Żywe jest Słowo Boże i skuteczne” – Umiłowanie Słowa Słowo Boże do nas



Pobieranie 52.22 Kb.
Data06.05.2016
Rozmiar52.22 Kb.
Konferencja: „Żywe jest Słowo Boże i skuteczne” – Umiłowanie Słowa
Słowo Boże do nas...


  1. BÓG MÓWI – Słowo Stwórcze – Objawienie Imienia - Proroctwa!

  • Całe dzieło powołania świata do istnienia przez stwórcze Słowo to wypowiedź Pana Boga1. Dzieła natury powstały dla człowieka, aby czynił je sobie poddane2 i aby przez naszą rozumną naturę całe stworzenie oddawało Panu chwałę3.

  • Pan Bóg mówi do człowieka, nieustannie inicjuje dialog z człowiekiem, zapraszając go do podjęcia wyznaczonej mu misji. Tak było przy stworzeniu4, po upadku pierwszych ludzi5, grzechu Kaina6, gdy przemawiał do Noego7, Abrahama8 i wielu następnych bohaterów historii zbawienia (Izaaka, Jakuba, Mojżesza, Samuela, Dawida, sędziów, królów, proroków i innych).

  • Jedną z najistotniejszych wypowiedzi Pana Boga do człowieka jest objawienie Mojżeszowi swego Imienia – Jahwe9. Potwierdza On w znaczeniu Swego imienia to, co od początku jest Jego zamysłem. Imię Jahwe możemy dosłownie przetłumaczyć
    w treści: „On istnieje”, „On jest tu, obecny i gotowy do interwencji”, „Jestem, który jestem”, czyli innymi słowy, „Nikt nie musi o mnie wiedzieć niczego poza moim istnieniem, moją realnością; cała reszta jest tajemnicą, której zgłębienie jest niemożliwe, a poznanie niepotrzebne!”10. To wyjawienie Swego Imienia jest równocześnie zaproszeniem do stałego zasiadania w dialogu, do takiej modlitwy (przez słowo, ze słowem i w słowie), jaką praktykował Mojżesz w Namiocie Spotkania11.

  • Przez całą historię Zbawienia Pan Bóg, przez wybranych ludzi, kieruje Słowo swego proroctwa. Czynił to kiedyś i nadal to czyni zarówno przez urzędowych proroków12 jak i przez inne osoby namaszczone do wypowiadania słowa13, które są zbudowaniem, pokrzepieniem, podniesieniem na duchu, a także bywa, że i wprost obwieszczeniem woli Boga.



Słowo Boże dla nas...


  1. BÓG POKAZUJE – Słowo Wcielone – JEZUS – Syn Boży!

  • W liście do Hebrajczyków czytamy słowa, „wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś Bóg do ojców przez proroków, a tych ostatecznych dniach przemówi do nas przez Syna... Ten [Syn], który jest odblaskiem Jego chwały
    i odbiciem Jego istoty, podtrzymuje wszystko słowem swej potęgi
    14. Pan Bóg już nie tylko objawia swoje Imię, ale przemawia do nas na sposób ludzki, podpadający pod zdolność rozumowania i doświadczenie naszych zmysłów. Tajemnica Wcielenia odsłania, w zrozumiałym dla nas „języku ludzkiej egzystencji”, oblicze Boga jako Ojca miłosierdzia i Boga wszelkiej pociechy15. Bóg staje się nam wręcz „niemożliwie” bliski, przychodzi jako zapowiedziany Emmanuel – Bóg z nami16. Przychodzi jako Sługa Jahwe, w całkowitej kenozie (uniżeniu), nie po to aby Mu służono, lecz,
    aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu
    17.

  • Całą misję Jezusa Chrystusa, Bożego Syna można niejako streścić
    w nowotestamentalnym hymnie z listu św. Pawła Apostoła do Kolosan: „On jest obrazem Boga niewidzialnego - Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne
    i niewidzialne, czy Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. I On jest Głową Ciała - Kościoła. On jest Początkiem, Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim. Zechciał bowiem /Bóg/, aby w Nim zamieszkała cała Pełnia, i aby przez Niego znów pojednać wszystko
    z sobą: przez Niego - i to, co na ziemi, i to, co w niebiosach, wprowadziwszy pokój przez krew Jego krzyża.
    18.


Słowo Boże w nas...


  1. BÓG RODZI Słowo – Dialog miejscem przyjęcia Słowa!

  • Zwiastowanie19 to radykalny pomysł Pana Boga na nawiązanie dialogu z człowiekiem. Przez Maryję i dzieło Jezusa Chrystusa, stało się możliwe wcielenie Słowa w każdym człowieku. Mocą tego samego Ducha przez „fiat” zgody, każdy z nas może doświadczać tej tajemnicy. Bóg nieustannie chce rodzić się w każdym z ludzi, przez zgodę wiary na Jego Słowo. Miejscem indywidualnego zwiastowania jest modlitwa człowieka. To tutaj Bóg, jak do Matki Swego Syna, kieruje do nas swoje zaproszenie, abyśmy włączyli się w dzieło zbawienia zgodnie z wyznaczonym nam zadaniem.

  • Nasze subiektywne przekonania winny zostać poddane pod rozeznanie w modlitwie wspólnotowej, która też staje się naturalnym miejscem obiektywizacji naszej intymności spotkania z Panem i dokonanych odkryć. Ona uczy nas obiektywizmu
    i odkrywania prawdziwych potrzeb zarówno tych osobistych, jak i tych
    we wspólnocie20. Modlitwa we wspólnocie swą siłę czerpie z mocy jedności
    i miłości21.

  • Kolejnym miejscem urzeczywistniania się Słowa wiary w nas jest sakrament.
    W każdym momencie szafowania tą łaską Boga jest przewidziane głoszenie Słowa
    z mocą. Stół Słowa we Mszach obrzędowych jest bogato zastawiony i dostosowany
    do okoliczności, w których sakrament jest udzielany, zarówno w samej Eucharystii, jak i poza nią, np. we wspólnotowej celebracji Sakramentu Pokuty i Pojednania. Słowo Boże budzi w nas wiarę22 i prowadzi nas do spotkania Boga, przez łaskę misterium
    i sacrum w podpadającym pod nasze zmysły znaku, aż po mistyczne doświadczenie Jego Obecności!

  • Miejscem, w którym Pan Bóg przemawia do nas i czyni nowe życie w nas, jest także odpowiednia lektura. On chce abyśmy posiłkowali się Dobrą Nowiną Jego zwycięstw w życiu naszych bliźnich. Dobra hagiografia jest tu nie do przeceniania, a i wiele świetnych komentarzy do Bożego Słowa rozjaśnia zdecydowaną wielość naszych wątpliwości!

  • Oprócz indywidualnych możliwości zgłębiania Słowa i odkrywania jego znaczenia dla naszego życia, wielce pomocną jest praktyka studium Pisma Świętego w małej grupie. Żywy dialog, świadectwo skuteczności Słowa w życiu wierzących, pomagają i nam coraz lepiej rozumieć, co to znaczy, że Bóg przemawia do nas dzisiaj i chce zamieszkać w każdym z nas z mocą swej Ewangelii.

  • Modlitwa osobista i wspólnotowa, liturgia sakramentów, osobista lektura Słowa
    i świadectwo życia Świętych Pańskich, jak i wspólnotowe studium Słowa mają na celu nasze osobiste nawrócenie, czyli pracę nad porządkowaniem własnego życia duchowego i moralnego. Nie ma wiary bez nawrócenia, to ono pozwala zweryfikować szczerość naszej decyzji, aby Jezus był naszym rzeczywistym Panem i Zbawicielem, który ma bezpośredni wpływ na nasze życie.

  • Wielką pomocą w porządkującym i obiektywnym procesie budowania swego życia
    na Panu Jezusie jest instytucja kierownictwa duchowego. To „lustro” w dialogu wiary zapewnia nam obiektywizm podejmowanych wysiłków na drodze ku dojrzałości chrześcijańskiej. Jest to wielce istotne narzędzie łaski w procesie wzrostu duchowego na etapie przechodzenia z pragnienia bezgrzeszności (pierwsze nawrócenie)
    do pozytywnie rozumianej doskonałości chrześcijańskiej, czyli walki duchowej
    o decyzje między tym co dobre, a tym co lepsze!

  • Te wszystkie narzędzia łaski23 staną się skuteczne dla naszej osobistej drogi ku niebu wtedy, gdy znajdą one swoje praktyczne odniesienie do tajemnicy zwiastowania – czyli do naszej nieustannej, osobistej odpowiedzi w dialogu z Bogiem oraz staną się naszym naturalnym sposobem na życie w świetle Bożego Słowa24.


Umiłowanie Słowa Bożego przez nas...


  1. BÓG WYPOWIADA się dziś przez nas – Misja głoszenia Słowa!

  • Ktoś, kiedyś powiedział, że być może chrześcijanie są jedyną Ewangelią, jaką „czyta” współczesny człowiek. To jest wielki przywilej, ale tym większe zobowiązanie,
    aby sobą nie tylko nie zasłaniać Pana Jezusa, ale i wiernie Go ukazywać swoim postępowaniem (aby ludzie widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie25). Papież Paweł VI, w swojej adhortacji apostolskiej, „Evangelii Nuntiandi” zaraz na początku napisał, że „głoszenie Ewangelii ludziom naszych czasów, pełnym nadziei, ale również często nękanym lękiem i trwogą, należy uważać bez wątpienia za służbę świadczoną nie tylko społeczności chrześcijan, ale także całej ludzkości26. Dalej zaś wyraźnie określa adresatów tego zadania, Sobór Watykański II odpowiada jasno: Kościół «z Bożego nakazu ma obowiązek iść na cały świat i głosić Ewangelię wszelkiemu stworzeniu». A w innym miejscu stwierdza, że cały Kościół jest misyjny i że «dzieło ewangelizacji jest podstawowym zadaniem Ludu Bożego». 27”.

  • Zatem żaden chrześcijanin nie może powiedzieć, że sprawa głoszenia Pana Jezusa
    go nie dotyczy. To sprawa najwyższej wagi, wszak od tego zależy zbawienie nas samych i naszych bliźnich, gdyż jest napisane, „każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony28”. Jeśli zatem „wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Chrystusa29”, to nie możemy ze spokojem i uśpionym samozadowoleniem słuchać wcześniejszych słów św. Pawła, „jakże więc mieli wzywać Tego, w którego nie uwierzyli? Jakże mieli uwierzyć w Tego, którego nie słyszeli? Jakże mieli usłyszeć, gdy im nikt nie głosił? Jakże mogliby im głosić, jeśliby nie zostali posłani? Jak to jest napisane: Jak piękne stopy tych, którzy zwiastują dobrą nowinę!30”.

  • Pozwolenie Bogu na wypowiedzenie Jego Ewangelii przez nasze życie to nie tylko zadanie dla nas, ale to także najwartościowsze narzędzie weryfikujące prawdziwość naszej wiary. Prawdą naszego umiłowania Boga i Jego Słowa jest zatem owa świadomość, że skoro darmo otrzymaliśmy, to musimy się tym hojnie i z radością dzielić31, bo radosnego dawcę miłuje Bóg32. Trzeba też pamiętać pokornie, że jesteśmy tylko sługami nieużytecznymi w tym dziele i robimy tylko to, co należy uczynić33.
    Tak jak Apostoł Paweł winniśmy nosić w sobie to przekonanie, że „nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!34”.

  • Umiłowanie i głoszenie Słowa Bożego dokonuje się przez świadectwo życia. Polega na czynieniu z innych uczniów Pana przez głoszone słowo: „Uwierzyłem, dlatego przemówiłem35” oraz przez czyn: „Nie każdy, który Mi mówi: Panie, Panie!, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie.36”. Dobrze tę zależność pokazuje w swoim liście św. Jakub Apostoł, który wyraźnie wskazuje na niezbędność harmonii głoszenia Ewangelii słowem i czynem37.

  • Niechaj na zakończenie słowem zachęty dla nas stanie się wezwanie ze wcześniej wspomnianej adhortacji apostolskiej, „zachowajmy więc gorliwość ducha, pielęgnujmy słodką i pełną pociechy radość z ewangelizowania, nawet wtedy, kiedy trzeba zasiewać, płacząc. Miejmy taki zapał ducha — jaki miał Jan Chrzciciel, Piotr i Paweł, inni Apostołowie oraz owa rzesza godnych podziwu głosicieli Ewangelii przez cały ciąg dziejów Kościoła — jakiego by ani ludzie, ani rzeczy nie mogły przytłumić. Niech to będzie wielką radością nam, którzy poświęciliśmy swe życie. Oby świat współczesny, który szuka już to w trwodze, już to w nadziei, przyjmował Ewangelię nie od jej głosicieli zgnębionych lub pozbawionych nadziei, nie od niecierpliwych lub bojaźliwych, ale od sług Ewangelii, których życie jaśniałoby zapałem, od tych, co pierwsi zaczerpnęli swą radość od Chrystusa i nie wahają się poświęcić życia, byle tylko głosić Królestwo i zaszczepiać Kościół w sercu świata.38”. EN 80

Ks. Ryszard Nowak

Można na zakończenie konferencji wykorzystać jako świadectwo umiłowania Słowa, piękny wiersz p. Romana Brandstaettera, "Biblio, ojczyzno moja..."



Biblio, ojczyzno moja,

Biblio, moja ziemio polska,

Galilejska

I franciszkańska,

O wy, Księgi mojego dzieciństwa,

Pisane dwujęzyczną mową,

Polską hebrajszczyzną,

Hebrajską polszczyzną,

Dwumową

Świętą

I jedyną.
Gdy ma się ku zachodowi

I z lipy przed moim domem opadają liście,

Siedzę nad Tobą,

Biblio,

I wywołuję z Twoich wersetów

Wszystkich najlepszych,

Którzy są dla mnie niedościgłym wzorem,

Wszystkich najpiękniejszych,

Których podziwiam,

Wszystkich szlachetnych,

Którym nie umiem dorównać,

Biblio,

Mówiąca do mnie głosem napomnienia

I głosem nagany,

I głosem gniewu,

I głosem kary,

I głosem potępienia,

I głosem przestrogi,

I głosem sumienia,

Biblio,

Sprawująca nade mną

Sąd.

Gdy ma się ku zachodowi,

A z lipy przed moim domem opadają liście,

Patrzysz na mnie

Oczami Ojca i Syna, i Ducha Świętego,

Oczami moich praojców,

Oczami mojego dziadka,

Oczami mojej żony,

Oczami moich umiłowanych poetów,

Oczami Jana z Czarnolasu, Skargi i Anhellego.
Wołasz do mnie z głębokości

Psalmem krematoriów,

Płaczem nad ruinami walczącej Warszawy,

Lamentem nad zwłokami spalonego getta,

Pamięcią Oświęcimia,

Treblinki,

Majdanka,

Jeremiaszowym jękiem

Moich w dwójnasób umęczonych

Dziejów.
Wszystko jest w Tobie,

Cokolwiek przeżyłem.

Wszystko jest w Tobie,

Cokolwiek kochałem.
Wszystko.
Cały żywot własny

Człowieka,

Żyjącego w nawiedzonym przez szatana

Wieku.
Zaplątany w jego sprzecznościach,

W szaleństwach

I w kłamstwach,

Jak Absalom w gałęziach wisielczego dębu,

Na Tobie uczyłem się żyć.

Na Tobie uczyłem się czytać,

Na Tobie uczyłem się pisać,

Na Tobie uczyłem się myśleć,

Na Tobie uczyłem się prawdy,

Na Tobie uczyłem się prosić o odpuszczenie grzechów,

Na Tobie uczyłem się kochać,

Na Tobie uczyłem się mądrości,

Na Tobie uczyłem się przebaczenia,

Na Tobie uczyłem się pokory,

Na Tobie uczyłem się modlić.
Jeżeli jednak nie nauczyłem się żyć,

Jeżeli nie nauczyłem się czytać,

Jeżeli nie nauczyłem się pisać,

Jeżeli nie nauczyłem się myśleć,

Jeżeli nie nauczyłem się prawdy,

Jeżeli nie nauczyłem się prosić o odpuszczenie grzechów,

Jeżeli nie nauczyłem się kochać,

Jeżeli nie nauczyłem się mądrości,

Jeżeli nie nauczyłem się przebaczać,

Jeżeli nie nauczyłem się pokory,

Jeżeli nie nauczyłem się modlić,

Moja wina,

Moja wina,

Moja bardzo wielka wina.
Już ma się ku zachodowi,

Z lipy przed moim domem opadają liście.

Ludzie z mojego życia bezpowrotnie odchodzą,

Grobów jest więcej niż żywych przyjaciół,

Nawet spłowiał atrament na matczynych listach,

Pisanych do mnie nocą z dzielnicy pogromu.
A ja siedzę nad Tobą,

Biblio,

I uczę się śmierci.
Może tego jednego w końcu się nauczę.

1 Por. Rdz 1,1-n; Bóg rzekł... wreszcie Bóg rzekł...; „przez słowo Pana powstały niebiosa i wszystkie ich zastępy przez tchnienie ust Jego /Ps 33,6/.

2 Por. Rdz 1,26.

3 Por. prefacja IV modlitwy eucharystycznej: razem z całym stworzeniem, które jest pod niebem i wielbi Cię przez nasze usta, z radością wysławiamy Twoje imię... Człowiek jest jakby rzecznikiem stworzeń i zgodnie z naturą stworzenia pozostaje z nimi na zawsze złączony by ostatecznie śpiewać hymn uwielbienia w "nowym niebie" i na "nowej ziemi" (por. 2 P 3,13; Ap 5,13).

4 Rdz 1,28-30; 2,16.

5 Rdz 3,9.16-19.

6 Rdz 4,9.

7 Rdz 6,13-n.

8 Rdz 12,1-n.

9 Wj 3,4-6.14.

10 za: Jean Bottéro, Bóg Biblii, w: Najpiękniejsza historia Boga, Cyklady Warszawa 1998, s.14-15.

11 Wj 33,7-11.

12 Lb 11,24-30; Ezd 5,1-2; Syr 46,1; Za 8,9; Dz 3,24, itp.

13 Syr 24,33-34; 39,1; Rz 12,6; 1Kor 14,1.29; 2P 1,19, itp.

14 Hbr 1,1-3a.

15 por. 2Kor 1,3.

16 por. Mt 1,22.

17 por. Flp 2,5-11; Mk 10,45.

18 Kol 1,15-20.

19 Łk 1,26-38; J 1,1-5.9-14.

20 Neh 1,11; Mk 11,24, Dz 1,14; 13,3; 14,23; Ef 6,18; Flp 4,6; Ap 8,4

21 Mt 6,6-13; 18,19-20; Łk 6,34-36; 2Tes 1,1-3; Jud 20.

22 Rz 10,17

23 Modlitwa osobista i wspólnotowa, liturgia sakramentów, osobista lektura i wspólnotowe rozważanie Słowa, świadectwo licznych hagiografii, spowiedź i kierownictwo duchowe i inne.

24 Wj 24,7-8; Pwt 4,39-40; Joz 1,8; Jer 11,6;48,10a; Mt 5,19;7,24; Łk 6,47-48; 8,21; Rz 2,13;13,10; Ga 5,14;6,2; Jk 1,21-25; 1J 5,2.

25 por. Mt 5,16.

26 EN 1.

27 EN 59.

28 Jl 3,5; Rz 10,13.

29 Rz 10,17.

30 Rz 10,14-15.

31 por. Mt 10,8b.

32 2Kor 9,7.

33 Łk 17,10.

34 1Kor 9,16.

35 2Kor 4,13.

36 Mt 7,21; por.

37 Jk 2,14-26.

38 EN 80.





©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna