Wizyty zagraniczne



Pobieranie 109.64 Kb.
Strona1/3
Data09.05.2016
Rozmiar109.64 Kb.
  1   2   3
WIZYTY ZAGRANICZNE


Slajd 1

Wizyty zagraniczne:

Michelle Obama w Londynie; Sarkozy w Madrycie, Królowa Elżbieta w Waszyngtonie

Wizyty zagraniczne są jednym z podstawowych instrumentów prowadzenia polityki zagranicznej. Pozwalają na prowadzenie rozmów lub rokowań, zawieranie umów, promocję własnego kraju w odwiedzanym państwie. Dają okazję do osobistych kontaktów przywódców, nawiązania bliższych więzi i poznania odwiedzanego kraju oraz jego najwyższych przedstawicieli, co często umożliwia lepsze zrozumienie motywacji podejmowanych przez nich decyzji. Wizyta szefa obcego państwa jest wyrazem znaczenia i szacunku dla państwa odwiedzanego. Dlatego też sposób przyjęcia obcego gościa powinien łączyć ceremonialną kurtuazję i staranność z naturalną serdecznością i gościnnością, którą lubią się szczycić wszystkie narody.


Odbywanie wizyt dwustronnych (ang. bilateral visit, franc. visite bilaterale), jako element utrzymywania przyjaznych stosunków i współpracy międzypaństwowej, przewidują zawsze bilateralne umowy podstawowe zawierane między państwami. Traktaty o przyjaźni i współpracy (lub o stosunkach dobrosąsiedzkich) ustalają wymiany wizyt na szczeblu szefów państw i rządów oraz ministrów spraw zagranicznych, a także ich rytm. Zazwyczaj przyjęte jest jako standard, że szefowie rządów składają wizyty bilateralne w rytmie dorocznym, a ministrowie spraw zagranicznych spotykają się dwa razy w roku.


Slajd 2

Spotkania wielostronne poza kalendarzem dwustronnym:

Szczyt ekonomiczny w Davos, spotkanie Rady Europejskiej w Brukseli, Szczyt G20 w Londynie

Wizyty nie są jedyną formą podróży i kontaktów związanych z odwiedzinami obcego państwa. Wiele wyjazdów organizowanych jest z okazji udziału członków kierownictwa państwowego w spotkaniach wielostronnych (ang. multilateral meeting, franc. reunion multilaterale) bądź to posiedzeniach organizacji międzynarodowych, bądź też konferencjach wielostronnych.




Slajd 3

Spotkania w organizacjach: ONZ, Rada Europy, NATO


W przypadku organizacji międzynarodowej, na przykład ONZ, pobyt delegacji organizowany jest przez służby protokolarne organizacji, podczas gdy protokół państwa, na którego terenie znajduje się jej siedziba, nie jest w to zaangażowany.

Rytm odbywania wizyt dwustronnych jest przy tym zupełnie niezależny od możliwych innych spotkań, do których dochodzi przy okazji rozlicznych posiedzeń wielostronnych (szczyty europejskie, doroczna sesja Zgromadzenia Ogólnego ONZ, spotkania regionalne).

Na jesieni każdego roku Ministerstwo Spraw Zagranicznych poleca wszystkim polskim placówkom dyplomatycznym na świecie przygotowanie listy propozycji wizyt dwustronnych między Polską a państwem urzędowania, które powinny odbyć się w kolejnym roku. Składane przez placówki propozycje wizyt powinny łączyć priorytety polityki i porządek protokolarny. Placówki mogą bowiem najlepiej określić dziedziny stosunków dwustronnych, które aktualnie wymagają nowych impulsów lub przełamania impasu dzięki odpowiednio przygotowanej wizycie.

Takie planowanie wyznacza przy tym, które z wizyt powinny mieć charakter wyjazdowy, czyli oznaczają wizytę zagraniczną polskiego przywódcy, a które przyjazdowy, czyli obcą wizytę składaną w Polsce. O tej kolejności decyduje zasada alternacji, czyli ustalenie, w którym z państw, w Polsce czy za granicą, odbywała się poprzednia wizyta.
Na podstawie zebranych propozycji Ministerstwo Spraw Zagranicznych sporządza plan wizyt na szczeblu głowy państwa, szefa rządu i ministra spraw zagranicznych oraz wskazania co do wizyt parlamentarnych, wojskowych, gospodarczych i kulturalnych. Zaakceptowany plan wizyt rozpisuje się w czasie i kierunkach, po czym przystępuje do jego realizacji. Często się zdarza, że w przypadku odleglejszych wizyt składanych na innych kontynentach dąży się do łączenia ich w dłuższą sekwencję.
Formalne zaproszenia pisemne są coraz rzadsze. Stosuje się je szczególnie w sytuacjach, gdy chce się podkreślić znaczenie proponowanej wizyty lub jeśli, przeciwnie, mniej intensywny charakter stosunków dwustronnych nie pozwala na ustalenia w trybie roboczym. Brytyjski protokół monarszy przewiduje na przykład, że do złożenia wizyty państwowej królowa Zjednoczonego Królestwa zaprasza głowę obcego państwa listem osobistym, Manu Regia. W większości przypadków jednak pisemne zaproszenia zastępują uzgodnienia słowne lub rozmowy prowadzone za pośrednictwem ambasad. W tym trybie ustala się potrzebę, cel, a nawet daty konkretnego spotkania.


Slajd 4

Typy wizyt

- wizyta państwowa,

- wizyta oficjalna,

- wizyta nieoficjalna,

- wizyta robocza,

- wizyta prywatna,

- wizyta incognito





Typy wizyt

Tradycyjnie wymienia się liczne typy wizyt, których zasadnicze różnice sprowadzają się do poziomu oprawy protokolarnej i ceremonialnej:

- wizyta państwowa,

- wizyta oficjalna,

- wizyta nieoficjalna,

- wizyta robocza,

- wizyta prywatna,

- wizyta incognito.


Niektóre protokoły wyróżniają również jako oddzielny typ wizytę tranzytową, czyli przejazd osobistości obcej w drodze do innego państwa.


Slajd 5

Wizyta państwowa: prezydent Hu w Waszyngtonie, para królewska Szwecji w Warszawie, prezydent Medwiediew w Warszawie




Wizyta państwowa (ang. State visit, franc. visite d'etat) charakteryzuje się najbardziej rozbudowaną oprawą protokolarną. Wizyty państwowe mogą składać jedynie głowy państw (prezydenci, panujący monarchowie), symbolizują one bowiem i ukazują stan stosunków między dwoma państwami, a nie odnoszą się bezpośrednio do konkretnych spraw.

W praktyce polskiego protokołu dyplomatycznego nie stosujemy wyróżnienia wizyty państwowej. Przyjmujemy, że wszystkie wizyty oficjalne głów państw mają równie rozbudowaną oprawę protokolarną. Mimo to będzie ona omówiona jako odrębny typ wizyty, ponieważ prezydent RP jest zapraszany do składania wizyt państwowych za granicą i obce protokoły dyplomatyczne ustalają z naszym, że wizyty głów ich państw w Polsce tak właśnie będą określane. Możemy przyjąć, że mówiąc o wizycie państwowej w warunkach polskich, będziemy mieli na myśli oficjalną wizytę głowy państwa z najbardziej rozbudowanym ceremoniałem.




Slajd 6

Wizyta państwowa: Sarkozy w Madrycie, Emir Kuwejtu w Londynie, Obama w Istambule, Psy na przyjazd emira



Nie każda wizyta składana przez monarchę lub prezydenta ma jednak charakter wizyty państwowej. W wielu przypadkach, w celu podkreślenia wyjątkowej rangi wizyt państwowych, ich liczba w ciągu roku jest ograniczana (przykładowo protokół brytyjski zezwala na organizację w Zjednoczonym Królestwie tylko dwóch takich wizyt w roku). O nadaniu wizycie takiego charakteru decydują również uzgodnienia dwustronne. W ten sposób na przykład, mimo bardzo bliskich i intensywnych stosunków bilateralnych, George W. Bush odwiedzający w listopadzie 2003 roku Wielką Brytanię był pierwszym amerykańskim prezydentem, który został zaproszony do złożenia wizyty państwowej. Podobnie ogranicza liczbę wizyt państwowych protokół amerykański: wizyta państwowa prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego w USA w lipcu 2002 roku była dopiero drugą taką wizytą organizowaną podczas kadencji George'a W. Busha.
Niezależnie od tego zazwyczaj przestrzega się zasady, że wizytę taką głowa państwa składa tylko raz podczas panowania lub kadencji. Monarchowie po swej koronacji odwiedzają wszystkie głowy koronowane panujące w Europie, traktowane dosłownie i w przenośni jako kuzynów, w kolejności czasu ich zasiadania na tronie. Następnie wizyty składa się w państwach sąsiedzkich, a dopiero na koniec w pozostałych, kierując się wówczas ich znaczeniem politycznym dla własnego państwa. Taką kolejność wizyt zastosowano w ostatnich latach wobec króla Belgów Alberta II panującego od 1993 roku. Te same zasady stosują się do głów państw republikańskich, których pierwsze wizyty mogą być składane albo po sąsiedzku, albo u najważniejszych partnerów politycznych.


Slajd 7

Wizyty Elżbiety II we Francji


Niezwykle ważną cechą ustaleń protokolarnych jest możliwość odstąpienia od nich, jeśli istnieją po temu ważne przesłanki polityczne. Tak zdarzyło się w przypadku wizyt państwowych we Francji brytyjskiej królowej Elżbiety II: po raz

Podobnie zdarzyło się w przypadku hiszpańskiej pary królewskiej, która wizytę państwową w Polsce złożyła latem 1989 roku, dokładnie w momencie dokonującej się zmiany ustrojowej. Zawierała się w tym głęboka symbolika wskazująca na podobieństwo dróg powrotu do demokracji Hiszpanii i Polski, ale była to zarazem wizyta o ograniczonej użyteczności politycznej. Kolejne zaproszenie wystosowane przez prezydenta Rzeczypospolitej protokół hiszpański potraktował bardzo formalistycznie, nie widząc możliwości ponowienia wizyty przez parę monarszą. Dopiero polityczna wola wskazania bliskości między obu krajami zdecydowała o odbyciu przez króla Juana Carlosa i królową Sofię drugiej wizyty państwowej w 2001 roku.


Slajd 8

Wizyta oficjalna: Tusk w Indiach, Kadafi w Rzymie, Szef WTO na Bahamach




Wizyta oficjalna (ang. official visit, franc. visite officielle) to określenie stosowane do części wizyt składanych przez głowę państwa. W protokole brytyjskim może być ona również określana mianem Govemment visit. Status wizyty oficjalnej głowy państwa zamiast wizyty państwowej oznacza zawsze niższy jej poziom, choć czasem o jej charakterze mogą decydować wewnętrzne restrykcje państwa zapraszającego (ścisłe ograniczenie liczby wizyt państwowych w roku).

Poza głową państwa wizyty takie, w ścisłym rozumieniu protokołu dyplomatycznego, mogą też składać szefowie rządów i ministrowie spraw zagranicznych. Stąd niektóre protokoły wprowadzają wyraźne rozróżnienie między:

- wizytą oficjalną głowy państwa,

- wizytą oficjalną szefa rządu

- wizytą oficjalną członka rządu.

To rozróżnienie sprowadza się do szczegółów oprawy protokolarnej.


Przy współczesnym poszerzeniu pola stosunków międzypaństwowych przez podobieństwo można mówić także o wizytach oficjalnych składanych coraz częściej przez przewodniczących izb parlamentu, najwyższych instancji sądowniczych i przez innych ministrów. Zasadnicza różnica polega na fakcie, że nie są one przewidziane traktatami dwustronnymi i nie przygotowuje ich departament protokołu dyplomatycznego, a o ich oprawę dbają ich własne służby współpracy międzynarodowej wzorujące się na ceremoniale oficjalnym.


Slajd 9

Wizyta oficjalna: gubernator Kanady na Jamajce, prezydent Meksyku w Londynie, prezydent Chile w Peru


Wizyta oficjalna cechuje się mniej niż w przypadku wizyty państwowej rozbudowanym protokołem w odniesieniu do szefów państw i rządów; w odniesieniu do ministra spraw zagranicznych jest on zdecydowanie uproszczony (na przykład brak ceremonii oficjalnego powitania). Koszty wizyty oficjalnej, podobnie jak wizyty państwowej, pokrywa strona zapraszająca - w granicach zwyczajowych i potwierdzonych ustaleniami dwustronnymi, często bardzo drobiazgowymi. Obowiązują one na zasadzie wzajemności, co oznacza, że przy rewizycie należy zastosować analogiczne formy gościnności. W stosunkach bilateralnych obowiązuje przy tym zasada przemienności w wizytach i rewizytach (alternacja).





Slajd 10

Wizyta robocza: Putin w Indiach, Komorowski w Tallinie, spotkanie Chiny-UE, Austriacki MSZ w Warszawie





Wizyta robocza (ang. working visit, franc. visite de travail) jest dziś ulubioną formą podróżowania europejskich szefów rządów i szefów dyplomacji. Może być ona również określana mianem oficjalnej wizyty roboczej. Wymogi protokołu są w niej sprowadzone do rozsądnego minimum i ograniczają się do zapewnienia najlepszych warunków do przeprowadzenia rozmów, a składniki kurtuazyjne i ceremonialne są po prostu z niej usunięte. Jej celem nie jest bowiem zewnętrzne manifestowanie stanu stosunków między państwami. Pozwala to premierom i ministrom na odbywanie krótkich spotkań, podczas których omawia się lub próbuje rozwiązać jedną konkretną sprawę wymagającą szybkiej decyzji. Taka wizyta trwa w warunkach europejskich kilka godzin: przylot samolotu specjalnego i przejazd bezpośrednio na spotkanie, dwugodzinne rozmowy i robocze śniadanie (ang. working lunch, franc. dejeuneur de travail), przy którym kontynuowane są rozmowy, konferencja prasowa, wyjazd na lotnisko i powrót.

Ten typ wizyt staje się standardem w stosunkach między państwami członkowskimi Unii Europejskiej. Szefowie rządów spotykają się, by przedstawić swe stanowisko, uzyskać dlań zrozumienie lub poparcie czy podjąć wspólną inicjatywę. Wizyta taka jest krótka, skład delegacji towarzyszącej szefowi rządu może być minimalny, a koszty pokrywa strona odwiedzająca.


Przy ogólnej tendencji do oszczędzania czasu szefów rządów i szefów dyplomacji forma organizacji wizyty roboczej zaczyna oddziaływać na uproszczenie ceremoniału wizyty oficjalnej. W konsekwencji coraz częściej usuwa się z niej elementy wyłącznie protokolarne (oficjalne powitania i pożegnania, rozmowy kurtuazyjne, składanie wieńców) na rzecz skoncentrowania się na jej części merytorycznej. Można powiedzieć w uproszczeniu, że wizyta robocza premiera lub ministra różni się od jego wizyty oficjalnej przyziemną kwestią ponoszenia kosztów: za roboczą płaci państwo wysyłające, za oficjalną państwo zapraszające.


Slajd 11

Wizyta prywatna: Sarkozy w Petrze (Jordania), Juan Carlos w Dubaju, Michelle Obama w Hiszpanii





Wizyta prywatna lub pobyt prywatny określa pobyt zagraniczny osobistości z przyczyn niezwiązanych ze sprawowaną funkcją. Mogą to być rodzinne wakacje spędzane za granicą, wizyta u przyjaciół, pobyt w domu zaprzyjaźnionego odpowiednika. Stało się na przykład prawie normą, że niektórzy szefowie rządów europejskich spędzają sierpniowe wakacje we Włoszech. Stwarza to często włoskim premierom okazję do organizacji nieformalnych spotkań, dwustronnych lub nawet szerszych, które mogą dać efekty lepsze niż długo przygotowywane wizyty (przykład trójstronnego spotkania latem 1997 roku Prodi-Dehaene-Jospin, które zaowocowało belgijsko-francusko-włoską deklaracją w sprawie reformy instytucjonalnej UE dołączoną do Traktatu Amsterdamskiego). Naturalnie, fakt odbywania spotkań szefów rządów w takich okolicznościach nie oznacza automatycznie swobody ubioru charakterystycznej dla prywatnych wakacji.
Zarówno dobry obyczaj międzynarodowy, względy bezpieczeństwa, jak i względy praktyczne (zgoda na przelot i lądowanie samolotu specjalnego oraz na pobyt w obcym kraju własnych agentów ochrony) nakazują zawsze powiadomić o tym fakcie rząd państwa odwiedzanego prywatnie. Odbywa się to w drodze notyfikacji przez własną ambasadę, w efekcie czego państwo przyjmujące może otoczyć dyskretną ochroną miejsce prywatnych wakacji, użyczyć kurtuazyjnie swej pomocy logistycznej oraz zaproponować odbycie nieformalnego spotkania dwustronnego.
Spotkanie przybywającej prywatnie obcej osobistości z jej odpowiednikiem w odwiedzanym państwie może być również określane mianem wizyty kurtuazyjnej. Oznacza to przygotowanie krótkiej rozmowy obu polityków przez protokół państwa przyjmującego we współpracy z ambasadą zainteresowanego państwa. Stosuje się do niej uproszczone formy protokolarne.
Wizyty incognito należą już raczej do przeszłości. Wiązały się zazwyczaj z potrzebą głów koronowanych i rodzin panujących, by móc swobodnie podróżować po świecie jako anonimowi arystokraci. Piotr I odbył swą słynną Grande tour, podróż europejską, zwaną też "wielkim poselstwem", w 1697 roku jako Piotr Michajłow. Podobnie jego liczni następcy chcieli poznawać Europę i jej artystyczne nowości, często zakazane przez nich samych w Rosji. Car Paweł I, odwiedzając Paryż jako hrabia Siewierny (comte du Nord), składa nawet wizytę w pracowni Fragonarda. Podobnie monarchowie austriaccy korzystali z incognito: cesarzowa Sissi, żona Franciszka Józefa, spędza wakacje wraz z 60-osobową świtą nad Jeziorem Zuryskim jako hrabina von Hohenems, a następca tronu arcyksiążę Ferdynand - jako hrabia von Hohenberg. Absolutni mistrzowie podróży incognito to książę Walii, późniejszy Edward VII, odwiedzający wszystkie paryskie kabarety, oraz cesarz Niemiec Wilhelm II, chętnie spędzający wakacje we francuskim kurorcie Dinard (jego osoba była inspiracją dla Arthura Conan Doyle'a opisującego w Skandalu w Czechach londyńską podróż incognito króla Czech Wilhelma Gottsreicha Sigismunda von Ormstein, wielkiego księcia Cassel-Felstein). W dzisiejszych czasach można przyjąć, że podróże incognito są absolutną rzadkością.
Wobec rosnącej tendencji do uproszczenia ceremoniału wizyt i jednoczesnej potrzeby oszczędności czasu najwyższych osobistości państwowych można obecnie mówić o trzech zasadniczych typach wizyt:

- wizycie państwowej (oficjalnej wizycie głowy państwa),

- wizycie oficjalnej (głowy państwa, szefa rządu lub ministra),

- wizycie roboczej (lub oficjalnej wizycie roboczej).




Slajd 12

Pielgrzymki papieskie




Podróże papieskie

Odrębną kategorią podróży są podróże odbywane przez papieży. Historia papiestwa znała takie podróże w odległej przeszłości. Jednak od XIX wieku papieże, uznający się wówczas za więźniów Watykanu, przestali opuszczać Rzym. Zwyczaj podróży papieskich przywrócił dopiero w naszych czasach Paweł VI, ale naprawdę niestrudzenie rozwinął go Jan Paweł II, który podczas swego pontyfikatu odbył ponad sto podróży zagranicznych.

Papież jest jednocześnie głową Kościoła katolickiego oraz w znaczeniu politycznym - głową państwa jako szef uznawanego międzynarodowo Państwa Watykańskiego, noszącego oficjalną nazwę Stato della Citta dei Vaticano. Jego podróże, które nigdy nie noszą nazwy wizyty, lecz pielgrzymki, łączą te dwa aspekty papieskiego urzędu: są to odwiedziny na podwójne lub wspólne zaproszenie lokalnej wspólnoty religijnej oraz władz państwa. Stąd też stosuje się w jej przebiegu pełną oprawę protokolarną przyjętą dla wizyt składanych przez głowę państwa, ale jednocześnie przewidziane są spotkania z katolikami.




Pobieranie 109.64 Kb.

  1   2   3




©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna