Xx lecie Warszawskiego Hospicjum Społecznego



Pobieranie 258.12 Kb.
Strona1/8
Data07.05.2016
Rozmiar258.12 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7   8
XX - lecie Warszawskiego Hospicjum Społecznego
Nie mówimy o godnym umieraniu,

tylko o osobie, która godnie umiera

(Ks. Eugeniusz Dutkiewicz)

Warszawskie Hospicjum Społeczne i Zakład Pielęgniarstwa Klinicznego Wydziału Nauki o Zdrowiu Akademii Medycznej w Warszawie

zapraszają na konferencję

z okazji XX-lecia istnienia WHS, najstarszego hospicjum w Warszawie

Patronami honorowymi konferencji są

Metropolita Warszawski ksiądz arcybiskup dr Kazimierz Nycz

Rektor Akademii Medycznej w Warszawie prof. dr hab. Leszek Pączek
Konferencja odbędzie się 9 listopada 2007 (piątek)

w Centrum Dydaktycznym Akademii Medycznej

przy ul. Trojdena 2A w Auli B
13.30 - Rejestracja uczestników

14.00 - Wprowadzenie - prof. dr Anna Doboszyńska

14.10 - Słowo pasterskie – ks. arcybiskup Kazimierz Nycz

14.25 - Historia Warszawskiego Hospicjum Społecznego,

wspomnienie zmarłych wolontariuszy WHS

15.00 - Opieka nad chorym i jego bliskimi u schyłku życia - prof. dr Jacek Łuczak

15.40 - Leczenie bólu nowotworowego - dr Małgorzata Malec- Milewska

16.00 - Żywienie w chorobie nowotworowej - prof. dr Marek Pertkiewicz

16.20 - przerwa na kawę

16.40 - Ikonograficzny motyw „Christus patiens” – ks. mgr Norbert Mojżyn

17.00 - Pozwólcie mi odejść" - Aldona Ekiert, Elżbieta Murawska

17.20 - Prawo do naturalnej śmierci w dokumentach Kościoła - ks. dr Stefan Kornas

17.40 - Koncert chóru Klubu Inteligencji Katolickiej Ars Cantata

18.00 - Zakończenie


Po zakończeniu konferencji zapraszamy

do kościoła Dzieciątka Jezus przy ul. Lindleya 12,

gdzie o godz. 19.00 zostanie odprawiona Msza Święta

w intencji Warszawskiego Hospicjum Społecznego,

wszystkich naszych podopiecznych, dobroczyńców i wolontariuszy

pracujących obecnie, dawniej i tych, którzy odeszli


Warszawskie Hospicjum Społeczne (WHS)

(stowarzyszenie zarejestrowane, organizacja pożytku publicznego)

Pl. Inwalidów 10 m 73

01-552 Warszawa

tel/fax: 48 (22) 839 23 73

e-mail: sekretariat@whs.pl

www.whs.pl

NIP: 118-07-46-1120

Regon: 010887461

KRS: 0000041113

PKO BP II O/Warszawa 70 1020 1026 0000 1602 0015 7099

Prezes Stowarzyszenia - (od 2007) Bogumiła Olech

Naczelny lekarz - prof. dr Anna Doboszyńska,

lek. med. Agnieszka Pichór



I.HISTORIA I BIEŻĄCA DZIAŁALNOŚĆ WARSZAWSKIEGO HOSPICJUM SPOŁECZNEGO


Ideę założenia w Warszawie Hospicjum przywozi z Gdańska Pani Katarzyna Dembińska wiosną 1987 r. Pierwsze spotkanie odbywa się już w kwietniu. w parafii św. Zygmunta na Bielanach. Przyjeżdża na nie Ks. Eugeniusz Dutkiewicz, jak się później okaże, inicjator i "dobry duch" całego ruchu hospicyjnego w Polsce. Obecnych jest 10 osób- przyjaciół i znajomych Pani Kasi, zainteresowanych nową ideą opieki paliatywnej. Kilka z tych osób pracuje w Hospicjum do dziś.

Inspiracją były wtedy dla nas:

- postawa wobec umierających Matki Teresy z Kalkuty, 

- działalność Cicely Saunders, twórczyni Hospicjum św. Krzysztofa w Londynie i

- przykład istniejących już hospicjów w Krakowie, Gdańsku i Poznaniu..

Sprzyjało: - nastawienie ludzi, bardzo "uspołecznionych" po latach "Solidarności",

- ciągle jeszcze docierające do Polski transporty leków i środków opatrunkowych z zagranicy

- oraz świadomość niezaspakajania przez instytucje i placówki Służby Zdrowia potrzeb ludzi umierających. Były to czasy, kiedy opieka paliatywna i hospicyjna dopiero rodziły się w świadomości społecznej.

Kilka następnych spotkań, to - " Hospicjum - assistentia paliativa et pastoralis" -

z prof. dr Joanną Muszkowską-Penson i Ks. Eugeniuszem Dutkiewiczem (obecnych już 55 osób), "Zwalczanie bólów nowotworowych" z dr Jerzym Jaroszem, "Myśli o Hospicjum - uwagi duszpasterzy" z Ks Tadeuszem Fedorowiczem, Ks. Eugeniuszem Dutkiewiczem i O.Placydem Galińskim. Tak przygotowani zawiązujemy nieformalną grupę Hospicjum Warszawskie przy par. św. Zygmunta w W-wie na Bielanach.
Oto ówczesna informacja, pisana ręką P.Kasi.
Jesienią 1987 obejmujemy opieką pierwszą chorą i zaczynamy przyjmować zgłoszenia. W pierwszym roku działalności na różne sposoby zaangażowanych było 140 osób, w tym 40 lekarzy i 22 pielęgniarki. Po audycji A. Małachowskiego "Do chorych" w TV nadanej 9.II.1989 zgłasza się dalszych 28 osób. Odbywają się comiesięczne zebrania ogólne (26 takich spotkań do stycznia 1990), oraz spotkania w zespołach dzielnicowych.

30 marca1988 zostajemy przyjęci przez Księdza Prymasa i na naszą prośbę o duszpasterza zostaje nim mianowany Ks.Władysław Duda. Wspólnie pomagamy zorganizować I, a póżniej II Ogólnopolski Zjazd Hospicjów w Wesołej w październiku 1988 i 1989 r.


W 1989 r. kilka osób związanych z Instytutem Onkologii, uczestniczących także w naszych spotkaniach, rejestruje Fundację Hospicjum Onkologiczne św. Krzysztofa, która za cel stawia sobie zorganizowanie przy Instytucie Onkologii na Ursynowie hospicjum stacjonarnego.
Ruch hospicyjny w całej Polsce nabiera rozpędu, w kolejnych miejscowościach powstają nowe Hospicja różnego typu - przykościelne i świeckie stowarzyszenia, fundacje i grupy niezarejestrowane. Ks. Dutkiewicz zostaje Krajowym Duszpasterzem Hospicjów.. Powstaje Ogólnopolskie Forum Ruchu Hospicyjnego, organizowane są wspólne dla hospicjantów z całej Polski spotkania, dni skupienia, kursy, szkolenia.
Dotychczas jedynym źródłem finansowania pracy hospicjów były darowizny. W roku 1993 pojawia się nowa możliwość – powołana zostaje Krajowa Rada do Spraw Opieki Paliatywno-Hospicyjnej, organ wnioskujący, doradczy i konsultacyjny przy Ministrze Zdrowia. Umożliwia to uzyskiwanie funduszy z Ministerstwa Zdrowia i z Gmin.

To jednak wymaga formalnej rejestracji stowarzyszenia.

Wtedy Fundacja św. Krzysztofa użycza na jakiś czas swego konta bankowego niezarejestrowanemu jeszcze Hospicjum Warszawskiemu, aby tą drogą mogło otrzymywać dofinansowanie z Gmin, z których pochodzą pacjenci.
Pierwsi decydują się na rejestrację nasi wolontariusze z prawobrzeżnej Warszawy i w lipcu 1993 roku powstaje stowarzyszenie pod nazwą Hospicjum Domowe (tu trzeba wymienić przede wszystkim nazwisko Ireny Dragicewicz), z siedzibą przy kościele MB z Lourdes przy ul. Wileńskiej. Pracuje w nim grupa dawnych wolontariuszy - lekarzy (m.in. dr Maria Cygan, dr Zofia Suda-Zych, dr Agnieszka Bednarska). Podobnie jak w WHS, odbywają się comiesięczne spotkania szkoleniowo-formacyjne. Organizowane są koncerty na rzecz Hospicjum, m.in. piękny koncert pieśni sefardyjskich w wykonaniu Jadwigi Teresy Stępień na Zamku Królewskim. Stowarzyszenie przechodzi różne koleje, ostatecznie w czerwcu 1998 rejestruje się działający do dziś Ośrodek Hospicjum Domowe Zgromadzenia Księży Marianów przy Tykocińskiej, którego dyrektorem zostaje duszpasterz Hospicjum Domowego ks. Andrzej Dziedziul. Ośrodek działa wspólnie z istniejącym nadal Stowarzyszeniem.
W sierpniu 1996 następuje otwarcie Hospicjum Stacjonarnego św. Krzysztofa przy ul. Pileckiego, a rok później na jego terenie poświęcenie kaplicy dla pacjentów, powstałej staraniem naszej założycielki p. Kasi Dembińskiej, w tym czasie także Honorowego Prezesa Fundacji św. Krzysztofa.
Jest to już drugi w Warszawie ośrodek stacjonarnej opieki paliatywnej, po otwartym przez Księży Orionistów w marcu 1995 Hospicjum Opatrzności Bożej w Wołominie. Po r. 2000 powstaje jeszcze jedno niezwiązane z WHS Hospicjum Stacjonarne - Caritas Archidiecezji Warszawskiej przy ul. Krakowskie Przedmieście.
Tymczasem na lewym brzegu Wisły dawna nieformalna grupa nazywana Hospicjum Warszawskim 29 listopada1994 r. rejestruje się jako stowarzyszenie Warszawskie Hospicjum Społeczne (prezes - p.Katarzyna Dembińska) z siedzibą nadal przy parafii św. Zygmunta, działające na terenie kilku gmin lewobrzeżnej Warszawy (Bielany, Żoliborz, Wola, Bemowo, Śródmieście. Na tym samym terenie 2 lata później decyzją Prymasa zostaje powołany Archidiecezjalny Zespół Domowej Opieki Paliatywnej (tzw. AZDOP) - Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej z siedzibą w dawnym lokalu Hospicjum Warszawskiego. Jego dyrektorem zostaje ks.Duda, który od śmierci p. Katarzyny Dembińskiej w listopadzie 1997 r. aż do 2002 r. będzie łączył tę funkcję z funkcją prezesa Zarządu Warszawskiego Hospicjum Społecznego.

W maju 2002 prezesem Zarządu WHS zostaje wybrana p.Ewa Flatau, wieloletni koordynator Hospicjum w dzielnicach Wola i Bemowo, a w październiku 2003 r. nasze Stowarzyszenie przenosi się do nowej siedziby przy pl. Inwalidów 10 m 73.


Tak więc w Warszawie ruch hospicyjny bardzo się rozwinął. Istnieje dziś już 10 placówek, sprawujących opiekę paliatywno-hospicyjną - 3 Hospicja stacjonarne i 7 domowych. Idea specjalistycznej i całościowej opieki nad chorymi w stanie terminalnym znalazła sobie prawo obywatelstwa na całym świecie, także w Polsce. Równocześnie jednak bardzo wzrosły oczekiwania społeczne w tej dziedzinie.

Organizacja Warszawskiego Hospicjum Społecznego


Członkowie WHS dzielą się na zwyczajnych, wspomagających i honorowych. W ciągu 20 lat istnienia przez nasze stowarzyszenie przewinęło się ponad 200 osób. Obecnie (sierpień 2007) nasze grono składa się z pracujących wolontaryjnie 5 lekarzy, 1 pielęgniarki i 35 wolontariuszy niemedycznych, oraz zatrudnionych na umowę-zlecenie 3 lekarzy, 5 pielęgniarzy i pielęgniarek, 1 psychologa, 1 księgowej i 1 sekretarki.
Liczba chorych - to w różnych latach od 100 do 130, równocześnie ok. 20 - 40 osób. Ostatnio liczba chorych wzrasta gwałtownie, bo szpitale coraz częściej wypisują pacjentów ze skierowaniami do Hospicjum.

Staramy się nikomu nie odmawiać, ale brakuje nam bardzo przede wszystkim lekarzy, ale także wolontariuszy. Szkolimy co roku około 20 osób, z których niestety tylko nieliczne zostają z nami.


Świadczymy wyłącznie opiekę domową - lekarską, pielęgniarską, psychologiczną, innych osób osobom w terminalnej fazie choroby nowotworowej. Część chorych w ostatnim okresie na życzenie rodzin lub ze wskazań lekarskich trafia do hospicjów stacjonarnych. - w 2006 r. było to 27 osób.
Opiekę nad osieroconymi rodzinami realizujemy poprzez kontynuację prywatnych kontaktów wolontariuszy, oraz (od 2006 r.) przez comiesięczne spotkania Grupy Wsparcia, prowadzonej przez psychologa i doświadczonego wolontariusza (uczestniczy ok.15 osób). Kapelanem naszych chorych jest ks. Antoni Wita, orionista, proboszcz parafii św. Alojzego Orione przy ul.Lindleya 12. Poza tym z racji bardzo rozległego terenu (dzielnice Wola, Bemowo, Śródmieście, Żoliborz, Bielany) opiekę duszpasterską staramy się organizować przez księży z parafii, do których należą chorzy. Ideałem byłby udział osób duchownych na takich samych zasadach, jak wizyty wolontariuszy, bo ułatwiałoby to im bliższy kontakt z chorymi.
Pracujemy w zespołach dzielnicowych związanych z miejscem zamieszkania wolontariuszy. Koordynator dzielnicowy lub lekarz (czasami rodzina życzy sobie tylko lekarza) kontaktują się z chorym w ciągu 1-2 dni od zgłoszenia. Później lekarze jeżdżą na umówione wizyty (wszyscy pracują zawodowo gdzie indziej), zwykle nie na wezwanie. Nie możemy zapewnić opieki całodobowej, staramy się możliwie uaktywniać rodziny. Osobom samotnym pomagamy w załatwieniu także innych form pomocy.
Telefon w siedzibie Hospicjum czynny jest w godz. 9.00-16.00 (9-13 - sekretarka, 13-16 - dyżurny wolontariusz). Po zgłoszeniu jeszcze tego samego dnia informacja przekazywana jest do koordynatora dzielnicowego i do lekarza. Po pierwszej wizycie koordynator wysyła odpowiedniego wolontariusza(-y) i sam stara się utrzymywać kontakt z chorym i jego rodziną, oraz z prowadzącym lekarzem.
W 2006 r. zorganizowaliśmy we własnym zakresie 2 kursy dla wolontariuszy. Kurs obejmuje około 20 godz. wykładów, prowadzonych przez lekarza, psychologa i wolontariuszy o długim stażu, oraz 6 godz. ćwiczeń praktycznych z pielęgniarkami. Z rozpoczynających kursy około 15 osób po ich zakończeniu w pracę WHS aktywnie włączyło się 5 osób.

Sfinansowaliśmy udział 9 osób w 3 szkoleniach zewnętrznych i 1 konferencji dot. organizacji opieki paliatywnej.


W każdy II wtorek miesiąca spotykamy się na Mszy św. w intencji naszych zmarłych, na które zapraszamy rodziny chorych. Raz - dwa razy w roku organizujemy dni skupienia dla wolontariuszy (ostatnio w Domu Rekolekcyjnym SS Franciszkanek w Zakładzie dla Niewidomych w Laskach). Utrzymujemy bliski kontakt z Hospicjum Domowym OO. Marianów na Pradze, uczestniczyliśmy w organizowanych tam rekolekcjach i spotkaniach opłatkowych, korzystaliśmy z pomocy duszpasterskiej.
Nad realizacją naszych zadań czuwa wybierany co 3 lata Zarząd Stowarzyszenia, który dba o kontakty między wszystkimi osobami, organizuje spotkania, szkolenia, dni skupienia i rekolekcje, załatwia wszystkie sprawy formalne, gospodaruje sprzętem, zdobywa środki na działalność statutową. Ich źródłem są darowizny osób prywatnych i instytucji,

w tym 1% podatku dla organizacji pożytku publicznego. Nie mamy podpisanej umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia.

Zakończenie
WHS pozostał z wyboru małym hospicjum domowym. Staramy się współpracować z innymi hospicjami warszawskimi, z których część kiedyś niejako "odpączkowała" od dawnego Hospicjum Warszawskiego. Sami przede wszystkim pragniemy nie odmawiać nikomu i zdążyć do wszystkich chorych i rodzin chorych, którzy nas potrzebują.

To, co mamy do zaofiarowania, to troska, uwaga i - CZAS.

Może w ten sposób udaje się czasem ułatwić rodzinom osób zgłoszonym do nas "dokochać do końca" swoich chorych, jak powiedziała zmarła niedawno pani Barbara.
Boimy się nadmiernego zinstytucjonalizowania. Po 20 latach wiemy już dobrze, że zaspakajanie wyłącznie potrzeb medycznych chorych, to daleko nie wszystko. Chcemy stale pamiętać o tym, co pisał Jan Paweł II w: "Salvifici doloris".

"…jednak żadna instytucja sama z siebie nie zastąpi ludzkiego serca, ludzkiego współczucia, ludzkiej miłości, ludzkiej inicjatywy, gdy chodzi o wyjście naprzeciw cierpieniu drugiego człowieka".





  1   2   3   4   5   6   7   8


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna