Wyrok z 3 września 2008 roku Trybunał Sprawiedliwości



Pobieranie 143.07 Kb.
Strona1/4
Data05.05.2016
Rozmiar143.07 Kb.
  1   2   3   4
Wyrok z 3 września 2008 roku

Trybunał Sprawiedliwości

C-402/05 P

WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)

w sprawach połączonych C-402/05 P i C-415/05 P
mającej za przedmiot dwa odwołania w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione odpowiednio w dniu 17 i 21 listopada 2005 roku,

Yassin Abdullah Kadi, zamieszkały w Jeddah (Arabia Saudyjska),

Al Barakaat International Foundation, z siedzibą w Spånga (Szwecja),
wnoszący odwołanie,
w której drugą stroną postępowania są:
Rada Unii Europejskiej,

Komisja Wspólnot Europejskich, ,

popierane przez

Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Królestwo Niderlandów - interwenientów w postępowaniu odwoławczym,


TRYBUNAŁ (wielka izba),
w składzie: V. Skouris, prezes, C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), A. Rosas i K. Lenaerts, prezesi izb, J. N. Cunha Rodrigues, R. Silva de Lapuerta, K. Schiemann, J. Makarczyk, P. Kűris, P. Lindh, J.-C. Bonichot, T. von Danwitz i A. Arabadjiev, sędziowie,

wydaje następujący



Wyrok
1. W swoich odwołaniach Y. A.. Kadi (sprawa C-402/05 P) i Al Barakaat International Foundation (zwana dalej 'Al Barakaat') (sprawa C-415/05 P) wnoszą o uchylenie wyroków Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 21 września 2005, odpowiednio w sprawach T-315/01 Kadi przeciwko Radzie i Komisji (Zb.Orz. s. II-3649) oraz Yusuf i Al Barakaat International Foundation przeciwko Radzie i Komisji (Zb.Orz. str II-3533) (zwanych dalej, odpowiednio 'zaskarżonym wyrokiem w sprawie Kadi' oraz 'zaskarżonym wyrokiem w sprawie Yusuf i Al Barakaat', łącznie zwanych 'zaskarżonymi wyrokami').
2 Tymi wyrokami Sąd oddalił skargi Y. A.. Kadiego oraz Al Barakaat o stwierdzenie nieważności - w zakresie, w jakim akt ten ich dotyczy - rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie (Dz.U. L 139, s. 9, zwanego dalej 'spornym rozporządzeniem').
Ramy prawne
'3 Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 3 Karty Narodów Zjednoczonych, podpisanej w San Francisco (Stany Zjednoczone) w dniu 26 czerwca 1945 r., cele Organizacji Narodów Zjednoczonych obejmują '[u]trzyma[nie] międzynarodow[ego] pok[oju] i bezpieczeństw[a] oraz "[r]ozwiązywa[nie] w drodze współpracy międzynarodowej problem[ów] międzynarodow[ych] o charakterze gospodarczym, społecznym, kulturalnym lub humanitarnym, jak również popiera[nie] praw[...] człowieka i zachęca[nie] do poszanowania tych praw i podstawowych wolności dla wszystkich bez względu na różnice rasy, płci, języka lub wyznania'.
4 Zgodnie z art. 24 ust. 1 i 2Karty Narodów Zjednoczonych:
"1. W celu zapewnienia szybkiego i skutecznego działania Organizacji [Narodów Zjednoczonych (ONZ)]członkowie nakładają na Radę Bezpieczeństwa [Narodów Zjednoczonych (zwaną dalej 'Radą Bezpieczeństwa')] główną odpowiedzialność za utrzymanie międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa oraz uznają, że przy wykonywaniu swych obowiązków wynikających z tej odpowiedzialności Rada Bezpieczeństwa działa we wspólnym ich imieniu.
2. Przy wykonywaniu tych obowiązków Rada Bezpieczeństwa kieruje się celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych. Szczególne uprawnienia udzielone Radzie dla wykonywania tych obowiązków wymienione są w rozdziałach VI, VII, VIII i XII.'
5. Artykuł. 25 Karty Narodów Zjednoczonych stanowi, że '[c]złonkowie [ONZ] zgadzają się przyjmować i wykonywać decyzje Rady Bezpieczeństwa zgodnie z niniejszą kartą'.
6. Artykuły 39, 41 i 48 Karty Narodów Zjednoczonych wchodzą w skład jej rozdziału VII, zatytułowanego 'Akcja w razie zagrożenia pokoju, naruszenia pokoju i aktów agresji'.
7. Zgodnie z art. 39 Karty Narodów Zjednoczonych:
'Rada Bezpieczeństwa stwierdza istnienie zagrożenia lub naruszenia pokoju, bądź aktu agresji, oraz udziela zaleceń lub decyduje, jakie środki należy zastosować w myśl artykułów 41 i 42 w celu utrzymania albo przywrócenia międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa.'
8. Artykuł. 41 Karty Narodów Zjednoczonych jest sformułowany następująco:
'Rada Bezpieczeństwa może zadecydować, jakie środki, nie pociągające za sobą użycia siły zbrojnej, należy zastosować dla wykonania jej decyzji, oraz może zażądać od członków Organizacji Narodów Zjednoczonych zastosowania takich środków. Środki te mogą obejmować całkowite lub częściowe zerwanie stosunków gospodarczych oraz komunikacji: kolejowej, morskiej, lotniczej, pocztowej, telegraficznej, radiowej i innej, jak również zerwanie stosunków dyplomatycznych.'
9. Na podstawie art. 48 ust. 2 Karty Narodów Zjednoczonych decyzje Rady Bezpieczeństwa zmierzające do utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa '[ich członkowie] wykonują [...] bezpośrednio oraz przez swą działalność w odpowiednich organizacjach międzynarodowych, których są członkami'.
10. Zgodnie z art. 103 Karty Narodów Zjednoczonych '[w] razie sprzeczności pomiędzy obowiązkami członków Narodów Zjednoczonych, wynikających z niniejszej karty, a ich obowiązkami wynikającymi z jakiegoś innego porozumienia międzynarodowego, pierwszeństwo będą miały ich obowiązki wynikające z niniejszej karty'.
Okoliczności poprzedzające powstanie sporu
11. Okoliczności poprzedzające powstanie sporu zostały przedstawione w pkt 10-36 zaskarżonego wyroku w sprawie Kadi oraz w pkt 10-41 zaskarżonego wyroku w sprawie Yusuf i Al Barakaat.
12. Dla celów niniejszego wyroku można je streścić następująco:
13. W dniu 15 października 1999 r. Rada Bezpieczeństwa uchwaliła rezolucję 1267 (1999), w której w szczególności potępiła fakt dalszego przyjmowania i szkolenia terrorystów oraz przygotowywania aktów terrorystycznych na terytorium afgańskim, potwierdziła swoje przekonanie, że zwalczanie międzynarodowego terroryzmu ma zasadnicze znaczenie dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa oraz wyraziła żal z powodu tego, że Talibowie w dalszym ciągu udzielają schronienia Osamie bin Ladenowi oraz umożliwiają jemu oraz osobom z nim powiązanym kierowanie siecią obozów szkoleniowych dla terrorystów na zajmowanym przez nich obszarze, jak również wykorzystują Afganistan jako bazę do przeprowadzania międzynarodowych operacji terrorystycznych.
14. W ust. 2 tej rezolucji Rada Bezpieczeństwa zażądała, aby Talibowie niezwłocznie wydali Osamę bin Ladena bądź bezpośrednio lub pośrednio właściwym władzom państwa, w którym został oskarżony, bądź właściwym władzom państwa, w którym zostanie aresztowany i postawiony przed organami wymiaru sprawiedliwości. W celu zapewnienia wykonania tego obowiązku rezolucja 1267 (1999) stanowi w ust. 4 lit. b), że wszystkie państwa zobowiązane są w szczególności do 'zamrożenia funduszy i innych środków finansowych, pochodzących w szczególności z majątku należącego do Talibów albo bezpośrednio bądź pośrednio przez nich kontrolowanego, lub też należącego do bądź kontrolowanego przez jakiekolwiek przedsiębiorstwo należące do Talibów lub przez nich kontrolowane, zidentyfikowanych przez Komitet utworzony na podstawie ust. 6 niniejszej rezolucji oraz do czuwania, aby te fundusze lub inne środki finansowe ani jakiekolwiek inne zidentyfikowane w ten sposób fundusze lub inne środki finansowe nie zostały udostępnione Talibom lub przedsiębiorstwu do nich należącemu albo kontrolowanemu przez nich bezpośrednio bądź pośrednio, lub też wykorzystane na ich rzecz, przez obywateli tych państw lub wszelkie inne osoby przebywające na ich terytorium, chyba że wspomniany Komitet w konkretnym przypadku wyrazi zgodę na działanie przeciwne kierując się względami humanitarnymi'.
15. Rada Bezpieczeństwa w ust. 6 rezolucji 1267 (1999) postanowiła o powołaniu, zgodnie z art. 28 tymczasowego regulaminu wewnętrznego, komitetu złożonego ze wszystkich jej członków (zwanego dalej 'komitetem ds. sankcji'), do którego obowiązków należy w szczególności czuwanie nad wykonaniem przez państwa środków nałożonych na podstawie ust. 4, zidentyfikowanie funduszy lub innych środków finansowych, o których mowa w ust. 4 oraz rozpatrywanie wniosków o zastosowanie odstępstw od środków nałożonych na podstawie ust. 4 wspomnianej rezolucji.
34. W dniu 16 stycznia 2002 r. Rada Bezpieczeństwa uchwaliła rezolucję 1390 (2002), ustalającą środki, jakie należy zastosować wobec Osamy bin Ladena, członków organizacji Al-Kaida, Talibów oraz innych osób, grup, przedsiębiorstw i podmiotów z nimi powiązanych. Ustęp 1 i 2 wspomnianej rezolucji przewiduje zasadniczo między innymi utrzymanie środków nałożonych na podstawie ust. 4 lit. b) rezolucji 1267 (1999) oraz ust. 8 lit. c) rezolucji 1333 (2000), w szczególności zamrożenia funduszy. Zgodnie z ust. 3 rezolucji 1390 (2002) środki te powinny być ponownie rozpatrzone przez Radę Bezpieczeństwa dwanaście miesięcy po ich przyjęciu i po zakończeniu tego okresu Rada Bezpieczeństwa powinna zadecydować albo o ich utrzymaniu, albo ich usprawnieniu.
36. W dniu 27 maja 2002 r. Rada, na podstawie art. 60 WE, 301 WE i 308 WE, wydała sporne rozporządzenie.
39. Zgodnie z art. 2 spornego rozporządzenia:
'1. Wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze należące do, będące własnością lub będące w posiadaniu osoby fizycznej lub prawnej, grupy lub podmiotu oznaczonego przez komitet ds. sankcji i wymienionego w załączniku I zostają zamrożone.
2. Żadne fundusze nie zostają udostępnione, bezpośrednio lub pośrednio, osobie fizycznej lub prawnej, grupie lub podmiotowi oznaczonemu przez komitet ds. sankcji i wymienionemu w załączniku I lub też na ich rzecz..
3. Żadne zasoby gospodarcze nie zostają udostępnione, bezpośrednio lub pośrednio, osobie fizycznej lub prawnej, grupie lub podmiotowi oznaczonemu przez komitet ds. sankcji i wymienionemu w załączniku I lub też na ich rzecz, aby uniemożliwić tej osobie, grupie lub podmiotowi uzyskiwanie funduszy, towarów czy usług.'
40. Załącznik nr I do rozporządzenia nr 881/2002 zawiera wykaz osób, podmiotów i grup, których dotyczy zamrożenie funduszy nałożone w art. 2 tego rozporządzenia. Wykaz ten zawiera m. in. następującą nazwę podmiotu i następujące nazwisko osoby:
- 'Barakaat International Foundation, 4036, Spĺnga, Sztokholm, Szwecja; Rinkebytorget 1, 04, Spĺnga, Szwecja' i
- 'Al-Qadi, Yasin (alias Kadi, Shaykh Yassin Abdullah; alias Kahdi, Yasin), Jeddah, Arabia Saudyjska'.
Skargi do sądu i zaskarżone wyroki
46. Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu Y. A. Kadi i Al Barakaat złożyli skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 2062/2001, a nadto Y. A. Kadi również rozporządzenia nr 467/2001, natomiast Al Barakaat rozporządzenia nr 2199/2001 w zakresie, w jakim ich dotyczą. W toku postępowania przed Sądem zmienili oni żądania i zarzuty w ten sposób, że od tej pory skargi skierowane były przeciwko spornemu rozporządzeniu w zakresie, w jakim ich ono dotyczy.
47. Postanowieniami prezesa pierwszej izby Sądu Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostało dopuszczone do spraw w charakterze interwenienta popierającego żądania strony pozwanej.
49. Na poparcie swych żądań Y. A. Kadi podniósł w skardze przed Sądem trzy zarzuty nieważności oparte na naruszeniu jego praw podstawowych. Pierwszy zarzut dotyczył naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, drugi naruszenia prawa do poszanowania własności oraz zasady proporcjonalności, trzeci – naruszenia prawa do skutecznej kontroli sądowej.
W przedmiocie poszanowania niektórych praw podstawowych
73. Co się tyczy wreszcie podniesionych w obu sprawach zarzutów dotyczących naruszenia praw podstawowych przysługujących skarżącym, Sąd uznał za stosowne dokonanie w pierwszej kolejności oceny związku między międzynarodowym porządkiem prawnym Narodów Zjednoczonych a krajowym lub wspólnotowym porządkiem prawnym, jak również zbadanie zakresu, w jakim kompetencje Wspólnoty i jej państw członkowskich są związane rezolucjami Rady Bezpieczeństwa uchwalonymi na podstawie rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych. Ocena ta zdaniem Sądu była decydująca dla oceny zakresu sprawowanej przezeń kontroli zgodności z prawem, w szczególności pod względem zgodności z prawami podstawowymi, aktów wspólnotowych wykonujących takie rezolucje. Sąd uznał, że będzie władny wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie podnoszonych naruszeń praw podstawowych dopiero po stwierdzeniu, że podlegają one jego kontroli oraz że mogą spowodować nieważność zaskarżonego rozporządzenia (zaskarżone wyroki w sprawie Kadi, pkt 178 - 180 oraz Yusuf i Al Barakaat, pkt 228 - 230).
74. Badając w pierwszej kolejności związek między międzynarodowym porządkiem prawnym Narodów Zjednoczonych a porządkami prawnymi krajowymi lub wspólnotowym, Sąd orzekł, że z punktu widzenia prawa międzynarodowego państwa członkowskie, jako członkowie ONZ, są obowiązane do przestrzegania zasady pierwszeństwa ich obowiązków 'wynikając[ych] z [...] Karty' Narodów Zjednoczonych, zawartej w jej art. 103, co w szczególności oznacza, że przewidziany w art. 25 Karty obowiązek wprowadzania w życie decyzji Rady Bezpieczeństwa ma pierwszeństwo przed każdym innym zawartym przez nie zobowiązaniem umownym (zaskarżone wyroki w sprawie Kadi, pkt 181 - 184 oraz Yusuf i Al Barakaat, pkt 231 - 234).
75. Zdaniem Sądu na ten ciążący na państwach członkowskich obowiązek przestrzegania zasady pierwszeństwa obowiązków wynikających z Karty nie ma wpływu traktat WE, o ile chodzi o obowiązek powstały wynikającej z umowy wcześniejszej niż Traktat i wchodzącej zatem w zakres postanowień art. 307 WE. Co więcej art. 297 WE ma na celu zapewnienie przestrzegania tej zasady (zaskarżone wyroki w sprawie Kadi, pkt 185 - 188 oraz Yusuf i Al Barakaat, pkt 235 - 238).
76. Trybunał wywiódł stąd, że rezolucje uchwalone przez Radę Bezpieczeństwa na podstawie rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych mają skutek wiążący wobec państw członkowskich, które zobowiązane są z tego tytułu do podjęcia wszelkich środków zapewniających ich wykonanie i mają prawo, a nawet obowiązek, niestosowania jakichkolwiek norm prawa wspólnotowego mogących stanowić przeszkodę w prawidłowym wykonaniu obowiązków ciążących na nich na podstawie Karty Narodów Zjednoczonych niezależnie od tego, czy chodzi tu o postanowienie prawa pierwotnego, czy zasadę ogólną prawa wspólnotowego (zaskarżone wyroki w sprawie Kadi, pkt 189 i 190 oraz Yusuf i Al Barakaat, pkt 239 i 240).
77. Jednakże, zdaniem sądu, ten skutek wiążący rezolucji wynikający z obowiązku o charakterze prawnomiędzynarodowym nie dotyczy Wspólnoty, ponieważ nie będąc ani członkiem ONZ, ani adresatem rezolucji Rady Bezpieczeństwa, ani sukcesorem praw i obowiązków jej państw członkowskich w rozumieniu prawa międzynarodowego publicznego, nie jest ona jako taka bezpośrednio związana Kartą Narodów Zjednoczonych (zaskarżone wyroki w sprawie Kadi, pkt 192 oraz Yusuf i Al Barakaat, pkt 242).
78. Natomiast taki skutek wiążący dotyczy Wspólnoty na podstawie prawa wspólnotowego (zaskarżone wyroki w sprawie Kadi, pkt 193 oraz Yusuf i Al Barakaat, pkt 243).
79. W tej kwestii Sąd, powołując się w drodze analogii na wyrok z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawach połączonych 21/72 - 24/72 International Fruit Company i in. (Rec. s. 1219), orzekł, że skoro na mocy traktatu WE Wspólnota przyjęła kompetencje wykonywane uprzednio przez państwa członkowskie w dziedzinie stosowania Karty Narodów Zjednoczonych, postanowienia tej Karty mają skutek wiążący dla Wspólnoty (zaskarżone wyroki w sprawie Kadi, pkt 203 oraz Yusuf i Al Barakaat, pkt 253).
80. W następnym punkcie każdego z tych wyroków Sąd stwierdził po pierwsze, że Wspólnota nie może naruszać obowiązków ciążących na jej państwach członkowskich na podstawie Karty Narodów Zjednoczonych ani przeszkodzić w ich wykonaniu, a po drugie, że Wspólnota na podstawie tego samego Traktatu, który ją ustanowił, jest zobowiązana do przyjęcia, w ramach wykonywania swoich kompetencji, wszelkich niezbędnych przepisów umożliwiających jej państwom członkowskim wywiązanie się z tych obowiązków.
81. Doszedłszy w ten sposób, w następnej kolejności, do kwestii ustalenia zakresu kontroli zgodności z prawem między innymi w świetle praw podstawowych, jaką powinien sprawować w odniesieniu do aktów wspólnotowych wykonujących rezolucje Rady Bezpieczeństwa, Sąd przypomniał najpierw - w pkt 209 zaskarżonego wyroku w sprawie Kadi i w pkt 260 zaskarżonego wyroku w sprawie Yusuf i Al Barakaat - że Wspólnota Europejska jest wspólnotą prawa w tym znaczeniu, że akty wydawane przez państwa członkowskie i instytucje podlegają kontroli zgodności z aktem zasadniczym, jakim jest Traktat, oraz że Traktat wprowadził całościowy system środków prawnych i procedur w celu powierzenia Trybunałowi Sprawiedliwości kontroli zgodności z prawem aktów wydawanych przez instytucje.
82. W pkt 212 zaskarżonego wyroku w sprawie Kadi i w pkt 263 zaskarżonego wyroku w sprawie Yusuf i Al Barakaat Sąd zauważył jednak, że w zawisłych przed nim sprawach pojawia się kwestia, czy istnieją strukturalne ograniczenia tej kontroli sądowej, wyznaczone przez powszechne prawo międzynarodowe lub przez traktat WE.
83. W tym względzie Sąd przypomniał - w pkt 213 zaskarżonego wyroku w sprawie Kadi i w pkt 264 zaskarżonego wyroku w sprawie Yusuf i Al Barakaat - że sporne rozporządzenie, przyjęte z uwzględnieniem wspólnego stanowiska 2002/402, stanowi wykonanie na szczeblu Wspólnoty ciążącego na jej państwach członkowskich jako członkach ONZ obowiązku wprowadzenia w życie, w razie konieczności na podstawie aktu wspólnotowego, sankcji skierowanych przeciwko Osamie bin Ladenowi, sieci Al-Kaida i Talibom oraz innym osobom fizycznym, grupom, przedsiębiorstwom i podmiotom z nimi powiązanym, które zostały nałożone, a następnie zaostrzone przez kolejne rezolucje Rady Bezpieczeństwa przyjęte na podstawie rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych.
84. W tym kontekście zdaniem Sądu Wspólnota działała na podstawie ograniczonej kompetencji, niepozostawiącej przy korzystaniu z niej niezależnych uprawnień dyskrecjonalnych, tak więc nie mogła, w szczególności, ani bezpośrednio wprowadzić zmian w treści spornych rezolucji, ani ustanowić mechanizmu dającego podstawę do wprowadzenia tych zmian (zaskarżone wyroki w sprawie Kadi, pkt 214 oraz Yusuf i Al Barakaat, pkt 265).
85. Sąd wywiódł na tej podstawie, że kwestionowanie przez skarżących wewnętrznej zgodności z prawem spornego rozporządzenia oznacza, że Sąd powinien przystąpić do pośredniej lub incydentalnej kontroli zgodności z prawem rezolucji, które rozporządzenie to wykonuje, w świetle praw podstawowych chronionych we wspólnotowym porządku prawnym (zaskarżone wyroki w sprawie Kadi, pkt 215 i 216 oraz Yusuf i Al Barakaat, pkt 266 i 267).
86. W pkt 217 - 225 zaskarżonego wyroku w sprawie Kadi, identycznych z pkt 268 - 276 zaskarżonego wyroku w sprawie Yusuf i Al Barakaat, Sąd orzekł, co następuje:
'217 Instytucje oraz Zjednoczone Królestwo żądają, aby Sąd stwierdził zasadniczo brak właściwości do przeprowadzenia tego rodzaju pośredniej kontroli legalności tych rezolucji, które jako uregulowania z zakresu prawa międzynarodowego wiążące Państwa Członkowskie Wspólnoty, obowiązują również Sąd oraz wszystkie instytucje Wspólnoty. Strony te twierdzą w istocie, że kontrola Sądu powinna zostać ograniczona po pierwsze do zbadania, czy instytucje przestrzegały obowiązujących w tym przypadku przepisów regulujących kwestie formalne, procesowe oraz kompetencyjne, a po drugie zbadania kwestii, czy sporne środki wspólnotowe były właściwe i proporcjonalne w odniesieniu do rezolucji Rady Bezpieczeństwa, które wykonywały.
218. Należy przyznać, że tego rodzaju ograniczenie kompetencji jest koniecznym następstwem zasad, przedstawionych powyżej w ramach oceny związku między międzynarodowym porządkiem prawnym Narodów Zjednoczonych a wspólnotowym porządkiem prawnym.
219. Podkreślone już zostało, że sporne rezolucje Rady Bezpieczeństwa zostały przyjęte na podstawie rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych. W tym kontekście określenie zagrożeń dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa oraz środków koniecznych w celu jego utrzymania bądź przywrócenia należy do wyłącznej odpowiedzialności Rady Bezpieczeństwa, a zatem jako takie nie podlega kompetencjom organów i sądów krajowych lub wspólnotowych, z jedynym zastrzeżeniem niezbywalnego prawa do samoobrony indywidualnej lub zbiorowej, o której mowa w art. 51 Karty..
220. Jeżeli zatem Rada Bezpieczeństwa, działając za pośrednictwem Komitetu ds. sankcji w oparciu o rozdział VII Karty Narodów Zjednoczonych, zdecyduje o konieczności zamrożenia funduszy niektórych osób fizycznych lub podmiotów, decyzja ta wiąże wszystkich członków Narodów Zjednoczonych zgodnie z art. 48 Karty.
221. Przy uwzględnieniu rozważań przedstawionych w punktach 193– 204 niniejszego wyroku stwierdzenie kompetencji Sądu do przeprowadzenia w sposób incydentalny kontroli legalności tego rodzaju decyzji z punktu widzenia systemu ochrony praw podstawowych uznanych we wspólnotowym porządku prawnym byłoby więc nieuzasadnione zarówno na podstawie prawa międzynarodowego, jak i prawa wspólnotowego.
222. Kompetencja ta stałaby w sprzeczności po pierwsze z zobowiązaniami Państw Członkowskich wynikającymi z Karty Narodów Zjednoczonych, a w szczególności z jej art. 25, art. 48 i art. 103, a także z art. 27 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów [sporządzonej w Wiedniu w dniu 23 maja 1969 r.].
223. Po drugie kompetencja ta byłaby sprzeczna zarówno z postanowieniami Traktatu WE, a w szczególności z art. 5 WE, art. 10 WE, art. 297 WE i art. 307 akapit pierwszy WE, jak i z postanowieniami Traktatu UE, a w szczególności z art. 5 UE, zgodnie z którym sądy wspólnotowe realizują swe uprawnienia zgodnie z warunkami i celami przewidzianymi w postanowieniach Traktatu WE oraz Traktatu UE. Kompetencja ta byłaby ponadto niezgodna z zasadą, według której kompetencje Wspólnoty, a zatem również Sądu, należy wykonywać z poszanowaniem prawa międzynarodowego (wyroki [z dnia 24 listopada 1992 r.] w sprawie [C-286/90] Poulsen i Diva Navigation, [Rec. s. I-6019], pkt 9 oraz [z dnia 16 czerwca 1998 r.] w sprawie [C-162/96] Racke, [Rec. s. I-3655], pkt 45).
224. Należy dodać, że przy uwzględnieniu w szczególności art. 307 WE oraz art. 103 Karty Narodów Zjednoczonych, powołanie się na naruszenie praw podstawowych znajdujących się pod ochroną we wspólnotowym porządku prawnym bądź zasad tego porządku prawnego nie ma wpływu na ważność rezolucji Rady Bezpieczeństwa ani na jej skuteczność na terytorium Wspólnoty (zob. analogicznie wyrok Trybunału z dnia 17 grudnia 1970 r. w sprawie 11/70 Internationale Handelsgesellschaft, Rec. s. 1125, pkt 3, z dnia 8 października 1986 r. w sprawie 234/85 Keller, Rec. s. 2897, pkt 7 oraz z dnia 17 października 1989 r. w sprawach połączonych 97/87-99/87 Dow Chemical Ibérica i in. przeciwko Komisji, Rec. s. 3165, pkt 38).
225. Należy więc stwierdzić, że sporne rezolucje Rady Bezpieczeństwa z zasady nie podlegają kontroli sądowej sprawowanej przez Sąd Pierwszej Instancji, oraz że Sąd nie jest uprawniony do orzekania, chociażby incydentalnie, w zakresie zgodności tych rezolucji z prawem wspólnotowym. Przeciwnie, Sąd jest w największym stopniu zobowiązany do interpretowania i stosowania tego prawa w taki sposób, aby pozostawało w zgodności z obowiązkami Państw Członkowskich wynikającymi z Karty Narodów Zjednoczonych.'
87. W pkt 226 zaskarżonego wyroku w sprawie Kadi i w pkt 277 zaskarżonego wyroku w sprawie Yusuf i Al Barakaat Sąd orzekł, że jest jednak uprawniony do sprawowania incydentalnej kontroli zgodności spornych rezolucji Rady Bezpieczeństwa z normami o charakterze ius cogens, stanowiącymi element międzynarodowego porządku prawnego, bezwzględnie wiążącymi wszystkie podmioty prawa międzynarodowego, w tym organy ONZ, i niedopuszczającymi żadnych odstępstw.
88 W tej kwestii, w pkt 227 - 231 zaskarżonego wyroku w sprawie Kadi, sformułowanych identycznie jak pkt 278 - 282 zaskarżonego wyroku w sprawie Yusuf i Al Barakaat, Sąd orzekł, co następuje:
'227. W tym względzie należy odnotować, że Konwencja wiedeńska o prawie traktatów, systematyzująca międzynarodowe prawo zwyczajowe, (której art. 5 stanowi, że ma ona zastosowanie 'do każdego traktatu, który jest aktem konstytucyjnym organizacji międzynarodowej oraz do każdego traktatu przyjętego w ramach organizacji międzynarodowej') w art. 53 przewiduje nieważność traktatu sprzecznego z imperatywną normą powszechnego prawa międzynarodowego (ius cogens), zdefiniowaną jako »norma przyjęta i uznana przez międzynarodową społeczność państw jako całość za normę, od której żadne odstępstwo nie jest dozwolone i która może być zmieniona jedynie przez późniejszą normę postępowania prawa międzynarodowego o tym samym charakterze«. Artykuł 64 Konwencji wiedeńskiej stanowi również, że "jeżeli powstanie nowa imperatywna norma powszechnego prawa międzynarodowego, jakikolwiek istniejący traktat sprzeczny z tą normą staje się nieważny i wygasa«.



  1   2   3   4


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna