"we wspólnocie" Po przeżytej Oazie Dzieci Bożych III stopnia lub dzieci w VI klasie podstawówki



Pobieranie 0.53 Mb.
Strona1/7
Data08.05.2016
Rozmiar0.53 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7




"WE WSPÓLNOCIE"

Po przeżytej Oazie Dzieci Bożych III stopnia

lub dzieci w VI klasie podstawówki

(można łączyć w grupie dzieci które były już na oazie i te które przyjdą na spotkania pierwszy raz)
Pomocą w przygotowaniu się do spotkań dla animatora jest podręcznik ministrant ołtarza

Są tam modlitwy i przykłady pieśni, rysunki i opowiadania

Specyfika spotkań w grupach dziecięcych


Znane młodzieży są spotkania w Ruchu Oazowym, które zazwyczaj opierają się na dzieleniu się doświadczeniem lub przemyśleniami nad danym tekstem czy zagadnieniem.

Przykładowo:

Ewangeliczna Rewizja Życia (po Stopniu Podstawowym lub po III) wychodzi od jakiegoś problemu życiowego i analizuje go w świetle Słowa Bożego.

Kręgi Biblijne - wychodzą od treści Słowa i aktualizują je w życiu.

Cechuje je więc wysoki stopień myślenia abstrakcyjnego.

Takie spotkanie w grupach dziecięcych jest niedopuszczalne z dwu, co najmniej względów:



  1. brak u dzieci rozwiniętego myślenia abstrakcyjnego

  2. nie mają doświadczenia życiowego, które mogły by uogólnić.

Doświadczeniem znanym dziecku jest zabawa indywidualna, zespołowa ( w zależności od okresu rozwoju).

Z tego względu można przekazać najwięcej treści używając form zabawowych.

Nie oznacza to, że spotkanie ma być zabawą, ale że nawiązuje do zabaw dla przekazu poważnych treści.


Dziecko w formacji ODB jest już zaznajomione z procesem uczenia się - można więc bazować również na tym doświadczeniu wprowadzając elementy wiedzy religijnej. Trzeba mieć jednak świadomość, że nauka nie zawsze kojarzy się pozytywnie. Sprowadzenie spotkania do przekazu wiedzy (np. gdy animator za często coś tłumaczy nie włączając w to dzieci) powoduje zniechęcenie a konsekwencji najczęściej odejście z grupy. To zjawisko znane jest nawet z grup młodzieżowych.
Posługując się pewnymi elementami znanymi z nauki w szkole nie można powodować skojarzeń z lekcją.

Animator odbierany jak nauczyciel nie przekazuje wiary ale wiedzę i sprzeniewierza się swojej misji.

Ostrożności wymaga więc nie tylko stosowanie metody wykładowej, ale także ocen, kar, notatników; a przede wszystkim postawa samego animatora nie może się kojarzyć z nauczycielem.
O ile w grupach młodzieżowych można sobie czasami pozwolić na dygresje, poboczne tematy, wtrącenia - o tyle w grupie dziecięcej przebieg spotkania musi być jedno-tematyczny, prosty.
Spotkanie w grupie dziecięcej musi być dla dziecka ciekawe - nie jest wystarczającą dla niego motywacją, że jest ono pożyteczne. Duża emocjonalność przeważa jeszcze nad logicznymi motywacjami.
Dziecko jest wrażliwe na przykłady i obrazy - stąd konieczność stosowania metod aktywizujących dających przeżycie i ilustrację a nie tłumaczenie.
Dziecko silnie wiąże się z osobą a nie z samą treścią (ideą) - stąd animator, który „da się lubić” przekaże dziecku więcej niż ten, który popisze się dużą wiedzą.
Rola Animatora, typy liderów

Style kierowania grupą

Autokratyczny:

Animator sam wyznacza cel i środki.

Uczestnicy mają tylko wykonywać polecone im czynności bez wpływu na podział zadań.

Demokratyczny

Cel główny jest ustalony, ale uczestnicy mają wpływ na wybór celów pośrednich oraz sposoby realizacji celów.



Anarchiczny

Animator nie interesuje się działalnością grupy poza sporadycznymi interwencjami, często niekompetentnymi.



Animator ma coś z ojca i z matki.

Wydaje się, że styl „rodzinny” najbardziej przystaje do sytuacji grup chrzescijańskich, a tym bardziej dziecięcych grup ODB.


Funkcje kierownika grupy
Organizowanie grupy i jej zadań by mogła osiągnąć cel. Bardziej niż inni troszczy się o realizację celu koordynując, mobilizując i dynamizując grupę.

Uświadamianie sobie sytuacji grupy – wie, co się dzieje i jak należy postąpić.

Zwracanie uwagi na stosunki wewnątrz-grupowe i jej spójność. Łagodzenie napięć i troska o jedność.

Jest ucieleśnieniem grupy – sobą wskazuje na jej wartość, cele, zasady. Identyfikuje sią z grupą.

Reprezentuje ją i staje po jej stronie na zewnątrz.

Wiedza prowadzącego


  1. Ogólne wiadomości o dynamice grupowej

  2. Wystarczająco dużo zrozumienia dla indywidualności

  3. Specjalistyczne wiadomości

  4. Własne doświadczenia w grupie




  1. Do Animatorów!

  2. Nawet najbardziej „fachowy” konspekt nie jest „gotowcem”, z którym można pójść na spotkanie. Domaga się on opracowania pod kątem wymagań Twojej grupy. To jest wspólnota żywych ludzi, którzy mają konkretne możliwości i oczekiwania.

  3. Pierwszym krokiem (zakładając, że modlitwa za grupę jest sprawą oczywistą) w przygotowaniu spotkania jest wyznaczenie konkretnego celu spotkania, tego, do czego chcę dzieci wychować. W materiałach jest to oznaczone jako „sprawność”.



  4. Celowi muszą być podporządkowane wszystkie kolejne kroki w spotkaniu. Możesz skorzystać z proponowanych lub zastosować własne. Nigdy nie korzystaj z tego, do czego sam nie jesteś przekonany tylko z tego powodu, że ktoś tak napisał.



  5. Nieodzowne na spotkaniu są:

  6. BIBLIA i notatnik.

  7. Nawet najkrótszego fragmentu z Pisma Świętego powinny poszukać wszystkie dzieci w swojej Biblii.

  8. Notatnik możesz zaproponować według własnego pomysłu, ale niech on nie będzie zeszytem do dyktand. Powinna się w nim znaleźć Karta Pracy nad sobą, którą przygotowujesz dzieciom.



Postawy wspierające skuteczność prowadzącego
Zaangażowanie i zainteresowanie – postrzegany jest jako respektujący indywidualność i wstawia się za każdym uczestnikiem. (ma czas, nie rozróżnia na sympatycznych i nie, dobrych i złych...)

Wrażliwość – wyczuwa nastroje grupy i osób odpowiednio reaguje.

Optymizm – pozytywnie patrzy na ludzi wiedząc, że każdy jest odpowiedzialny sam za siebie oraz dysponuje ogromnym, choć ukrytym potencjałem.

W stosunku do swojej pracy:



  • Wie, że sukces zależy tak od jego wiedzy i umiejętności jak i specyficznego nastawienia wewnętrznego do uczestników (zrozumienie, kontakt, respekt)

  • Interesuje się bardziej samymi uczestnikami niż „fachowymi” problemami i zadaniami nawet, jeśli wie, że te muszą być wykonane.

  • Zawsze traktuje członków grupy jako kompetentnych i zdolnych do dalszego rozwoju

  • Wie, że jest zainteresowany tymi ludźmi, życzy sobie z nimi kontaktu (źle jeśli czuje się odrzucony)

  • Wydarzenia w grupie rozpatruje z obu punktów widzenia: „co to znaczy dla ludzi z grupy?” – „co to znaczy dla mnie jako animatora?”

  • Rozumie swoje zadanie jako mobilizowanie do odkrywania własnych potencjałów w uczestnikach a nie jako wprowadzanie dyscypliny, manipulowanie i kontrolowanie.

  • Jest w stanie zaprezentować się otwarcie i autentycznie.

  • Jest dumny ze swoich umiejętności i cieszy się ze wzrastających umiejętności uczestników.


Łagodność – przyczynia się do tego aby u wszystkich wspierać poczucie własnej wartości (aktywizować nieśmiałych, dawać odpowiedzialne zadania liderom itp...)
Sztuka i technika – tak wiedza jak i wyczucie (charyzma) są dla niego ważne.
Świadomość zależności od okoliczności – patrzy na człowieka całościowo a nie tylko przez pryzmat pojedynczych faktów (uwzględnia negatywne i pozytywne wpływy)
Partycypujące zachowanie – zależy mu na autonomii i wolności każdego uczestnika – proces rozwoju prowadzi od naturalnej zależności od animatora w kierunku samodzielności)
Gotowość do dopasowania się – styl pracy uzależnia od potrzeb i poziomu grupy nie rezygnując z osiągnięcia celów.
Tolerancja – zrozumienie człowieka bez oceniania go. Zrozumienie otwiera drogę do katalizowania pozytywnych postaw.
Znajomość własnych potrzeb – wie jak one wpływają na jego styl pracy i utrzymuje szkodliwość na jak najniższym poziomie.
Odwaga – nie boi się eksperymentować podejmując nowe wyzwania; potrafi modyfikować swoją postawę; akceptuje niepowodzenia.

Tematyka skoncentrowana jest na Słowie Bożym i na słowie ludzkim jako odpowiedzi na Słowo Boga.

Akcent położony zdobyciu zdolności słuchania, śpiewu i poprawnego wykonania czytanego i śpiewanego w liturgii Słowa Bożego. Bezpośrednim zastosowaniem poznawanej treści do życia jest „Słowo życia”, które zawarte jest w konspekcie każdego spotkania.

Spotkanie 1

Pierwsze spotkanie w nowym roku formacyjnym.

Słowo życia: Pomodlę się za moją grupę

Pierwsze spotkanie w nowym roku formacyjnym powinno zawierać następujące elementy:



  1. wspólnototwórczy - w postaci metody wzmacniającej wzajemne więzi; przypomnienia (lub ustalenia czy też uaktualnienia ) Reguł Grupowych

  2. prezentację tematyki rocznej pracy formacyjnej

  3. prezentację metody formacji własnej - Karty Pracy nad Sobą (z przybliżeniem sposobów realizacji jej poszczególnych punktów)

Propozycja realizacji:

POGŁĘBIENIE WIĘZI GRUPOWYCH.



  1. Metoda: "Oczekiwania i obawy"
    Kolejno, lub przez zaprasznie się do wypowiedzi, każdy uczestnik odpowiada na pytanie: Jakie są moje oczekiwania w nowym roku ?

Gdy wszyscy się wypowiedzą podsumowujemy - wskazując na rzeczy możliwe do realizacji i sposoby aby te oczekiwania spełnić. (Najlepiej będzie gdy ktoś uprzednio spisze na większej kartce te oczekiwania.)

Następnie tą samą drogą odpowiadamy na pytanie: "Jakie są moje obawy ?" - o ile to możliwe animator na bieżąco odpowiada na te obawy.

Analogicznie można odpowiedzieć na pytanie: "Dlaczego tutaj jestem ?" - wypowiedzi pozostawiamy już bez komentarza. 


  1. Metoda: "Sezam"
    Wyobrażamyt sobie, że otwiera się przed nami Sezam, z którego można wziąć każdą rzecz materialną i niematerialną. Każdy z uczestników wybiera jedną, którą chce podarować grupie. Rzeczy te spisujemy na większym papierze i omawiamy pod kątem ich przydatności w grupie i możliwości rzeczywistego zdobycia. 

  2. Metoda: "Chcę zmienić"

Każdy uczestnik indywidualnie wypisuje na kartce papieru postulaty pod adresem grupy: co chciałby zmienić, aby w grupie było przyjemniej, lepiej. Obok zaznacza od kogo zależy realizacja tego postulatu.

Po ukończeniu pracy indywidualnej dzielimy się spostrzeżeniami na forum grupy. Animator niech zwróci uwagę na powtarzające się najczęąściej - da mu to rozeznanie co do autentycznych oczekiwań grupy. 



  1. Reguły grupowe
    Przypominamy reguły ustalone w poprzednim roku.
    Co sprawiało najwięcej kłopotów w realizacji ?
    Co potrzeba zmienić (dodać lub sprecyzować jakieś punkty) ?

  2. PREZENTACJA TEMATYKI ROCZNEJ
    V rok formacji kontynuuje temat III Stopnia letnich rekolekcji ODB: "W Duchu Świętym". Zasadniczą treścią jest, podobnie jak na rekolekcjach budowanie różnych wspólnot. W ciągu roku mówić będziemy o sposobach budowania wspólnoty rodzinnej, kościelnej o narodowej. Stąd temat roku, który wpisujemy na pierwszą stronę notatnika: "We wspólnocie". 

Z CZEGO BĘDZIE SKŁADAŁA SIĘ NASZA FORMACJA ?

  • codzienna modlitwa

  • Namiot Spotkania

  • udział w Mszy niedzielnej (jak i kiedy w niej uczestniczymy? - Msza dla dzieci, podejmowanie na niej posługi )

  • udział w Mszy w tygodniu (Msza szkolna)

  • udział w spotkaniu grupy i całej Wspólnoty

  • realizacja "Słowa życia" czyli wspólnego postanowiena ze spotkania w grupie.

Te elementy muszą się znaleźć w Karcie Pracy nad Sobą.


Na spotkaniu podajemy wzór takiej Karty i rysujemy ją w notatniku. 

Spotkanie 2

We wspólnocie

Słowo życia: Codziennie pomodlę się za jedną ze wspólnot poznanych na III st. ODB

Spotkanie niech ma chrakter przypominający wspólnoty poznane w czasie letnich rekolekcji. 


Najpierw przypominjmy sobie warunki jakie musi spełniać chrześcijańska wspólnota (krótko omówić każdy): 
Wiara - każdy ma bardzo głęboką wiarę, żywy kontakt z Bogiem przez modlitwę, zachowanie przykazań Bożych, praktyki religijne.

Wspólna modlitwa danej grupy, własny sposób modlitwy. Jest to szczególny znak wiary jak też i łączności pomiędzy sobą.

Wspólne czytanie i rozważanie słowa Bożego, które staje się słowem życia, tzn. człowiek żyje według niego. Jest tu także wspólne omawianie wydarzeń religijnych i moralnych w świetle wiary, czytanie i omawianie lektur religijnych.

Nieustanna przemiana życia - metanoia - stawanie się lepszym - jest to zwyczajny sposób życia, którego szczytem jest sakrament pokuty. Praca nad sobą w świetle zasad wiary jest podstawą każdej przemiany.

Wzajemna miłość - agape - nawzajem do siebie przejawiająca się w codziennym życiu - cześć, posłuszeństwo, wyrozumiałość i cierpliwość, a zwłaszcza gotowość do przebaczania.

Otwartość na inne wspólnoty - nie zamykanie się w sobie /wzajemna adoracja/, ale gotowość pomocy dla innych i korzystanie i uczenie się od innych.

Liturgia jest szczególnym znakiem ducha wspólnotowego, zwłaszcza przez czynne włączenie się w nią dla posługi dla wszystkich biorących w niej udział.

Duch misyjny - odpowiedzialność za zbawienie całego świata wyrażona w czynnym podejmowaniu inicjatyw misyjnych przez modlitwę czy konkretną pomoc. Przejawia się tu troska o los każdego człowieka.

Przypomnijmy sobie teraz omawiane wspólnoty. 
Każdy z uczestników jest odpowiedzialny za jeden z powyższych warunków i po wymienieniu przez animatora nazwy wspólnoty próbuje omówić jak dany warunek jest w niej realizowany.

Omawiane wspólnoty to:



  • nasza grupa

  • rodzina

  • parafia

  • diecezja

  • Kościół w Polsce

  • cały Kościół

  • Wspólnota Ruchu "Światło - Życie"

  • zakony



Spotkanie 3

Biblijne ołtarze

Słowo życia: Zadbam o moje domowe miejsce modlitwy.

Celem spotkania będzie wydobycie i próba rozwiązania problemów związanych z indywidualną modlitwą.



Słowo Boże:

Wprowadzeniem do tematu niech będzie przegląd biblijnych ołtarzy, które są symbolem miejsca spotkania człowieka i Boga.

Każdy z ołtarzy o których będzie mowa podkreśla jakiś aspekt spotkania człowieka z Bogiem. Można go przenieść na modlitwę indywidualną. Dlatego odpowiadając na pytania o to co oznaczał ołtarz prezentowany w Biblii odkrywamy czym jest nasza modlitwa. 
Proponuję zrobić taką listę (także każdy w notatniku).


  • Ołtarz Noego - Rdz 8, 18-21 - znak przebaczenia

  • Ołtarz Abrahama - Rdz 22, 9-12 (opowiedzieć kontekst zdarzenia) - znak posłuszeństwa i wiary

  • Ołtarz Jakuba - Rdz 33, 18-20 - znak dziękczynienia

  • Ołtarz Mojżesza - Wj 20, 24 - znak przymierza (dopowiedzieć kontekst - ołtarz ten jest zbudowany po zawarciu przymierza opartego o Dekalog)

  • Jezus Ołtarzem - Hbr 13, 8-10 - znak Zbawiciela

Wspólnota Kościoła:

Ołtarze w naszych kościołach mają inny wygląd niż te znane ze Starego Testamentu - ma to też swoją wymowę, którą można odnieść do modlitwy. Nasze ołtarze mają kształt stołu, przy którym zasiada rodzina. Jest to więc miejsce spotkania Ojca z dziećmi. 


Dla porównania pokażmy jak wyglądał ołtarz całopalenia w Starym Testamencie:

Wspólnota Rodzinna:

Każdy z nas potrzebuje na modlitwę jakiegoś konkretnego miejsca. Można je nazwać własnym "ołtarzykiem". Jakie elementy są w tym miejscu potrzebne ? 


Nawiązanie do Słowa Życia. 
Omówienie cech modlitwy na podstawie wymienionych wcześniej cech ołtarza.



Spotkanie 4

Ołtarz - miejsce ofiary.

Słowo życia: Codziennie pomyślę jakie ofiary mogę złożyć Jezusowi - w ten sposób przygotuję się do niedzielnej Eucharystii.

Bardzo często pojęcie ofiary jest kojarzone z jakimś czynem pełnym wyrzeczenia i wyjątkowym (jak np. W Wielkim Poście). Celem dzisiejszego spotkania będzie przyzwyczajenie uczestników do przeżycia w duchu ofiary wszystkich czynności dnia i złożenia ich w darze Bogu na Eucharystii.



Słowo Boże:

Ofiary Starego Testamentu składane w Świątyni Jerozolimskiej były wyrazem hołdu, dziękczynienia lub przeproszenia Boga. Przykładem ofiary tego typu może być scena opisana w Łk 2, 22-24.

Staramy się obrazowo opisać ofiary tego typu: były to ofiary ze zwierząt, które zabijano i spalano na ołtarzu w świątyni. Część mięsa tych ofiar była dawana kapłanom dokonującym obrzędu a część zjadana w przez rodzinę dokonującą ofiary. Były też ofairy "całopalne" czyli takie gdzie spalano całość zwierzęcia. Ewentualnie były to ofiary kadzenia gdzie darem było kadzidło, ktorego dym unisił się ku Bogu jak modlitwa.

Inny charakter ma najważniejsza ofiara - Ofiara Jezusa.


Gdzie się ona dokonała ?
Na czym polegała ?
Jakie są jej skutki ? - co dała ludziom ? (Hbr 10, 10-14) 
Czyją wolą była ofiara Jezusa ? (Łk 22, 41-43)
Podsumowanie: (można narysować jako schemat)

Ofiara Jezusa jest:



  • spełnieniem woli Ojca

  • porzytkiem dla ludzi


Wspólnota Kościoła:
Eucharystia jest taką samą Ofiarą. Ponownie ofiaruje się Jezus.

  • Udowodnijcie, że jest to wola Boga !

  • Pokarzcie, że jest ona porzytkiem dla ludzi.

Moja ofiara:

Ofiarą w naszym życiu jest wszystko co spełnia poprzednie warunki:



  • jest wolą Ojca

  • jest porzytkiem dla ludzi

Podajcie przykłady codziennych czynności, które są taką ofiarą. 


Nawiązać do Słowa Życia.



Spotkanie 5

Ołtarz - miejsce uczty.

Słowo życia: W czasie Uczty Eucharystycznej będę się starał przyjmować Komunię Świętą a w domu, zasiadając do stołu będę pamiętał o modlitwie przed i po posiłku.

Celem spotkania jest ukazanie znaku zasiadania do stołu tak w domu jak i w Kościele jako elementu jedności z Bogiem i ludźmi. 

Słowo Boże:

Stary Testament: 
Było to już wspomniane w poprzednim spotkaniu, że składający ofiarę w świątyni jerozolimskiej część ofiary spożywali później w gronie rodziny. Był to dla nich znak zjednoczenia z Bogiem: Bóg zasiadał z nimi do stołu. 
Nowy Testament:
Jezus bardzo często zasiadał do stołu z różnymi ludźmi. Była to okazja do spotkania i przekazania różnych pouczeń. 
Przeczytajcie kilka opisów i opowiedzcie co Jezus przekazywał ich uczestnikom. 
(Najlepiej jeśli animator rozdzieli każdemu po jednym tekście i po cichym przeczytaniu każdy opowie co Jezus zrobił w czasie tej uczty)
Mt 9, 9-17; Łk 19, 1-10; Łk 7, 36-50; Łk 14, 1-24; 
Łk 10, 38-42; J 12, 1-9; J 2, 1-11; Mt 14, 13-21

Uczta Paschalna w Wieczerniku - Ostatnia Wieczerza - była najważniejszą z wszystkich. Czytając jej opis postarajcie się odpowiedzieć dlaczego tak było.

Mt 26, 26-30 (Pytania pomocnicze: W jaki sposób od tej chwili Jezus miał być obecny na ucztach chrześcijan? Jaką to Ucztę ustanowił wtedy Jezus?)

Wspólnota Kościoła:

Kiedy w Kościele sprawowana jest Uczta Eucharystyczna przyjmujemy Jezusa pod postacią chleba, tak jak ustanowił On to w Wieczerniku. Chleb na ołtarzu jest tu szczególnym znakiem dlatego chcemy się przyjrzeć jego symbolice dokładniej:

Symbolika chleba: Skąd się bierze chleb ? (Przygotować rysunek lub wycinankę kłosa, w którego ziarna będziemy wpisywać osoby, które przyczyniły się do powstania chleba)

Pamiętając o udziale Boga w procesie powstawania chleba możemy pokazać, że każdy pokarm i każdy posiłek są zasiadaniem do jedności z Bogiem i ludźmi.

Stąd konieczność dziękczynienia za dary pokarmów. (Sprawdzamy czy uczestnicy znają modlitwy przed i po posiłku a jeśli nie podajemy jeden tekst do nauczenia się na następne spotkanie przez codzienne odmawianie przy posiłku.) 
W Eucharystii ten sam chleb staje się jeszcze Ciałem Chrystusa i w ten sposób pozwala nam na rzeczywiste złączenie się z Bogiem.
Jak często powinien człowiek wierzący przyjmować Komunię ?
Jaki warunek musi spełnić ?



Spotkanie 6

Dary ofiarne.

Słowo życia: W tym tygodniu zwrócę szczególną uwagę na gotowość do dzielenia się z innymi tym co posiadam.

Celem spotkania będzie wypracowanie umiejętności dzielenia się posiadanymi dobrami.

Wspólnota Kościoła:

Pierwsze wieki Kościoła miały liturgię Eucharystii ukształtowaną trochę inaczej niż znamy to dziś. Na Eucharystię każdy z uczestników przynosił, w miarę swoich możliwości dary ofiarne. Były to pokarmy inne dary materialne a także pieniądze. Z tych darów obdzielano wszystkich biednych a część z nich stanowiła utrzymanie apostoła czy później biskupa danej gminy chrześcijańskiej. W czasie samej Eucharystii wybierano z wszystkich darów tylko chleb i wino, które przemieniano w Ciało i Krew Jezusa. Jak daleko posunięta była ofiarność tamtych ludzi mówią teksty z Dziejów Apostolskich: 


Dz 2, 44-45 
Było to zadanie tak ważne, że powołano specjalnych ludzi do jego wypełniania: 
Dz 6, 1-6

Dzisiaj w Eucharystii procesja z darami obejmuje składanie na ołtarzu 3 darów materialnych:



  1. chleba

  2. wina

  3. daru pieniężnego

Pierwsze dwa są konieczne do sprawowania Mszy Świętej i stają się Ciałem i Krwią Chrystusa. Mają jednocześnie znaczenie symboliczne łączą wszystkie dary duchowe jakie przynoszą wierni: chleb jest symbolem wszystkich trudów a wino wszystkich radości. 
Pieniądze składane "na tacę" są natomiast konkretną pomocą dla innych ludzi lub służą całej wspólnocie. 
Przypomnijcie na jakie cele są przeznaczane te pieniądze.

Słowo Boże:

Te dary materialne, które składamy w kościele nie mogą być jednak jedynym sposobem dzielenia się z innymi. 


Posłuchajmy czego uczy nas w tej dziedzinie Jezus: 
Łk 12, 32-34 - Dlaczego Jezus uczy nas dzielenia się z innymi ? (Jaki skarb to nam przygotowuje?) 
Łk 14, 12-14 - Jak ma to dzielenie się wyglądać ?

Czy potraficie podać przykłady osób, które zachwyciły was umiejętnością dzielenia się z innymi ? 


Jak wy możecie się dzielić ?



Spotkanie 7

Kapłan - Ofiarnik.

Słowo życia: W tym tygodniu będę się modlił za księży mojej parafii i o nowe powołania kapłańskie.

Celem spotkania będzie ukazanie roli kapłana w czasie Mszy Świętej jako występującego w imieniu Jedynego Kapłana Jezusa. Praktycznym celem wychowawczym stanie się wypracowanie odpowiedniej postawy wobec księdza.

: wp-content -> uploads -> 2013
2013 -> Rozwoju kultury
2013 -> Rozkład zajęĆ w semestrze IV rok akademicki 2013/2014 rok II grupa t1
2013 -> Okręgowego związku piłki nożnej wałbrzych ►Adres siedziby
2013 -> Pedagogika nauczycielska
2013 -> Ochrona środowiska – rok I semestr I (zimowy) rok akademicki 2015/2016 aktualizacja 10. 10. 2015r
2013 -> Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Tarnowie Zakład Filologii Polskiej Kierunek: filologia polska
2013 -> Terminy dyżURÓW nauczycieli akademickich rok akademicki 2015/2016 – semestr zimowy
2013 -> Terminy dyżurów w semestrze zimowym w roku akademickim 2014/2015
2013 -> Terminy dyżurów Wykładowców Zakładu Filologii Polskiej w semestrze zimowym w roku akad. 2014/2015
2013 -> Projekty systemowe. Formularz wniosku wstępnego ze wskazówkami


  1   2   3   4   5   6   7


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna