Ćwiczenie 15 T: Zasady doboru badań laboratoryjnych w rozpoznawaniu i monitorowaniu stanów nagłych – parametry krytyczne



Pobieranie 35.83 Kb.
Data02.05.2016
Rozmiar35.83 Kb.
Ćwiczenie 15

T: Zasady doboru badań laboratoryjnych w rozpoznawaniu i monitorowaniu stanów nagłych – parametry krytyczne

Zagadnienia teoretyczne:

Profil badań pilnych w stanach zagrożenia życia (parametry krytyczne). Parametry równowagi kwasowo-zasadowej i wodno elektrolitowej (gazometria, elektrolity (Na, K, Cl, Ca, Mg), osmolalność osocza). Parametry biochemiczne (kreatynina, mocznik, glukoza, mleczany, ciała ketonowe, białko całkowite, albumina, bilirubina, ALT, ASP, lipaza, amylaza, troponiny sercowe, CK-MB mass, CRP). Badania hormonalne (kortyzol, FT4, TSH). Parametry koagulologiczne (fibrynogen, PT, APTT, D-Dimery, AT). Morfologia krwi, badanie ogólne moczu oraz podstawowe badanie PMR. Przesiewowe badania toksykologiczne. Dodatkowe badania w sepsie (prokalcytonina (wzrost), badanie mikrobiologiczne (posiewy krwi i z innych możliwych ognisk infekcji). Profil badań przyłóżkowych, czyli badania typu POCT (Point of Care Testing). Gazometria i elektrolity (Na, K, Cl, Ca), glukoza, mleczany, kreatynina, mocznik, morfologia krwi, osmolalność osocza oraz funkcja płytek krwi (kardiochirurgia). Ostre stany zagrożenia życia: zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), zatorowość płucna; niewydolność serca; ostre zespoły wieńcowe (ostry zawał serca, niestabilna dusznica bolesna); ostra niewydolność nerek; ostre zapalenie trzustki; ostra niewydolność wątroby; ostre choroby przewodu pokarmowego (zapalenie wyrostka robaczkowego, krwawienie z przewodu pokarmowego, perforacja wrzodu żołądka i dwunastnicy); zaburzenia metaboliczne (śpiączka ketonowa, hipermolarna, mleczanowa, hipoglikemiczna); zespół uogólnionej odpowiedzi zapalnej (SIRS- sepsa) i zespół niewydolności wielonarządowej (MODS) – w przebiegu zespół DIC; endokrynopatie: przełom nadnerczowy (ostra niewydolność kory nadnerczach. Addisona); przełom hipometaboliczny (niedoczynność tarczycy); przełom tarczycowy (nadczynność tarczycy). Parametry krytyczne decydujące o rozpoznaniu stanów zagrożenia życia. Niewydolność oddechowa (ARDS – gazometria (kwasica oddechowa), zatorowość płucna – gazometria (kwasica oddechowa z kwasicą metaboliczną). Niewydolność serca – gazometria (kwasica oddechowa z kwasicą metaboliczną), elektrolity (przewodnienie izo- lub hipotoniczne/hiponatremia). Zawał serca – troponiny sercowe. Ostra niewydolność nerek – kreatynina, potas, gazometria. Ostre zapalenie trzustki – amylaza, lipaza. Ostra niewydolność wątroby – amoniak, glukoza, białko całkowite, albumina, PT . Śpiączka ketonowa – glukoza, ketony, gazometria. DIC w sepsie – D-Dimery, AT, PT, APTT, morfologia krwi.



Ćwiczenie praktyczne:

Wykonanie morfologii. Wykonanie jonogramu. Oznaczenie amylazy. Oznaczenie CRP. Oznaczenie kreatyniny. Wykrywanie glukozy.




  1. Wykonanie morfologii krwi obwodowej za pomocą analizatora hematologicznego.

Aparatura i sprzęt laboratoryjny:

  • analizator hematologiczny ABX Miros 60

Materiał badany i odczynniki:

  • krew pełna wersenianowa

Wykonanie:

  • bezpośrednio przed pomiarem wymieszać dokładnie krew i postępować według instrukcji obsługi analizatora




  1. Oznaczanie stężenia jonów sodowych i potasowych metodą fotometrii płomieniowej

Aparatura i sprzęt laboratoryjny:

  • fotometr płomieniowy FPM-871EM, kolby miarowe o pojemności 100cm3, pojemniki plastikowe do pomiarów, pipety automatyczne

Odczynniki:

  • woda dejonizowana

  • surowica - rozcieńczyć 1000-krotnie surowicę (0,1 mL surowicy przenieść do kolby miarowej o pojemności 100 cm3, dopełnić wodą destylowaną do kreski i dokładnie wymieszać)

Wykonanie oznaczeń:

  • wykonać oznaczenia jonów za pomocą fotometru płomieniowego (zgodnie z instrukcją)



  1. Oznaczanie aktywności amylazy (AMY) w surowicy krwi i w moczu metodą kinetyczną

Aparatura i sprzęt laboratoryjny:

  • spektrofotometr, probówki Eppendorf, pipety automatyczne

Materiał badany i odczynniki:

  • surowica badana

  • odczynnik roboczy do oznaczania AMY (BioMaxima)

Wykonanie:

  • do probówki odmierzyć 1 mL odczynnika roboczego, a następnie 0,02 mL surowicy badanej

  • dokładnie wymieszać, inkubować w temperaturze 37°C

  • po 1 minucie zmierzyć absorbancję wobec powietrza (405 nm)

  • powtórzyć pomiar po kolejnych 1, 2 i 3 minutach

Obliczenia:

  • obliczyć średnią zmianę absorbancji na minutę (A/min)

  • obliczyć aktywność AMY ze wzoru:

AMY [U/L] = A/min ∙ 3953


  1. Oznaczanie CRP

Aparatura i sprzęt laboratoryjny:

  • spektrofotometr, probówki Eppendorf, łaźnia wodna, pipety automatyczne

Materiał badany i odczynniki:

  • surowica badana

  • odczynnik R.1 Diluent (BIO-BAS)

  • odczynnik R.2 Lateks

  • CRP-kalibrator - 55 mg/L

Wykonanie:

  • doprowadzić odczynnik roboczy do 37°C, opisać probówki, odmierzyć dokładnie odpowiednie objętości roztworów – jak podano w poniższej tabeli:




Próba

badana


Kalibrator

Surowica badana

5 L

-

Kalibrator

-

5 L

Odczynnik roboczy

1000 L

1000 L

Dokładnie wymieszać i odczytać natychmiast absorbancję próby badanej i kalibratora (=540 nm) wobec wody dest. i wykonać kolejny odczyt po 2 min. od momentu dodania próbki.

Obliczenia:

  • obliczyć stężenie wapnia ze wzoru:

 - próbki

CRP [mg/L] = ∙ stężenie kalibratora

(2 - kalibratora




  1. Oznaczanie kreatyniny

Aparatura i sprzęt laboratoryjny:

Materiał badany i odczynniki:

  • surowica

  • wzorzec kreatyniny (2 mg/dL)

  • odczynnik roboczy przygotowany z odczynników R1 i R2 z zestawu odczynnikowego Kreatynina (BioMaxima) zmieszanych w stosunku 4 + 1

Wykonanie:

  • odmierzyć do probówki po 1 mL odczynnika roboczego

  • odmierzyć 100 L surowicy do odczynnika roboczego i rozpocząć pomiar czasu (30 s) – w tym czasie wymieszać zawartość probówki, wlać jej zawartość do kuwetki i wstawić do gniazda pomiarowego w spektrofotometrze (=500 nm)

  • dokładnie po 30 s odczytać absorbancję A1 (wobec powietrza = pustej kuwetki)

  • odczyt powtórzyć po dokładnie 90 s (A2)

Obliczenia:

  • obliczyć stężenie kreatyniny w surowicy (Pkr)

Apróby badanej (surowicy/moczu)

Pkr = . C wzorca [mg/dL]

Awzorca


A = A2 – A1

  1. Oznaczanie stężenia glukozy w surowicy krwi metodą enzymatyczną

Aparatura i sprzęt laboratoryjny:

  • spektrofotometr, probówki Eppendorf, pipety automatyczne

Materiał badany i odczynniki:

  • surowica badana

  • wzorzec glukozy – 100 mg/dL

  • odczynnik roboczy do oznaczania stężenia glukozy (zestaw BioMaxima)

Wykonanie:

  • opisać probówki, odmierzyć dokładnie odpowiednie objętości roztworów – jak podano w poniższej tabeli:




Próba

badana


Próba wzorcowa

Próba

zerowa


Odczynnik roboczy

1000 L

1000 L

1000 L

Surowica badana

10 L

-

-

Wzorzec

-

10 L

-

Dokładnie wymieszać. Po 10 minutach odczytać absorbancję próby badanej (AB) i wzorcowej (AW) (=500 nm) wobec próby zerowej.

UWAGA! Oznaczenie wykonujemy jednocześnie we wszystkich próbach badanych => surowicach otrzymanych z krwi pobranej na czczo, po 1 i 2 godzinach od obciążenia glukozą.



Obliczenia:

  • obliczyć stężenie glukozy ze wzoru:



stężenie glukozy [mg/dL] = ∙ stężenie wzorca



W






©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna