Wybrane orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości – Styczeń – Luty 2008 roku



Pobieranie 199.87 Kb.
Strona1/7
Data04.05.2016
Rozmiar199.87 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7
Wybrane orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości

Styczeń – Luty 2008 ROKU



Komunikaty prasowe, opinie Rzeczników Generalnych i skróty orzeczeń

Spis treści

1. ZASADY OGÓLNE PRAWA WSPÓLNOTOWEGO 2

1.1. Prawa podstawowe 2

C-275/06 Promusicae (konflikt pomiędzy prawami podstawowymi, własność intelektualna, skutek pośredni) 2

Opinia Rzecznika Generalnego w sprawie C-402/05 Yassin Abdullah Kadi v. Rada (sankcje stanowione przez Radę Bezpieczeństwa, właściwość sądów wspólnotowych) 5

1. 2 Zasada proporcjonalności 8

C-25/07 Opinia Rzecznika Generalnego w sprawie Alicja Sosnowska przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej we Wrocławiu, Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu (opodatkowanie, zasady zwrotu podatku VAT, środki przeciwdziałania oszustwom podatkowym) 8

1.3 Zakaz dyskryminacji 20

C-506/06 Sabine Mayr v. Bäckerei und Konditorei Gerhard Flöckner OHG (zapłodnienie metodą in vitro, zakaz dyskryminacji ze względu na płeć) 20

C-267/06 Tadao Maruko v. Versorgungsanstalt der deutschen Bühnen (renta rodzinna, pracowniczy system emerytalny, zakaz dyskryminacji ze względu na orientację seksualną) 22

1.4 Zasada ochrony uprawnionego oczekiwania 24

T-310/06 Republika Węgierska v. Komisja (wspólna polityka rolna, wspólna organizacja rynków w sektorze zbóż, vacatio legis, obowiązek należytego uzasadnienia aktu prawnego) 24

2. SWOBODY WSPÓLNEGO RYNKU 26

2. 1 Swoboda świadczenia usług 26

C-380/05 Centro Europa 7 Srl (usługi telewizyjne, ograniczenie dostępu do rynku) 26

2.2 Swoboda przepływu towarów 28

C-132/05 Komisja v. Niemcy (chroniona nazwa pochodzenia, obowiązek podjęcia środków krajowych zapewniających pełne stosowanie rozporządzenia) 28

C-319/05 Komisja v. Niemcy (wymogi imperatywne, ochrona zdrowia, definicja produktu leczniczego i suplementu diety, środek o skutku równoważnym do ograniczenia ilościowego, zasada proporcjonalności ograniczenia) 30

3. OBYWATELSTWO UNII EUROPEJSKIEJ 33

C-499/06 Opinia Rzecznika Generalnego w sprawie Halina Nerkowska przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (uprawnienia rentowe, wymóg zamieszkania w państwie wypłaty świadczenia) 33

4. KWESTIE PROCEDURALNE 42

T-411/07 R Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-411/07 R Aer Lingus Group plc v. Komisja (środki tymczasowe, obowiązek uprawdopodobnienia roszczenia, obowiązek uprawdopodobnienia grożącej szkody) 42



1. ZASADY OGÓLNE PRAWA WSPÓLNOTOWEGO




1.1. Prawa podstawowe




C-275/06 Promusicae (konflikt pomiędzy prawami podstawowymi, własność intelektualna, skutek pośredni)

29 stycznia 2008 r.


Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-275/06
Productores de Música de España (Promusicae) / Telefónica de España SAU
SĄD WSKAZAŁ SPOSÓB ROZWIĄZYWANIA KONFLIKTÓW POMIĘDZY PRAWAMI PODSTAWOWYMI
W przypadku konfliktu pomiędzy prawami podstawowymi sądy krajowe mają zapewnić odpowiednią ich równowagę. Niedopuszczalna jest taka wykładnia krajowych przepisów implementujących, która byłaby sprzeczna z prawami podstawowymi lub innymi zasadami ogólnymi prawa wspólnotowego.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni dyrektyw 2000/31/WE1, 2001/29/WE2 i 2004/48/WE3 oraz art. 17 ust. 2 i art. 47 Karty praw podstawowych4. Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu między niemającym celu zarobkowego stowarzyszeniem Productores de Música de España (Promusicae) (zwanym dalej „Promusicae”) a Telefónicą de España SAU (zwaną dalej „Telefónicą”) dotyczącego odmowy przez tę ostatnią udostępnienia na rzecz Promusicae, działającego na rachunek grupowanych przez nie właścicieli praw własności intelektualnej, danych osobowych dotyczących używania Internetu za pomocą połączenia dostarczonego przez Telefónicę.

Promusicae jest stowarzyszeniem niemającym celu zarobkowego, grupującym producentów i wydawców nagrań muzycznych oraz opracowań audiowizualnych. Pismem z dnia 28 listopada 2005 r. wniosło ono do Juzgado de lo Mercantil nº 5 de Madrid (sąd gospodarczy nr 5 w Madrycie) o zarządzenie środka tymczasowego przeciwko Telefónice, spółce prawa handlowego, która w ramach swej działalności świadczy między innymi usługi w zakresie dostępu do Internetu.

Promusicae domagało się nakazania, by Telefónica wskazała tożsamość i adresy określonych osób, na rzecz których świadczy usługi w zakresie dostępu do Internetu, których adres IP oraz data i godzina połączenia są znane. Zdaniem Promusicae osoby te korzystały z programu wymiany plików (tak zwanego peer to peer – P2P) o nazwie KaZaA i umożliwiały w ramach udostępnionych folderów swoich komputerów osobistych dostęp do nagrań, do których majątkowe prawa autorskie należą do podmiotów będących członkami Promusicae. Promusicae podnosiło przed sądem krajowym, że użytkownicy KaZaA dopuszczają się czynów nieuczciwej konkurencji i naruszają prawa własności intelektualnej. Wniosło więc o przekazanie mu wyżej wskazanych informacji w celu wytoczenia następnie powództw cywilnych przeciwko tym osobom.


Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2005 r. Juzgado de lo Mercantil nº 5 de Madrid uwzględnił złożony przez Promusicae wniosek o zarządzenie środków tymczasowych.

Telefónica odwołała się od tego postanowienia, podnosząc, że zgodnie z prawem krajowym5 przekazanie danych żądanych przez Promusicae jest dopuszczalne wyłącznie w ramach dochodzenia karnego lub w celu ochrony bezpieczeństwa publicznego i obrony narodowej, a nie w ramach postępowania cywilnego lub w celu przygotowania do wszczęcia takiego postępowania.

Ze swej strony Promusicae podniosło, że rzeczony artykuł należy interpretować zgodnie z właściwymi przepisami dyrektyw 2000/31, 2001/29 et 2004/48 oraz z art. 17 ust. 2 i art. 47 Karty praw podstawowych, które nie zezwalają państwom członkowskim na ograniczenie obowiązku przekazania danych, o których mowa, wyłącznie do celów wskazanych w tej ustawie.
Trybunał stwierdził, że interpretowane dyrektywy pozwalają państwom członkowskim na ustanowienie wyjątków od zasadniczego obowiązku zapewnienia poufności danych osobowych użytkowników sieci elektronicznych. Żaden z tych wyjątków nie odnosi się jednak do sytuacji, w których chodzi o wszczęcie postępowania cywilnego. Dotyczą one w istocie, z jednej strony, bezpieczeństwa narodowego, obronności i bezpieczeństwa publicznego, które stanowią działania właściwe państwom lub władzom państwowym, obcych dziedzinom działalności osób prywatnych i z drugiej strony, ścigania przestępstw kryminalnych. Podobnie wyjątek związany z niedozwolonym używaniem systemów łączności elektronicznej dotyczy takiego używania, które podważa integralność lub bezpieczeństwo samego tego systemu, jak ma to miejsce między innymi w przypadkach przejęcia lub nadzoru komunikatu bez zgody zainteresowanych użytkowników.

Jednocześnie prawo wspólnotowe upoważnia państwa członkowskie do przyjęcia środków ograniczających obowiązek zachowania poufności danych osobowych, gdy ograniczenie takie jest konieczne między innymi dla zabezpieczenia praw i wolności innych osób.

Trybunał przypomniał nadto, że podstawowe prawo własności, w ramach którego mieszczą się również prawa własności intelektualnej takie jak prawa autorskie (zob. podobnie wyrok z dnia 12 września 2006 r. w sprawie C 479/04 Laserdisken, Zb.Orz. str. I 8089, pkt 65), i podstawowe prawo do skutecznej ochrony sądowej stanowią ogólne zasady prawa wspólnotowego (zob. podobnie, odpowiednio wyroki: z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawach połączonych C 154/04 i C 155/04 Alliance for Natural Health i in., Zb.Orz. str. I 6451, pkt 126 oraz wskazane w nim orzecznictwo; z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie C 432/05 Unibet, Zb.Orz. str. I 2271, pkt 37 oraz wskazane w nim orzecznictwo).

Kontekst sporu, w związku z którym sąd krajowy zadał to pytanie, ukazuje jednakże – poza dwoma wyżej wspomnianymi prawami – inne prawo podstawowe, a mianowicie to, które gwarantuje ochronę danych osobowych i w konsekwencji ochronę życia prywatnego.


Mając na względzie powyższe, Trybunał orzekł, iż w sytuacji takiej jak będąca przedmiotem postępowania głównego interpretowane dyrektywy nie zobowiązują państw członkowskich do ustanowienia obowiązku przekazania danych osobowych w celu zapewnienia skutecznej ochrony praw autorskich w ramach postępowania cywilnego.

Jednakże prawo wspólnotowe wymaga, by przy transpozycji tych dyrektyw oparły się one na takiej wykładni tych dyrektyw, która pozwoli na zapewnienie odpowiedniej równowagi między poszczególnymi prawami podstawowymi chronionymi przez wspólnotowy porządek prawny.

Następnie przy przyjmowaniu środków mających na celu transpozycję tych dyrektyw, władze i sądy państw członkowskich są zobowiązane nie tylko dokonywać wykładni ich prawa krajowego w sposób zgodny ze wspomnianymi dyrektywami, lecz również nie opierać się na takiej wykładni tych dyrektyw, która pozostawałby w konflikcie z wspomnianymi prawami podstawowymi lub z innymi ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, takimi jak zasada proporcjonalności.

Opinia Rzecznika Generalnego w sprawie C-402/05 Yassin Abdullah Kadi v. Rada (sankcje stanowione przez Radę Bezpieczeństwa, właściwość sądów wspólnotowych)




KOMUNIKAT PRASOWY nr 2/08
16 stycznia 2008 r.
Opinia rzecznika generalnego w sprawie C-402/05

Yassin Abdullah Kadi / Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
RZECZNIK GENERALNY M. POIARES MADURO PROPONUJE, ABY TRYBUNAŁ STWIERDZIŁ NIEWAŻNOŚĆ ROZPORZĄDZENIA RADY W SPRAWIE ZAMROŻENIA FUNDUSZY Y.A. KADIEGO
Zdaniem rzecznika generalnego sądom wspólnotowym przysługuje właściwość w zakresie kontroli środków przyjętych przez Wspólnotę w celu wykonania rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ. Korzystając z tej właściwości rzecznik generalny stwierdza, że sporne rozporządzenie narusza podstawowe prawa przysługujące Y.A. Kadiemu na podstawie prawa wspólnotowego.
Yassin Abdullah Kadi, zamieszkały w Arabii Saudyjskiej, został wskazany przez Komitet ds. sankcji przy Radzie Bezpieczeństwa ONZ jako osoba podejrzana o wspieranie terroryzmu. Na podstawie kilku rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ państwa członkowskie ONZ są zobowiązane do zamrożenia funduszy i innych środków finansowych znajdujących się pod bezpośrednią lub pośrednią kontrolą tych osób.

W ramach Wspólnoty Europejskiej rezolucje te zostały wykonane w drodze rozporządzenia Rady6 nakazującego zamrożenie funduszy osób, których nazwiska zostały umieszczone w wykazie załączonym do tego rozporządzenia. Wykaz ten jest systematycznie nowelizowany i uwzględnia poprawki wprowadzane do wykazu sporządzanego przez Radę Bezpieczeństwa ONZ. Po umieszczeniu nazwiska Y.A. Kadiego w wykazie ONZ, w dniu 19 października 2001 r. nazwisko jego zostało również umieszczone we wspólnotowym wykazie osób, których fundusze mają podlegać zamrożeniu.

Y.A. Kadi wniósł do Sądu Pierwszej Instancji skargę o stwierdzenie nieważności tego rozporządzenia, podnosząc, że Rada nie miała kompetencji do przyjęcia spornego rozporządzenia oraz że rozporządzenie to naruszyło kilka przysługujących mu praw podstawowych, w szczególności prawo do własności oraz prawo do sprawiedliwego procesu. Wyrokiem z dnia 21 września 2005 r. Sąd Pierwszej Instancji oddalił wszystkie zarzuty Y.A. Kadiego i utrzymał sporne rozporządzenie w mocy7. Sąd orzekł jednocześnie, że sądom wspólnotowym przysługuje jedynie ograniczona właściwość w zakresie kontroli spornego ozporządzenia, ponieważ państwa członkowskie mają obowiązek dostosować się do rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ na podstawie Karty Narodów Zjednoczonych, czyli traktatu międzynarodowego, który ma pierwszeństwo w stosunku do prawa wspólnotowego.

Y.A. Kadi wniósł od tego wyroku odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.


W przedłożonej dziś opinii rzecznik generalny Miguel Poiares Maduro proponuje, aby Trybunał uchylił wyrok Sądu Pierwszej Instancji i stwierdził nieważność spornego rozporządzenia w zakresie dotyczącym Y.A. Kadiego.

Rzecznik generalny uważa w szczególności, że Sąd Pierwszej Instancji błędnie uznał, iż sądom wspólnotowym przysługuje jedynie ograniczona właściwość w zakresie kontroli omawianego rozporządzenia. Rzecznik generalny M. Poiares Maduro twierdzi, że to właśnie sądy wspólnotowe określają skutki zobowiązań międzynarodowych dla wspólnotowego porządku prawnego na podstawie warunków ustalonych w prawie wspólnotowym. Rzecznik generalny podkreśla, że stosunki między prawem międzynarodowym a wspólnotowym porządkiem prawnym reguluje właśnie wspólnotowy porządek prawny, a prawo międzynarodowe może być stosowane jedynie na warunkach przewidzianych przez podstawowe zasady Wspólnoty. Najważniejsza z nich stanowi, że Wspólnota oparta jest na poszanowaniu praw podstawowych oraz praworządności.

Następnie rzecznik generalny odrzuca tezę o niewłaściwości kontroli sądowej z uwagi na „polityczny” charakter spornej kwestii. Uważa on, że powołanie się na konieczność danego środka dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa nie może prowadzić do pominięcia ogólnych zasad prawa wspólnotowego i pozbawienia jednostek ich praw podstawowych. Przeciwnie, twierdzi on, że jeżeli zagrożenie bezpieczeństwa publicznego uznaje się za szczególnie wysokie, a nacisk na podjęcie działań naruszających prawa jednostek jest szczególnie silny, obowiązkiem sądów jest utrzymanie praworządności ze wzmożoną czujnością.

Rzecznik generalny M. Poiares Maduro odrzuca także argument, że gdyby Trybunał uznał się za właściwy w tej kwestii, orzekałby poza granicami wspólnotowego porządku prawnego. W tym względzie rzecznik generalny zaznacza, że skutki prawne wyroku Trybunału byłyby ograniczone do wspólnotowego porządku prawnego.

W konsekwencji rzecznik generalny jest zdania, że sądom wspólnotowym przysługuje właściwość w zakresie zbadania, czy sporne rozporządzenie nie narusza praw podstawowych uznanych przez prawo wspólnotowe.

Rzecznik generalny proponuje, aby Trybunał nie przekazywał sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji, lecz sam wydał ostateczne orzeczenie w kwestii, czy rozporządzenie narusza prawa podstawowe Y.A. Kadiego.



Rzecznik generalny M. Poiares Maduro stwierdza, że sporne rozporządzenie narusza prawo Y.A. Kadiego do własności, przedstawienia stanowiska oraz skutecznej ochrony sądowej.

Rzecznik generalny stwierdza, że trzy wymienione prawa są ze sobą ściśle powiązane. Nieograniczone w czasie zamrożenie zasobów danej osoby stanowi poważne naruszenie prawa tej osoby do własności, jeżeli nie towarzyszą mu gwarancje procesowe zobowiązujące organy władzy do uzasadnienia takich środków, jak na przykład kontrola sprawowana przez niezawisły sąd. W niniejszej sprawie na Y.A. Kadiego nałożono surowe sankcje na podstawie poważnych zarzutów, jednak pozbawiono go możliwości poddania kontroli niezawisłego sądu słuszności zarzutów i zasadności sankcji.

Rzecznik generalny stwierdza, że z uwagi na brak mechanizmu kontroli sądowej przez niezawisły sąd na poziomie Narodów Zjednoczonych, Wspólnota nie może obyć się bez właściwej kontroli sądowej przy wykonywaniu rezolucji Rady Bezpieczeństwa. Wynikający z tego brak jakiejkolwiek możliwości skorzystania przez Y.A. Kadiego z niezależnej kontroli sądowej narusza jego prawa podstawowe i nie może być dopuszczony w ramach Wspólnoty opartej na rządach prawa. Należy zatem stwierdzić nieważność spornego rozporządzenia w zakresie dotyczącym Y.A. Kadiego.


: zeupi -> pliki upload
pliki upload -> Wybrane orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości – 2004
pliki upload -> Judgment of the court
pliki upload -> Tytuł i odniesienie do publikacji
pliki upload -> Powództwo o odszkodowanie wniesione przez spadkobierców ofiar masakr wojennych w umawiającym się państwie przeciwko innemu umawiającemu się państwu w związku z działaniami jego sił zbrojnych
pliki upload -> Wybrane orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości – 2005 Komunikaty prasowe Spis treści
pliki upload -> Istotne zastrzeżenie prawne
pliki upload -> Sprawy dotyczące wyborów do pe: c-145/04 Hiszpania V. Zjednoczone Królestwo – s. 1 C-300/04 Eman I Sevinger – s. 13 Wyrok trybunałU (wielka izba)
pliki upload -> Istotne zastrzeżenie prawne
pliki upload -> Anna Wyrozumska Workshop on basic principles of the eu law


  1   2   3   4   5   6   7


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna