Wybrane orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości – 2004



Pobieranie 167.08 Kb.
Strona1/5
Data03.05.2016
Rozmiar167.08 Kb.
  1   2   3   4   5
Wybrane orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości – 2004

Komunikaty prasowe
Spis treści


instytucje 2

C-233/02 Francja przeciwko Komisji/Kompetencje zewnętrzne Komisji/akt nieformalny (porozumienie z USA w sprawie wytycznych)/zasada równowagi instytucjonalne 2

C-27/04 Komisja v Rada/skarga na nieważność/dopuszczalność/procedura nadmiernego deficytu 2

Zasady ogólne prawa wspólnotowego 5

Opinia C-387/02, C-391/02 i C-403/02Silvio Berlusconi/prymat bezpośredni skutek/prawa podstawowe 5

C-397/01 - C-403/01 Bernhard Pfeiffer/obowiązek zgodnej interpretacji/pośredni skutek prawa wspólnotowego 7



Prawa podstawowe 8

C-36/02 Omega Spielhallen/swobodny przepływ osób/ prawa podstawowe a swobody wspólnego rynku/wyższy standard ochrony gwarantowany w Konstytucji państwa członkowskiego 8



Skutek Dyrektyw 9

C-397/01 to C-403/01 Bernhard Pfeiffer and Others/polityka socjalna/pośredni skutek dyrektywy/stosunki horyzontalne 9



Autonomia proceduralna 12

C-453/00 Kühne & Heitz v Productschap voor Pluimvee en Eieren/wznowienie postępowania administracyjnego w skutek wykroku ETS w sprawie wykładni prawa wspólnotowego mającego zastosowanie w sprawie 12



POSTĘPOWANIE PRZED ETS 13

C-263/02 P Commission v Jégo-Quéré & Cie S.A./skarga jednostki na nieważność aktu/zaskarżalność rozporządzeń/osoba, której akt dotyczy indywidualnie/prawo do sądu 13

C-12/03 P oraz C-13/03 P Komisja/Tetra Laval / błędy co do prawa/ zakres kontroli sądowej 15

C-160/03 Eurojust/ skarga na nieważność aktu/akty podlegające kontroli ETS 16

Opinia C-304/02 Komisja v Francja / art. 228 TWE/ kara za uchybienie wykonania wyroku ETS– zasady określania/łączne zastosowanie kary pieniężnej i ryczałtu 17

C-27/04 Komisja v Rada/ Pakt Stabilizacyjny/skarga na n nieważność aktu /skarga na niedziałanie/zmiana procedury 19

T-193/04 Tillak postanowienie w sprawie zastosowania środków tymczasowych w ramach skargi na nieważność 22

SWOBODA PRZEPŁYWU OSÓB/OBYWATELSTWO 26

C-200/02 Zu Chen. / obywatelstwo/ prawo pobytu na terytorium innego państwa członkowskiego/ warunki 26

C-138/02 Collins/swobodny przepływ pracowników/zasiłek na poszukiwanie pracy/zasada niedyskryminacji 28


instytucje

C-233/02 Francja przeciwko Komisji/Kompetencje zewnętrzne Komisji/akt nieformalny (porozumienie z USA w sprawie wytycznych)/zasada równowagi instytucjonalne



(źródło: Sprawozdanie roczne: Rozwój i działalność Trybunału Sprawiedliwości 2005)
W sprawie C-233/02 Francja przeciwko Komisji (wyrok z dnia 23 marca 2004 r., Rec. 2004, str. I-2759), Trybunał Sprawiedliwości oddalił wniesioną przez Francję skargę o stwierdzenie nieważności aktu, za pomocą którego Komisja zawarła ze Stanami Zjednoczonymi umowę w sprawie wytycznych zmierzających do polepszenia współpracy regulacyjnej stron oraz popierania przejrzystości w stosunku do osób trzecich przy przyjmowaniu przepisów technicznych dotyczących towarów objętych zakresem porozumienia WTO/TBT (Porozumienie „WTO” w sprawie barier technicznych w handlu).

Zgodnie z głównym argumentem rządu francuskiego Komisja sama zawarła, w formie wytycznych, wiążącą umowę międzynarodową, podczas gdy zawarcie takiego aktu wchodzi zwykle w zakres wyłącznych uprawnień Rady na mocy art. 300 Traktatu WE.

Komisja podnosi natomiast, iż wytyczne te pozbawione są mocy wiążącej oraz że sama ta okoliczność wystarcza, aby przyznać jej uprawnienia do ich przyjęcia.

Odpowiedź Trybunału jest pełna niuansów. Odrzuca on argument rządu francuskiego, bez przyznania jednakże całkowitej racji Komisji. Fakt, iż akt taki jak wytyczne będące przedmiotem sporu w niniejszej sprawie pozbawiony byłby mocy wiążącej, nie wystarczy, aby przyznać Komisji uprawnienia do jego przyjęcia. Trybunał uściśla, iż „określenie warunków, w których może nastąpić przyjęcie takiego aktu wymaga, jeśli w danym wypadku chodzi o akt zmierzający do zmniejszenia ryzyka napięć związanych z istnieniem barier technicznych w handlu, właściwego uwzględnienia rozdziału uprawnień i równowagi instytucjonalnej ustanowionych traktatami w dziedzinie wspólnej polityki handlowej” (pkt 40).

Brak mocy wiążącej nie jest zatem wyłącznym kryterium kompetencji, pozwalającym Komisji na przyjęcie takich aktów jak wytyczne. Należy również uwzględnić rozdział kompetencji i równowagę instytucjonalną, ustanowione Traktatem w przedmiotowej dziedzinie. Trybunał uściśla następnie, iż to zamiar stron stanowi „kryterium decydujące przy określeniu czy wytyczne posiadają bądź nie moc wiążącą” (pkt 42).

Przystępując do analizy tekstu, Trybunał dochodzi do wniosku, że w niniejszej sprawie wytyczne są wyraźnie pozbawione mocy wiążącej i wobec tego, zgodnie z zasadami logiki, nie są objęte art. 300 Traktatu WE.

Zatem to w wyniku analizy in concreto, czyli badania danego aktu ponownie usytuowanego w jego kontekście, Trybunał mógł określić instytucję uprawnioną do zawarcia przedmiotowej umowy.

C-27/04 Komisja v Rada/skarga na nieważność/dopuszczalność/procedura nadmiernego deficytu



KOMUNIKAT PRASOWY NR 57/04
Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-27/04

Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej



W PRZEDMIOTOWYM WYROKU TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI WYJAŚNIA KOMPETENCJE KOMISJI I RADY ODNOSZĄCE SIĘ DO PROCEDURY NADMIERNEGO DEFICYTU

Trybunał uznaje za niedopuszczalną skargę Komisji w zakresie obejmującym żądanie unieważnienia nieprzyjęcia przez Radę decyzji wezwania Niemiec i Francji do wykonania ich zobowiązań. Jednocześnie Trybunał stwierdza nieważność wniosków przyjętych przez Radę, w których to wnioskach Rada zawiesza procedury nadmiernego deficytu oraz zmienia zalecenia uprzednio wystosowane przez nią do każdego z tych Państw Członkowskich w sprawie obniżenia nadmiernego deficytu.
A. Przepisy dotyczące procedury nadmiernego deficytu
W kontekście Unii Gospodarczej i Walutowej Traktat WE ustanawia procedurę nadmiernego deficytu11, której celem jest skłonienie, a w razie potrzeby, przymuszenie danego Państwa Członkowskiego do zredukowania stwierdzonego deficytu. To Rada ponosi główną odpowiedzialność za zapewnienie przestrzegania dyscypliny budżetowej przez Państwa Członkowskie.

Procedura nadmiernego deficytu jest procedurą podzieloną na etapy, których przebieg, jak również funkcje i odpowiednie uprawnienia zaangażowanych instytucji są zdefiniowane w Traktacie. Procedura ta może doprowadzić do nałożenia sankcji na Państwa Członkowskie.

Każdy etap procedury przewidujący interwencję Rady zakłada, iż na zalecenie Komisji bada ona czy dane Państwo Członkowskie wypełniło zobowiązania wynikające z zaleceń i decyzji uprzednio przyjętych przez Radę w stosunku do niego.

Zasady traktatowe dotyczące procedury nadmiernego deficytu są sprecyzowane i wzmocnione w Pakcie Stabilności i Wzrostu, ustanowionym między innymi na mocy uchwały Rady Europejskiej z dnia 17 czerwca 1997 r. oraz rozporządzenia z tego samego roku w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia [stosowania] procedury nadmiernego deficytu2.

Rozporządzenie to ustanawia ścisłe ramy czasowe, których należy przestrzegać w ramach procedury nadmiernego deficytu oraz warunki zawieszania procedury.
B. Fakty poprzedzające postępowanie
Na podstawie zalecenia Komisji Rada zdecydowała, iż w Niemczech i Francji istniał nadmierny deficyt budżetowy. Przyjęła ona dwa zalecenia wyznaczające owym dwóm Państwom Członkowskim nieprzekraczalny termin dla przedsięwzięcia środków zmierzających do obniżenia nadmiernego deficytu.

W związku z bezskutecznym upływem tych terminów, Komisja zaleciła Radzie podjęcie decyzji stwierdzających, że ani Niemcy, ani Francja nie przyjęły w odpowiedzi na zalecenia Rady odpowiednich środków celem zredukowania ich deficytu budżetowego. Komisja zaleciła również Radzie wezwanie owych Państw Członkowskich do przyjęcia środków celem zredukowania ich deficytu.

Dnia 25 listopada 2003 r. Rada przeprowadziła głosowania nad zaleceniami podjęcia decyzji przedstawionymi przez Komisję, nie osiągając w nich wymaganej większości. Tego samego dnia Rada przyjęła w stosunku do każdego z zainteresowanych dwóch Państw Członkowskich wnioski co do zasady podobne, w których postanowiła ona zawiesić procedury nadmiernego deficytu w stosunku do Niemiec i Francji oraz wystosować pod ich adresem zalecenia zmierzające do obniżenia nadmiernego deficytu biorąc pod uwagę zobowiązania każdego z owych Państw Członkowskich.

Dnia 27 stycznia 2004 r3. Komisja wniosła do Trybunału Sprawiedliwości skargę wobec nieprzyjęcia przez Radę zalecanych przez nią decyzji oraz w stosunku do przyjętych przez Radę wniosków.


C. Wniosek o stwierdzenie nieważności nieprzyjęcia przez Radę, wbrew zaleceniom Komisji, z jednej strony, decyzji stwierdzających, iż ani Niemcy, ani Francja nie przedsięwzięły odpowiednich środków w celu zredukowania ich deficytów budżetowych, z drugiej zaś strony, decyzji o wezwaniu owych dwóch Państw Członkowskich do wykonania ich zobowiązań
W pierwszym rzędzie Trybunał stwierdza, że w sytuacji, gdy Komisja zaleca Radzie podjęcie tego rodzaju decyzji, o jakich mowa w niniejszej sprawie, lecz wymagana większość głosów nie zostaje w Radzie osiągnięta, nie istnieje żadna - nawet dorozumiana - decyzja w rozumieniu Traktatu.

W konsekwencji Trybunał stwierdza, że nieprzyjęcie przez Radę decyzji zalecanych przez Komisję nie kreuje aktu prawnego zaskarżalnego w trybie skargi o stwierdzenie nieważności i uznaje skargę w tej części za niedopuszczalną.


D. Żądanie stwierdzenie nieważności wniosków przejętych przez Radę jako zawierających decyzje zawieszenia procedur nadmiernego deficytu w stosunku do Niemiec i Francji oraz decyzje zmieniające zalecenia uprzednio wystosowane przez Radę do owych dwóch Państw Członkowskich w celu obniżenia ich nadmiernego deficytu
Trybunał orzeka o dopuszczalności skargi w zakresie, w jakim jest ona skierowana przeciwko wnioskom, albowiem wnioski te zmierzają do wywołania skutków prawnych. W istocie zawieszają one toczące się procedury nadmiernego deficytu oraz zmieniają zalecenia przyjęte uprzednio przez Radę.

Następnie Trybunał stwierdza, że Rada posiada uprawnienia ocenne w przedmiotowej materii, skoro ma ona prawo zmienić akt zalecany przez Komisję na podstawie odmiennej oceny odpowiednich danych ekonomicznych, koniecznych do podjęcia środków oraz terminarza obowiązującego dane Państwo Członkowskie.

Tym niemniej Rada nie może uwolnić się od zasad ustanowionych w Traktacie, ani od zasad, które sama na siebie nałożyła w rozporządzeniu nr 1467/97.


  • - W przedmiocie zawieszenia procedury nadmiernego deficytu Trybunał podkreśla, że rozporządzenie ustanawia wyczerpujący katalog przypadków zawieszenia procedury nadmiernego deficytu, tj. jeżeli dane Państwo Członkowskie podejmie środki w odpowiedzi na zalecenia lub wezwanie, wystosowane do niego przez Radę na mocy Traktatu. Trybunał przyznaje, że zawieszenie de facto może wynikać z okoliczności, iż Rada wobec zaleceń Komisji nie osiągnęła większości głosów wymaganej dla przyjęcia decyzji.

Tym niemniej, w swych wnioskach z dnia 25 listopada 2003 r. Rada nie ogranicza się do stwierdzenia faktycznego zawieszenia procedury nadmiernego deficytu, wynikającego z niemożności przyjęcia decyzji zalecanej przez Komisję. Ponieważ wnioski Rady uzależniają zawieszenie od poszanowania przez dane Państwo Członkowskie jego zobowiązań, ograniczają one uprawnienia Rady do późniejszego wystosowania wezwania na podstawie wcześniejszych zaleceń Komisji tak długo, jak długo uznawać się będzie, iż zobowiązania są przestrzegane. W konsekwencji, ocena Rady stanowiąca podstawę decyzji o wystosowaniu wezwania nie będzie już bazować na treści zaleceń w przedmiocie obniżenia deficytu, które Rada uprzednio wystosowała do danych Państw Członkowskich, lecz na jednostronnych zobowiązaniach owych Państw.

  • - W przedmiocie zmiany zaleceń przyjętych przez Radę w kwestii obniżenia deficytu, Trybunał stwierdza, że skoro Rada uchwaliła owe zalecenia, nie może następnie ich zmienić bez nowej inicjatywy Komisji, która ma prawo inicjatywy w ramach procedury nadmiernego deficytu.

Tymczasem wnioski Rady nie zostały poprzedzone inicjatywą Komisji, zmierzającą do uchwalenia zaleceń Rady odnośnie obniżenia nadmiernego deficytu, odmiennych od tych

uprzednio uchwalonych.

Ponadto, zalecenia zawarte w owych wnioskach zostały uchwalone w sposób niezgodny z zasadami głosowania przewidzianymi dla podejmowania decyzji w kwestii wystosowywania wezwania, które różnią się od zasad przewidzianych dla przyjmowania zaleceń odnoszących się do obniżania nadmiernego deficytu.


: zeupi -> pliki upload
pliki upload -> Judgment of the court
pliki upload -> Tytuł i odniesienie do publikacji
pliki upload -> Powództwo o odszkodowanie wniesione przez spadkobierców ofiar masakr wojennych w umawiającym się państwie przeciwko innemu umawiającemu się państwu w związku z działaniami jego sił zbrojnych
pliki upload -> Wybrane orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości – 2005 Komunikaty prasowe Spis treści
pliki upload -> Wybrane orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości – Styczeń – Luty 2008 roku
pliki upload -> Istotne zastrzeżenie prawne
pliki upload -> Sprawy dotyczące wyborów do pe: c-145/04 Hiszpania V. Zjednoczone Królestwo – s. 1 C-300/04 Eman I Sevinger – s. 13 Wyrok trybunałU (wielka izba)
pliki upload -> Istotne zastrzeżenie prawne
pliki upload -> Anna Wyrozumska Workshop on basic principles of the eu law


  1   2   3   4   5


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna