Wady słuchu a rozwój sprawności językowej dziecka



Pobieranie 14.81 Kb.
Data10.05.2016
Rozmiar14.81 Kb.
Wady słuchu

a rozwój sprawności językowej dziecka.

Problematyką zaburzeń rozwoju mowy dzieci z wadami słuchu i ich terapią zajmuje się surdologopedia.

Surdologopedia to dział logopedii specjalnej zajmujący się kształtowaniem mowy osób z uszkodzonym narządem słuchu. Dziedzinami ściśle związanymi z surdologopedią są foniatria i audiologia.

Foniatria jest specjalnością lekarską zajmującą się schorzeniami aparatu artykulacyjnego, zaburzeniami głosu, mowy, a także schorzeniami narządu słuchu, szczególnie w wieku dziecięcym.

Audiologia to nauka medyczna o badaniach słuchu.

Pojęcie uszkodzenie słuchu obejmuje różne rodzaje i stopnie utraty słuchu, tzn. odnosi się do głuchoty, resztek słuchowych i niedosłuchu.

Podstawowa różnica między dziećmi niesłyszącymi i niedosłyszącymi polega na odmiennych sposobach percypowania przez nie mowy. W odbiorze mowy niesłyszący wykorzystuje głównie wzrok (przez odczytywanie z ust), niedosłyszący zaś – słuch. W zależności od momentu powstania wyróżnia się różne rodzaje niedosłuchu:


  1. Niedosłuch prelingwalny :

  1. wrodzony – powstały w okresie prenatalnym i obecny w chwili urodzenia

  2. nabyty – powstały w okresie perinatalnym lub później, w pierwszym roku życia.

  1. Niedosłuch perilingwalny – nabyty w czasie rozwoju mowy (między 2-7 rokiem życia).

  2. Niedosłuch postlingwalny – nabyty po okresie rozwoju mowy.

Podział ten ma duże znaczenie przy ocenianiu możliwości słuchowych dziecka i podejmowaniu właściwych metod oraz sposobów rehabilitacji dziecka z niedosłuchem.

Znajomość systemu językowego jest ściśle związana ze stopniem ubytku słuchu. Wyróżniamy:



  1. słuch normalny lub powyżej normy - występuje przy progu słyszenia niższym od 20 dB. Nie występuje wówczas żadne utrudnienie w percepcji mowy,

  2. lekkie upośledzenie słuchu – próg zawarty jest między 20-30 dB. Elementy mowy potocznej nie są całkowicie poprawnie identyfikowane,

  3. upośledzenie słuchu średniego stopnia – próg zawarty między 40 a 70 dB,

  4. upośledzenie słuchu poważne – próg zawarty jest pomiędzy 70 a 90 dB. Spostrzegana jest mowa jedynie o dużym natężeniu,

  5. upośledzenie słuchu głębokie – próg jest równy lub przekracza 90 dB. Mowa nie jest w ogóle słyszana.

Przy ubytku słuchu 90-100 dB (I stopień) możliwe jest rozumienie mowy z aparatem. Na ogół odbierany jest rytm i intonacja. Człowiek słyszy prawie połowę samogłosek i spółgłosek bez odczytywania z ust, rozpoznawane są słowa w rozmowie.

Przy ubytku słuchu 100-110 dB (II stopień) przez aparat odbieranych jest około 50 % samogłosek i 25 % spółgłosek. Rozpoznawanie słów w rozmowie bez odczytywania z ust wynosi około 15%.

III stopień oznacza ubytek przekraczający 110dB w aparatach odbierane jest około 20% samogłosek i 5% spółgłosek. Nie istnieje rozpoznawanie słów w wypowiedzi.

Przy utracie słuchu powyżej 120dB pacjenci są prawdopodobnie całkowicie głusi i w aparatach mogą reagować jedynie na wibracje. Powinno się jednak w tych przypadkach stosować aparaty słuchowe, gdyż pozwala to na zachowanie funkcji nerwu słuchowego.

Konsekwencje uszkodzenia słuchu są różne, w zależności od lokalizacji uszkodzenia. Zaburzenia słuchu dzieli się na trzy rodzaje:


  1. Niedosłuch dotyczący przewodnictwa – uszkodzenia przewodzeniowe u dzieci wywołują zaburzenia mowy i języka takie jak: elizje (opuszczanie) końcowych głosek lub/i sylab, agramatyzmy, zaburzona jest składnia, wymowa jest niewyraźna, czasem nawet bełkotliwa.

  2. Niedosłuch typu odbiorczego dzielimy na niedosłuch ślimakowy i pozaślimakowy oraz niedosłuch centralny:

  1. w niedosłuchu ślimakowym i pozaślimakowym – występują głównie jakościowe zniekształcenia mowy tzn. dziecko słyszy mowę ale jej nie rozumie. Brak jest kontroli własnej wymowy. Zaburzenia mowy dotyczą wszystkich aspektów (fonetycznego, leksykalnego, gramatycznego i ekspresyjnego) oraz różnych poziomów języka. Mowę osób z niedosłuchem typu odbiorczego charakteryzuje zniekształcanie, zmiana i opuszczanie dźwięków. Słownictwo jest ubogie, występują liczne agramatyzmy, a u małych dzieci zakres rozumianych i stosowanych pojęć jest ograniczony,

  2. niedosłuch centralny – jest to najpoważniejszy spośród wszystkich typ zaburzeń słuchu. Do centralnych zaburzeń słuchu można zaliczyć agnozję słuchową czyli niemożność rozpoznawania i różnicowania zjawisk dźwiękowych, mowa nie rozwija się. Ten typ zaburzeń jest szczególnie trudny w diagnozowaniu.

  1. Niedosłuch typu przeowdzeniowo-odbiorczego (postać mieszana) – jest najczęściej spotykanym typem głuchoty u dzieci. W większości przypadków rozumienie mowy jest upośledzone. Zaburzenia te charakteryzuje występowanie zarówno cech uszkodzeń przewodzeniowych, jak i odbiorczych.

Różnica między niedosłuchem a głuchotą nie jest stała (sztywna). Wyznacza ją wiele czynników, zależnych zarówno od środowiska i warunków rozwoju oraz możliwości tkwiących w dziecku. Dlatego niezwykle ważna jest wczesna diagnoza oraz opieka audiologiczna, pedagogiczna i logopedyczna, gdyż dziecko, które rodzi się jako głuche, może stać się jedynie niedosłyszące i normalnie funkcjonować w społeczeństwie. Osiągnięcia na polu leczenia i rehabilitacji wad słuchu spowodowały, że obecnie coraz częściej używa się jednego terminu „niedosłuch”. Wynika to z faktu, że dzieci głuche są w stanie opanować mowę aczkolwiek w ograniczonym zakresie, tj. w takim, który kiedyś osiągały dzieci z niedosłuchem.

Opracowanie

Neurologopeda Alicja Janecka

Źródła:


Logopedia, pytania i odpowiedzi, red. T Gałkowski, G. Jastrzębowska.
: dopobrania
dopobrania -> Szanowni Państwo!
dopobrania -> Agb-37(RS37), agb-38(250FX)
dopobrania -> Cel I uczestnicy rozgrywek
dopobrania -> Przedszkole „kochamy dobrego boga” – nr programu az-0-01/10
dopobrania -> Nazwa przedmiotu Warsztaty komputerowe
dopobrania -> Michał: Wiecie co, najświeższy news, mój film przyjęli na festiwal, będzie można wycisnąć jeszcze trochę kasy od sponsora… Marek
dopobrania -> „Niechaj śnię że mię tam anioł przenosi
dopobrania -> Incidence of prenatally diagnosed persistent right umbilical vein (pruv) among patients in South-Eastern Poland
dopobrania -> I patrzę przed siebie mrużąc oczy by dostrzec przyszłość” I czekać trzeba cierpliwie. A teresa z Avilla powie: „Cierpliwość w końcu wszystko osiąga”
dopobrania -> I 1 Antropologia kultury




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna