Wychowanie fizyczne w nowoczesnych systemach edukacyjnych



Pobieranie 16.28 Kb.
Data03.05.2016
Rozmiar16.28 Kb.


WYCHOWANIE FIZYCZNE
W NOWOCZESNYCH
SYSTEMACH EDUKACYJNYCH



Ekspertyza na zlecenie Instytutu Sportu w Warszawie

przygotowana pod kierunkiem

przez zespół w składzie:

  • dr Marek Lewandowski, AWF we Wrocławiu (ml@awf.wroc.pl)

  • dr Eligiusz Madejski, AWF w Krakowie
    (e.madejski@op.pl)

  • dr Radosław Muszkieta, AWF w Poznaniu (radekmuszkieta@hotmail.com)

  • dr Jerzy Pośp iech, PWSZ w Raciborzu (jpospiec@poczta.wp.pl)

Gdańsk, grudzień 2004

Spis treści


Wstęp …………………………………………………………………………. 3

1. Europejskie wychowanie fizyczne …………………………………………… 6

2. Reforma programowa szkolnego wychowania fizycznego w Polsce ………… 17

3. Wychowanie fizyczne na etapie kształcenia zintegrowanego ………………... 37

4. Realizacja zajęć wychowania fizycznego ……………………………………. 47

5. Programy edukacyjne ………………………………………………………… 55

6. Ocena i stymulacja jakości wychowania fizycznego w szkole ………………. 62

7. Upowszechnianie dobrej praktyki edukacyjnej ……………………………… 87

Zakończenie i rekomendacje …………………………………………………. 93


Wstęp


Ekspertyza nt. „Wychowanie fizyczne w nowoczesnych systemach edukacyjnych” została opracowana przez zespół w składzie: dr hab. Tomasz Frołowicz, prof. AWFiS w Gdańsku, dr Jerzy Pośpiech, prof. PWSZ w Raciborzu, dr Marek Lewandowski z AWF we Wrocławiu, dr Eligiusz Madejski z AWF w Krakowie i dr Radosław Muszkieta z AWF w Poznaniu.

„Strategia rozwoju sportu w Polsce do roku 2012” jest deklaracją woli rozwoju praktyki społecznej związanej z szeroko rozumianym sportem. Zgodnie z wykładnią pojęcia „sport” przyjęta w „Strategii…”, praktyka społeczna w tym zakresie obejmuje: „wychowanie fizyczne, sport dzieci i młodzieży, sport dla wszystkich, sport niepełnosprawnych, sport wyczynowy, olimpijski i profesjonalny”. Tak zakreślony obszar praktyki społecznej odpowiada mniej więcej temu, co w polskiej nauce określa się mianem kultury fizycznej. Choć sposób zdefiniowania interesującego autorów „Strategii…” obszaru aktywności społecznej ma wyraźnie przednaukowy, co najwyżej intuicyjny charakter, jednak intencją autorów niniejszego tekstu nie jest wszczynanie dyskusji na tematy terminologiczne. Na wstępie jedynie pragniemy podkreślić, iż autorzy „Strategii…” deklarują zainteresowanie wspieraniem działalności bardzo różnie motywowanej: od motywacji sportowo-wyczynowych po zdrowotne i rekreacyjne. Wykazują również – z oczywistych względów – zainteresowanie działalnością edukacyjną, podejmowaną w intencji przygotowania młodego pokolenia do udziału w działaniach regulowanych przez różne dziedziny kultury fizycznej (wg terminologii przyjętej przez autorów „Strategi…” w szeroko rozumianym sporcie). Rozległość obszaru zainteresowań znajduje swoje odzwierciedlenie w sformułowanych celach strategicznych, z których pierwszy został określony jako „wychowanie fizyczne i sport szkolny”.

Punktem wyjścia do zarysowania kierunków niezbędnych działań w odniesieniu do wychowania fizycznego i sportu szkolnego jest określenie – przez autorów „Strategii…” – aktualnego stanu w zakresie rozwoju biologicznego młodego pokolenia Polaków charakteryzującego się „niskim poziomem wydolności i sprawności fizycznej”, „sytuacja narastających zagrożeń patologicznych”, a także „brak atrakcyjnej, wartościowej oferty wychowawczo-edukacyjnej”.

Zwiększenie powszechności i dostępności udziału w działaniach regulowanych przez kulturę fizyczną wymaga – zdaniem autorów „Strategii…” – zmian w systemie powszechnego wychowania fizycznego. Zmiany powinny mieć charakter ilościowych (np. wzrost czasu przeznaczanego w przedszkolach i szkołach na wychowania fizyczne) oraz jakościowy (np. rozwój form organizacyjnych oraz poszerzanie treści zajęć realizowanych przez instytucje edukacyjne).



Autorzy „Strategii…” wskazali zadania oraz konkretne przedsięwzięcia, których realizacja pozwoli lepiej wykorzystać zwiększoną liczbę godzin obowiązkowych zajęć wychowania fizycznego w szkołach oraz doprowadzi do zwiększenia udziału dzieci i młodzieży w zajęciach nieobligatoryjnych w szkołach lub miejscu zamieszkania. Wskazano m.in. na:

    • konieczność zmian w wychowaniu fizycznym na etapie wczesnej edukacji – w przedszkolach i klasach młodszych szkoły podstawowej (systematyczna aktywność fizyczna dzieci, rozwój kwalifikacji nauczycieli prowadzących zajęcia wychowania fizycznego),

    • potrzebę opracowania kryteriów oceny nauczyciela wychowania fizycznego, z uwzględnieniem efektów rozwoju i sprawności osobistej ucznia,

    • konieczność zmiany kryteriów oceny ucznia z wychowania fizycznego, odejścia od ocen za poziom sprawności i umiejętności, na rzecz preferowania osobistego postępu,

    • potrzebę sformułowania atrakcyjnego programu edukacyjnego „wychowania przez sport i dla sportu”, będącego ofertą zagospodarowania czasu wolnego, zarazem środkiem przeciwdziałania patologiom społecznym,

    • potrzebę upowszechnienia wśród nauczycieli wychowania fizycznego rozwiązań metodycznych sprzyjających:

  • wzbogacaniu wiedzy uczniów na temat zdrowotnych, sprawnościowych i rekreacyjnych konsekwencji wzmożonego wysiłku fizycznego,

  • rozwojowi umiejętności pomocnych w samodzielnym uprawianiu sportu,

  • formowaniu trwałych pozytywnych postaw wobec takich działań,

    • konieczność doskonalenie systemu współzawodnictwa sportowego dla młodzieży na poszczególnych etapach nauczania.

Autorzy na wstępie przyjęli założenie, iż przygotowana ekspertyza powinna ułatwiać podejmowanie działań sprzyjających stopniowej poprawie jakości szkolnego wychowania fizycznego w Polsce, jako niezbędnego uzupełnienia zachodzących obecnie zmian ilościowych. Z tego względu podjęte prace objęły:

    • analizę rozwiązań dotyczących wychowania fizycznego stosowanych w innych krajach europejskich,

    • konsekwencje reformy programowej wraz z propozycjami jej doskonalenia,

    • propozycje doskonalenia wychowania fizycznego uczniów I etapu edukacji,

    • sugestie modyfikacji form realizacji obligatoryjnych zajęć wychowania fizycznego,

    • przygotowanie programów edukacyjnych wychowania poprzez sport,

    • kwestie oceny i stymulacji jakości wychowania fizycznego,

    • możliwości upowszechniania wzorów dobrych praktyk edukacyjnych.

Przygotowana ekspertyza jest efektem m.in. liczny spotkań całego zespołu, dyskusji i uzgodnień, przerywanych okresami pracy indywidualnej. Nazwiska ekspertów umieszczane na wstępie każdego rozdziału wskazują osobę lub osoby wiodące w trakcie opracowywania ostatecznej wersji tego fragmentu ekspertyzy.







©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna