W projekt Calimera jest finansowany przez Komisję Europejską



Pobieranie 2.67 Mb.
Strona7/27
Data29.04.2016
Rozmiar2.67 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   27

USA
Historia Connecticut Online (CHO)

Udziela informacji, lekcji, zapewnia działania i konieczne zasoby w celu pomocy nauczycielom i uczniom w korzystaniu z Historii Connecticut Online jako okna do przeszłości oraz narzędzia jej odkrywania i rozumienia.



http://www.cthistoryonline.org/classroom.html
Muzeum Domów Czynszowych Dolnego East Side

W tym muzeum nowi imigranci uczą się angielskiego przy pomocy listów i pamiętników imigrantów z ubiegłego stulecia. http://www.tenement.org/


Powrót do spisu treści


Calimera - Poradnik

Rozwój społeczny i gospodarczy



ZAKRES


Problematyka poniższego rozdziału obejmuje:

Turystykę kulturową

Turystykę śladami przodków

Inwestycje wewnętrzne

Zasoby informacyjne

Usługi informacyjne

Zarządzanie wiedzą

Opłaty i licencje

Dostarczanie usług

Kwalifikacje personelu

Aktywizacja środowiska

Przemysł kulturowy

Reklama marketing i promocja usług
ZAGADNIENIA STRATEGICZNE ZAKRES
Amartya Sen, ekonomista nagrodzony nagrodą Nobla, jest przeświadczony, że bez kultury nie jest możliwy zrównoważony rozwój. Oznacza to, że kultura przez jej związek ze stylem życia, poczuciem miejsca, edukacją i spójnością społeczną, jest koniecznym warunkiem sukcesu gospodarczego.
Unia Europejska uznaje dziedzictwo kulturowe Europy za cenny walor w znaczeniu ekonomicznym i wspiera liczne projekty w tej dziedzinie [1]. Ze względu na umiejętności poruszania się w świecie cyfrowym muzea, biblioteki i archiwa są ważnymi czynnikami szybkiego postępu w kierunku społeczeństwa opartego na wiedzy i korzystającego z dorobku technologii cyfrowych, jako głównego celu Unii Europejskiej. [2]. Celem Planu Działania e-Europa 2005 [3] jest to, by Europa posiadała nowoczesne usługi publiczne działające w systemie online (e-Rząd, e-nauczanie, e-zdrowie) i dynamiczne środowisko dla e-przedsiębiorczości oraz, jako środek to umożliwiający, szeroko rozpowszechnioną dostępność do łączy szerokopasmowych po konkurencyjnych cenach i z bezpieczną infrastrukturą informatyczną. Unia Europejska dostrzega potrzebę polityki usuwania podziałów ze względu na dostęp i umiejętności obsługi narzędzi cyfrowych [4]. Muzea, biblioteki i archiwa mogą zapewnić bezpośredni dostęp online za pośrednictwem komputerów osobistych, mogą dostarczać usługi kształcenia online, ich personel może zapewnić szkolenia oraz dostęp do informacji wspomagającej rozwój e-przedsiębiorczości, który obejmuje tak e-handel (transakcje online), jak i korzystanie z ICT w celu zmiany tradycyjnych procedur handlowych. Muzea, biblioteki i archiwa mogą pomóc w rozwoju silnej gospodarki lokalnej przez wsparcie lokalnej przedsiębiorczości i przemysłu na różne sposoby, łącznie z:

  • przyciąganiem turystów i inwestycji wewnętrznych. Usługi z zakresu kultury poważnie wspierają gospodarkę regionów przez pobudzanie turystyki i przyciąganie inwestycji wewnętrznych. Muzea, biblioteki i archiwa mogą przyczynić się do promowania regionu w świecie. Ludzie z dowolnej strony świata mogą otrzymać dostęp do tego, co jest lokalną informacją dla jej twórców, otwierając w ten sposób świat na wirtualną turystykę kulturową. Unia Europejska jest zdeterminowana w dążeniu do utrzymywania różnorodnego dziedzictwa kulturowego. Badania nad lokalną historią pomagają w pielęgnowaniu poczucia wspólnoty, a lokalne przedsięwzięcia z dziedziny technik cyfrowych, które pomagają ludziom w dygitalizowaniu ich własnych materiałów, materiałów muzealnych, archiwalnych czy bibliotecznych w nowych powiązaniach pozwalających tworzyć wirtualne wycieczki po budowlach czy miastach, czy wycieczki oparte na historiach rodzinnych lub innych tematach, dodają temu fascynującego wymiaru;

  • oferowaniem usług informacyjnych. Rozwój gospodarczy zależy od rozwoju przemysłu, przedsiębiorczości i handlu, a przedsiębiorczość wymaga informacji i wiedzy. Usługi informacyjne i zarządzanie wiedzą są kluczowymi usługami muzeów, bibliotek i archiwów. Ich personel stanowi wykwalifikowana kadra kierownicza, specjaliści w zakresie opracowania rzeczowego, konserwatorzy, tłumacze i zespoły udostępniające zbiory. ICT zmieniły te usługi zasadniczo, tak w sensie oferty, jak i metod jej udostępniania. Obecnie dostęp do informacji może być zapewniony dla wszystkich zainteresowanych na świecie, z dużą szybkością, za pomocą różnorodnych kanałów dostępu.

Muzea, biblioteki i archiwa same są częścią “przemysłu kulturowego”, co ma wpływ zarówno jakościowy, jak i ilościowy na warunki społeczne i ekonomiczne społeczności lokalnych. O oddziaływaniu społecznym jest mowa w rozdziałach poświęconych Włączeniu społecznemu oraz Tożsamości kulturowej i spójności. Oddziaływanie w sferze gospodarki może być zmierzone przez ocenę ilościową wpływu lokalnych instytucji dziedzictwa kulturowego na rynek pracy i tworzenie miejsc pracy, ożywienie otoczenia i jego harmonizację, na inwestycje wewnętrzne i turystykę kulturową oraz na pomoc dla lokalnej przedsiębiorczości i zakładów [5].


WYTYCZNE DOBREJ PRAKTYKI ZAKRES
Turystyka kulturowa ZAKRES

Turystyka stała się głównym motorem działalności gospodarczej od czasu zmniejszenia się liczby zakładów masowego zatrudnienia. Turystyka kulturowa może być zdefiniowana jako wizyty ludzi z zewnątrz, których przyciągają atrakcje historyczne, artystyczne, naukowe danego obszaru oraz panujący na nim styl życia i walory dziedzictwa. Program Europejskie Miasto Kultury, obecnie program Europejska Stolica Kultury [6], daje miastom europejskim idealną okazję do eksponowania ich osiągnięć kulturalnych, a Miasta Kultury w wyniku organizowanych w nich obchodów uzyskały znaczące korzyści gospodarcze i społeczne.


Szczególnie muzea i galerie sztuki mogą przyciągnąć do wybranego regionu wielką liczbę osób. Każdy rodzaj działalności gospodarczej lub kulturalnej winien oczywiście zawsze respektować specyficzny charakter zbiorów i budynków, w których są zgromadzone oraz warunków ich bezpieczeństwa i opieki nad nimi. Małe muzeum lokalne jest w stanie pracować na rzecz społeczności lokalnej przez przyciąganie liczby odwiedzających wystarczającej do zapewnienia klienteli sklepom, restauracjom, hotelom i stacjom benzynowym. Następuje wzrost zjawiska turystyki opartej na wiedzy, w ramach której zwiedzający “odrabiają pracę domową” przed wyjazdem, chcą nawiązywać kontakty ze społecznością lokalną i uczyć się z jej doświadczeń. Obecnie, możliwe jest to w pewnej mierze dzięki użytkowaniu Internetu, który umożliwia ludziom dowiadywanie się wielu rzeczy o wybranym miejscu przed przybyciem do niego. Muzea, biblioteki i archiwa, dzięki swym stronom internetowym, mogą mieć znaczący udział w tym zjawisku.
Turystyka śladami przodków ZAKRES

Wzrost wśród społeczeństwa zainteresowania historią własnej rodziny rozwija rynek turystyki śladami przodków. Archiwa mają główną rolę do odegrania w rozwoju tego rynku, przyciągając odwiedzających z całego świata za pośrednictwem swych stron internetowych i dostarczając ludziom przeżyć wynikających z kontaktu z oryginalnymi dokumentami, mapami itd. Biblioteki mają udział w turystyce kulturowej i śladami przodków przez lokalne kolekcje, które często zawierają unikatowe materiały dotyczące wybranego obszaru. Informacje lokalne na stronach internetowych bibliotek są bezcenne dla turystów przygotowujących swe wyprawy turystyczne, ponieważ co raz więcej osób samodzielnie decyduje o sposobach podróżowania i zakwaterowaniu w wybranym miejscu.


Instytucje dziedzictwa kulturowego winny pamiętać o rozbudowie usług dodatkowych takich jak sklepy i kawiarnie, ponieważ mogą one przynosić dodatkowe dochody nie tylko samej instytucji, ale i otoczeniu, jeżeli ludzie są zachęcani do pozostania w danym miejscu na dłużej.
Inwestycje wewnętrzne ZAKRES

Turystyka to tylko jeden ze sposobów, w który instytucje dziedzictwa kulturowego mogą przyciągać inwestycje wewnętrzne. Ludność miejscowa korzystając z muzeum, biblioteki lub archiwum często łączy swe wizyty z robieniem zakupów, załatwianiem spraw w banku i korzystaniem z innych usług. Osoby z zewnątrz przybywające w interesach i osoby myślące o przeprowadzeniu się na dany obszar, będą przyciągani obecnością lokalnych udogodnień, włączając do nich usługi kulturalne i związane ze spędzaniem czasu wolnego, w równym stopniu co sklepy, szkoły, mieszkania i zakłady usługowe. Dostęp do rynku potencjalnych pracowników jest także ważnym czynnikiem w przyciąganiu biznesu, a instytucje edukacyjne, muzea, biblioteki i archiwa zapewniają ludziom możliwości udoskonalania ich umiejętności (zob. Kształcenie.)


Zasoby informacyjne ZAKRES

Rozwój społeczny i gospodarczy zależy od aktywnych gospodarczo, zintegrowanych społecznie i dobrze poinformowanych obywateli, którzy zdają sobie sprawę ze swych praw i obowiązków. Dostęp do wyczerpujących źródeł informacji pozwala osobom indywidualnym na poprawę warunków życia. Muzea, biblioteki i archiwa są przechowalniami zasobów informacji, których znaczna część może być przekształcona w formę cyfrową, co czyni przeszukiwanie ogromnej ilości danych łatwym i szybkim (zob. Wykrywanie i pobieranie zasobów). Do źródeł informacji użytecznej dla wspierania rozwoju społecznego i gospodarczego, zalicza się:



  • informacje lokalne – o lokalnych organizacjach, władzach samorządowych i usługach wszelkich rodzajów. Obecnie jest bardzo rozpowszechnione umieszczanie ich na stronach internetowych bibliotek. (zob. e-Rząd);

  • informacja kulturalna – poświęcona lokalnym wydarzeniom, miejscom godnym odwiedzenia, możliwościom spędzania czasu wolnego i uprawiania sportów itd. Jest także powszechnie dostępna na stronach internetowych, a także w formie wydawnictw ulotnych i na plakatach. (zob. Tożsamość kulturowa i spójność);

  • informacja biznesowa – zapewnianie informacji biznesowej jest ważnym sposobem wspierania lokalnych firm poprzez lokalne instytucje. Chociaż coraz więcej przedsiębiorstw przykłada ogromną wagę do źródeł informacji działających on online, mogą one korzystać także z profesjonalnych usług zapewnianych w szczególności przez biblioteki. Wykwalifikowany personel może zajmować się problemami nieumiejętnych poszukiwań, przeładowania informacją, wyszukiwaniem właściwych, godnych zaufania, dokładnych i aktualnych informacji itd. Ten typ informacji w coraz większym stopniu przybierać będzie formę cyfrową, znajdując się także na stronach internetowych działających na zasadzie subskrypcyjnej lub na CD-ROMach. Zawierają się w niej:

  • adresy przedsiębiorstw, tak krajowych, jak i międzynarodowych;

  • raporty przedsiębiorstw;

  • dane statystyczne – krajowe i międzynarodowe, publikowane przez instytucje oficjalne i inne;

  • informacje techniczne łącznie z obowiązującami normami;

  • informacje na temat patentów, produkcji i handlu;

  • informacje na temat wiarygodności przedsiębiorstw tak w skali lokalnej, jak i krajowej;

  • gazety krajowe i zagraniczne;

  • lokalne gazety i raporty w gazetach poświęcone sprawom handlu i biznesu;

  • informacje dla rozpoczynających działalność przedsiębiorczą, np. nazwy firm, nazwy spółek, granty, rejestracja itd.;

  • informacje dotyczące eksportu i importu, łącznie z taryfami celnymi;

  • lokalna informacja marketingowa;

  • raporty z badań rynku;

  • lokalne informacje na temat sytuacji na rynku pracy, dostępnych wykwalifikowanych pracowników, dostępnych gruntów i budynków itd.;

  • informacja międzynarodowa, w tym europejska do wykorzystania przez lokalne firmy działające w innych krajach;

  • informacje o agendach rządowych, izbach handlowych, organizacjach specjalistyznych, organizacjach zawodowych, organizacjach samorządu lokalnego itd., które mogą być użyteczne dla przedsiębiorców;

  • informacje mające znaczenie dla biznesu np. lokalne wydarzenia, miejscowe grupy wolontariackie, organizacje polityczne i grupy nacisku, organy administracyjne, politycy, związki zawodowe, agencje pośrednictwa pracy, informacja turystyczna, informacja dotycząca transportu, informacje samorządu lokalnego, sprawy lokalne;

informacje prawne, takie jak:

  • ustawy i rozporządzenia obowiązujące w całym kraju i w skali lokalnej;

  • prawo lokalne;

  • europejskie dyrektywy i rozporządzenia;

  • prawo międzynarodowe dotyczące ochrony środowiska, praw człowieka, dyskryminacji rasowej itd.;

  • radcy prawni i adwokaci, działający w skali lokalnej i krajowej;

  • system sądownictwa lokalnego i krajowego;

  • policja, więziennictwo, system nadzoru kuratorskiego, ochrona poszkodowanych w wyniku przestępstw;

  • lokalne doradztwo prawne, takie jak biura doradztwa obywatelskiego;

  • prawa i świadczenia socjalne;

  • prawo podatkowe;

  • prawo pracy, prawo o opiece zdrowotnej i bezpieczeństwie, prawo o związkach zawodowych itd.


Usługi informacyjne ZAKRES

Nowe technologie zwiększyły zakres usług, które muzea, biblioteki i archiwa mogą zaoferować społeczeństwu, przedsiębiorcom i odwiedzającym dany obszar. Jako centra wiedzy i informacji wspierają kształcenie sformalizowane i nieformalne, pomagają ludziom rozwijać zainteresowanie stylem ich życia i sposobem spędzania czasu wolnego, zachowują i promują kulturę i dziedzictwo danego obszaru. Do szczególnych usług, które wspierają rozwój gospodarczy i społeczny oraz ożywiają otoczenie można zaliczyć:



  • usługi wyspecjalizowane na badania, wyszukiwanie literatury, badania geneaologiczne, badania historii budynków itd.;

  • usługi biznesowe, takie jak poszukiwania norm technicznych, patenty i regulaminy, sprawdzanie wiarygodności firm, zamówienia publiczne Unii Europejskiej, wnikliwe przeszukiwanie raportów dotyczących najnowszej przeszłości wybranych firm, listy wysyłkowe firm dla celów marketingowych;

  • stwarzanie możliwości dla badań prowadzących do rozwiązań innowacyjnych i w konsekwencji do wzrostu konkurencji;

  • usługi spersonalizowane przystosowane do potrzeb indywidualnych, grupowych, organizacji i firm (zob. Personalizacja);

  • usługi dla lokalnych firm, grup lub pojedynczych osób wdygitalizowaniu lokalnych materiałów zgodnie z uzgodnionymi standardami, i wzbogacanie w ten sposób lokalnego dziedzictwa kulturowego;

  • szkolenie w użytkowaniu technologii, w wyszukiwaniu i ocenie informacji;

  • tworzenie, utrzymywanie i zarządzanie stronami internetowymi dla firm lokalnych i grup w ramach społeczności;

  • wykorzystanie komputerów nie tylko jako środka dostępu do Internetu, ale również przez zainstalowanie w nich oprogramowania biurowego, tak aby można było pisać listy i opracowania, odrabiać prace domowe, tworzyć materiały promocyjne, wykonywać zestawienia rachunkowe, przygotowywać prezentacje oraz projektować strony internetowe itp.;

  • wykorzystanie komputerów do zastosowań szczególnych, np. wyłącznie do przeglądania określonych stron internetowych lub subskrybowanych baz danych;

  • oferowanie miejsca dla działalności grup, szkół i kształcenia dorosłych itd.;

  • oferowanie miejsca na wystawy dla lokalnych artystów, fotografów, rzeźbiarzy, hafciarzy itd. chcących eksponować swe prace;

  • oferowanie usług dla organizatorów imprez, np. dla lokalnych grup teatralnych i muzycznych, obejmujących wypożyczanie zestawów nagłaśniających i odtwarzających dla tychże grup teatralnych, orkiestr i chórów;

  • oferowanie informacji na cele promocyjne i marketingowe, np. muzea mogłyby udostępniać zabytkowe maszyny, a archiwa fotografie dawnych fasad sklepowych i fabrycznych;

  • udostępnianie wydzielonych miejsc na, np. informacje o zdrowiu czy o problemach kariery zawodowej. Miejsca te mogą być w pewnych porach obsługiwane przez pracowników innych organizacji. Urzędnicy z lokalnego biura pracy mogą pełnić dyżury, aby służyć doradztwem i przeprowadzać rozmowy wstępne z osobami zainteresowanymi kariera zawodową, natomiast przedstawiciele miejscowej uczelni mogą służyć doradztwem na temat możliwości kształcenia. Usługi te mogą być ze sobą połączone;

  • kierowanie zainteresowanych do innych specjalistycznych służb, np. do biur doradczych, izb handlowych, właściwych wydziałów lokalnych władz samorządowych.


Zarządzanie wiedzą ZAKRES

Zarządzanie wiedzą jest procesem, w którym instytucje wytwarzają dobra intelektualne na podstawie własnych zasobów intelektualnych i naukowych, reprezentujących dwie kategorie: jawne (wszystko to co można udokumentować i domyślne (wiedza w umysłach ludzkich) Wykwalifikowany i doświadczony personel jest sam w sobie cennym zasobem instytucji dziedzictwa. Może on także zapewnić usługę zarządzania wiedzą innym instytucjom i biznesowi, przez pomaganie im w organizowaniu warunków dla najlepszego wykorzystania własnych zasobów opartych na wiedzy.


Opłaty i licencje ZAKRES

W większości krajów biblioteki publiczne i archiwa podstawowe usługi świadczą bezpłatnie. Jednak niektóre instytucje lokalne, zwłaszcza muzea, mogą żądać opłat, np. za wstęp, z nieco wyższymi opłatami za wystawy czasowe itd.


W odniesieniu do usług informacyjnych, w ramach których oferowane są usługi wyspecjalizowane, należy zwrócić uwagę na opłaty jednorazowe (one-off charges) lub opłaty roczne za niektóre usługi o specjalnej wartości, np. wtedy, kiedy instytucja płaci za bazę danych lub pokrywa inne opłaty i musi odzyskać poniesione wydatki. Żądanie opłaty rocznej subskrypcji od spółek i pojedynczych osób za korzystanie z usług 'wartości dodanej' wymaga decyzji o tym, co włączyć do jej podstawowego zakresu. Wydatki związane z przygotowywaniem baz danych wyspecjalizowanej informacji uwzględniają często zasady, zawarte zazwyczaj w licencji, które rządzą korzystaniem z niej w instytucjach publicznych, a wychodzące ponad normalną ochronę wynikającą z prawa autorskiego. Instytucja musi zdecydować, jakie warunki użytkowania są do zaakceptowania przez korzystających przy zapewnieniu spójności z praktyką jej działania.
Dostarczanie usług ZAKRES

Rozwój technologii zrewolucjonizował korzystanie z usług. Ludzie oczekują obecnie, możliwości dostępu do usług o dowolnej porze i z dowolnego miejsca. Komunikacja z użytkownikami powinna odbywać się za pomocą różnorodnych metod (przez pocztę elektroniczną, centra kontaktowe, linie czatowe, blogi, wideokonferencje, Internet dostępny przez łącza szerokopasmowe, przez satelitę lub sieci bezprzewodowe, urządzenia przenośne, infomaty, telewizję cyfrową i interaktywną, jak również podczas tradycyjnych wizyt w bibliotece, rozmów telefonicznych i za pośrednictwem faksu). Celem jest zaspokojenie potrzeb wszystkich użytkowników. Obecnie wykorzystywane systemy zintegrowane dostarczają innych możliwości niż stosowane poprzednio aplikacje sekwencyjne. Zapewniają dostęp do zasobów i ich zawartości. Wśród metod stosowanych do dostarczania zasobów znajdują się m.in.:



  • centra kontaktu - zapytania są zbierane w dowolny sposób – ze strony internetowej, za pomocą poczty elektronicznej, telefonicznie, faksem lub osobiście – a odpowiedzi na nie są udzielane przez najbardziej kompetentnego pracownika, co pozwala na optymalne wykorzystanie wykwalifikowanego personelu, a innym pracownikom na wniesienie własnego wkładu oraz zdobycie nowych umiejętności i doświadczeń. Pytania są zapisywane za pomocą oprogramowania do zarządzania pytaniami, które śledzi postęp w udzielaniu odpowiedzi na każde pytanie i umożliwia przekazanie pytania innemu pracownikowi, gdy ktoś kończy pracę, co jest ważne, kiedy instytucja jest długo otwarta. Taki program dostarcza również istotnych informacji na temat jego wykorzystania i może monitorować efekty stosowanych form jego rozpowszechnienia, co pozwala na opracowanie metod promocji i umożliwia promocję tej usługi wśród potencjalnych użytkowników. Centra tego rodzaju są często organizowane we współpracy z lokalnymi władzami, a biblioteki są szczególnie predestynowane do objęcia kierownictwa nad nimi;

  • usługa „Zapytaj bibliotekarza”. Jest ona obecnie dostępna w wielu krajach, także w wersji międzynarodowej. Biblioteki połączone siecią współdziałają w świadczeniu usługi na zasadzie rotacji, zgodnie z harmonogramem dyżurów. Pytania zamieszczane są na specjalnej stronie internetowej i kierowane do jednej z uczestniczących w programie bibliotek w formie listu elektronicznego. Bibliotekarz najszybciej jak to możliwe udziela odpowiedzi tą samą drogą. Usługa działająca w kilku krajach i w różnych strefach czasowych jest szczególnie użyteczna dla mniejszych instytucji, ponieważ umożliwia im świadczenie usług przez całą dobę, łącznie z godzinami, w których jest zamknięta oraz umożliwia dostęp do profesjonalnych odpowiedzi z innych instytucji. Ten typ wspólnej usługi może być stosowany przez muzea i archiwa, ale może okazać się niepraktyczny, kiedy pytania są kierowane do konkretnej instytucji;

  • usługa “Porozmawiaj z nami” ("Talk-to-a-person") – stosuje linie czatowe, by umożliwić pytającym rozmowę z członkiem personelu w czasie rzeczywistym. Podobnie jak usługa “Zapytaj bibliotekarza” może być podzielona między kraje i strefy czasowe z podobnymi jak wyżej korzyściami dla małych instytucji;

  • usługi wspólnego przeglądania (co-browsing techniques) – umożliwia to personelowi instytucji udzielanie pomocy w przeszukiwaniu baz danych i Internetu;

  • portale, które integrują dostęp do zestawu różnych źródeł poprzez bramki tematyczne;

  • strony internetowe – obecnie większość instytucji posiada strony internetowe, które mogą być wykorzystane dla oferowania różnych usług, np.:

  • wirtualne zwiedzanie instytucji;

  • zdjęcia i informacje o wystawach;

  • dostęp do katalogów (z możliwością kierowania zapytań, przedłużania wypożyczeń itd.);

  • dostęp do baz danych, takich jak bazy danych informacji o wspólnocie lokalnej;

  • możność oglądania, czytania lub słuchania materiałów cyfrowych wszystkich typów;

  • linki do innych przydatnych stron internetowych;

  • usługa FAQ (Najczęściej Zadawane Pytania);

  • biuletyny z informacjami o najbliższych wydarzeniach;

  • strony umożliwiające kontakt lub usługę “zadaj pytanie”.

Więcej informacji, Berube, Linda: Przegląd Cyfrowych Źródeł Informacji. Networked Services Policy Task Group, luty 2003. [7]
Kwalifikacje personelu (zob. Pracownicy) ZAKRES

Wykwalifikowany i doświadczony zespół jest sam w sobie cennym zasobem instytucji dziedzictwa. Prowadzenie wysokiej jakości usług informacyjnych w instytucjach dziedzictwa kulturowego jest procesem złożonym i wymaga wysokiego poziomu wiedzy fachowej osób nimi zarządzających oraz tych którzy dostarczają usług bezpośrednio użytkownikom. Wymaga to połączenia doświadczenia ze zdolnościami. Wysoki poziom umiejętności osiągany jest przez personel w czasie pracy zawodowej.


Aktywizacja środowiska ZAKRES

Obecność instytucji dziedzictwa kulturowego w społeczności lokalnej może przyczynić do jego aktywizacji poprzez:



  • dobór pracowników z tego środowiska;

  • zatrudnienie pośrednie przez zamówienia towarów i usług, tak dla osób fizycznych, jak i całych instytucji;

  • zyski z opłat i działalności komercyjnej (sklepy muzealne, publikacje archiwalne, kawiarnie, badania specjalistyczne, sprzedaż książek itd.), kiedy są ponownie inwestowane w instytucji;

  • zyski z e-handlu, poprzez wpływy od potencjalnej globalnej klienteli (sprzedaż online biletów na wystawy, subskrypcji członkowskich, towarów i usług);

  • udział w opłatach i podatkach;

  • tworzenie rynku łączy szerokopasmowych i wyposażenia ICT oraz usług towarzyszących;

  • tworzenie miejsc pracy – bezpośrednio, a także przez oferowanie możliwości nauki nowych umiejętności.

Zrównoważenie społeczne i gospodarcze zależy od dostępności do miejsc pracy. W społeczeństwie informacyjnym kładziony jest nacisk na zdobywanie nowych umiejętności i ciągłe szkolenie. Pracownicy muszą mieć zdolności przystosowywania się do nowych sytuacji i być gotowi do kształcenia się i przekwalifikowywania się w trakcie aktywności zawodowej. Muzea, biblioteki i archiwa są ważnym elementem sektora kształcenia ustawicznego, pobudzając do nauki na wszystkich jej poziomach (zob. Kształcenie). Rozwijanie umiejętności potrzebnych w lokalnej gospodarce wymaga ich współpracy i partnerstwa z organizacjami przedsiębiorców, instytucjami edukacyjnymi i szkoleniowymi. Uwzględniając ich szczególny związek z problemtyką rozwoju gospodarczego instytucje kultury mogą zapewniać, np.:



  • dostęp do komputerów dla celów związanych z pracą, takich jak poszukiwanie wolnych miejsc pracy, pisanie życiorysów i podań o pracę;

  • dostęp do komputerów dla celów edukacyjnych, takich jak uczenie się obsługi komputera lub doskonalenie podstawowych umiejętności, które mogą pomóc w zdobyciu pracy lub lepszej pracy;

  • dostęp do wirtualnych środowisk edukacyjnych i bezpiecznego miejsca do nauki;

  • dostęp do materiałów potrzebnych do nauki;

  • dostęp do informacji edukacyjnej i informacji związanej z podejmowaniem pracy, np. o kursach w szkołach wyższych itd., możliwościach kariery, kwalifikacjach, możliwościach zdobycia pracy itd.


Przemysł kulturowy ZAKRES

Muzea, biblioteki i archiwa są częścią “przemysłu kulturowego”, obejmującego sferę twórczości i wiedzy opartych na własności intelektualnej, który dziś w krajach rozwiniętych tworzy więcej niż połowę ogólnej liczby miejsc pracy. Instytucje kultury będąc częścią tego przemysłu, rozwijają współpracę z innymi instytucjami. Np. media radiowo-telewizyjne dostrzegają obecnie, że programy historyczne oraz poświęcone dziedzictwu przyciągają sporą część odbiorów, a muzea, biblioteki i archiwa mogą wykorzystać ten kapitał, tak przez współpracę z producentami programów itp., jak i przez przyciąganie odwiedzających z grona osób zachęconych ich po obejrzeniu tychże programów. W ramach wspierania rozwoju gospodarczego mogą także nawiązywać kontakty z biurami turystycznymi i biurami podróży oraz z lokalnym przemysłem rozrywkowym i branżą oferującą usługi spędzania czasu wolnego.


Reklama, marketing i promocja usług ZAKRES

Ponieważ ludzie, łącznie z organizacjami i przedsiębiorstwami, nie zawsze mają świadomość zakresu usług oferowanych przez instytucje lokalne, konieczne jest podejmowanie działań marketingowych. Instytucje lokalne powinny być szczególnie aktywne w tym zakresie. W celu dotarcia do tak szerokiej klienteli, jak tylko to możliwe, powinno się uczynić maksymalny użytek z dostępnych technologii. Do metod marketingu zalicza się:



  • dobrze zaprojektowana i łatwo dostępną stronę internetowa. Ponieważ jest dostępna w każdym zakątku świata, jej wartość promocyjna jest bardzo duża. Bezpośredni kontakt użytkowników z oferującym usługę umożliwia wydzielenie na stronie części służącej kontaktom;

  • biuletyn informacyjny;

  • pocztowe przesyłki reklamowe dla potencjalnych użytkowników usługi;

  • przygotowanie i rozprowadzanie ulotnych materiałów reklamowych;

  • wizyty w lokalnych przedsiębiorstwach, szkołach, szkołach wyższych, w przedstawicielstwach grup społeczności lokalnej itd., by mieć pewność, że jest tam świadomość istnienia oferowanej usługi;

  • rozmowy z ludźmi i z lokalnymi organizacjami;

  • promowanie usług poprzez szkolenia, np. podczas spotkań biznesowych, w szkołach wyższych, w centrach społeczności lokalnych na obszarach wiejskich itd., udział w lokalnych festiwalach i świętach, organizowanie prezentacji i wystaw dla społeczności lokalnych itd.;

  • aktywne uczestnictwo personelu/kierownictwa muzeów, bibliotek i archiwów na forum publicznym, np. takich jak gazety oraz programy telewizyjne i radiowe.


PERSPEKTYWY ZAKRES
Ocenia się, że 40% wzrostu wydajności pracy w Europie od połowy lat 90. ubiegłego wieku było skutkiem korzystania z technologii informacyjnych. Sektor ICT generuje ok. 8% produktu krajowego brutto (PKB). Sektor dziedzictwa kulturowego musi podjąć działania na rzecz odniesienia korzyści z tego zjawiska.
Gwałtowny rozwój ICT (Technologii Informacyjnych i Komunikacyjnych) może otworzyć dostęp do zbiorów i informacji za pomocą nowych i bardziej interaktywnych metod. Muzea, biblioteki i archiwa winny wykorzystać te tendencje do zachęcania nowych grup użytkowników do korzystania z nich.
Muzea, biblioteki i archiwa winny być aktywne w przekonywaniu, że są wartościowymi punktami dostępu do wiedzy, informacji i nauki. Są ważnym pośrednikiem w dostępie do zasobów cyfrowych jako przewodnicy i nawigatorzy w wyszukiwaniu informacji. Winny rozwijać wirtualne środowiska edukacyjne w celu podniesienia ich roli w sektorze kształcenia ustawicznego.
Tradycyjne media radiowo-telewizyjne zaczynają oferować nowe cyfrowe usługi online, ze względu na ich interaktywność, globalny zasięg, dostępność niezwiązaną z konkretnym miejscem i możliwości samodzielnych wystąpień. Muzea, biblioteki i archiwa winny udostępnić swe zasoby aby zasilić nimi działania, które będą pobudzać turystykę, e-turystykę, inspirować twórczość oraz tworzyć miejsca pracy i wpływać na wzrost dobrobytu.
Obecnie oczekuje się, że usługi będą dostępne przez całą dobę, w coraz większym stopniu udostępniane w sieci, z wykorzystaniem zasobów instytucji kultury z całego świata oraz z sektora akademickiego, badawczego i z sektora publicznego (zob. Współpraca i partnerstwo).
Wymagania ludzi wobec poziomu usług wzrosły. Oczekują oni, że poziom usług informacyjnych będzie zbliżony do tego, który oferują banki i instytucje handlowe (zob. Personalizacja).
Potrzeba uzyskiwania informacji będzie rosnąć tak, by ludzie mogli wypełniać swe role obywatelskie (zob. e-Rząd). Muzea, biblioteki i archiwa winny stać się czołowymi dostawcami informacji.
Turystyka odgrywa ważną rolę w rozwoju gospodarczym. Promocja i wytwarzanie informacji przez instytucje kultury będzie stawało się coraz ważniejsze tak długo, jak długo turystyka będzie wciąż rosnącą gałęzią przemysłu. Muzea, biblioteki i archiwa winny korzystać z technologii takich jak GIS (Systemy Informacji Geograficznej), by zwiększyć użyteczność swych stron internetowych dla turystyki kulturowej oraz korzystać z technologii przenośnych.
Muzea, biblioteki i archiwa winny zapewniać usługi korzystając z różnorodnych kanałów dostawczych, łącznie z siecią, urządzeniami przenośnymi, infomatami i telewizją cyfrową.
W coraz większym stopniu muzea, biblioteki i archiwa będą musiały zapewniać usługi i porozumiewać się z użytkownikami za pomocą zróżnicowanych systemów komunikacyjnych, np. za pomocą łączy szerokopasmowych i bezsieciowych, poczty elektronicznej, rozmów typu czat, wideokonferencji i informacji telefonicznej. Zdalny dostęp za pośrednictwem przenośnych urządzeń, laptopów itd. może stać się normą, ponieważ osoby przemieszczające się także oczekują informacji.
BIBLIOGRAFIA ZAKRES
[1] Dziedzictwo kulturowe jako czynnik rozwoju gospodarczego

http://europa.eu.int/comm/culture/activities/cultural_heritage_dev_en.htm
[2] W kierunku Europy opartej na wiedzy

http://europa.eu.int/comm/publications/booklets/move/36/en.pdf
[3] Plan Działania e-Europa 2005

http://europa.eu.int/information_society/eeurope/2005/all_about/action_plan/index_en.htm
[4] Usuwanie podziałów w zakresie dostępu i umiejętności posługiwania się sprzętem elektronicznym: Polityka Unii Europejskiej. listopad 2004.

http://www.euractiv.com/Article?tcmuri=tcm:29-132315-16&type=LinksDossier
[5] Rada Muzeów, Bibliotek i Archiwów Południowego Zachodu: Różnice: oddziaływanie muzeów, bibliotek i archiwów Południowego Zachodu, maj 2004; i Wkład gospodarczy muzeów, bibliotek i archiwów Południowego Zachodu, kwiecień 2004. http://www.swmlac.org.uk
[6] Europejskie Stolice Kultury

http://europa.eu.int/comm/culture/eac/other_actions/cap_europ/cap_eu_en.html
[7] Berube, Linda: Przegląd Cyfrowych Źródeł Informacji. Networked Services Policy Task Group, luty 2003. http://www.ukoln.ac.uk/public/nsptg/virtual/
LINKI ZAKRES
Chorwacja
Strona internetowa Biblioteki Miasta Zadar

Aktywny portal informacji społeczności lokalnej. Najważniejsze problemy bieżące są znajdują odzwierciedlenie na forach i w głosowaniach. Dynamiczny, kierowany poleceniami pisemnymi program strony internetowej jest wykorzystywany przez bibliotekarzy ze społeczności lokalnej do aktualizacji strony przy zastosowaniu prostych formuł internetowych i podstawowych umiejętności tworzenia grafiki komputerowej. Stosowane jest bezpłatne otwarte oprogramowanie: PHP i MySQL.



http://www.gkzd.hr

Pitajte knjižničare – Zapytaj bibliotekarza

Nowa, aktywna usługa obejmująca źródła informacji, oferowana jest przez 15 bibliotek publicznych Chorwacji. Planowane jest włączenie dalszych bibliotek oraz muzeów i archiwów. http://jagor.srce.hr/pitajte-knjiznicare


Republika Czeska
Centrum Informacyjne UNESCO

Usługa informacji elektronicznej przygotowana przez bibliotekę publiczną ( http://www.knihkm.cz) we współpracy z Klubem UNESCO. http://unesco-ic.cz


Informacja dla bezrobotnych

Strona internetowa Biblioteki Regionalnej w Karwinie zawiera specjalne informacje skierowane do osób bezrobotnych.



http://www.rkka.cz/2004/cz.php?stranka= http://192.168.254.2/htm/Czech/sluzby/nezam/registr.html
Karviná - Informační portál pro každého

Portal informacyjny Biblioteki Regionalnej zapewniający usługi informacyjne dla biznesu. http://www.karvina.info


Francja
Guichet du Savoir - Bibliothèque municipale de Lyon

Usługa informacji źródłowej online, w ramach której wykwalifikowany bibliotekarz odpowiada w ciągu 72 godzin na pytania zadawane na dowolny temat. Zapewniona jest także usługa czatu online w popołudnie każdej środy i soboty.



http://www.guichetdusavoir.org/GdS/
Niemcy
Online-Auskunft

Zentral- und Landesbibliothek w Berlinie jest pierwszą niemieckojęzyczną biblioteką stosującą Punkt Pytań (QuestionPoint) ( http://www.questionpoint.org/) jako wirtualne źródło informacji. Użytkownik może wybrać między kilkoma różnymi językami, a pytania, na które nie można udzielić odpowiedzi na miejscu, są przekazywane do międzynarodowej sieci bibliotek. Program, który działa z serwera OCLC w Stanach Zjednoczonych, zapewnia, że narzędzie administrowania odnośnikami do źródel informacji w postaci poczty elektronicznej (e-mail reference) i czatów (chat reference) jest przejrzyste tak dla użytkowników, jak i dla bibliotek. Co więcej, każda z bibliotek ma możliwość tworzenia konsorcjum, które związane będzie z najmocniejszą stroną własnych zbiorów bibliotecznych.



http://www.zlb.de/fragen_sie_uns/ask_a_librarian
Łotwa
Biblioteki Miasta Rygi

Siedem bibliotek zapewnia swobodny dostęp publiczności do Internetu.



http://www.ltn.lv/~rcb
Norwegia

Lokalhistorisk spørjevev (Usługa udzielania odpowiedzi na pytania dotyczące lokalnej historii i kultury)

Wspólny projekt, łączący archiwum, muzeum i bibliotekę. Usługa skierowana jest do szkół jako głównej grupy użytkowników. Pytania i odpowiedzi są zachowywane w działającej w sieci bazie danych i mogą być ponownie wykorzystywane. http://www.sporjeveven.sffarkiv.no


Spør biblioteket (Zapytaj bibliotekarza)

Internetowa usługa obejmująca informację źródłową, w ramach której klienci mogą zadawać pytania i otrzymywać odpowiedzi za pośrednictwem poczty elektronicznej. Wszystkie pytania i odpowiedzi sa gromadzone w dostępnej dla przeszukiwania bazie danych. Istnieje także usługa SMSowa tego rodzaju i, we współpracy z Bibliotekvakten, usługa czatowa, co zapewnia wybór różnych metod kontaktu.



http://nyhuus.deich.folkebibl.no/deichman/spor.html
Rumunia

Zapytaj bibliotekarza” - Projekt "Octavian Goga" Biblioteka Okręgu Cluj

Innowacyjna usługa informacyjna rumuńskich bibliotek publicznych dostarczana bezpośrednio przez stronę internetową. http://www.bjc.ro/referinta
Elektroniczna Usługa Informacji Źródłowej (Electronic Reference Service)/Internet (REI) - Usługa “V.A. Urechia” Biblioteki Okręgu Galati

Dzięki tej usłudze informacji źródłowej użytkownicy mają dostęp do katalogów, Internetu, programów i dokumentów elektronicznej informacji źródłowej niezależnie od jej formatu. Mogą także otrzymać pomoc i poradę od właściwego biblotekarza.



http://www.bvau.ro
Rosja
Cyber Information Space of the Oryol Rural Toiler

Projekt ten, który opracowała Regionalna Biblioteka Publiczna w Orle jest pierwszą siecią informacji uniwersalnej i komunikacyjnej w regionie Orła, powstałą przez aktualizowane technologie komputerowe w miejscach pracy (przedsiębiorstwa) w dzielnicach mieszkalnych (w lokalnych urzędach i Bibliotekach Centralnych). Usługi informacyjne będą dostępne każdemu pracownikowi sektora rolniczego dzięki współpracy Centralnej Rolniczej Biblioteki Naukowej (CSAL) i Regionalnej Biblioteki Publicznej w Orle. http://www.valley.ru/~book/new_page_6.htm


Centrum Informacyjne i Prawne dla Dzieci i Młodzieży

Centralna Miejska Biblioteka Dziecięca St. Petersburga opracowała ten projekt w celu zapewnienia wolnego dostępu do informacji prawnej dzieciom, rodzicom i nauczycielom, korzystając z prawnych baz danych wiodących spółek prawniczych ''Codex'', ''Garant'', ''Consultant+'', wyspecjalizowanych zbiorów bibliotecznych, z edukacyjnych programów prawniczych i specjalistycznych zasobów internetowych.



http://www.pushkinlib.spb.ru/russian/Law.htm
Publiczne Centra Informacji Prawnej

Program ten opracowało i wdrożyło Ministerstwo Kultury Federacji Rosyjskiej z celem ustanowienia wielofunkcyjnego zrównoważonego systemu informacji i pomocy prawnej dla ludności. W projekt ten zaangażowanych jest 230 rosyjskich bibliotek. http://www.rflr.ru/projects/pcpi.htm


Słowenia
Usługa Informacji Źródłowej On-line (On-line Reference Service)

ORS była zarządzana i rozwijana podczas fazy projektowej (2004-2005) w ramach partnerstwa Instytutu Nauk Informatycznych i 6 bibliotek korzystających z oprogramowania „Punkt Pytań” (QuestionPoint). Będzie działała zapewniając dostęp do specjalistów w dziedzinie bibliotekarstwa i informacji w Słowenii w systemie 24/7 (całą dobę i cały tydzień) za pośrednictwem czatów i poczty elektronicznej.

(strona w budowie; będzie dostępna przez słoweńską bibliotekę wirtualną w 2005 r.)
Wielka Brytania

Natychmiastowa Odpowiedź (Answers Now)

Answers Now jest interaktywną usługą informacyjną online dostępną dzięki współpracy bibliotek publicznych w Somerset (Wielka Brytania), Brisbane (Australia), Christchurch (Nowa Zelandia) i Richland (Południowa Karolina, USA). 24 godziny na dobę i 7 dni w tygodniu do dyspozycji są wyszkoleni bibliotekarze, którzy szybko odpowiadają na zapytania źródłowe.



http://www.somerset.gov.uk/somerset/culturecommunity/culturalservice/libraries/information/index.cfm?override=subtopic&infoid=3223
Wszystko, co najlepsze dla biznesu (Best for Business)

Portal będący częścią Przeglądu Biznesowego (Business Insight) Centralnej Biblioteki Birmingham został ulokowany przez gazetę Guardian w pierwszej 10 biznesowych stron internetowych roku 2003. http://www.bestforbusiness.com/

(Szczegółowy opis usługi znajduje się w Schodząc do biznesu (Getting down to business) autorstwa Catherine Prosser w CILIP’s Update, listopad 2003.

http://www.cilip.org.uk/publications/updatemagazine/archive/archive2003/november/update0311c.htm ).
Centra Odkryć (Discovery Centres)

Centra odkryć zakładane w Hampshire (pierwsze będzie otwarte 2005) skupią w sobie zmodernizowane usługi biblioteczne wraz z towarzyszącymi im możliwościami i ośrodkami edukacyjnymi, włączając do nich, zebrane pod jednym dachem, strefy lokalnej historii, muzea, galerie sztuki, wolny dostęp do Internetu, kawiarnie i żłobki. Rada Hrabstwa, we współpracy z grupami społeczności lokalnej, zapewni także takie usługi, jak doradztwo karier, wsparcie dla lokalnej przedsiębiorczości, kształcenie dorosłych, informacje na temat miejscowych grup sportowych i dostęp do podstawowych kursów podnoszących kwalifikacje. Centra będą przyjazne dla młodzieży oferując strefę rozrywek i przestrzeń studyjną. Technologia będzie odgrywała wielką rolę w udostępnianiu usług. Tam gdzie ograniczona przestrzeń uniemożliwi fizyczną obecność pewnych usług, zostanie zapewniony do nich wirtualny dostęp za pośrednictwem komputerów.



http://www.hants.gov.uk/rh/discoverycentres/
Usługa Informacyjna Sieci dla Wszystkich (People’s Network Enquiry Service) w Anglii

Działająca w czasie rzeczywistym usługa informacyjna jest zarządzana i rozwijana w fazie projektowej (listopad 2004 – listopad 2006) przez towarzystwo East of England, Co-East, we współpracy z OCLC Pica dostarczającym oprogramowania QuestionPoint. Będzie dostarczać usługi informacyjnej zapewniając dostęp w systemie 24/7 do specjalistów w dziedzinie bibliotekarstwa i informacji w Anglii dzięki technologii czatów i poczty elektronicznej. Zaprojektowano linki do podobnych usług w innych krajach by zapewnić usługę globalną i wielojęzyczną.



http://www.ask-a-librarian.org.uk/mla_vrt/policies.html
Sieć Odkrywania Zasobów (Resource Discovery Network)

RDN powstała dzięki współpracy ponad 70 instytucji edukacyjnych i badawczych, łącznie z Muzeum Historii Naturalnej, Biblioteką Brytyjską, Fińskim Leśnym Instytutem Badawczym i Niemiecką Narodową Biblioteką Medycyny. Jest to brama do zasobów Internetu udostępnianych przez 8 portali Artifact, EEVL, Gesource, Sosig, Biome, Altis, Humbul and PSIgate. http://www.rdn.ac.uk/


Powrót do spisu treści


Wskazówki projektu CALIMERA

Rozdział 2:

Wskazówki dotyczące zarządzania




Wskazówki projektu CALIMERA

Planowanie strategiczne



ZAKRES


Poniższe wskazówki obejmują następujące zagadnienia:

Planowanie strategiczne

Strategie kulturalne

Planowanie projektu

Biznes plan
ZAGADNIENIA STRATEGICZNE ZAKRES
Unia Europejska opracowała własny strategiczny plan kulturalny – program Kultura 2007, w którym określiła swoje wizje i cele na lata 2007-2013 [1].
Państwa europejskie tradycyjnie angażują się w planowanie strategiczne ze względów ekonomicznych oraz dla rozwoju i odnowy społecznej. Planowanie strategiczne w sferze kultury i informacji jest zagadnieniem nowym. Obecnie powszechnie uważa się, że kultura wnosi poważny wkład w dobrobyt społeczeństw, dlatego też plany kulturalne powinny być uwzględniane w strategiach rozwoju na szczeblu narodowym i samorządowym.
Niezależnie od realnej konieczności, warto sporządzić plan strategiczny w celu:

  • Wyjaśnienia celów i funkcji instytucji;

  • Pewności przyszłych decyzji;

  • Przejęcia kontroli nad rozwojem wypadków zamiast reagowania na wydarzenia;

  • Osiągnięcia pewności wśród stron zainteresowanych;

  • Pomiaru osiągnięć;

  • Dopasowywania możliwości do aspiracji;

  • Pewności realizacji programów rządowych;

  • Dopuszczenia możliwości/okazji z zewnątrz, realizowanych zgodnie z celami organizacji.


WYTYCZNE DOBREJ PRAKTYKI ZAKRES
Zadaniem planowania jest określenie celów oraz taktyk i procedur umożliwiających ich realizację. Planowanie może pomóc w ustaleniu, czy dana kwestia warta jest realizacji. Spójrzmy na przykład: jeżeli ktoś chce przejść przez jezdnię bez patrzenia w lewo i w prawo, może zostać potrącony przez samochód. Jeśli natomiast spojrzy w obie strony odpowiednio wcześniej, może zorientować się, że w tym miejscu nie warto przechodzić, gdyż można poszukać przejścia lub tunelu dla pieszych.
Organizacja bez planowania staje się organizacją wsteczną, która pochłania czas, pieniądze i wysiłek ludzki, która powoduje że reagujemy na okoliczności wówczas, gdy już wystąpią. Doświadczenie nabywane w procesie planowania powinno wyposażyć menedżerów w umiejętności przewidywania i podejmowania ryzyka oraz posiadanie planów awaryjnych.
Istnieją różnorodne typy planów, dotyczące rozmaitych sytuacji. Do planów odpowiednich dla muzeów, bibliotek i archiwów zaliczają się plany strategiczne, plany projektowe oraz, w niektórych przypadkach, biznes plany.
Planowanie strategiczne ZAKRES

Planem strategicznym nazywa się plan, który łączy w sobie główne cele, politykę i działania organizacji lub grupy organizacji. Plan strategiczny opisuje, czym jest organizacja, czym się zajmuje i dlaczego oraz określa cele przyszłego rozwoju i sposoby ich osiągnięcia. Celem stworzenia planu jest upewnienie się, czy wszyscy zainteresowani (ciało zarządzające, władze lokalne, personel i użytkownicy) rozumieją, czemu służy organizacja i co stara się osiągnąć. Należy wziąć pod uwagę proces pomiaru efektywności oraz informowania o nim stron zainteresowanych.


Plan strategiczny powinien uwzględniać zarówno planowanie długo- jak i krótkoterminowe. Plan rozwojowy powinien zawierać 3- lub 5-letnią wizję długoterminową z głównymi celami oraz celami uzupełniającymi zaplanowanymi na krótszy czas, być może 1 rok. Po każdym etapie krótkoterminowym, plan powinien być oceniony, wizje długoterminowe sprawdzone i w razie konieczności zmodyfikowane, a cele następnego projektu krótkoterminowego ustalone.
W tworzenie planu strategicznego dobrze jest zaangażować osoby zainteresowane. Nawet w małej organizacji planu nie powinna przygotowywać tylko jedna osoba. Zaangażowanie daje ludziom poczucie współwłasności i pomaga odnieść sukces. Projekt planu należy stworzyć w obrębie małej grupy, a następnie konsultować się z personelem, władzami lokalnymi, członkami zarządu, sponsorami i reprezentantami użytkowników.
Plan strategiczny powinien uwzględniać:

  • Misję, wizję i wartości organizacji;

  • Opis obecnego stanu organizacji (jej zasoby (materiały, pieniądze, personel, wyposażenie, technologia, infrastruktura itp.); świadczone przez nią usługi; rezultaty badania marketingowego (okresowe oceny pracowników, konsultacje z użytkownikami); jej słabe i silne punkty (analizy strategiczne SWOT itp.)).

  • Opis rozbieżności między stanem obecnym a planowanym (zgodnie z misją organizacji i jej planami na przyszłość);

  • Cele strategiczne i długoterminowe, które muszą być określone zgodnie z misją, np. niwelowanie rozbieżności miedzy obecną sytuacją a misją i planami (dla archiwów mogłoby to być udostępnienie zasobów przy pomocy katalogowania i dygitalizacji);

  • Kwestie oczekujące na realizację (mógłby to być opis demograficzny terenu, na którym działa instytucja (stosunki etniczne, profil wiekowy itd.), opis geograficzny (tereny wiejskie i miejskie), ekonomiczno-społeczna analiza terenu, wpływ zagadnień rządowych lub samorządowych oraz braku środków itd.))

  • Kierunki działania i strategie potrzebne do osiągnięcia celów. Są to zadania krótkoterminowe, które powinny być określone, mierzalne, osiągalne, realistyczne i ograniczone w czasie (np.dygitalizacja dokumentów z II wojny światowej do 31 grudnia; zorganizowanie w ciągu roku przynajmniej 5 wystaw);

  • Planowanie działania (kto zrobi co i na kiedy);

  • Określenie kosztów i wydatków;

  • Wykonanie planu i sposób jego oceny.

Każdy plan powinien posiadać dobrą dokumentację, aby wszyscy zaangażowani otrzymali jasną informację o jego celach, roli, zadaniach, ramach, terminach, kosztach itd. Poniższa lista wylicza rodzaje dokumentacji, jaka powinna być gromadzona w związku z planem strategicznym:



  • wstęp – misja i określenie wizji, sytuacja obecna itd.

  • określenie celów długoterminowych

  • zagadnienia organizacyjne

  • cele krótko-/średnioterminowe

  • plan działania

  • plan finansowy

  • plan zatrudnienia

  • cele wykonawcze

  • jeżeli plan jest częścią rozwojowego planu strategicznego, konieczna jest analiza planu i jego rozwoju w poprzednim roku

  • nowe średnioterminowe cele i plany działania

  • długoterminowe cele i plany działania.

Wszystkie zmiany i poprawki powinny być dokumentowane i udostępniane. Należy przechowywać również protokoły spotkań związanych z planem.
Dobrym sposobem opanowania umiejętności tworzenia planu strategicznego jest zapoznanie się z wieloma przykładami strategicznych planów korporacyjnych dostępnych w Internecie. (zob. Linki.)
Strategie kulturalne ZAKRES

Przekrojowy plan strategiczny służący usprawnieniu obiektów kulturalnych w mieście, regionie, państwie czy nawet kontynencie, może być nazywany strategią kulturalną. Niektóre kraje (np. Wielka Brytania) zachęcają władze samorządowe do tworzenia lokalnych strategii kulturalnych. W procesie tworzenia takich strategii, mogą one nawiązywać współpracę partnerską z instytucjami i obiektami spoza bezpośredniego sektora publicznego, np. lokalnymi obiektami sportowymi, teatrami, galeriami, obiektami dziedzictwa kulturowego itp. Istnienie jasno i poprawnie udokumentowanej strategii kulturalnej skupi uwagę na znaczeniu kultury poprzez:



  • zwracanie uwagi na potrzeby, oczekiwania i kulturalne aspiracje społeczności;

  • nadawanie działaniom kulturalnym wyższego statusu w samorządach lokalnych;

  • reklamowanie sektora kultury społeczeństwu;

  • wspieranie kształcenia ustawicznego;

  • pomoc w zapewnianiu sprawiedliwego dostępu do wydarzeń kulturalnych dla wszystkich;

  • wciąganie sektora, jego usług, zasobów i potrzeb w sferę zainteresowań lokalnego biznesu oraz zwracanie uwagi na wkład wnoszony przez działalność kulturalną w osiągnięcie dobrobytu gospodarczego i społecznego;

  • promowanie sektora kultury wśród organizacji społecznych i wspieranie wolontariatu podczas działań kulturalnych społeczności;

  • popieranie partnerstwa i współpracy pomiędzy instytucjami kulturalnymi;

  • określanie priorytetów instytucji w celu pogodzenia zapotrzebowań konkurencyjnych wobec siebie;

  • pomoc w przyciąganiu funduszy z zewnątrz.

Lokalna strategia kulturalna powinna mieć na celu:



  • odpowiadanie na potrzeby, oczekiwania i kulturalne aspiracje społeczności. Powinno się to przejawiać w konsultowaniu się z szerokim gronem organizacji i społecznością lokalną - zarówno z użytkownikami, jak i osobami nie korzystającymi z usług ;

  • zapewnianie sprawiedliwego dostępu do usług dla wszystkich;

  • rozwijanie się poprzez podejście międzyresortowe i międzyinstytucjonalne, angażujące organizacje społeczne, sektor prywatny, grupy wolontariackie itp.;

  • uwzględnianie szerszych centralnych i regionalnych programów rządowych dotyczących włączenia społecznego, kształcenia ustawicznego, rozwoju ekonomicznego, zdrowia publicznego, równowagi ekologicznej itp.;

  • uwzględnianie potencjalnego wpływu społeczności z jednego obszaru geograficznego na rozwój turystyki itd.

Strategia kulturalna jest planem strategicznym (zob. planowanie strategiczne powyżej). Dokumentowanie powinno przybrać formę planu działania zawierającego:



  • priorytety dla zasobów i działań;

  • określone rezultaty;

  • planowanie terminowe;

  • mechanizmy realizacji;

  • mechanizmy kontroli i analizy.

Przykładem strategii kulturalnej może być strategia i cele programu Eurocities [2]. Informacje i przykłady dotyczące strategii kulturalnych dostępne są pod adresem Policies for Culture: participative policy-making in south-east Europe – Strategie dla kultury: tworzenie strategii uczestnictwa w Europie Środkowo-Wschodniej [3]. Strona Fundacji Interarts zawiera informacje dotyczące strategii kulturalnych w wielu europejskich miastach i regionach [4].


Planowanie projektu ZAKRES

Pierwszym krokiem w każdym projekcie jest stworzenie planu. Proces ten powinien przedstawić zagadnienia (pytania i zagrożenia), które pominięto oraz umożliwić stworzenie planów awaryjnych, które je uwzględnią. Zawsze należy dokonać oszacowania ryzyka. W uproszczonej formie, plan powinien odpowiadać na następujące pytania:



  • Co? Plan potrzebuje jasno określonych celów. Na przykład, jeżeli projekt dotyczy dygitalizacji zbiorów, cele powinny obejmować:

    • powody dygitalizacji, np. ochrona oryginałów, udostępnienie zbiorów szerszemu gronu użytkowników posługujących się Internetem;

    • określenie obiektów przeznaczonych do dygitalizacji. Decyzje powinny być uzależnione od stopnia unikatowości obiektu (być może zostały już gdzieś zdygitalizowane), uzyskania praw do kopiowania, ustalenia obiektu docelowego zbiorów dygitalizowanych (uzasadnione w przypadku, gdy użytkowanie warunkuje dygitalizację).

  • Kto? Jakiego rodzaju umiejętności i wiedza będą potrzebne? Opcje dotyczą:

  • korzystania z własnego personelu, być może po dodatkowym przeszkoleniu;

  • zatrudnienia specjalistów, być może na kontrakty krótkoterminowe,

  • zlecenia wykonania całości lub części projektu.

  • Gdzie? Należy ustalić, czy na miejscu dostępna jest odpowiednia przestrzeń i wyposażenie. Jeżeli projekt dotyczy dygitalizacji, należy rozpatrzyć, na jaką odległość przenoszone będą obiekty delikatne, czy wymagają specjalnych warunków przechowywania, czy proces ten nie zakłóci normalnej działalności instytucji.

  • Kiedy? Konieczne jest wzięcie pod uwagę dwóch aspektów:

    • czy istnieje spokojniejszy okres, podczas którego można będzie zrealizować projekt przy jak najmniejszym zakłóceniu normalnej pracy instytucji?;

    • jak długo potrwa realizacja projektu? Konieczny będzie szczegółowy plan pracy lub rozkład uwzględniający etapy i terminy.

  • Jak? To zależy od projektu. Na przykład, w przypadku projektu społecznego, w którym dzieci produkują film wideo lub akcji przeniesienia zbiorów muzealnych do nowego budynku sposób realizacji będzie znacznie różnił się od sposobu wykonania projektu dotyczącego dygitalizacji, lecz zasady realizacji tych projektów będą te same.

Istnieje oczywiście wiele kwestii, które trzeba będzie rozważyć i uwzględnić w planie, np. finanse, postęp prac, sprzęt, oczekiwana wydajność i rezultaty, ocena, zaangażowanie i opracowanie sprawozdania dla stron zainteresowanych. Ukończony plan powinien być traktowany jako dokument dynamiczny, poddawany regularnym ocenom i aktualizowany zgodnie z zapotrzebowaniem.


Podkreślmy – dokumentowanie jest bardzo ważne. Wszystkie zmiany i poprawki powinny być dokumentowane i udostępniane, a protokoły spotkań dotyczących planu przechowywane. Poniższa lista ukazuje rodzaj dokumentacji, jaka powinna być prowadzona na każdym etapie realizacji projektu.

Rozpoczęcie:



  • wytyczne projektu

  • business case (koszty i zyski)

  • dokument inicjujący projekt

  • oszacowanie ryzyka , plan ryzyka oraz plan awaryjny

  • funkcje i zakres odpowiedzialności

  • analiza stron uczestniczących

Faza projektowa:

  • plan projektu (główny dokument zawierający szczegóły zadań, funkcje i zakres odpowiedzialności, plan pracy, rozkład zajęć, etapy prac itp. jak wyżej);

  • raport sytuacyjny

  • protokoły zebrań

  • zapis pomiaru ryzyka

  • zapis kontroli rezultatu

  • kontrola zmian – koszty, wpływ itp. jeśli to konieczne

Zamknięcie projektu:

  • raport końcowy (cele osiągnięte, czas, koszty, zebrane doświadczenia itp.).

Jednym z przykładów metody zorganizowanego zarządzania projektem jest PRINCE (Projects in Controlled Environments – Projekty w Środowiskach Kontrolowanych) – standardowy program rządu brytyjskiego dotyczący zarządzania projektami technologii informacyjnej, który może być stosowany przy rozmaitych projektach: skomplikowanych i tych niewielkich. Składa się on z głównych elementów projektu planu, procesów i technik używanych i zestawu szablonów. Najnowsza wersja to PRINCE2 [5].


W Internecie i podręcznikach online znajduje się wiele przykładów planów projektów [6]. Istnieją również zestawy oprogramowania, które mogą być wykorzystane podczas planowania projektu, np. Microsoft Project [7]. Aby zapoznać się z zestawami oprogramowania, w tym również oprogramowania darmowego, patrz Software Tools for Project Planning – Narzędzia Software w Planowaniu Projektu [8].
Biznes plan (zob. też Modele biznesowe) ZAKRES

Biznes plan wymagany jest w przypadku ubiegania się o fundusze. Jest on podobny do planu strategicznego [9].


PERSPEKTYWY ZAKRES
Coraz częściej instytucje kulturalne muszą udowadniać swoje znaczenie dla społeczeństwa, wypracowywać dochody i ubiegać się o fundusze na dane projekty. W związku z tym najważniejsza dla menedżera staje się umiejętność tworzenia biznes planów, planów strategicznych i planów projektów.
BIBLIOGRAFIA ZAKRES
[1] Program Culture 2007 – Kultura 2007. Ukazanie wizji i celów na lata 2007 - 2013.

http://europa.eu.int/comm/dgs/education_culture/newprog/com1_en.pdf
[2] Eurocities Strategic Objectives: Working towards a better quality of life for all – Cele Strategiczne programu Euromiast: Praca na rzecz poprawy jakości życia dla wszystkich. 2003. http://www.eurocities.org/masterIndex.html
[3] Policies for Culture: participative policy-making in south-east Europe 2003. – Strategie dla Kultury: tworzenie strategii uczestnictwa w Europie środkowo-wschodniej 2003. http://www.ecumest.ro/pdf/PfC_May2003_workshop_dossier.pdf
[4] Strona Fundacji Interarts, zawierająca informacje dotyczące strategii kulturalnych w wielu europejskich miastach i regionach http://www.interarts.net
[5] PRINCE2 http://www.ogc.gov.uk/prince/
[6] Przykład dostępnego online podręcznika planowania projektów, znajdującego się na stronie Instytutu Usług Muzealnych i Bibliotecznych [Stany Zjednoczone]

http://e-services.imls.gov/project_planning/
[7] Microsoft Project

http://www.microsoft.com/uk/office/project/prodinfo/default.mspx
[8] Patrz JISC infoNet Software Tools for Project Planning – JISC infoNet Narzędzia Software w Planowaniu Projektów

http://www.jiscinfonet.ac.uk/InfoKits/project-management/software-tools
[9] Patrz np. Business plans: helping your application – Biznes plany: pomoc przy aplikacji. Heritage Lottery Fund – Fundusz Heritage Lottery. http://www.hlf.org.uk/dimages/Business_plan_for_application03/BusinessPlans.pdf
LINKI ZAKRES

Finlandia
Library Strategy 2010.

Strategia dostępu do wiedzy i kultury Fińskiego Ministerstwa Edukacji. 2003. ISBN 952-442-188-7.



http://e.finland.fi/netcomm/news/showarticle.asp?intNWSAID=13383
Włochy
Linee di politica bibliotecaria per le autonomie (General policy framework for local libraries)

W styczniu 2004 r władze lokalne podpisały porozumienie w sprawie wspólnego planu strategicznego dla usług bibliotek publicznych i kształtowania wspólnej polityki rozwoju nowoczesnych usług dla obywateli. Porozumienie zostało przedstawione władzom państwowym w celu włączenia do krajowe polityki koordynacyjnej.



http://www.comune.firenze.it/sdiaf/associazione/lineeguida_anci.htm
Hiszpania
Barcelona

Library Plan 1998-2010 http://www.bcn.es/biblioteques/

Archive Plan 2002-2010 http://www.bcn.es/arxiu/
Castilla-La Mancha

Action Plan for library development (2003-2006): Public libraries in the XXI century, launched by the Junta de Comunidades de Castilla-La Mancha.

Plan rozwoju bibliotek: biblioteki publiczne w 21 wieku.

http://www.jccm.es/cultura/liarbi/planbibliotecas/index.html
Catalan Public Reading Map

Guide to producing a public reading map. http://www.gencat.net/



Ministerio de Cultura

Zintegrowany Plan Muzeów (The Integreted Museums Plan) przewiduje osiągnięcie wysokiej jakości zarządzania i lepszego wykorzystania sieci państwowych muzeów. Planuje wprowadzenie do muzeów hiszpańskich nowoczesnych metod wystawienniczych, badań i działalności edukacyjnej.



http://www.mcu.es/museos/intro.jsp
Wielka Brytania
Department of Culture, Media and Sport

Public Library Position Statements. Baza standardów bibliotecznych i przykładów nowoczesnych rozwiązań.http://www.libplans.ws/standards/default.asp?keyword=all


The National Archives

Corporate Plan 2004-05 to 2006-07 and Business Plan 2004-05.Przykład dobrego planu strategicznego.



http://www.nationalarchives.gov.uk/about/operate/pdf/corp_plan.doc

Powrót do spisu treści


Calimera – Poradnik

Współpraca i partnerstwo



ZAKRES


Poniższe wskazówki obejmują następujące zagadnienia:

Partnerstwo strategiczne

Partnerstwo w różnych dziedzinach

Partnerstwo w tej samej dziedzinie

Partnerstwo z sektorem edukacyjnym

Partnerstwo z sektorem wolontariatu

Partnerstwo z przemysłem i sektorem prywatnym

Typy partnerstwa

Inicjowanie partnerstwa

Organizacja partnerstwa

Finansowanie partnerstwa

Utrzymanie partnerstwa
ZAGADNIENIA STRATEGICZNE ZAKRES
Konieczność rozumienia potrzeb publicznych w ujęciu całościowym oznacza, że instytucje dziedzictwa narodowego powinny działać we współpracy z oddziałami samorządów lokalnych, sektorem edukacyjnym, agencjami lub lokalnymi i regionalnymi biurami rządowymi oraz instytucjami kulturalnymi.

Rośnie zapotrzebowanie na usługi, które nie mogą być zrealizowane przez żadną instytucję samodzielnie na danym obszarze geograficznym: partnerstwa są niezbędne, aby zwiększyć efektywność kosztów wielu usług dostępnych dla szerokiego ogółu i znaleźć sposób na utrzymanie i rozwój usług, na które nie ma wystarczających funduszy.


Pojawienie się usług sieciowych i natura treści cyfrowych dostępnych w cyberprzestrzeni jest kolejnym potężnym czynnikiem przyczyniającym się do rozpadu barier organizacyjnych i stawiających instytucje przed koniecznością innowacyjnego podejścia do kwestii współpracy i partnerstwa. Na przykład:



  • e-mail itp. umożliwił łatwiejszą i szybszą komunikację między partnerami;

  • nowe technologie ułatwiły podział zasobów;

  • portale umożliwiły dostęp do zasobów wielu różnych organizacji;

  • pojawiła się możliwość powoływania wirtualnych społeczności profesjonalistów i wykorzystywania ich do wielu wspólnych projektów, takich jak: strategie nauczania, dyskusje i konferencje online oraz dzielenie się kompetencjami.

Poprzez zawieranie związków partnerskich, muzea, biblioteki i archiwa mogą korzystać z programów politycznych, znajdować źródła finansowania unowocześnień i rozwoju, zyskiwać oszczędności, zdobywać dostęp do umiejętności tradycyjnie niedostępnych dla własnego personelu i dzielić się najlepszymi doświadczeniami. Światowy Kongres Biblioteczny i Informacyjny: 69 Generalna Konferencja i Rada IFLA (The World Library and Information Congress: 69th IFLA General Conference and Council) w sierpniu 2003 roku dotyczył Współpracy między archiwami, bibliotekami i muzeami w zakresie Genealogii i Historii Lokalnej [1].


WYTYCZNE DOBREJ PRAKTYKI ZAKRES
Partnerstwo jest środkiem do osiągnięcia celu. Powstaje wówczas gdy jego twórcy postrzegają je jako efektywny sposób promowania swoich usług i projektów. Działalność partnerska przynosi sukcesy jeśli wszyscy jej uczestnicy zarówno wnoszą swój wkład jak i czerpią zeń korzyści oraz jeśli nadrzędnym celem jest wymierna korzyść użytkowników.
Potencjalni partnerzy

Różne typy współpracy i partnerstwa są efektywne w realizowaniu różnego typu celów:




Pobieranie 2.67 Mb.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   27




©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna