Ćwiczenie 5 Część teoretyczna: I. Enterobacteriaceae – pałeczki jelitowe



Pobieranie 27.44 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar27.44 Kb.

Mikrobiologia – II rok Towaroznawstwo i Dietetyka

Ćwiczenie 5

Część teoretyczna:

I. Enterobacteriaceae – PAŁECZKI JELITOWE

Do tej rodziny należy wiele drobnoustrojów mających znaczenie w mikrobiologii i analizie produktów żywnościowych. Wiele ich rodzajów powoduje u człowieka zaburzenia przewodu pokarmowego i dlatego znajomość ich jest bardzo ważna z punktu widzenia higieny żywności. Są to zdecydowanie chorobotwórcze pałeczki durowe i duru rzekomego (Salmonella) oraz czerwonki (Shigella), a ponadto względnie chorobotwórcze pałeczki okrężnicy (Escherichia coli) i odmieńca (Proteus vulgaris), inne stanowią normalną mikroflorę przewodu pokarmowego, mogą być chorobotwórcze.

Zasady podziału tej grupy opierają się na zdolnościach wytwarzania indolu i H2S, rozkładania cukrów i alkoholi, rozrzedzania żelatyny i zużywania cytrynianu jako źródła węgla.

Cechy charakterystyczne:

- morfologicznie są to pałeczki średniej wielkości (0,3-1,0 x 1,0-6,0μm),

- gramujemne,

- ruchliwe, okołorzęse lub nieruchliwe (Klebsiella, Shigella),

- nieprzetrwalnikujace,

- tlenowce względne (lub względne beztlenowce),

- mezofile, niehalofilne

- fermentują glukozę z wytworzeniem kwasu pirogronowego i gazu lub tylko kwasu,

- redukują azotany do azotynów, niektóre do azotu.

Wyróżnia się kilka rodzajów: Escherichia, Salmonella, Proteus, Shigella, Yersinia, Serratia, Klebsiella, Enterobacter.


II. Acetobacteraceae – BAKTERIE OCTOWE

Fermentacja octowa jest to tzw. pseudofermentacja, ponieważ zachodzi w warunkach tlenowych.

CH3CH2OH + O → CH3COOH + H2O + Q

Cechy charakterystyczne:

- krótkie pałeczki,

- występują pojedynczo, po dwie lub w łańcuszkach,

- mają skłonność do przechodzenia w postacie nieprawidłowe (inwolucyjne) pod wpływem silnego

zakwaszenia środowiska lub w wyniku hodowli w temp. wyższej niż optymalna,

- wiele gatunków wytwarza otoczki śluzowe,

- nie wytwarzają przetrwalników,

- są gramujemne,

- są typowymi tlenowcami,

- są mezofilami o optymalnej temperaturze wzrostu 25-35°C,

- najkorzystniejsze pH dla ich rozwoju to 4-6,5,

- giną w temp. 55°C w ciągu 15 minut.

3 rodzaje: Acetobacter, Gluconacetobacter, Gluconobacter





Przedstawiciele:

Acetobacter aceti, A. pasteurianus, A. orleanensis, Gluconacetobacter xylinus (szkodnik), Ga. hansenii, Gluconobacter oxydans.
Produkcja octu

Do produkcji octu stosowane są trzy metody:

- orleańska

W metodzie tej bakterie Acetobacter aceti (również Gluconacetobater xylinus, A. orleanensis, A. pasteurianus, A. vini acetati, A. ascendens,) rozwijają się w postaci kożuszka na powierzchni wina rozlanego do płaskich naczyń lub kadzi fermentacyjnych. W tym przypadku proces zakwaszania przebiega bardzo wolno. Substratem jest alkohol zawarty w psującym się winie lub nieudanych piwach, produkcje octu prowadzi się w dużych otwartych kadziach, do których co tydzień dodaje się znaczna partię wina i równocześnie od spodu odciąga kwas octowy (ok. 7%),

- ociekowa

W tej metodzie bakterie są związane z materiałem nośnym (np. wytłoczyny z winogron, wióry bukowe, szypułki gron) w naczyniach napowietrzanych przez ich wytrząsanie. Do tego typu metod zalicza się też metodę szybkiego wytwarzania kwasu octowego, w której zalewa alkoholowa przepływa wielokrotnie przez naczynia wypełnione wiórami bukowymi, na których osiadły bakterie octowe (najczęściej A. schűtzenbachii, A. curvum). Moc uzyskanego kwasu octowego wynosi ok. 12%.

- wgłębna

Jest coraz częściej stosowana na skalę przemysłową metodą, gdyż daje znaczne oszczędności i łatwo ją zautomatyzować, w szczególności przy przejściu na proces ciągły. Przebiega w bioreaktorach (acetator Fringsa, cavitator, vinegator), w których zapewnione jest ciągłe mieszanie, napowietrzanie i kontrola temperatury.


III. PROMIENIOWCE (Actinomycetales)

Cechy charakterystyczne:

- pod względem budowy cytologicznej są podobne do bakterii, a budowy morfologicznej do grzybów,

- wytwarzają strzępki, tworzące grzybnie (pseudomycelium), strzępki mogą rozdzielać się na pojedyncze komórki,

- nie wytwarzają przetrwalników,

- są gramdodatnie, niektóre kwasooporne,

- występują głównie w glebie, stanowiąc od 10 do 70%, a w torfach 95% mikroflory.
Rysunek i zdjęcie spod mikroskopu promieniowca





Cechy promieniowców glebowych:

- czynnik próchnicotwórczy,

- mogą dalej rozkładać próchnicę,

- korzystają z wielu źródeł węgla,

- uruchamiają w glebie fosfor – staje się przyswajalny dla roślin,

- zmieniają strukturę gleby czyniąc ją bardziej przewiewną,

- wytwarzają liczne metabolity - witaminy, enzymy, geosmina

(„zapach wiosny”), antybiotyki.



VI. ANTYBIOTYKI

Antybiotyk – substancja organiczna wytwarzana przez drobnoustroje będąca produktem ich wtórnego metabolizmu, wykazująca wysoką i wybiórczą aktywność przeciwbakteryjną, będącą jednocześnie mało szkodliwa dla makroorganizmów.

Po raz pierwszy odkryte przez Flemminga w 1926 (1928) roku – penicylina – Penicillium notatum.

Obecnie istnieje ponad 3000 antybiotyków wytwarzanych przez:

- 67% promieniowce

- 20% grzyby,

- 12% bakterie właściwe – np. bacytracyna i polimyksyna tworzone przez Bacillus,

- 1% porosty.

Wśród promieniowców 80-90% antybiotyków wytwarzanych jest przez rodzaj Streptomyces.
BARWIENIE METODĄ ZIEHL-NIELSENA (BARWIENIE BAKTERII KWASOODPORNYCH)

1. Wykonać rozmaz, wysuszyć na wolnym powietrzu i utrwalić termicznie

2. Na utrwalony preparat działać fuksyną fenolowa do tzw. trzeciej pary,

3. Ostudzić szkiełko

4. Spłukać wodą

5. Odbarwić alkoholem z dodatkiem HCl (10-30 s),

6. Spłukać wodą

7. Podbarwić błękitem metylenowym przez okres 1-2 minuty,

8. Spłukać wodą

9. wysuszyć i oglądać pod immersją.

Prątki (w skupiskach) będą wybarwione na kolor bladoróżowy od fuksyny (B na rysunku poniżej), a wszystkie pozostałe mikroorganizmy na kolor niebieski (A).




Część praktyczna:

Wszystkie doświadczenia wykonywać w warunkach sterylnych!
1. Odczyt zdolności Bacillus do redukcji azotanów (hodowla płynna)

a) odszukać hodowle i przenieść ją do statywu pod komorę laminarną

b) dodać 0,5 ml odczynnika Griessa i wstrząsnąć probówką – UWAGA odczynnik ma bardzo ostry kwaśny zapach, ponadto proszę nie odkładać pipety na blat i/lub z przymocowaną pompką tylko odstawić do statywu!

c) obserwować zmiany w probówce, zjawisko omówić (sprawozdanie 1)


2. Barwienie bakterii Escherichia coli metodą Grama

a) preparaty wykonać z przygotowanej hodowli E. coli (probówka, skos)

b) przygotować dwa rozmazy i barwić zgodnie z protokołem barwienia

c) preparaty oglądać pod immersją – wykonać rysunki itd. (sprawozdanie 1)


3. Barwienie bakterii octowych metodą Grama

a) preparaty wykonać z przygotowanej hodowli bakterii octowych (szalka Petriego lub kolbka)

b) przygotować dwa rozmazy i barwić zgodnie z protokołem barwienia

c) preparaty oglądać pod immersją – wykonać rysunki itd. (sprawozdanie 1)


4. Barwienie promieniowców metodą Grama

a) preparaty wykonać z przygotowanej hodowli promieniowców (szalka Petriego)

b) dokonać oceny morfologicznej wyrosłej kolonii

c) przygotować dwa rozmazy i barwić zgodnie z protokołem barwienia

d) preparaty oglądać pod immersją – wykonać rysunki itd. (sprawozdanie 1)
5. Barwienie promieniowców metodą Ziehl-Nielsena

a) preparaty wykonać z przygotowanej hodowli promieniowców (szalka Petriego)

b) przygotować dwa rozmazy i barwić zgodnie z protokołem barwienia

c) preparaty oglądać pod immersją – wykonać rysunki itd. (sprawozdanie 1)












©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna