie partnerstwa ze szkołami, szkołami wyższymi itd.);

  • tworzeniem środowiska, które sprzyja kształceniu (przez zapewnienie uczącym się pomocy naukowych, przestrzeni do nauki, pomocy personelu, wyposażenia IT itd.);

  • odpowiadaniem na inicjatywy polityczne odnoszące się do kształcenia, włącznie ze składaniem wniosków finansowych;

  • propagowaniem instytucji, jako miejsca do nauki;

  • ocenianiem wpływu wszystkich dostarczanych usług na kształcenie.

O szczególowych ramach dla przekształcania się w instytucję kształcącą w najszerszym znaczeniu tego terminu, patrz Inspirując Kształcenie dla Wszystkich (Inspiring Learning for All). [5]
Dzieci i szkoła ZAKRES

Muzea, biblioteki i archiwa mogą przyczynić się do rozwijania intelektualnych, emocjonalnych, społecznych, językowych i ruchowych zdolności dzieci, pomagając im w wyrabianiu poczucia estetyki, dbając o zainteresowanie literaturą, nauką i sztuką oraz stymulując ich kreatywność.


Raport Czego nauczyłeś się dzisiaj w muzeum? wykazał, że “przez zabawę, udział i zaskoczenie, którego uczniowie doświadczają podczas zwiedzania muzeów, są inspirowani do dalszego uczenia się dla poszerzenia własnych aspiracji i poczucia wiary w samych siebie jako uczących się”. [6]
Inspirując Dzieci: Oddziaływanie Letniego Konkursu Czytania (odbywającego się corocznie w brytyjskich bibliotekach publicznych) jest dowodem, że dzieci czytają z przyjemnością i chcą czytać więcej literaury, która poszerza ich horyzonty i utrwala pewność siebie. [7]
Projekt Podnoszenie standardów edukacyjnych w szkołach i poza nimi daje kilka przykładów dzieci korzystających i uczących się w archiwach. [8]
Projekty międzysektorowe jak CHIMER wskazują, jak można wyposażyć twórcze dzieci w odpowiednie zasoby i narzędzia. [9].
W wielu przypadkach muzea, bilblioteki publiczne i archiwa mają uprzywilejowane stosunki z lokalnymi władzami szkolnymi, co stanowi okazję do podkreślenia ich roli w wspieraniu realizacji programu nauczania. Mają one często działy edukacji, które oferują usługi, takie jak:

  • wypożyczanie książek, przedmiotów i kopii dokumentów itd. dla szkół na określone zajęcia;

  • sale do odrabiania prac domowych;

  • sale edukacyjne lub nawet małe pomieszczenia, w których klasy lub grupy dzieci mogą dotykać przedmiotów, budować modele, gotować, przebierać się w ramach zabawy „życie ludzi w różnych czasach i miejscach” i korzystać z wyposażenia technicznego pozwalającego prowadzić badania nad najbliższym otoczeniem;

  • nauczanie przez sieć w systemie online skierowane do dzieci, nauczycieli, rodziców i opiekunów, dostępne w szkołach, domach, klubach itd.;

  • linki do specjalnie opracowanych stron internetowych pomagających w odrabianiu prac domowych, które mogą być szczególnie użyteczne na obszarach trudno dostępnych;

  • specjalne zestawy edukacyjne online i odesłania do zasobów wspierających tworzenie i realizację narodowych i lokalnych programów nauczania;

  • pomoc dla dzieci, które mogą czuć się izolowane ze względu na fakt, że uczą się w domach tak z wyboru, jak i z konieczności. [10]

Pomoc w kształceniu dzieci może być zapewniona w mniej sformalizowany sposób, przez, np.:



  • udostępnianie bezpiecznych miejsc spotkań. “Bezpieczeństwo” w tym kontekście powinno obejmować usługi online (patrz poniżej);

  • stwarzanie możliwości wspólnych zabaw dla dzieci i dorosłych, np. z wykorzystaniem komputerów, gier, gawęd, wystaw, filmów, muzyki i innych form aktywności kulturalnej, które zwiększają ofertę konstruktywnego spędzania czasu;

  • zapewniając usługi przyciągające grupę klientów zajmujących się z dziećmi, takich jak rodzice, dziadkowie, opiekunowie, nauczyciele, wychowawcy i kierownicy grup przedszkolnych;

  • zapewniając godziny otwarcia przyjazne dla rodzin;

  • udostępniając interaktywne wystawy, które są szczególnie atrakcyjne dla dzieci;

  • organizując zajęcia wakacyjne, by zdobyte umiejętności nie były tracone w czasie wolnym od zajęć szkolnych.


Usługi online dla dzieci ZAKRES

Dzieci lubią korzystać z technologii informacyjnych i komunikacyjnych (ICT) czego dowodzi popularność gier komputerowych. Wykazują one większe zainteresowanie i zaangażowanie także wtedy, kiedy korzysta się z ICT w nauczaniu, zwłaszcza kiedy systemy są interaktywne i/lub umożliwiają im bycie kreatywnymi. Krzywa Postępów w Nauczaniu Brytyjskich Archiwów Państwowych (UK National Archives Learning Curve), udostępniająca online zasoby służące nauczaniu i uczeniu się, jest bardzo popularna tak wśród nauczycieli, jak i uczniów.[11]


Dostarczanie usług internetowych dzieciom wymaga podjęcia decyzji w sprawie filtrowania treści oraz decyzji czy dostęp do usług, takich jak linie czatowe winien być swobodny. Szczególnie wnikliwie musi być rozważone korzystanie z filtrowania treści programów komputerowych i/lub akceptacja zasad korzystania, które wymagają zgody rodziców lub opiekunów przed tym, zanim ich dzieci będą mogły włączyć się do Internetu. Filtrowanie lub blokowanie jest procedurą chroniącą dostęp do stron internetowych. Informacje o europejskich inicjatywach w sprawie filtrowania treści, zwłaszcza filtrowania w różnych językach, patrz projekt Net Protect, wspierany przez Europejski Plan Działania na Rzecz Bezpieczniejszego Internetu [12].
W niektórych systemach prawnych jawne korzystanie z programów filtrujących może tworzyć swego rodzaju zobowiązującą umowę z użytkownikami, którzy w ten sposób, a zwłaszcza ich dzieci, nie będą narażeni na kontakt w Internecie ze szkodliwymi i nieprzyzwoitymi treściami. Nikt nie jest jednak w stanie tego zagwarantować, a użytkownicy zestawów komputerowych z zainstalowanym oprogramowaniem winni być świadomi jego ograniczeń. Z drugiej strony wymiar sprawiedliwości w niektórych krajach europejskich i w USA nie zezwala na cenzurę w Internecie. Zasady Dopuszczalnego Użytkowania (Acceptable Use Policies - AUP) są sposobem reagowania na ten problem: winny one być znane tak personelowi, jak i użytkownikom oraz pozostawać w zgodzie z obowiązującymi w danym państwie zasadami takimi, jak ogłaszane przez narodowe stowarzyszenia biblioteczne. W pewnych okolicznościach, formalne przyjęcie AUP jest warunkiem członkowstwa w danej instytucji lub korzystania z jej usług. (zob. dokument problemowy programu Earl: Zasady Dopuszczalnego Użytkowania Internetu. [13].)

Dorośli ZAKRES

Kształcenie dorosłych może mieć charakter sformalizowany lub nieformalny. Kształcenie sformalizowane wiedzie do zdobycia określonych kwalifikacji i zazwyczaj ma miejsce w szkołach wyższych i uniwersytetach, ale może mieć także formę nauczania na odległość, związaną z określoną szkołą wyższą lub uniwersytetem. Instytucje kultury często blisko współpracują z instytucjami edukacyjnymi w celu wspierania kształcenia przez, np.:


  • zapewnianie miejsc do nauki, wyposażonych w książki i sprzęt IST dla uczących się zaocznie;

  • udostępniając swe zbiory dla celów naukowych;

  • pozostając w kontakcie z nauczycielami w celu zapewnienia potrzebnej i skorelowanej terminowo pomocy dla cyklu zajęć;

  • spotkania pogłębiające, np. z zespołami ekspertów zapraszanymi na rozmowy ze studentami;

  • dodatkowa oferta dla celów tworzenia “przedmiotów kształcenia” i Wirtualnych Środowisk Edukacyjnych (VLE) (zob. e-Nauczanie poniżej).

Częściej jednak muzea, biblioteki i archiwa są związane z kształceniem nieformalnym. Zaczyna się to często wtedy, gdy ktoś wykazuje szczególne zainteresowanie wybranym tematem. Instytucje kultury posiadają zasoby, które mogą wywoływać zainteresowanie, stymulować dyskusje i inspirować postawy twórcze. Mogą one odpowiadać na potrzeby edukacyjne wielu różnych grup uczących się. Do pomysłów na usługi i działania, które stymulują kształcenie można zaliczyć:



  • warsztaty teatralne, dramatyczne i taneczne;

  • kursy;

  • rozwijanie czytelnictwa przez wypożyczanie książek, spotkania grup czytelniczych, spotkania autorskie i dostarczanie właściwej literatury dla początkujących czytelników;

  • narzędzia wyboru książek bazujące na sieci internetowej;

  • program dostarczania książek dla mniejszości etnicznych, które mają trudności z odwiedzaniem bibliotek z powodów kulturowych lub społecznych;

  • terapia wspomnieniowa dla ludzi starszych, łącznie z wypożyczaniem ich grupom dokumentów archiwalnych, lub wydarzenia pogłębiające, takie jak pokazy filmów w celu stymulowania wspomnień, rozmów i wzajemnych kontaktów;

  • wystawy sztuki;

  • wycieczki;

  • eksponowanie przedmiotów;

  • wykorzystywanie archiwów do nauki interpretacji i umiejętności wyciągania wniosków;

  • dostarczanie usług dla społeczeństwa lub tworzenie i/lub dodawanie oferty do stron internetowych społeczności lokalnych, łącznie z wypożyczaniem sprzętu nagrywającego i/lub kamer cyfrowych miejscowym grupom społecznym w celu zapisu różnych wydarzeń.

Silna potrzeba zaspokajania zainteresowań może w konsekwencji doprowadzić do zdobycia podstawowych umiejętności.


Podstawowe umiejętności/kluczowe zdolności ZAKRES

Za podstawowe umiejętności zazwyczaj uważa się czytanie i pisanie oraz liczenie, ale lizbońska Rada Europejska z 2000 r. zidentifikowała pięć dodatkowych obszarów podstawowych umiejętności w gospodarce opierającej się na wiedzy:



  • Umiejętności związane z ICT (Technologie Informacyjne i Komunikacyjne) i umiejętność posługiwania się narzędziami cyfrowymi (patrz poniżej);

  • kultura technologiczna;

  • języki obce;

  • umiejętności zarządzania przedsiębiorstwem

  • umiejętności społeczne.

Rozwinięciem powyższego są trzy obszary kluczowych zdolności [14]:

    • spełnienie i rozwój w toku życia osobistego (kapitał kulturowy): kluczowe zdolności muszą umożliwiać ludziom osiąganie ich własnych celów życiowych organizowanych wokół osobistych zainteresowań, aspiracji i pragnienia kontynuowania kształcenia przez całe życie;

    • aktywne postawy obywatelskie i współuczestnictwo społeczne (kapitał społeczny): ta kluczowa zdolność winna każdemu umożliwiać uczestnictwo w społeczeństwie jako aktywnemu obywatelowi;

    • zatrudnienie (kapitał ludzki): zdolność każdej osoby do uzyskania na rynku pracy właściwego zatrudnienia.

Muzea, biblioteki i archiwa mogą mieć znaczący wpływ na zdobywanie przez obywateli wyżej wymienionych umiejętności i zdolności, jak i umiejętności bardziej zaawansowanych (zob. Włączenie społeczne, e-Rząd i Rozwój społeczny i gospodarczy).
Umiejętność posługiwania się narzędziami cyfrowymi ZAKRES

Program e-nauczania [15] propaguje umiejętność posługiwania się narzędziami cyfrowymi jako jedną z podstawowych umiejętności wszystkich Europejczyków i wskazuje na wkład ICT w kształcenie w ogóle, a zwłaszcza kształcenie tych, którzy, ze względu na położenie geograficzne, sytuację społeczno-gospodarczą lub szczególne potrzeby, nie mają łatwego dostępu do tradycyjnej edukacji i szkoleń. Użytkowanie ICT zapewnia nowe możliwości kształcenia, ale może także zwiększyć ryzyko powstania podziałów ze względu na różnice w dostępie i rozumienie technik cyfrowych. Różnice te mogą prowadzić do wykluczenia społecznego tych, którzy z jakichkolwiek powodów nie posiadają i nie zamierzają mieć dostępu do ICT. Nowe środowiska edukacyjne, często będące kombinacją e-nauczania i metod tradycyjnych, winny walczyć z tym zjawiskiem. Personalizacja omawianych zagadnień może być tutaj bardzo efektywna (zob. Personalizacja). Badania wskazują, że muzea, biblioteki i archiwa mogą być szczególnie wydajne w pracy ze społecznościami i osobami zagrożonymi wykluczeniem społecznym, wciągając ich ponownie do cyklu kształcenia i polepszając jakość ich życia. Przykłady dobrej praktyki z tego obszaru można odnaleźć w Linkach. Jednym z celów planu działania e-Europa 2005 [16] jest przyłączenie wszystkich muzeów, bibliotek i archiwów oraz podobnych im instytucji do sieci szerokopasmowych tak, by mogły odgrywać kluczową rolę w upowszechnianiu umiejętności posługiwania się narzędziami cyfrowymi. Wiele z nich udziela szkoleń pozostających w ramach omawianego obszaru, umożliwiając zdobycie kwalifikacji takich, jak ECDL (Europejskie Komputerowe Prawo Jazdy) [17].


Obecnie istnieje potrzeba wyjścia poza ECDL, ażeby umożliwić nabywanie związanych z tym umiejętności, np. dyskutowano nad „prawem jazdy” Europejskich Umiejętności Informatycznych (European Information Literacy). Europejskie Forum e-Umiejętności zidentyfikowało luki w umiejętnościach i dostrzegło potrzebę większego ich zaawansowania w ramach ICT, łącznie z umiejętnością e-przedsiębiorczości. [18].
Umiejętności związane z podejmowaniem pracy ZAKRES

Innym celem planu działania e-Europa 2005 [16] jest wyposażenie wszystkich w kluczowe umiejętności wymagane dla zwiększenia możliwości podejmowania przez nich pracy. Wiele nowych miejsc pracy powstaje w sektorze IST. Instytucje kultury mogą zapewnić usługi od informacji dla poszukujących pracy (gazety, informacje dotyczące rynku itd.) do centrów kształcenia online. Mogą także pozostawać w kontakcie z miejscowymi firmami w sprawie organizacji kursów związanych z konkretną pracą i zapewniać strategie zarządzania wiedzą dla małych firm, organizacji wolontariackich, dobroczynnych itd. Program LearnEast, finansowany w ramach programu EQUAL, "jest innowacyjnym i stymulującym projektem wprowadzającym nowe sposoby pracy bibliotek publicznych na poziomie społeczności lokalnej, wspierające możliwości podejmowania pracy przez grupy marginalizowane [19]." Raport końcowy [20] opublikowany w sierpniu 2004 r. stwierdza, że najlepszym sposobem na osiągnięcie sukcesu jest partnerska współpraca z instytucjami kształcenia sformalizowanego.


Akredytacja ZAKRES

Jeszcze niewiele instytucji kultury zapewnia kształcenie ustrukturalizowane lub posiadające akredytację, np. łączące się z opieką wykwalifikowanej kadry instruktorów, czy mentorów. Jednak akredytacje należy brać pod uwagę, jeżeli muzea, biblioteki i archiwa mają być poważnymi dostawcami usług kształcenia. Oznacza to akredytację dla personelu i jego kwalifikacji, które wymagane są od opiekujących się pobierającymi naukę [21], jak również akredytację dla kształcenia podejmowanego przez użytkowników. Certyfikaty potwierdzające tok kształcenia umożliwiają porównanie między kształceniem sformalizowanym i nieformalnym, są zachętą do nauki i dowodem umiejętności potrzebnych w podejmowanej pracy. Występuje to w szczególności wtedy, kiedy zdobyte kwalifikacje są powszechnie uznawane, jak np. prawo jazdy ECDL [17]. Akredytacja może także służyć jako miara efektów kształcenia. Muzea, biblioteki i archiwa winny zbadać możliwości tworzenia formalnych związków z instytucjami edukacyjnymi ze względu na ewentualne oferowanie certyfikatów, które byłyby uznawane na poziomie krajowym i międzynarodowym oraz z innymi instytucjami edukacyjnymi (szkoły wyższe, uniwersytety, instytucje kształcenia zaocznego i pracodwacy) w celu ułatwienia akredytacji.


Oddziaływaniet (zob. też Wydajność i ocena) ZAKRES

Akredytacja może służyć także ocenie oddziaływania kształcenia [22]. Pomiar oddziaływania jest ważnym narzędziem zdobywania wiedzy na temat efektywności zarządzania na poziomie lokalnym i osiągania postawionych celów. Może być używany z myślą dostarczenia świadectw realizacji celów rządowych i innych, a także do prezentowania ich, kiedy to konieczne, stronie finansującej. Jednak wielu użytkowników muzeów, archiwów i bibliotek posiada nieustalone i niezorganizowane plany kształcenia, co powoduje, że w tych przypadkach pomiar oddziaływania będzie zazwyczaj kombinacją danych statystycznych i przypuszczeń. Korzystający z usług mają swe własne osądy na temat swych osiągnieć i rezultatów własnych wizyt (zarówno osobistych, jak i on-line) a odpowiednie badania mogą ujawnić, czy mają oni poczucie pogłębienia swej wiedzy i zrozumienia; poprawienia swych umiejętności intelektualnych, praktycznych i zawodowych; czy zmiany swych postaw lub wartości. Dane statystyczne mogą także pochodzić z ankiet wypełnionych przez określoną liczbę osób potwierdzających, że podjęli formalne szkolenie, otrzymali pracę lub lepszą pracę, czy zdobyli kwalifikacje itd.


e-Nauczanie ZAKRES

Nowe technologie zwiększyły możliwości kształcenia i zmieniły sposób, w jaki kształcenie jest oferowane. Większość instytucji kultury posiada strony internetowe, wiele z nich powołało punkty wirtualnego dostępu do bibliografii i informacji, a wspólnoty zainteresowań tworzą się bez względu na położenie geograficzne ich członków. Jednakże zwykły dostęp do obiektów (“obiektów” w najszerszym znaczeniu tego słowa, czyli: książek, dokumentów, materiałów audiowizualnych, zdjęć i innych zdygitalizowanych zasobów) na stronie internetowej jest tylko wstępem do oferty e-nauczania. „Obiekt” wymaga opatrzenia dodatkową informacją, by możliwe było jego zrozumienie; np. zdjęcie wyposażenia gospodarstwa domowego staje się bardziej użyteczne, jeżeli towarzyszy mu informacja do czego jest ono wykorzystywane. Wraz z postępującą dygitalizacją zbiorów muzeów, bibliotek i archiwów stają się one magazynami “obiektów cyfrowych” lub trwałych zasobów cyfrowych, które mogą być łączone, by tworzyć „przedmioty nauczania” do wykorzystania w szerokim zakresie scenariuszy eduakcyjnych. Jeżeli te “przedmioty” można ponownie wykorzystać w wielu różnych kombinacjach, wymagają one opisu stosującego standardowe schematy metadanych. Ponieważ istnieją różne schematy, lokalne muzea, biblioteki i archiwa mogą poszukiwać porady w sprawie wyboru jednego z nich w regionalnych i/lub krajowych agencjach oraz w wyspecjalizowanych stowarzyszeniach lub w podobnych im instytucjach edukacyjnych. Do przykładowych schematów zaliczyć można:



  • IMS Specyfikacja Metadanych Zasobów Edukacyjncych (Learning Resource Metadata Specification) [23];

  • IEEE Standard Metadanych Przedmiotu Nauczania (Learning Object Metadata Standard) [24];

  • Inicjatywa Metadanych Dublin Core (Dublin Core Metadata Initiative) [25];

  • CanCore (Zasoby Edukacyjne Canadian Core - Canadian Core Learnig Resource) [26];

  • ISO/IEC JTC1 SC36 [27];

  • SCORM (Wspólny Model Powiązań Zawartości Przedmiotowej - Sharable Content Object Reference Model) [28];

  • UK LOM Core (Brytyjski Podstawowy Zestaw Metadanych dla Przedmiotów Nauczania - UK Learning Object Metadata Core) [29].

Korzystanie z oferty cyfrowej wiąże się z problematyką praw autorskich, autentyczności i integralności (zob. Zagadnienia prawne i prawnicze i Bezpieczeństwo). Zagadnienia te, winny być włączone w opis metadanych.


Postępują prace nad standardami i specyfikacjami do LOM (Metadane dla Przedmiotów Nauczania - Learning Object Metadata). Opis badań prowadzonych w tym obszarze znajduje się w raporcie Digicult’u Przedmioty nauczania w zasobach dziedzictwa kulturowego i naukowego (Learning objects from cultural and scientific heritage resources). [30]
Tak dorośli, jak i dzieci mogą być motywowani i inspirowani przez korzystanie z ICT. Komisja Europejska ustanowiła Netd@ys (Dni sieci) w celu podnoszenia świadomości istnienia nowych środków przekazu informacji, dźwięku i obrazu dla celów uczenia się i nauczania. Netd@ys oferują otwartą platformę dla wszystkich tych, którzy chcą pochwalić się swymi doświadczeniami w pracy edukacyjnej i w działaniach w dziedzinie kultury przy pomocy sieci, i którzy chcą rozwijać kontakty międzynarodowe w celu twórczego użytkowania nowych środków przekazu w codziennym nauczaniu. [31]
Wirtualne Środowiska Edukacyjne (Virtual Learning Enviroments) (VLE) ZAKRES

VLE zarządzają i dostarczają “przedmiotów nauczania” oraz administrują komunikacją nauczycieli z uczniami. Ich zadaniem jest prowadzenie ucznia przez tok nauki, a zazwyczaj składają się one z następującychy elementów:



  • szczegóły toku/programu nauczania;

  • szczegóły “przedmiotu nauczania”;

  • wskazówki, porady;

  • oceny, testy, akredytacje;

  • wiadomości na temat ucznia, łącznie ze śledzeniem jego postępów;

  • wiadomości na temat nauczyciela;

  • metody komunikacji, np. poczta elektroniczna, pomoc instruktora online, grupy dyskusyjne, lub równorzędne pomoce itd.

Dostępne są komercyjne pakiety VLE, np. Lotus LearningSpace, COSE and Learn eXact [32]. Obecnie jednak w instytucjach kultury, które dostarczają “przedmiotów nauczania” instytucjom edukacyjnym, częstsze jest stosowanie własnych VLE.


Kierowane Środowiska Edukacyjne (Managed Learning Enviroments) (MLE) ZAKRES

Termin MLE jest stosowany na oznaczenie całej gamy systemów i procesów związanych z kształceniem w ramach instytucji. VLE może być jednym z ich składników, wspólnie z systemem rejestracji studentów, systemami finansowymi itd.


Telewizja interaktywna (”T-learning”) ZAKRES

Nadawcy telewizyjni są w trakcie odkrywania zasobów muzeów, bibliotek i archiwów, jako bogatego źródła dla formułowania oferty programowej. Kuratorzy w instytucji kultury winni skorzystać z okazji do współpracy z nimi. Może to być także okazja do zarabiania dzięki zbiorom dodatkowych pieniędzy (zob. Modele biznesowe).


Oglądanie wybranych programów telewizyjnych może zachęcić do wizyty w muzeum, bibliotece, archiwum, galerii, czy w miejscu zabytkowym. Często w programach tych reklamowane są linki do stron internetowych, co powoduje zwiększenie liczby wizyt wirtualnych. Programy te są także reklamowane broszurami, w których publikacji brać mogą udział instytucje kultury, a nawet sprzedawać je w swych sklepikach pamiątkarskich lub na stronach internetowych.
Telewizja cyfrowa udostępnia większą liczbę kanałów, co powoduje, że pozostaje do wypełnienia więcej czasu programowego oraz większy wybór dla oglądających. Jest ona także interaktywna, co umożliwia oglądającym wzięcie udziału w odpowiadaniu na pytania itp., oraz może być spersonalizowana dla celów samokształcenia odbiorców. Nowe sposoby przechowywania oferty programowej oznaczają, że można pomieścić jej o wiele więcej niż na taśmach wideo, czy na płytach DVD. Oferta ta może być przechowywana w miejscu – w domu, lub zdalnie z dostępem, kiedy to konieczne, przez kanał dystrybucyjny.
Brytyjska Rada Kształcenia i Umiejętności (The UK Learning and Skills Council) jest w trakcie realizacji (od września 2004 r.) projektu pilotażowego oceniającego przydatność wykorzystania telewizji interaktywnej jako sposobu angażowania ludzi w kształcenie się. Fiński nadawca publiczny YLE’s Teema posiada kanał z programami kulturalnymi i edukacyjnymi oraz usługami interaktywnymi. RTE, irlandzki nadawca publiczny, planuje powołanie iteraktywnego kanału edukacyjnego. Włoska RAI, nadawca publiczny, rozszerzyła swą usługę dla szkół „wideo na żądanie” za pośrednictwem satelity cyfrowego, a Stream, jeden z włoskich nadawców komercyjnych, wprowadził interaktywny serwis nauki języków obcych bazujący na testach wielokrotnego wyboru. (Patrz Linki). O dyskusji nad omawianymi zagadnieniami, w: Atwere, Daniel i Bates, Peter: Telewizja interaktywna: platforma edukacyjna z perspektywami [33]. Patrz także Bates, Peter: t-learning Study: badania nad interaktywnym nauczaniem domowym opartym na telewizji. Raport końcowy. pjb Associates, 2003 (Badania te były prowadzone przy pomocy finansowej Wspólnoty Europejskiej i zawierają przegląd osiągnięć krajów europejskich w omawianej dziedzinie) [34].
Nauczanie ruchome (“M-learning”) ZAKRES

Jest to nauczanie przy pomocy urządzeń przenośnych lub bezsieciowych. Obecnie wielu uczniów posiada dostęp do laptopów a prawie wszyscy posiadają telefony komórkowe. Telefony komórkowe są bardzo rozpowszechnione wśród młodzieży, nawet zagrożonej wykluczeniem społecznym ze względu na brak powodzenia w nauce szkolnej i aktualnie nigdzie się nie uczącej i nie szkolącej, ze względu na bezrobocie lub nawet bezdomność. Wkrótce powszechne stanie się posiadanie własnych PDA (Cyfrowego Asystenta Osobistego), umożliwiających jeszcze większą elestyczność miejsca używania i wzrost ilości przechowywanej zawartości. PDA mógłby np. być wykorzystywany na miejscu - podczas pobytu w muzeum, galerii, archiwum, bibliotece, w ośrodkach terenowych lub zabytkowych i łączyć się z modułami edukacyjnymi stworzonymi przez instruktorów lub przez instytucję kultury. Seminaria i spotkania opiekunów grup w trybie online mogłyby być prowadzone z instruktorem i ze wszystkimi aktualnie przyłączonymi uczniami. Centrum e-Innowacji w Birmingham, Wielka Brytania, prowadziło w czerwcu 2004 r. warsztat poświęcony możliwościom stwarzanym przez przenośne komputery na uniwersytetach i w szkołach wyższych. [35].




1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   27


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna