Wymogi językowe Strona tytułowa Rozmiary pracy Układ redakcyjny



Pobieranie 30.4 Kb.
Data02.05.2016
Rozmiar30.4 Kb.
Praca dyplomowa – wymogi formalne

Spis treści.

  1. Wymogi językowe

  2. Strona tytułowa

  3. Rozmiary pracy

  4. Układ redakcyjny

  5. Odnośniki

  6. Przypisy

  7. Cytaty

  8. Bibliografia

  9. Tabele, wykresy, rysunki i schematy

Słowa kluczowe. praca dyplomowa, cele, odnooniki, przypis, cytat,
bibliografia, wymogi redakcyjne.


1. Wymagania formalne przy pisaniu pracy dyplomowej

Przedmiotem oceny pracy dyplomowej jest jej strona formalna. Wymogi formalne


muszą być bezwzględnie respektowane.

1.1. Wymogi językowe

Do wymogów formalnych zalicza się wymogi językowe. Z tego punktu widzenia,


pożądaną cechą każdej pracy jest poprawny język, dobry styl, przestrzeganie zasad gramatycznych i właściwa interpunkcja. Kłopoty ze stylem, gramatyką i ortografią
są częstą przyczyną obniżenia poziomu pracy. Tekst powinien być przejrzysty
i komunikatywny, zdania zrozumiałe i raczej krótkie, zawierające tylko jedną myśl.
Należy unikać zbyt kwiecistego języka, zbyt rozwlekłego lub za bardzo zwięzłego
formułowania myśli. Wątpliwości gramatyczne i ortograficzne można rozwiązać
korzystając ze słowników języka polskiego. Ważne jest podejmowanie prób pisania
pewnych części pracy (rozdziałów lub podrozdziałów), które po określonych
poprawkach np. językowych, stylistycznych będą składały się na całość pracy.

2. Strona tytułowa

Strona tytułowa pracy powinna mieć wygląd przyjęty w danej uczelni. Jednak w każdym przypadku powinna zawierać następujące dane:



  • nazwę uczelni, wydziału, kierunku studiów,

  • typ studiów (studia stacjonarne I lub II stopnia, studia niestacjonarne I lub II stopnia, studia jednolite magisterskie),

  • imię i nazwisko autora pracy i numer albumu,

  • tytuł pracy,

  • tytuł lub stopień naukowy, imię i nazwisko promotora pracy, pod kierownictwem
    (kierunkiem) którego praca została napisana, nazwa jednostki organizacyjnej,

  • oznaczenie siedziby uczelni i roku napisania pracy.

Dane te są wystarczające. Warto pamiętać, że tytuły i inne dane na stronie tytułowej,
które nie stanowią skrótów, nie kończą się kropką. Skróty pojedynczych wyrazów
kończymy kropką wtedy, gdy przy skracaniu wyrazu została odrzucona jego końcówka
fleksyjna, np. prof., hab. Jeśli końcowa litera wyrazu jest równocześnie ostatnią
w skrócie nie stosujemy kropki, np. dr Kochanowski, mgr Kowalczyk. Jeśli jednak mamy
do czynienia ze skrótem dr lub mgr użytym w odniesieniu do mężczyzny, w innym
przypadku niż mianownik, to skrót piszemy z kropką. Powyższy sposób zapisu
spowodowany jest tym, iż ostatnia litera skrótu nie jest wówczas ostatnią literą
wyrazu, np. praca napisana pod kierunkiem dr. (prof. dr. hab.) Jana Kochanowskiego
lub praca napisana pod kierunkiem dra (prof. dra hab.) Zbigniewa Malinowskiego.

W odniesieniu do kobiet, poprawna jest następująca pisownia: praca napisana pod
kierownictwem dr (prof. dr hab.) Ewy Nowakowskiej.

Obydwa sformułowania: praca napisana pod kierownictwem lub praca napisana pod


kierunkiem są poprawne. Przykład karty tytułowej widnieje na rysunku 1.

Należy także pamiętać, iż nie numerujemy strony tytułowej pracy, ale uwzględniamy


ją przy numeracji dalszych stron.

Rysunek 1. Wzór karty tytułowej pracy dyplomowej

Uniwersytet Łódzki

Wydział Ekonomiczno-Socjologiczny

Studia Niestacjonarne II Stopnia

Kierunek:.............................

Imię i Nazwisko

nr albumu..........................

Temat pracy

Praca magisterska napisana

pod kierunkiem naukowym

..........................................

Katedra...............................

Łódź 2011



3. Rozmiary pracy

Rozmiaru pracy dyplomowej nie normują żadne reguły. Podstawowym wymogiem jest


wyczerpujące opracowanie tematu. W zależności od dziedziny nauki mogą one liczyć
od kilkunastu (matematyka) do kilkudziesięciu stron (ekonomia, historia), a nawet
przeszło sto stron. Prace dyplomową pisze się na papierze o formacie A4, który jest znormalizowany w skali międzynarodowej.

4. Układ redakcyjny

Układ redakcyjny pracy dotyczy jej konstrukcji. Jest to „szkielet, ramy, które mają


umożliwić i ułatwić wyprowadzenie wywodów”. Konstrukcję powinny cechować:
prostota, przejrzystość, zwięzłość zabezpieczająca przed powtórzeniami i harmonia
umożliwiająca zachowanie właściwych proporcji miedzy częściami pracy.

Konstrukcja pracy dyplomowej znajduje swój wyraz w spisie treści, który jest zarazem


planem pracy. Spis treści musi być kompletny, to znaczy ma zawierać wszystkie
składowe elementy pracy. Spis treści występuje po stronie tytułowej pracy. Zawiera
on:

  • wstęp,

  • tekst główny, obejmujący rozdziały podzielone na podrozdziały,

  • zakończenie (wnioski),

  • bibliografie,

  • spis tabel (opcjonalnie – jeśli występują w tekście),

  • spis rysunków (opcjonalnie – jeśli występują w tekście),

  • spis wykresów (opcjonalnie – jeśli występują w tekście),

  • aneks (opcjonalnie – jeśli występują w tekście),

  • załączniki (opcjonalnie – jeśli występują w tekście),

  • oświadczenie dotyczące zgody lub jej braku na udostępnianie pracy oraz samodzielnego przygotowania pracy,

  • tytuł pracy w języku angielskim, z podpisem promotora.

W spisie treści muszą być uwzględnione wszystkie tytuły, podtytuły i śródtytuły
wyodrębnione w tekście głównym. Każdy element spisu treści musi być oznakowany
stroną.

Strony numerujemy kolejno, cyframi arabskimi. 5la prac dyplomowych przyjmuje


się numeracje na dole strony J w jej prawym rogu.

Każdy podstawowy element pracy zaczynamy pisać od nowej strony, tzn. wstęp,


każdy rozdział, zakończenie, bibliografie, spis tabel, spis wykresów, spis rysunków,
spis załączników. Wewnątrz rozdział w każdy podrozdział piszemy jeden po drugim,
nie zostawiając pustych miejsc.

Tekst ma być rozmieszczony na stronie w sposób proporcjonalny, z zachowaniem


lewego i prawego marginesu, a także odpowiedniej odległości tekstu od góry i od dołu
strony. Zwykle margines lewy wynosi 3-3,5 cm (uwzględnia oprawę pracy), prawy
2-2,5 cm, górny 2,5 cm, dolny 2,5 cm.

Tekst powinien być pisany z uwzględnieniem akapitów. Akapit wskazuje na nową myśl,


nowy problem w tekście, dzieli tekst na logicznie powiązane fragmenty, dzięki czemu
staje się bardziej czytelny. Akapit jest wcięciem lewej strony wiersza, zaczyna
się zazwyczaj na pionie czwartej lub piątej litery następnego wiersza, np.:

„Złożony, wieloaspektowy charakter bezrobocia implikuje dużą różnorodność


form jego przejawiania się.”

W zależności od potrzeb w tekście podstawowym stosować można pogrubienia,


kursywę (czcionka pochylona w prawo) w celu podkreślenia znaczenia określonych
pojęć.

Stosowane w tekście wyliczenia muszą spełniać reguły redakcyjne, tzn. każdy punkt


wyliczenia poprzedzony jest akapitem, zaś oddzielony może być przecinkiem,
średnikiem, a nawet kropką, np.:

Aktywna polityka państwa na rynku pracy pełni kilka głównych funkcji:



  1. aktywizacji zawodowej bezrobotnych,

  2. zmniejszenia niedopasowań strukturalnych na rynku pracy,

  3. podnoszenia produkcyjności siły roboczej,

  4. oddziaływania na wielkość zatrudnienia i bezrobocia,

  5. weryfikacji gotowości bezrobotnych do pracy.

Aby dokładniej opisać bądź zinterpretować wymienione punkty możemy stosować
wyraz Ad, który nigdy nie jest zakończony kropką, np.

Ad a) Ad 1)

Ad b) Ad 2)

Ad c) Ad 3)

Ad d) Ad 4)

Ad e) Ad 5)

Po każdym znaku interpunkcyjnym należy zostawić odstęp.

Tekst podstawowy pracy pisze się zazwyczaj czcionką Times New Roman o rozmiarze


12-13 punktów. Odstęp miedzy wierszami (tzw. Interlinia) powinien wynosić 1,5 linii.
W tekście słowo Rozdział I (II, III, IV) i tytuł rozdziału można pisać czcionką
pogrubioną (rozmiar 16-18 punktów), nie stosując podkreśleń, wypośrodkowując je.

5. Odnośniki

Odnośnik zwany jest także odsyłaczem. Stosowany jest w celu dokładniejszej


interpretacji i wyjaśnienia pewnych pojęć, zjawisk, zależności lub zawiera dodatkowy
komentarz, np. wskazujący na złożoność badanej problematyki, jej polemiczny
charakter. Odnośnik jest uzupełnieniem tekstu podstawowego, lecz występuje poza
nim. Najlepiej oznaczyć go w tekście cyfrą, przy czym obowiązuje numeracja ciągła
odnośników w całej pracy. Umieszczony jest na dole danej strony. Odnośnik może być
stosowany w każdym miejscu zdania, jednak nie po znaku interpunkcyjnym lub formie
koniunkcyjnej (i, z, za). Po odnośniku występującym na końcu zdania stawiamy
kropkę kończącą zdanie. Odnośnik występuje zawsze w nierozdzielnym połączeniu
z przypisem.

6. Przypisy

Ważną częścią pracy dyplomowej są przypisy. Można powiedzieć, że „stanowią one


wyraz opracowania literatury i właściwego wykorzystania materiałów pierwotnych
przez autora pracy” (Majchrzak, Mendel 1995: 37). Spełniają funkcje dokumentującą
źródła cytowanych poglądów, stanowisk, hipotez, klasyfikacji itp.

Można wyróżnić kilka rodzaj w przypis w:



  1. Przypis źródłowy zwykły, wskazujący na źródło (pochodzenie) przytaczanych danych, pogląd w, hipotez..

  2. Przypis źródłowy rozszerzony, obejmujący samo źródło i cytat lub rozwiniecie poglądów przedstawianych w tekście.

  3. Przypis polemiczny, zawiera polemikę z cytowanymi poglądami.

  4. Przypis dygresyjny, zawiera uwagi i spostrzeżenia nasuwające się autorowi pracy
    w trakcie rozważań głównych.

  5. Przypis odsyłający, nawiązujący do wcześniejszych lub następnych części pracy.

Przypisy umieszcza się na dole strony. Powinny być ponumerowane w sposób ciągły
w całej pracy. Pisane są pismem o mniejszej czcionce niż tekst zasadniczy. Ustalamy, że
będzie to rozmiar 10 punktów, czcionka Times New Roman.

W przypisie powinny się znaleźć następujące elementy:



  • nazwisko autora, inicjał imienia,

  • tytuł pozycji,

  • nazwa wydawnictwa,

  • miejsce wydania,

  • rok wydania,

  • numer strony, jeżeli przypis dotyczy dosłownego cytatu.

6.1. Przykłady zapisu przypisów:

A. Adres bibliograficzny wydawnictwa zwartego (książki):

Kwiatkowski E., Bezrobocie. Podstawy teoretyczne, Wydawnictwo Naukowe PWN,

Warszawa 2005, s. 13.

W przypadku ponownego cytowania danej pozycji w innym miejscu pracy,
po cytowaniu innych źródeł, przypis sporządzony jest w wersji skróconej:

Kwiatkowski E., Bezrobocie ..., op. cit., s. 13.

Przy ponownym cytowaniu tej samej pracy na tej samej stronie, nie umieszczając
pomiędzy pełnym opisem przypisu innych pozycji, skrót przypisu jest następujący:

Jak wyżej, s. 20

Tamże, s. 20 lub

Ibidem, s. 20.

Wyrażenia łacińskie oznaczają:

Op. cit. – dzieło cytowane,

Ibidem – tamże

B. Przykład adresu bibliograficznego aktu prawnego:

Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 20 kwietnia 2004
(Dz. U. 2004, nr 99, z 01.05.2004 r., poz. 1001).

C. Adres bibliograficzny wydawnictwa pod redakcją (publikacji wchodzącej w skład


pracy zbiorowej):

Podajemy: nazwisko i inicjał imienia autora i tytuł artykułu (rozdziału, [w:] tytuł


pracy, która zamieszcza cytowane dzieło, nazwisko redaktora (jeżeli jest podane),
wydawnictwo, miejsce wydania, rok wydania, numer strony, jeśli dotyczy
fragmentu lub numery stron, na jakich cytowany artykuł jest umieszczony.

Przykład:

Kwiatkowska W., Kwiatkowski ., Przemiany strukturalne w gospodarce
województwa łódzkiego w latach 1999-2005, [w:] Konkurencyjność firm regionu
łódzkiego na rynkach międzynarodowych, (red.) L. Lewandowska, Polskie
Towarzystwo Ekonomiczne Oddział w Łodzi, Łódź 2006, s. 9-25.

D. Adres bibliograficzny wydawnictwa ciągłego, czyli artykułu z czasopisma


zawiera:

Nazwisko autora, inicjał imienia, tytuł artykułu, tytuł czasopisma w cudzysłowie,


jego numer, czas ukazania się, numery stron, na których znajduje się cytowany
artykuł lub cytowany fragment.

Przykład:

Rakowska-Boroń I., Praca z urzędu łącznie ze świadczeniem, „Gazeta Prawna”,
nr 53, 2006, s. 2.

E. Adres bibliograficzny wydawnictwa elektronicznego:

Nazwisko autora, inicjał imienia, tytuł, podręczni elektroniczny [wydawca], miejsce
wydania, rok; np.:

Zalega T., Mikroekonomia, podręcznik elektroniczny Polskiego Uniwersytetu


Wirtualnego, Łódź 2003.

7. Cytaty

Cytaty oznaczają dosłowne przytoczenie tekstu napisanego (wydrukowanego), wraz


ze wskazaniem źródła, z którego tekst pochodzi. Przy dosłownym cytowaniu tekstu
obowiązuje stosowanie cudzysłowu, a także w przypisach należy podać źródło, z którego pochodzi przytoczony cytat.

8. Bibliografia

Bibliografia oznacza uporządkowany spis (wykaz, zestawienie) wszystkich źródeł


drukowanych i elektronicznych cytowanych w pracy. W bibliografii nie powinno
się podawać pozycji, które nie były analizowane w pracy. Można wyróżnić następujące
źródła informacji:

  • podręczniki związane merytorycznie z tematem pracy,

  • opracowania monograficzne,

  • artykuły naukowe publikowane w czasopismach fachowych czy zeszytach naukowych,

  • artykuły popularno-naukowe, pochodzące z uznanych czasopism,

  • artykuły informacyjne, pochodzące z czasopism niekoniecznie fachowych,

  • dane statystyczne (z rocznik w statystycznych),

  • sprawozdania wewnętrzne (z przedsiębiorstw),

  • materiały konferencyjne,

  • akty prawne,

  • inne źródła.

Zwykle przy sporządzaniu bibliografii uwzględnia się następującą kolejność:

  • pozycje książkowe (obejmują literaturę zwartą4 monografie, podręczniki),

  • artykuły z czasopism (tzw. literatura ciągła),

  • akty prawne (jeżeli były wykorzystane),

  • materiały statystyczne,

  • inne źródła (raporty, sprawozdania, adresy internetowe itp.).

Wykaz piśmiennictwa musi być dokonany w porządku alfabetycznym.

9. Tabele, wykresy, rysunki i schematy

Zawarte w pracy tabele, wykresy, rysunki i schematy powinny być w pełni opisane.


Nad nimi powinien znajdować się numer i tytuł (czcionka 12 pt. Times New Roman).

Tabele, wykresy, rysunki i schematy numerowane są kolejno w całej pracy. Pod ich


spodem podane jest źródło (czcionka 10 pt. Times New Roman), na podstawie którego
zostały one opracowane.





Pobieranie 30.4 Kb.





©absta.pl 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna