Warszawa luty 2014 Numer 47 Nowe inspiracje dla rozwoju Kościoła w Polsce Ważnym wydarzeniem ostatnich dni była wizyta „ad limina apostolorum”


Migranci – konieczność systemowej pracy



Pobieranie 145.95 Kb.
Strona3/4
Data05.05.2016
Rozmiar145.95 Kb.
1   2   3   4

Migranci – konieczność systemowej pracy

Polscy biskupi przebywający z wizytą ad limina odbyli też spotkanie w Papieskiej Radzie ds. Migrantów i Podróżujących - poinformował bp Wojciech Polak. Zasadniczym jego tematem była praca wśród emigrantów - ludzi morza, duszpasterstwa Cyganów i inne. - Jeśli chodzi o troskę o emigrantów z wielkim uznaniem mówi się o naszym wysiłku i działaniach, także delegata Episkopatu ds. Emigracji, ks. bp. Wiesława Lechowicza - relacjonował sekretarz generalny KEP. - Zwrócono nam uwagę, abyśmy rozpoczęli bardziej systemowe działania dotyczące przede wszystkich uchodźców, którzy są w Polsce, choć na razie są to niewielkie grupy, zwłaszcza z Europy Wschodniej - mówił bp Polak.

Przypomniał on, że na poziomie ogólnopolskim jest zorganizowana przez „Caritas” opieka nad uchodźcami, którzy żyją w Polsce w nielicznych ośrodkach. - Jednak w Radzie zachęcano żebyśmy pomogli w mediacjach, wiążących się z uzyskaniem statusu uchodźcy, który dla wielu jest nieosiągalny. Zwrócono nam uwagę na konieczność obecności w takich miejscach, gdzie uchodźcy są izolowani na miesiące i lata, bo popełnili wykroczenia. To mają być ważne wytyczne dla duszpasterzy - podsumował sekretarz Episkopatu. (opracowała KAI)
* * * * * * *

Regina Pruszyńska


Ideologia gender w szkołach i jak z nią walczyć?

Na podstawie prezentacji przedstawionej na Spotkaniu Plenarnym Ogólnopolskiej Rady Ruchów Katolickich w Warszawie, 23 listopada 2013 r.


I. Ideologia gender wprowadzana jest do szkół i placówek poprzez:

1. Seksualizację dzieci i młodzieży. Najczęściej czynią to edukatorzy seksualni, którzy skupieni są m. in. wokół PONTONU tj. Grupy Edukatorów Seksualnych przy Federacji na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, łódzkiej fundacji JASKÓŁKA oraz nieformalnej grupy edukatorów NAWIGATOR. Planowane jest wprowadzenie edukacji seksualnej typu B, która zakłada seksualizację dzieci już przed 4. rokiem życia, więc zamiast wychowania dzieci i młodzieży nastąpi ich deprawacja. W Polsce prowadzona jest edukacja seksualna typu A, realizowana pod nazwą „Wychowanie do życia w rodzinie”, a jej dobre efekty potwierdzają badania.

2. Zajęcia dodatkowe i programy edukacyjne promujące ideologię gender. Zajęcia te nie są przymusowe. Rodzice nie wiedząc, jaki jest ich program, pozwalają dzieciom uczestniczyć w nich. Finansują je często jednostki samorządu terytorialnego, jak to miało miejsce m.in. w Łodzi, i one zmuszają podległe szkoły oraz placówki do ich realizacji.

3. Projekt „Żywa Biblioteka” – to projekt, który powstał w Danii w 2000 roku. Polega na zapraszaniu do bibliotek szkolnych ludzi, którzy prezentują niestereotypowe zachowania, np. gejów czy lesbijki. Szkoła ma umożliwić uczniom kontakt z tymi osobami, aby mogli opowiadać o swoich doświadczeniach.

4. „Przedszkole Równościowe”, którego głównym założeniem – jak twierdzą organizatorzy – jest uwolnienie dzieci od ograniczających oczekiwań i wymagań, które społeczeństwo tradycyjnie stawia dziewczętom i chłopcom. Aby to osiągnąć konieczne jest obalanie stereotypów płciowych i kwestionowanie przypisanych kobietom i mężczyznom ról społecznych. Już 86 takich przedszkoli działa w Polsce.

5. Genderowe szkolenia nauczycieli. Organizowane są bezpłatne, albo za niewielką odpłatnością, na studiach podyplomowych lub w ośrodkach doskonalenia nauczycieli. Realizuje się granty lub programy genderowe, np. poznański oddział Polskiego Stowarzyszenia Pedagogów i Animatorów „Klanza” prowadzi warsztaty „Dziewczynki – przytulanki, chłopcy – twardziele…”. Odbywają się one np. w ramach kampanii firmowanej przez Stowarzyszenie Kobiet „Konsola”, która jest częścią międzynarodowej kampanii prezentującej skrajnie feministyczne poglądy. Nauczyciele poszukujący tanich szkoleń, wybierają również te o tematyce genderowej. Dokument potwierdzający ich ukończenie przydatny jest w awansie zawodowym.

6. Możliwość zmiany podstawy programowej wychowania przedszkolnego i kształcenia ogólnego. Przedszkola i szkoły pracują w oparciu o nową podstawę programową, która realizowana jest już w II klasie szkoły ponadgimnazjalnej. Mimo, że mamy do niej wiele zastrzeżeń, jest podstawą, która jeszcze nie uwzględnia problemów seksualizacji dzieci i młodzieży typu B oraz zagadnień równościowych w świetle ideologii gender. Jednak ogromny nacisk środowisk lesbijskich, gejowskich, feministycznych itp. może spowodować jej zmianę.

Na powyższe działania przeznacza się wiele środków, bądź z budżetu państwa, samorządów bądź z unijnych funduszy, np. z programu Kapitał Ludzki.


II. Podstawy prawne działań rodziców w szkołach i placówkach umożliwiające walkę np. z ideologią gender.

a) Ochrona małżeństwa i rodziny.

Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych (Dz. U. z dnia 29 grudnia 1977 r.) w art. 23 stwierdza, że rodzina jest naturalną i podstawową komórką społeczną i ma prawo do ochrony ze strony społeczeństwa i Państwa. Mężczyźni i kobiety w wieku małżeńskim mają prawo do zawarcia małżeństwa i założenia rodziny.

Art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. określa małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny. Rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej.


b) Prawa rodziców.

Art. 26 ust. 3 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka gwarantuje rodzicom prawo pierwszeństwa w wyborze nauczania, które ma być dane ich dzieciom.

Szczególnej wagi są zapisy w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 48, ust. 1 stanowi: „Rodzice mają prawo do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami. Wychowanie to powinno uwzględniać stopień dojrzałości dziecka, a także wolność jego sumienia i wyznania oraz jego przekonania.” Natomiast art. 53, ust. 3 Konstytucji stwierdza: „Rodzice mają prawo do zapewnienia dzieciom wychowania i nauczania moralnego i religijnego zgodnie ze swoimi przekonaniami.”

Wprowadzenie ideologii gender do edukacji poprzez zmianę podstawy programowej wychowania przedszkolnego i kształcenia ogólnego wymaga zmiany Konstytucji RP. Konstytucja ta jest aktem prawnym dającym rodzicom podstawę do sprzeciwu wobec planowanych zmian podstawy programowej.

Należy tu nadmienić, że Traktat Lizboński pięknie mówi o rodzinie, ale nigdzie nie definiuje, kto stanowi małżeństwo.

Innym aktem prawnym, zabezpieczającym prawa rodziców do zapewnienia kształcenia i wychowania ich dzieci według ich przekonań, jest ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (z późn. zm.). Już w preambule czytamy „Nauczanie i wychowanie – respektując chrześcijański system wartości – za podstawę przyjmuje uniwersalne zasady etyki. Kształcenie i wychowanie służy rozwijaniu u młodzieży poczucia odpowiedzialności, miłości ojczyzny oraz poszanowania dla polskiego dziedzictwa kulturowego, przy jednoczesnym otwarciu się na wartości kultur Europy i świata.”

Rodzice mogą współuczestniczyć w planowaniu i realizacji zadań szkoły poprzez udział ich przedstawicieli w organach szkoły, jakimi są: rada szkoły i placówki albo rada rodziców. Art. 50 ust. 2 ustawy określa zadania rady szkoły i placówki, w której skład w równej liczbie wchodzą też rodzice. Są one następujące: „Rada szkoły lub placówki uczestniczy w rozwiązywaniu spraw wewnętrznych szkoły lub placówki, a także:

- uchwala statut szkoły lub placówki,

- przedstawia wnioski w sprawie finansów szkoły lub placówki,

- może występować do organu sprawującego nadzór pedagogiczny z wnioskami o zbadanie i dokonanie oceny działalności szkoły lub placówki, jej dyrektora lub innego nauczyciela zatrudnionego w szkole lub placówce; wnioski te mają dla organu charakter wiążący,

- opiniuje plan pracy szkoły lub placówki, projekty innowacji i eksperymentów pedagogicznych oraz inne sprawy istotne dla szkoły lub placówki,

- z własnej inicjatywy ocenia sytuację oraz stan szkoły lub placówki i występuje z wnioskami do dyrektora, rady pedagogicznej, organu prowadzącego szkołę lub placówkę oraz do wojewódzkiej rady oświatowej, w szczególności w sprawach organizacji zajęć, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt. 2.” (zajęcia rozwijające zainteresowania i uzdolnienia, zajęcia dydaktyczno-wyrównawcze i specjalistyczne organizowane dla uczniów wymagających szczególnego wsparcia w rozwoju lub pomocy psychologiczno-pedagogicznej).

W szkołach lub placówkach, w których rada nie została powołana, zadania rady wykonuje rada pedagogiczna. Tam też działają rady rodziców, które reprezentują ogół rodziców uczniów (art. 53 ustawy). Zadania rady rodziców określa art. 54 ustawy. Są one następujące:

„1. Rada rodziców może występować do dyrektora i innych organów szkoły lub placówki, organu prowadzącego szkołę lub placówkę oraz organu sprawującego nadzór pedagogiczny z wnioskami i opiniami we wszystkich sprawach szkoły lub placówki.

2. Do kompetencji rady rodziców należy:

1) uchwalanie w porozumieniu z radą pedagogiczną:

a) programu wychowawczego szkoły,

b) programu profilaktyki;

2) opiniowanie programu i harmonogramu poprawy efektywności kształcenia lub wychowania szkoły lub placówki;

3) opiniowanie projektu planu finansowego składanego przez dyrektora szkoły.”

Rada rodziców podejmuje uchwałę w sprawie wyrażenia opinii na temat szkolnego zestawu programów nauczania oraz szkolnego zestawu podręczników.

Rada szkoły lub placówki i rada rodziców opiniują podjęcie działalności na terenie szkoły przez stowarzyszenia i inne organizacje, których celem statutowym jest praca wychowawcza albo rozszerzanie i wzbogacanie form działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkoły lub placówki. Opinia ta jest wiążąca dla dyrektora szkoły lub placówki (art. 56 ustawy).


W szkole prowadzony jest przedmiot wychowanie do życia w rodzinie (wdż). I tu rodzice mają swoją rolę. Określa ją rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 sierpnia 1999 r. w sprawie sposobu nauczania szkolnego oraz zakresu treści dotyczących wiedzy o życiu seksualnym człowieka, o zasadach świadomego i odpowiedzialnego rodzicielstwa, o wartości rodziny, życia w fazie prenatalnej oraz metodach i środkach świadomej prokreacji zawartych w podstawie programowej kształcenia ogólnego (z późn. zm.). § 4 tego rozporządzenia stwierdza, że udział ucznia w zajęciach nie jest obowiązkowy. W § 5 tego rozporządzenia czytamy: „W każdym roku szkolnym przed przystąpieniem do realizacji zajęć nauczyciel prowadzący zajęcia wraz z wychowawcą klasy przeprowadza co najmniej jedno spotkanie informacyjne z rodzicami uczniów niepełnoletnich oraz z uczniami pełnoletnimi. Nauczyciel jest obowiązany przedstawić pełną informację o celach i treściach realizowanego programu nauczania, podręcznikach szkolnych oraz środkach dydaktycznych.” Rodzice albo pełnoletni uczniowie po uzyskaniu informacji na powyższe tematy mogą nie wyrazić zgody na udział w tych zajęciach.
III. Jak bronić dzieci i młodzież przed ideologią gender? Co możemy zrobić?

1. Zorganizować szkolenia dla rodziców, nauczycieli, wychowawców, księży, sióstr zakonnych, katechetów, dyrektorów szkół i przedszkoli, rad rodziców na temat zagrożeń ideologią gender.

2. Zorganizować szkolenia dla rodziców na temat przysługujących im praw oraz ciążących na nich obowiązkach w zakresie troski o wychowanie ich dzieci.

3. Wypracować skuteczne strategie przeciwdziałania ideologii gender. Wobec wprowadzania tej ideologii w wiele obszarów życia społecznego, w naszych środowiskach winniśmy rozpoznać zagrożenia wynikające z wprowadzania tej ideologii. Rodzice i rodziny, nauczyciele, ruchy i stowarzyszenia, samorządy terytorialne, organizacje pozarządowe, media itp. powinni włączyć się w stosowne działania.

4. Do formacji rodzin włączyć problematykę skutecznej obrony przed ideologią gender.

5. Monitorować działania i kontrolować projekty programów edukacyjnych, kulturalnych, zajęć pozalekcyjnych itp., zgłaszane w konkursach samorządowych różnych szczebli oraz oferty edukacyjne organizacji pozarządowych. Często zawierają one zagadnienia z ideologii gender, a finansowane są z pieniędzy podatników.

6. Postawa patriotyczna. Celem działalności destrukcyjnej ideologii gender jest nie tylko rodzina, dzieci i młodzież, ale również państwo, nie można w obronie przeciwko zagrożeniu pominąć troski o państwo i życia wg katolickiej nauki społecznej i o narodzie. Należy przy tym zwrócić uwagę, że patriotyzm jest wymogiem IV Przykazania Bożego, o czym przypomina nam Katechizm Kościoła Katolickiego (numery: 2234 – 2246). Obowiązek patriotyzmu związany jest z ewangelizacyjną rolą kultury, opisaną w Redemptoris Missio. Polska kultura jest w szczególny sposób naznaczona wartościami katolickimi, dlatego stanowi silne antidotum na ideologię gender.

7. Włączać się w akcje społeczne w obronie wiary, człowieka i kultury. Akcje różnego rodzaju, jak np. „Jeden z nas”.

8. Organizować modlitwę indywidualną, grupową, adorację Najświętszego Sakramentu, pielgrzymki, posty, zamawiać intencje Mszy św. w obronie życia, małżeństwa, rodziny, czystości młodzieży oraz niewinności dzieci. Ojciec Święty Franciszek na początku swego pontyfikatu powiedział: „Tam, gdzie człowiek nie modli się do Boga, to modli się do szatana”.

9. Promować cywilizację miłości, o której uczył nas bł. Jan Paweł II. O tym zadaniu pamiętajmy szczególnie w ramach przygotowań do Jego kanonizacji.


IV. Publikacje i inne źródła informacji o ideologii gender:

O ideologii gender, jej destrukcyjnym wpływie na społeczeństwa i przyszłe pokolenia pisze Gabriele Kuby w książkach „Globalna rewolucja seksualna” oraz „Rewolucja genderowa. Nowa ideologia”. Dobrą lekturą są książki Marguerite A. Peeters „GENDER – światowa norma polityczna i kulturowa” oraz „Polityka globalistów przeciwko rodzinie”. Dostępne są również artykuły, konferencje, opracowania autorstwa: ks. abp. Henryka Hosera, ks. prof. Pawła Bortkiewicza, ks. prof. Tadeusza Guza, ks. prof. Dariusza Oko oraz prof. UKSW Marii Ryś.

Warto sięgnąć po informacje zamieszczane na stronach internetowych Fundacji Mamy i Taty, Fundacji PRO - Prawo do życia, Stowarzyszenia Uniwersyteckiego Fides et Ratio, Forum Rodziców i Wychowawców „NIE SZKODZIĆ”, Krucjaty Młodych oraz www.homoseksualizm.edu.pl, www.wychowawca.pl, www.stoppornografii.com www.stopgender.pl i inne.

Miesięcznik nauczycieli i wychowawców katolickich „Wychowawca” (szczególnie nr 9 z września 2012 r. oraz nr 5 z maja 2013 r.) zawiera pomocne materiały dotyczące edukacji seksualnej typu A oraz ideologii gender.


V. Dobre inicjatywy.

STOP seksualizacji naszych dzieci – inicjatywa pod patronatem ks. abp. Józefa Kupnego, Metropolity Wrocławskiego i delegata Konferencji Episkopatu Polski ds. Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich zorganizowana w Archidiecezji Wrocławskiej. Podjęli ją rodzice zrzeszeni w „Stowarzyszeniu Zdrowa Rodzina" przy Radiu Rodzina oraz Archidiecezjalna Rada Nowej Ewangelizacji. Włączają się wszystkie parafie Wrocławia.

Planowane działania obejmują cykl audycji pod wspólnym tytułem „STOP seksualizacji naszych dzieci”, realizowany na antenie Radia. W audycjach podejmowane będą tematy: jakie zagrożenia niesie ze sobą ideologia gender, jakie są skutki niezdrowej edukacji seksualne, jaki program realizują w Polsce Przedszkola Równościowe, jakie organizacje demoralizują dzieci, oraz jakie ma prawa rodzic w szkole i w państwie. Przedstawiony został wykład na temat: „Współczesne zagrożenia dzieci i młodzieży” oraz kampania informacyjna, prowadzona 12 stycznia 2014 r. w parafiach Wrocławia, o zagrożeniach płynących z ideologii gender. Przygotowały ją dwuosobowe zespoły parafialne, które wcześniej zostały przeszkolone. Zespoły świeckich osób przeprowadzą w parafiach wykłady dla rodziców, dziadków, katechetów, wychowawców, członków wspólnot i wszystkich zainteresowanych. Celem ich jest uświadamianie o zagrożeniach ideologii gender oraz zmobilizowanie osób świeckich do działania na rzecz obrony chrześcijańskich wartości, rodziny i niewinności dzieci.

W Archidiecezji Warszawskiej, jak i w wielu innych, planowane są konferencje poświęcone ideologii gender z udziałem m.in. dr Gabriele Kuby – niemieckiej socjolog i pisarki, ks. prof. Pawła Bortkiewicza – teologa moralisty oraz prof. dr hab. Aliny Midro – genetyka.

Niech te przykłady będą pomocą w podjęciu walki z ideologią gender, o której Ojciec Święty Benedykt XVI mówił, że jest groźniejsza niż komunizm. W tej walce szczególną pozycję, szczególną rolę mają rodzice, o których św. Augustyn pisał: „Życie rodziców jest księgą, którą czytają dzieci”.

* * * * * * *
STANOWISKO uczestników Konferencji pt. „Ratyfikacja Konwencji Rady Europy o przemocy wobec kobiet - następstwa dla jednostki, społeczeństwa i państwa.”

Konferencja została zorganizowana przez Parlamentarny Zespół na Rzecz Ochrony Życia i Rodziny przy współpracy Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia w dniu 4.02.2014 r. W Konferencji wzięło udział 200 osób – parlamentarzystów i przedstawicieli organizacji prorodzinnych.

„Uczestnicy konferencji odbywającej się w Sejmie RP dnia 4.02.2014 r. ”Ratyfikacja Konwencji Rady Europy o przemocy wobec kobiet - następstwa dla jednostki, społeczeństwa i państwa” przyjmują następujące stanowisko.

Doceniając znaczenie i konieczność zapobiegania i przeciwdziałania przemocy wobec dzieci, kobiet i mężczyzn stwierdzamy:

- problematyka przeciwdziałania przemocy domowej jest już przedmiotem rozbudowanej regulacji ustawowej w Polsce. Nie istnieją obecnie jakiekolwiek względy prawne czy społeczne, które usprawiedliwiałby przyjęcie kolejnej regulacji w tej mierze;

- konwencja nie jest bezstronna światopoglądowo i jej ratyfikacja naruszałaby art. 25 ust. 2 Konstytucji, zaś sposób rozumienia płci, który konwencja narzuca, wprowadzałby zamęt do polskiego systemu prawnego, zwłaszcza w zakresie prawa rodzinnego;

- konwencja zbudowana jest na aksjologii, która w istotnych punktach kłóci się z aksjologią Konstytucji RP, uznając, afirmowane w ustawie zasadniczej, tradycję, dorobek cywilizacyjny, rodzinę, ojcostwo i macierzyństwo za potencjalne źródło opresji, które winno być przedmiotem wykorzenienia;

- konwencja przewiduje wprowadzenie do programów nauczania treści, które są w społeczeństwie jednoznacznie nieakceptowane (m.in. nauczanie o niestereotypowych rolach płciowych) i tym samym sprzeczne z art. 48 ust. 1 Konstytucji, przyznającym rodzicom decydujący wpływ na kształt edukacji ich dzieci;

- przyjęcie konwencji będzie generować znaczne obciążenia finansowe państwa, których ponoszenie nie jest uzasadnione, bowiem konwencja nie wnosi nowych rozwiązań prawnych mogących ograniczać przemoc domową, a jedynie nadaje istniejącym rozwiązaniom tożsamość ideową, sprzeczną z art. 13 Konstytucji;

- konwencja, poprzez system monitorowania jej realizacji, tworzy mechanizm mogący służyć wywieraniu międzynarodowego nacisku na Rzeczpospolitą, w kierunku akceptacji rozwiązań nacechowanych ideologicznie.

Mając powyższe na uwadze, sprzeciwiamy się ratyfikacji Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej.
Fundacja Mamy i Taty: faktycznie istnieją przedszkola, gdzie chłopcy

ubierani są w sukienki

W odpowiedzi na wywiad z minister Agnieszką Kozłowską-Rajewicz, w którym zanegowała ona istnienie przedszkoli, gdzie - zgodnie z założeniami teorii gender - chłopcy mieliby być przebierani za dziewczynki a dziewczynki za chłopców, Fundacja Mamy i Taty zainicjowała akcję pomocy w znalezieniu takiej placówki. Posłużyła się w tym celu zdjęciami z takich zajęć, umieszczonymi w galerii konkretnej Fundacji, tworzącej "Małe Przedszkola". Wywiad z min. Kozłowską-Rajewicz został opublikowany 7 stycznia br. w "Gazecie Wyborczej".

Fundacja Mamy i Taty wskazuje na "Małe Przedszkola", zakładane przez Fundację Edukacji Przedszkolnej. Od roku 2007 utworzyła ona 88 placówek przedszkolnych w 80 miejscowościach. Uczęszcza do nich 1877 dzieci.

W tych placówkach nauczycielki korzystają ze scenariuszy zajęć, które znajdują się w "Poradniku dla nauczycieli. Jak stosować zasadę równego traktowania kobiet i mężczyzn", napisanym przez Annę Dzierzgowską, Joannę Piotrowską i Ewę Rutkowską. Na stronach Fundacji Edukacji Przedszkolnej znajdują się także zdjęcia z takich zajęć. Na jednym z nich chłopiec w żółtej peruce i bibułkowej spódniczce odgrywa rolę pani fryzjerki, na innej fotografii - przebrany za kobietę - maluje nauczycielce paznokcie i nakłada jej na twarz makijaż.

Wspomniany poradnik zawiera dziewięć scenariuszy, wśród których najwięcej kontrowersji wzbudzają te, które zakładają zamianę ról i przebieranie się dzieci w ubrania przeciwnej płci.

I tak, scenariusz 6. "Księżniczki i rycerze" zakłada czytanie bajek z zamienionymi rolami. Na przykład Kopciuszek ma być chłopcem, którego z opresji ratuje księżniczka. Po lekturze nauczycielka ma pytać dzieci o to, co wydaje im się w niej dziwne, jak się zachowywał chłopczyk a jak dziewczynka i jak się zachowują chłopcy i dziewczynki w realnym życiu. Padają też pytania o to, kim dzieci chciałyby być i jakie stereotypy są niesprawiedliwe dla chłopców, a jakie dla dziewczynek. Zaleca się, by ćwiczenie wykorzystane przed balem przebierańców i by zachęcać w ten sposób dzieci do tego, "by bardziej odważnie i mniej stereotypowo wybierały postacie, za które chcą się przebrać - np. dziewczynka mogłaby być piratem" (cytat ze scenariusza).

Scenariusz 7. "Odważne dziewczynki i wrażliwi chłopcy" - zakłada czytanie opowiadania Astrid Lindgren "Ronja, córka rozbójnika", gdzie główna bohaterka jest odważna a towarzyszący jej chłopiec wrażliwy. Dzieci mają potem rozmawiać o cechach dziewcząt i chłopców oraz o tym, jak powinni się oni zachowywać.

Scenariusz 9. "Gender quiz" zakłada zabawę w przebieranie się. Nauczycielka ma wybrać z grupy kilkoro dzieci i wyjść z nimi do drugiego pokoju, gdzie dzieci mają wybrać, jako osoby której płci wrócą do klasy. Mają do dyspozycji rekwizyty: m.in. peruki, sukienki, czapkę bejsbolówkę. Po powrocie do klasy, pozostałe dzieci mają odgadywać, kim są te przebrane. Rozmowa ma dotyczyć następnie tego, jak poprzez ubiór i fryzurę wyraża się płeć. A także, jak męskie i damskie fryzury oraz stroje zmieniały się na przestrzeni dziejów i jak wyglądają stroje kobiet i mężczyzn współcześnie, zależnie od kraju i kultury, w jakiej żyją.

Korzystanie z tych scenariuszy zajęć Fundacja tłumaczy tym, że "każdy projekt współfinansowany przez Unię Europejską musi zawierać elementy związane z zasadą równości szans kobiet i mężczyzn".

"W przedszkolach jeden raz w miesiącu odbywają się zajęcia, których celem jest wspieranie równości szans. Scenariusze tych zajęć przygotowują nauczycielki z poszczególnych placówek tak, aby były one dostosowane do wieku oraz potrzeb rozwojowych dzieci. Rodzice przystępujący do projektu są szczegółowo informowani, że takie zajęcia będą odbywać się w przedszkolu i często sami biorą w nich udział" - czytamy w oświadczeniu Fundacji Edukacji Przedszkolnej, umieszczonym na jej stronach.

Na stronach Fundacji znajdują się także zdjęcia z takich zajęć. Na jednym z nich chłopiec w żółtej peruce i bibułkowej spódniczce odgrywa rolę pani fryzjerki, na innej fotografii - przebrany za kobietę - maluje nauczycielce paznokcie i nakłada jej na twarz makijaż.

Fundacja Mama i Tata zachęca, by link prowadzący do tej galerii: http://maleprzedszkola.pl/Piotrowice/Galeria/Zajecia-z-rownosci-plci przesyłać na adres mailowy minister Agnieszki Kozłowskiej-Rajewicz bprt@kprm.gov.pl.

"Chcielibyśmy, żeby Pani Minister miała świadomość, że jej działania niepokoją nie tylko nas, ale setki tysięcy a być może i miliony polskich rodziców" - zaznaczają organizatorzy akcji.

Warto przypomnieć, że o stosowanym w Polsce programie edukacji przedszkolnej, w którym chłopcy przebierani są za dziewczęta - pisała "Gazeta Wyborcza" z 7 września 2013 r. w artykule pt: "Przedszkola Równości: Ala jest chłopcem, a Jaś dziewczynką", autorstwa Justyny Sucheckiej. Czytamy w nim m. in., że "Chłopcy odgrywają role dziewczynek. Malują paznokcie, ubierają blond peruki, wiążą kokardki - to przykład scenariusza zajęć dla przedszkolaków, na których najmłodsi mają rozmawiać o równości. Jednego z kilkudziesięciu zawartych w podręczniku". Dalej znajduje się informacja, że program taki jest realizowany na terenie 86 przedszkoli w naszym kraju. (KAI)




1   2   3   4


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna