Załącznik nr 1



Pobieranie 0.63 Mb.
Strona5/5
Data07.05.2016
Rozmiar0.63 Mb.
1   2   3   4   5
§ 23. Prace związane z ochroną istniejących rezerwatów przyrody, użytków ekologicznych, stanowisk dokumentacyjnych, zespołów przyrodniczo – krajobrazowych, pomników przyrody dla obiektów wymienionych w art. 15 ust. 1 – 4 zgodnie z przepisami odrębnymi.
§ 24. 1. W celu zapewnienia skutecznej i prawidłowej ochrony najcenniejszych pod względem krajobrazowym i przyrodniczym obszarów oraz obiektów usytuowanych w obrębie Parku postuluje się objęcie ich ochroną w ramach form przewidzianych ustawą o ochronie przyrody:

Obiekty i obszary postulowane do ochrony. TABELA 6



Nazwa Obiektu

Postulowana Forma Ochrony

Położenie

/Jednostka/

Postulowana Powierzchnia


Główny Przedmiot Ochrony


rezerwat przyrody



1) „Wola Wężykowa”




26.E.Rp

37,63

kompleks zbiorowisk łąkowych

i leśnych o dużym znaczeniu biocenotycznym


zespoły przyrodniczo –krajobrazowe




1) „Szynkielów III”

54.E.Zp.

55,34

fragment terasy nadzalewowej

rz. Warty torfowiska i wały wydmowe o urozmaiconej rzeźbie



2) „Konopnica – Mieścisko”

60.E.Zp.

34,34

bogata i urozmaicona rzeźba, krawędź erozyjna o. wys. względnych dochodzących do 10,0 m

3) Węzeł hydrograficzny – Widawki i

Niecieczy”



66.E.Zp.

230,4

krajobraz naturalny o bogatej obudowie biologicznej (fauna

i flora)

użytki ekologiczne


1) „Chojne Starorzecze II”

2.E.Up.

16,52

starorzecze Warty na terasie zalewowej o dużej bioróżnorodności. Zbiorowiska szuwarowe

2) „Chojne n. Wartą”

3.E.Up.

116,5

szeroka gama siedlisk od suchych napiaskowych poprzez wilgotne bagienne i wodne

3) „Piaski Beleń”

4.E.Up.

11,62

terasa zalewowa rz. Warty, bogate fitocenozy łąkowe, biotop korzystny dla zwierząt

4) „Chojne Oles”

5.E.Up.

14,87

płaty olsu porzeczkowego oraz łęg jesionowo - olszowy

5) „ Świerczów Olsy”

16.E.Up.

8,00

terasa nadzalewowa dol. Widawki torfowiska, fragmenty starorzecza

6) „Zamość”

17.E.Up.

12,13

roślinność torfowiskowa torfowiska przejściowego, ols porzeczkowy

i bagienny



7) „Maćkowy Dół”

18.E.Up.

3,10

środowisko wodne (stawy), bogata roślinność szuwarowa i wodna

8) „Plebanka”

19.E.Up.

12,95

łąki świeże i wilgotne zbiorowiska turzycowe

9) „Góra Charlawa I”

21.E.Up.

1,88

wierzchołkowa część pagóra kemowego, roślinność tarninowa oraz płaty roślinności kserotermicznej

10) „Stara Wieś”

24.E.Up.

40,51

starorzecze rz. Widawki oraz ols porzeczkowy i łęg wierzbowo -topolowy

11) „Zabłocie”

37.E.Up.

108,20

suche bory sosnowe, murawy psammofilne, zbiorniki wodne

z szuwarowiskami i łąkami



12) „Łążek”

41.E.Up.

39,37

kompleks starorzeczy rz. Warty

z dobrze rozwiniętą roślinnością szuwarową i wodną



13) „Siemiechów Łąki”

47.E.Up.

52,30

łąki świeże i turzycowe, rozproszone grupy drzew i kępy zarośli

14) „ Piekło”

49.E.Up.

28,06

starorzecze rz.Warty z roślinnością szuwarową i wodną, olsy porzeczkowe

15) „Niechmirów I”

51.E.Up.

18,38

ols porzeczkowy, ols torfowcowy, bór bagienny

16) „Rogoźno”

55.E.Up.

5,86

torfowisko przejściowe zarośla wierzbowo – kruszynowe, grupy jałowców, płaty wilgotnych łąk

17) „Niechmirów III”




44.E.U.p.

6,94

obszar bagienno - torfowiskowy

18) „Zamość”




17E.U.p.

13,47

kompleks torfowiska przejściowego i niskiego, roślinności wodnej, fragmentów zarośli wierzbowo – kruszynowych, olsu porzeczkowego i boru bagiennego.

stanowiska dokumentacyjne




1) „Redzeń”

9.E.Sp.

29,76

pagór kemowy, dobrze wykształcony, duża wartość edukacyjna i naukowa

pomniki przyrody




1) Powierzchniowy pomnik przyrody

„Konopnica”



62 E.Pp.

1,56

forma rzeźby w krawędziowej strefie doliny Warty, rozcięte stoki przez parowy

2) dąb w Beleniu

2.A.




drzewo ponad 80 – letnie na terenie dawnego obiektu podworskiego w Beleniu



2. W odniesieniu do obiektów postulowanych do objęcia formami ochrony przyrody przyjmuje się następujące ustalenia:

  1. przygotowanie niezbędnych dokumentacji projektowych, dla każdego obiektu postulowanego do objęcia ochroną konserwatorską, zawierających szczegółową diagnozę walorów, cele ochrony, delimitację obszaru oraz zakres niezbędnych ograniczeń (w porozumieniu z właścicielem terenu proponowanego do ochrony).

  2. podstawą określenia zasad ochrony mogą być wyłącznie przepisy ustawy o ochronie przyrody definiujące zakres dopuszczalnych ograniczeń dla poszczególnych form ochrony.

  3. dopuszcza się objęcie ochroną postulowanych obiektów w innych formach niż określone w § 24 ust.1,

  4. dopuszcza się możliwość wyznaczenia innych obiektów do objęcia ochroną niż wymienione w § 24 ust.1, jeśli wystąpią okoliczności wskazujące na potrzebę dodatkowej ochrony, jak np.: konieczność ochrony zagrożonych stanowisk roślin i zwierząt,

  5. dopuszcza się możliwość rezygnacji z obejmowania ochroną obiektów wymienionych w § 24 ust. 1 jeśli wystąpią okoliczności wskazujące na niecelowość podejmowania działań ochronnych np. całkowita i nieodwracalna utrata walorów przyrodniczych lub krajobrazowych,

  6. do czasu ustanowienia form ochrony postuluje się zachowanie dotychczasowych sposobów użytkowania terenu. Dopuszcza się: realizację szlaków turystycznych i ścieżek dydaktycznych oraz ławek w miejscach zatrzymań na szlaku, wież widokowych i przeciwpożarowych, kładek,

  7. postuluje się ograniczenie do minimum nowych zamierzeń melioracyjnych z preferencją dla proekologicznych sposobów melioracji z zakazem drenowania,

  8. zaleca się wyłączenie z zalesień obszarów postulowanych do objęcia ochroną prawną,

  9. ograniczenie penetracji turystycznej do istniejących bądź projektowanych szlaków turystycznych.


§ 25. Działania ochronne w odniesieniu do terenów i obiektów wymagających wzmożonej ochrony obejmują:

1. w zakresie ochrony ekosystemów leśnych:

      1. zachowanie dotychczasowych terenów leśnych, ograniczanie przeznaczania ich na cele nieleśne. Na terenach leśnych dopuszcza się budowle związane z gospodarką leśną, edukacją, ochroną przeciwpożarową i innymi funkcjami dotyczącymi bezpieczeństwa publicznego oraz komunikacją w tym parkingi leśne, przeprowadzanie nowych dróg i poszerzanie pasów istniejących dróg publicznych. Dopuszcza się wytyczanie szlaków turystycznych (pieszych, rowerowych, konnych) oraz urządzanie miejsc postojowych i punktów widokowych,

      2. ograniczenie lokalizacji nowej zabudowy w odległości mniejszej niż 50m od ścian lasów o powierzchni powyżej 1,0 ha,

      3. kształtowanie struktury gatunkowej i wiekowej drzewostanów zgodnie z naturalnymi predyspozycjami biotopów,

      4. ograniczenie wprowadzania do drzewostanów gatunków obcych siedliskowo: dębu czerwonego, robinii akacjowej, klonu jesionolistnego, czeremchy amerykańskiej,

      5. stosowanie szczególnej ochrony dla najcenniejszych populacji drzew: jodły, klonu jawora, lipy drobnolistnej, jesionu wyniosłego,

      6. powszechna ochrona lasów przed działaniem wielorakich czynników szkodotwórczych w tym nadawanie priorytetów zabiegom profilaktycznym oraz biologicznym i mechanicznym metodom ochrony lasu przed metodami chemicznymi,

      7. utrzymanie istniejących warunków wilgotnościowych poprzez zachowanie i ochronę podtopień, oczek wodnych, bagien, obszarów źródliskowych,

      8. kanalizowanie masowej rekreacji i intensywnego ruchu turystycznego (ścieżki rowerowe, szlaki turystyczne, ścieżki dydaktyczne) do określonych miejsc, charakteryzujących się znaczną odpornością na antropopresję co zapobiegnie wydeptywaniu runa i degradacji zbiorowisk oraz synantropizacji szaty roślinnej,

      9. likwidację istniejących i uniemożliwienie powstawania nowych dzikich wysypisk śmieci, poprzez rozwiązanie gospodarki odpadami dla tego terenu,

      10. ochrona przykorytowych lasów łęgowych, które powinny zostać objęte zakazem wycinania,


2. Działania w zakresie ochrony ekosystemów nieleśnych obejmują :

  1. utrzymanie ekosystemów łąkowych w dolinach rzecznych poprzez pozostawienie ich w użytkowaniu rolniczym i ograniczenie zainwestowania. Preferowany ekstensywny sposób użytkowania łąk (wykaszanie, wypas). W przypadku kiedy nie ma możliwości dalszego kośnego użytkowania roślinności w dolinie Warty oraz w bocznych dolinkach niewielkich cieków wskazane jest pozostawienie tych terenów do naturalnej sukcesji,

  2. ochrona przed zalesieniami zbiorowisk łąkowych, w tym w szczególności nielicznych, śródleśnych polan,

  3. utrzymanie właściwych stosunków wilgotnościowych poprzez powstrzymanie regulacji rzek, osuszania starorzeczy, bagien i likwidacji oczek wodnych,

  4. hamowanie sukcesji w obrębie muraw kserotermicznych poprzez usuwanie drzew i krzewów, koszenie, poddawanie terenów muraw umiarkowanej turystyce pieszej. Należy podkreślić, że zabiegi te powinny być prowadzone w sposób ciągły. Efektem tych zabiegów winna być renaturalizacja szaty roślinnej tj. odbudowanie stanowisk muraw kserotermicznych w obrębie wapiennych wychodni skał: m. in. Góra Charlawa,

  5. utrzymanie różnorodności gatunków w rolniczym użytkowaniu wraz z tradycyjną uprawą roli i roślin,

  6. prowadzenie ekstensywnej gospodarki rolniczej, ograniczenie stosowania chemicznych środków ochrony roślin oraz racjonalne stosowanie nawozów sztucznych,

  7. preferowanie rolnictwa ekologicznego, które pozwoli wyeliminować stosowanie wszelkich środków chemicznych oraz przystosować agrotechnikę do typu siedlisk i roślin uprawnych,

  8. zachowanie istniejących oraz wprowadzanie nowych zadrzewień i zakrzewień śródpolnych, nadwodnych i przydrożnych, co przyczyni się do poprawy bilansu wodnego i wzbogacenia krajobrazu rolniczego,

  9. utrzymanie dotychczasowych form użytkowania gruntów z możliwością przeznaczenia najsłabszych ziem pod zalesienia. Należy przy tym pamiętać o zaniechaniu zalesiania każdego porzuconego pola i nieużytków, gdyż są to potencjalne siedliska dla rozwoju zbiorowisk muraw co sprzyja wzrostowi bioróżnorodności omawianego terenu.


3. Działania w zakresie ochrony ekosystemów wodno - torfowiskowych obejmują:

  1. utrzymanie i ochronę istniejących oraz rewitalizację zniszczonych zbiorników wodnych: oczek, dołów potorfowych, sadzawek, które są nie tylko miejscem retencjonowania wody, ale i bytowania bogatej fauny i flory,

  2. utrzymanie istniejących warunków wodnych w ekosystemach bagiennych i torfowiskowych oraz przywrócenie dawnych warunków wodnych tam gdzie obniżył się poziom wód,

  3. przeprowadzanie na bagnach, torfowiskach i mokradłach systematycznych działań, związanych z: usuwaniem drzew i krzewów, koszeniem, wypasem,

  4. zachowanie w stanie naturalnym koryta rzecznego Warty oraz rzek wpływających do Warty na terenie Parku, ograniczenie do niezbędnego minimum prac hydrotechnicznych,

  5. utrzymanie właściwych stosunków wilgotnościowych poprzez powstrzymanie regulacji rzek, osuszania starorzeczy, bagien i likwidacji oczek wodnych,

  6. pozostawienie starorzeczy w istniejącym stanie, jako ostoi unikalnych zbiorowisk roślinnych, utrzymanie chociażby okresowego powiązania starorzecza z rzeką,

  7. biologiczną obudowę cieków i zbiorników wodnych zapobiegających ich eutrofizacji i degradacji,


4. Działania w zakresie ochrony dolin rzecznych obejmują :

  1. wyłączenie z zainwestowania kubaturowego za wyjątkiem urządzeń hydrotechnicznych dolin rzecznych: Warty, Widawki i Grabi oraz objęcie tych terenów zakazem zmiany obecnych stosunków wodnych;

  2. zagospodarowanie obszarów bezpośredniego i potencjalnego zagrożenia powodzią w granicach doliny Warty, Widawki i Grabi zgodnie z zapisami Prawa wodnego i zawartymi tam zakazami,

  3. zakaz lokalizowania nowych obiektów w pasie szerokości 100m od brzegów rzek i zbiorników wodnych, za wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej,

  4. utrzymanie gospodarki łąkarskiej i pastwiskowej w dolinie Warty oraz w bocznych dolinach jej dopływów. Tereny dolinne, które nie są użytkowane rolniczo, powinny być pozostawione do naturalnej sukcesji, a wyjątkowych wypadkach zalesiane topolą białą, jesionem, wierzbą kruchą, olszą czarną, wiązami. Bezwzględnie należy ochraniać stare drzewa na brzegach rzek,

  5. wspomaganie naturalnych procesów wzbogacania, retencji oraz samooczyszczania się rzek i mniejszych cieków,

  6. zlikwidowanie wszystkich miejsc zrzutu ścieków do wód płynących. Dotyczy to Warty oraz jej dopływów w granicach zlewni. Głównym środkiem dla zrealizowania tego zadania jest budowa kanalizacji dla wszystkich większych jednostek osadniczych wraz z budową oczyszczalni ścieków, przy czym w pierwszym rzędzie powinny zostać skanalizowane jednostki osadnicze posiadające wodociągi. Przy budownictwie rozproszonym powinny zostać zastosowane inne środki takie jak niewielkie oczyszczalnie typu bioblok dla kilku zabudowań lub oczyszczalnie przydomowe (w wyjątkowych wypadkach szczelne szamba). Ważną sprawą jest również szybkie wykrywanie awarii oczyszczalni oraz zapobieganie nielegalnemu okresowemu uwalnianiu ścieków, a także usprawnianie działania starych oczyszczalni;

  7. prowadzenie specjalnej polityki w zakresie gospodarowania środkami chemicznymi w rolnictwie, wyłączenie z używania środków chemicznych stref przybrzeżnych wód powierzchniowych i obszarów źródliskowych cieków;

  8. wprowadzenie stref buforowych w postaci barier biologicznych wzdłuż cieków, zagrożonych spływami powierzchniowymi z pól zanieczyszczonych środkami chemicznymi oraz odbudowanie zniszczonych stref ekotonowych;


5. Parki, tereny zieleni urządzonej:

    1. prowadzenia rygorystycznej polityki użytkowania i rekonstrukcji parków wiejskich (podworskich),

    2. wykonanie szczegółowych planów zagospodarowania parków w nawiązaniu do założeń historycznych, respektowanie zasad ich ochronnego użytkowania,

    3. ochrona zieleni wysokiej, zwłaszcza starodrzewu oraz terenów zieleni urządzonej – skwerów, parków, cmentarzy, przy realizacji inwestycji przyjąć zasadę maksymalnego oszczędzania istniejącej zieleni,

    4. wykonywanie zabiegów pielęgnacyjno – konserwacyjnych w parkach, terenach zieleni urządzonej, uzupełnianie zieleni nowymi nasadzeniami,


6. Działania w zakresie ochrony siedlisk przyrodniczych:

  1. utrzymanie dotychczasowego sposobu użytkowania terenu,

  2. przeprowadzanie na bagnach, torfowiskach, mokradłach, murawach kserotermicznych systematycznych działań związanych z usuwaniem drzew, krzewów, koszeniem, wypasem,

  3. opracowanie szczegółowej dokumentacji stanu, rozmieszczenia i zagrożeń wartościowych siedlisk przyrodniczych, objętych ochroną lub kwalifikujących się do niej,

  4. zakaz zmiany stosunków wodnych w tym prowadzenia nowych melioracji odwadniających na terenie występowania chronionego siedliska oraz w jego najbliższym sąsiedztwie. Odległość sytuowania urządzeń melioracyjnych od granicy wyróżnionych terenów zależna jest od zachowania w nich w stanie nienaruszonym stosunków wodnych,

  5. zachowanie naturalnej rzeźby terenu, warunkującej istnienie różnorodnych siedlisk.


§ 26. Działania w zakresie ochrony przyrody nieożywionej:

    1. ochrona, ze względów poznawczych, dydaktycznych i krajobrazowych, elementów morfologicznych dolin takich jak: krawędzie, zbocza, terasy dno doliny oraz wzgórz i pagórów morenowych, parowów, niecek denudacyjnych, suchych dolin, jako świadectwa przeszłości geologicznej,

    2. ochrona zachowanych odsłonięć geologicznych jako ważnych obiektów dydaktycznych i naukowych oraz miejsc występowania zagrożonych gatunków fauny,

    3. rekultywacja nieeksplatowanych piaskowni, żwirowni i glinianek, z wykluczeniem zastosowania odpadów komunalnych lub przemysłowych w celu wypełnienia wyrobisk,

    4. ochrona cennych pod względem przyrodniczym i gospodarczym obiektów hydrograficznych, zwłaszcza : nisz źródliskowych, jak również związanych ze źródłami górnych odcinków cieków,

    5. nie dopuszczanie do naruszenia naturalnego charakteru nisz źródliskowych, a zwłaszcza ich wykorzystania do gromadzenia odpadów, odprowadzenia ścieków itd.

§ 27. Działania w zakresie ochrony flory :

1) stosowanie czynnych form ochrony dla zapewnienia trwałości populacji najcenniejszych gatunków roślin chronionych i zagrożonych,

2) tworzenie użytków ekologicznych w miejscach występowania zasługujących na ochronę stanowisk gatunków chronionych i rzadkich w regionie,

3) utrzymanie ekosystemów łąkowych w dolinach rzecznych,

4) eliminacja gatunków obcych szczególnie zagrażających rodzimym zasobom przede wszystkim z najcenniejszych fragmentów naturalnej przyrody przede wszystkim rezerwatów, ostoi florystycznych, zespołów przyrodniczo –krajobrazowych. Są to głównie takie gatunki jak: robinia akacjowa (grochodrzew), dąb czerwony, czeremcha amerykańska, klon jesionolistny, jesion pensylwański, nawłoć późna, nawłoć kanadyjska,

5) uzupełnienie wiedzy o florze oraz prowadzenie szczegółowej inwentaryzacji i dokumentacji dotyczącej rozmieszczenia gatunków rzadkich chronionych, ocena stanu populacji gatunków zagrożonych,

6) podjęcie badań nad biologią i ekologią gatunków najbardziej narażonych i wymagających ochrony oraz prowadzenie monitoringu przyrodniczego rzadkich i zagrożonych gatunków roślin,

7) zachowanie najcenniejszych populacji podstawowych gatunków lasotwórczych, szczególnie gatunków na granicy zasięgu,

8) ochrona naturalnych leśnych zbiorowisk roślinnych zwłaszcza nadrzecznych i bagiennych,

9) ochrona naturalnej różnorodności zbiorowisk szuwarowych, wodnych, łąkowych, murawowych i segetalnych,

10) zapewnienie szczególnej ochrony wszystkich zbiorowisk związanych z siedliskami podlegającymi ochronie

11) kształtowanie pożądanej różnorodności biologicznej na obszarach silnie zubożonych, w tym na obszarach zurbanizowanych,

12) zachowanie lasów, zagospodarowanych zgodnie z planami urządzania lasów,

13) zachowanie zróżnicowanych form użytkowania gruntów, zwłaszcza w dolinach rzecznych,

14) dążenie do osiągnięcia zróżnicowanych wiekowo populacji rodzimych gatunków drzew,

15) zachowanie w niezmienionym stanie różnorodnych biotopów, zwłaszcza obszarów źródliskowych, oczek wodnych, mokradeł i in.,

16) utrzymanie naturalnych reżimów wodnych w systemach hydrologicznych wszystkich rzek, strumieni i obszarów podmokłych,

17) zachowanie naturalnej rzeźby terenu, warunkującej istnienie różnorodnych siedlisk,



    1. zabezpieczenie reprezentatywnej części populacji gatunków najsilniej zagrożonych przez hodowlę ex situ.,

    2. prowadzenie działalności inwentaryzacyjno – sprawdzającej w sprawach dotyczących zagrożeń flory Parku,


§ 28. Ochrona pomnikowa drzew :

1. działania w zakresie ochrony starych drzew obejmują:



    1. prowadzenie bieżącej inwentaryzacji drzew o rozmiarach pomnikowych,

    2. dążenie do zachowania jak największej liczby starych i grubych drzew, min. przez uznanie najbardziej okazałych drzew za pomniki przyrody

    3. w stosunku do drzew nie osiągających wymiarów pomnikowych, ale posiadających szczególne walory uzasadniające potrzebę ochrony, stosowanie ochrony nadzwyczajnej polegającej na oszczędzaniu tych drzew w wykonywanych zabiegach, bez ich indywidualnej rejestracji inwentaryzacji; ochronie nadzwyczajnej na takich zasadach winny podlegać :

    1. drzewa tworzące komponowane układy przestrzenne, np. śródleśne aleje,

    2. drzewa stanowiące pamiątkę kultury, np. pojedyncze egzemplarze gatunków egzotycznych, pod warunkiem, że nie stanowią zagrożenia dla rodzimej przyrody,

    3. drzewa gatunków uznanych za rzadkie i ginące,

    4. drzewa reprezentujące unikatowe formy morfologiczne (np. sosny kołnierzykowate),

    5. drzewa będące przykładami unikatowych zjawisk biologicznych (zrosty drzew, wegetatywne rozmnażanie się drzew),

    6. drzewa stanowiące siedlisko bogatej flory epifitycznej,

    7. drzewa stanowiące siedlisko unikatowych taksonów fauny,

    8. drzewa związane z kulturą miejscową,

4) tworzenie warunków do ochrony starych sadów z dawnymi odmianami drzew.

2. Postuluje się objęcie ochroną w formie



1) pomników przyrody

    1. powierzchniowy pomnik przyrody (Konopnica) o pow. 1,56 ha w jednostce planistycznej 62 E.Pp. oraz

    2. 1 drzewo (dąb) w miejsc. Beleń jedn. 2.A.


§ 29. Działania w zakresie ochrony fauny obejmują:

  1. tworzenie użytków ekologicznych w miejscach występowania zasługujących na ochronę stanowisk gatunków chronionych i rzadkich w regionie, w tym miejsc lęgowych lub miejsc sezonowego przebywania gatunków;

  2. ustalanie w uzgodnieniu z zarządzającym terenem, stref ochrony ostoi, miejsc rozrodu lub regularnego przebywania w szczególności dla ptaków drapieżnych i innych gatunków zwierząt wymagających ustalenia takich stref,

  3. zabezpieczanie ostoi i stanowisk zwierząt przed zagrożeniami zewnętrznymi,

  4. wykonywanie zabiegów ochronnych utrzymujących właściwy stan siedliska zwierząt:

    1. renaturyzacji i odtwarzaniu siedlisk w szczególności tych stanowiących miejsce występowania gatunków zagrożonych,

    2. utrzymywaniu lub odtwarzaniu właściwych dla gatunku stosunków wodnych,

    3. utrzymywaniu lub odtwarzaniu właściwego dla gatunku stanu gleby lub wody,

    4. zapobieganiu sukcesji roślinnej przez wypas, koszenie, wycinanie drzew i krzewów zwłaszcza w celu czynnej ochrony siedlisk murawowych i łąkowych,

    5. odtwarzaniu oraz zakładaniu nowych zakrzaczeń i zadrzewień śródpolnych,

    6. budowie sztucznych miejsc lęgowych poprzez zakładanie skrzynek lęgowych i kryjówkowych,

    7. dostosowaniu terminów i sposobów wykonania prac agrotechnicznych, leśnych, budowlanych, remontowych i innych do okresów lęgu, rozrodu lub hibernacji,

    8. rozeznaniu, tworzeniu i utrzymywaniu korytarzy umożliwiających migrację w szczególności płazów,

    9. zapewnianiu drożności cieków będących szlakami migracji, w tym budowie przepławek i kanałów, rozbiórce przeszkód oraz stałej konserwacji istniejących przepławek,

    10. instalowaniu przejść dla zwierząt pod i nad drogami publicznymi oraz liniami kolejowymi,

    11. regulacji liczebności roślin, grzybów i zwierząt mających wpływ na chronione gatunki;

    12. likwidacji pułapek ekologicznych takich jak niezabezpieczone studnie, głębokie rowy i doły,

  5. obserwację i monitoring stanowisk, ostoi i populacji zwłaszcza rzadkich i zagrożonych gatunków zwierząt,

  6. wspomaganie rozmnażania się gatunku na stanowiskach naturalnych,

  7. zabezpieczanie reprezentatywnej części populacji przez ochronę ex situ,

  8. zasilanie populacji naturalnych przez wprowadzanie osobników z hodowli ex situ,

  9. przywracanie zwierząt z hodowli ex situ do środowiska przyrodniczego,

  10. przenoszenie zwierząt zagrożonych na nowe stanowiska,

  11. edukację społeczeństwa oraz właściwych służb w zakresie rozpoznawania gatunków chronionych i sposobów ich ochrony,

  12. prowadzeniu hodowli zwierząt z gatunków chronionych wykorzystywanych do celów gospodarczych,

  13. promowanie technologii prac związanych z prowadzeniem racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej, rybackiej i wodnej, umożliwiających zachowanie ostoi i stanowisk gatunków chronionych,

  14. respektowanie w planowaniu przestrzennym ochrony istniejących i projektowanych przerw w ciągach zabudowy jako korytarzy ekologicznych.


2. Na potrzeby ochrony fauny wyróżnia się następujące kluczowe typy biotopów oraz określa zindywidualizowane zalecenia ochronne dotyczące poszczególnych kategorii biotopowych:

  1. grądy w jednostkach: 6.E.I, 3.A., 27.E.I. 26.E.Rp., 43.E.II., 44.E.Up., 1.E.II., 53.E.I., 57.E.R., 62.E.Pp., 63.E.I., 36.E.I.

    1. zachowanie możliwie dużej, z uwzględnieniem potrzeb gospodarczych i hodowlanych lasów, starodrzewi grabowych,

    2. pozostawienie dziuplastych drzew,

    3. pozostawianie części martwych pni drzew, jeśli nie stwarzają zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia;

  2. lasy mieszane i bory w jednostkach: 14.E.I., 50.E.I., 31.E.I., 33.E.I., 53.E.I., 54.E.Zp., 63.E.I., 15.E.R., 17.E.Up., 51.E.Up., 54.E.Zp.,

    1. pozostawianie dziuplastych drzew,

    2. pozostawienie niektórych martwych pni drzew, jeśli nie stwarzają zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia,

    3. utrzymywanie drzewostanu mieszanego bez wprowadzania obcych gatunków takich jak: robinia, dąb czerwony, czeremcha amerykańska;

  3. olsy i łęgi w jednostkach: 4.E.Up., 2.E.Up., 3.E.Up., 1.E.II., 10.E.II., 22.E.II., 24.E.Up., 66.E.Zp., 23.E.Z., 30.E.II., 49.E.Up., 60.E.Zp., 5.E.Up., 7.E.II., 22.E.II., 26.E.Rp., 9.A., 1.E.II., 53.E.I., 58.E.II., 57.E.R., 62.E.Pp., 15.E.R., 25.E.R., 64.E.II., 51.E.Up., 54.E.Zp., 2.E.Up., 3.E.Up., 5.E.Up., 18.E.Up. 11.E.II., 13.E.U., 10.E.II., 22.E.II., 16.E.Up., 24.E.Up., 26.E.Rp., 25.E.R., 17.E.Up., 41.E.Up., 44.E.Up., 49.E.Up., 38.E.II., 48.E.I., 51.E.Up., 58.E.II., 57.E.R., 54.E.Zp., 63.E.I., 35.E.I.,

    1. zachowanie naturalnych stosunków hydrologicznych i edaficznych,

    2. w uzasadnionych przypadkach rezygnacja z pozyskania rębnego drzewostanu na siedliskach bagiennych,

    3. pozostawianie dziuplastych drzew,

    4. pozostawianie niektórych martwych pni drzew jeśli nie stwarzają zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia,

  4. rzeki w jednostkach: 1.E.II., 10.E.II., 22.E.II., 66.E.Zp., 23.E.Z., 30.E.II., 32.E.II., 52.E.II.,

    1. zachowanie naturalnego biegu rzek (naturalnych meandrów),

    2. eliminacja trwałych i okresowych źródeł zanieczyszczeń wody,

    3. zachowanie terenów bagiennych i podmokłych w sąsiedztwie koryt rzecznych ,

    4. utrzymanie retencji wody;

  5. wody stojące: stawy, torfowiska, oczka wodne, w jednostkach: 2.E.Up., 3.E.Up., 1.E.II., 3.A., 19.E.Up., 15.E.R., 22.E.II., 16.E.Up., 6.A., 66.E.Zp., 65.E.II., 32.E.II., 37.E.Up., 54.E.Zp., 1.E.II., 8.A.,

    1. eliminacja trwałych i okresowych zanieczyszczeń wody,

    2. utrzymanie retencji wody,

    3. zachowanie stosunków hydrologicznych i edaficznych ( w przypadku torfowisk

i oczek wodnych),

    1. wykonywanie renowacji stawów poza okresem rozrodczym płazów t.j. od 1 sierpnia do 28 lutego,

    2. utrzymanie naturalnej roślinności szuwarowej w strefie brzegowej zbiorników wodnych;

  1. obszary podmokłe: łąki i turzycowiska, w jednostkach: 2.E.Up., 3.E.Up., 1.E.II., 7.E.II., 10.E.II., 22.E.II., 66.E.Zp., 23.E.Z., 65.E.II., 32.E.II., 34.E.II., 37.E.Up., 38.E.II.,

    1. zachowanie stosunków hydrologicznych i edaficznych,

    2. zaleca się, w miarę możliwości, zasypywanie rowów odwadniających teren w celu odtworzenia torfowisk,

    3. postuluje się prowadzenie prac związanych z koszeniem ekstensywnych łąk i turzycowisk, po zakończeniu sezonu lęgowego przez większość gatunków ptaków tu gniazdujących, t.j. po 15 czerwca;

  2. tereny otwarte i w małym stopniu zabudowane i z relatywnie niskim poziomem antropopresji, w jednostkach 3.A., 4.A., 2.A., 11.E.II., 9.A., 43.E.II., 14.A., 12.A., 11.A., 15.A., 10.A.,

    1. wspieranie form gospodarki rolnej, utrzymującej mozaikowy charakter upraw,

    2. ograniczenie stosowania pestycydów niespecyficznych oraz o długotrwałym działaniu,

  3. tereny otwarte na wzgórzach o charakterze kserotermicznym, w jednostkach 42.E.Z., 20.E.U., 9.A., 21.E.Up.,

    1. popieranie proekologicznej gospodarki rolnej,

    2. ograniczenie stosowania pestycydów niespecyficznych oraz o długotrwałym działaniu,

    3. ograniczanie zalesień;

  4. tereny w różnym stopniu zabudowane o wysokim poziomie antropopresji, w jednostkach 3.A., 5.A., 2.A., 8.A., 23.E.Z., 6.A., 7.A., 9.A., 10.A., 16.A., 11.A., 12.A., 15.A., 13.A., 43.E.II., 9.A.,

    1. propagowanie ochrony cennych, synantropijnych gatunków kręgowców, (np. nietoperzy i sów) występujących na terenie zabudowań,

    2. pozostawianie otworów wlotowych lub skrzynek rozrodczych na strychach dla sów i nietoperzy,

    3. wprowadzanie nowoczesnych technologii grzewczych, ograniczających zanieczyszczenie powietrza,

    4. na terenach rolnych:

- popieranie gospodarki rolnej, utrzymującej mozaikowy charakter upraw,

  • ograniczenie stosowania pestycydów niespecyficznych oraz o długotrwałym działaniu,

§ 30. Działania w zakresie ochrony krajobrazu obejmują:

  1. zapewnienie szczególnej ochrony krajobrazu kulturowego harmonijnego o wybitnych walorach naturalnych w jednostkach: 2.A., 3.A., 7.E.II., 8.A., 22.E.II., 5.A., 27.E.I., 6.A., 26.E.Rp., 9.A., 12.A., 23.E.Z., 53.E.I., 1.E.II.,

  2. zapewnienie szczególnej ochrony krajobrazu zielonego zbliżonego do naturalnego o wybitnych walorach przyrodniczych i krajobrazowych w jednostkach: 2.A., 3.A., 1.E.II., 11.E.II., 10.E.II., 24.E.Up., 23.E.Z., 64.E.II, 25.E.R., 7.A., 5.A., 66.E.Zp., 65.E.II., 17.E.Up., 43.E.II., 41.E.Up, 1.E.II., 14.A., 49.E.Up., 47.E.Up., 12.A., 13.A., 16.A., 17.A., 60.E.Zp.,

  3. zapewnienie szczególnej ochrony krajobrazu kulturowego o znacznych walorach zabytkowych w jednostkach 3.A., 2.A., 12.A.,

  4. utrzymanie naturalności krajobrazów poprzez nie wprowadzanie zabudowy w niewłaściwej formie i skali oraz ogrodzeń betonowych i wielkogabarytowych reklam,

  5. rozpowszechnianie wiedzy w społeczeństwie i budowanie świadomości w temacie ochrony wartości kulturowych i krajobrazowych oraz sposobów jej realizacji,

  6. ograniczenie presji inwestycyjnej na tereny dolin rzecznych w jednostkach: 1.E.II., 8.A., 13.A., 16.A., 32.E.II., 66.E.Zp., 23.E.Z., 7.A., 11.E.II., 2.A.,

  7. ochronę dolin rzecznych ze względu na ich wartości krajobrazowe oraz pełnione przez nie funkcje refugiów faunistycznych, florystycznych i korytarzy ekologicznych,

  8. ochronę walorów krajobrazu kulturowego poprzez ustanowienie stref ochrony konserwatorskiej,

  9. zachowanie regionalno – historycznej struktury jednostek osadniczych, utrwalenie cech ciągłości wsi, umiarkowany rozwój osadnictwa wiejskiego,

  10. przeciwdziałanie lokalizacji obiektów przysłaniających widoki i konkurencyjnych dominant kubaturowych, szczególnie w dolinach rzek.


§. 31. Działania w zakresie dóbr kultury obejmują :

    1. objęcie ochroną i nadzorem, przez wpisanie do rejestru zabytków, wybranych obiektów, w szczególności reprezentujących: budownictwo drewniane, budownictwo z wykorzystaniem „kamienia polnego”,

    2. aktualizację ewidencji zabytkowych obiektów o znaczących walorach kulturowych i historycznych,

    3. ochronę otoczenia zabytkowych obiektów przed lokalizacją budowli i funkcji degradujących ukształtowane walory estetyczne i historyczne przez ustanawianie stref ochronnych,

    4. szczególną ochronę grodzisk oraz ich udostępnienie dla zwiedzających wraz z organizacją informacji o walorach tego miejsca,

    5. ochronę parków wiejskich (podworskich) w drodze prowadzenia rygorystycznej polityki ich użytkowania i rekonstrukcji w nawiązaniu do założeń historycznych, wykonanie szczegółowych planów zagospodarowania parków i ich otulin; respektowanie zasad ich ochronnego użytkowania,

    6. ochronę pozostałości dawnych cmentarzy:

a) zaleca się wykonywać zabiegi uczytelniające dawną kompozycję przestrzenną np. ograniczanie rozwoju krzewów,

b) chronić związane z cmentarzami gatunki runa (przebiśnieg, cebulica, szafirki, barwinek, fiołek wonny),



    1. wspieranie inicjatyw zmierzających do restaurowania i trwałego zachowania charakterystycznych tradycyjnych form budownictwa,

    2. rejestrowanie regionalnych tradycji, wspieranie działań służących zachowaniu autentycznych elementów kultury regionu oraz wartościowych przedmiotów o znaczeniu etnograficznym.


Rozdział VII

Zasady i kierunki prowadzenia gospodarki rolnej, leśnej, wodnej i rybackiej oraz zagospodarowania przestrzennego umożliwiających realizację celów Parku

§ 32. W granicach Parku przyjmuje się następujące zasady i postulaty :

1. W zakresie gospodarki rolnej :

  1. zachowanie dotychczasowego profilu produkcji rolnej z dominacją gospodarstw prowadzących produkcję mieszaną ; zasadą rozwoju tej strefy produkcyjnej winno być wprowadzenie w większym zakresie proekologicznych środków ochrony roślin,

  2. rozwój rolnictwa ekologicznego realizowanego metodami biodynamicznymi przy wykorzystaniu areału niewielkich gospodarstw rolnych oraz „mozaiki” rolno – leśnej tj. gruntów rolnych z licznymi zadrzewieniami i zakrzewieniami wzdłuż cieków w dolinach rzek oraz w obniżeniach terenu (w zlewniach rzek : Warty, Widawki, Grabi i Niecieczy).

  3. rozwój agroturystyki z wykorzystaniem terenów o szczególnych walorach krajobrazowych, w pobliżu kompleksów leśnych oraz obiektów małej retencji wodnej,

  4. rozwój rolnictwa, z przewagą upraw polowych i hodowli w północnej i środkowej części obszaru Parku; w wymienionych obszarach znaczny udział powinno mieć rolnictwo ekologiczne, które dysponuje optymalnymi warunkami rozwojowymi, tradycjami gospodarki rodzinnej, nie zanieczyszczonymi glebami, dobrymi warunkami wodnymi, korzystną strukturą gospodarstw rolnych i innymi pożądanymi cechami,

  5. rozwijanie szczególnych form działalności rolniczej jak : pszczelarstwo, uprawa roślin leczniczych (ziół), plantacje owoców jagodowych i sadownictwo (pestkowe) na całym obszarze Parku,

  6. poprawa warunków prowadzenia działalności rolniczej przez podnoszenie poziomu świadomości rolników i oświaty rolniczej, rozwój bazy przetwórczej i przechowalnictwa, wdrażanie programów rolno – środowiskowych.

  7. ograniczenie do racjonalnego poziomu nawożenia sztucznego oraz stosowania chemicznych środków ochrony roślin,

  8. preferowanie ochrony roślin metodami biologicznymi,

  9. ochrona gleb rolniczych przed degradacją i zanieczyszczeniem,

  10. rozwój upraw roślin leczniczych, miododajnych, jagód, wikliny,

  11. utrzymanie ekosystemów łąkowych w dolinach rzecznych,

  12. preferowanie hodowli bydła opartej o naturalny wypas (metodą pastwiskową),

  13. utrzymanie tradycyjnych sadów z lokalnymi starymi odmianami drzew i krzewów owocowych,

  14. ochrona zieleni wiejskiej oraz kształtowanie zróżnicowanego krajobrazu rolniczego przez ochronę istniejących oraz formowanie nowych zadrzewień śródpolnych,

  15. rozwój programu dolesień na gruntach najniższej bonitacji, nieprzydatnych rolniczo,

  16. zachowanie śródpolnych zabagnień, podmokłości oraz oczek wodnych,

  17. ograniczenie zanieczyszczeń wód substancjami pochodzenia rolniczego, w tym ściekami gospodarczymi i bytowymi, w szczególności składowanie obornika na przygotowanych, utwardzonych powierzchniach wyposażonych w odbiorniki gnojowicy.


2. w zakresie gospodarki leśnej :

      1. gospodarowanie w sposób zapewniający przyrost zasobów, wzbogacanie różnorodnych funkcji obszarów leśnych, zwiększenie różnorodności biologicznej z jednoczesnym rozwijaniem wodochronnych, klimatotwórczych i środowiskotwórczych funkcji lasów,

      2. dążenie do odtworzenia drzewostanów wielogatunkowych i wielowiekowych o charakterze lasu naturalnego, skład drzew i krzewów winien odpowiadać roślinności potencjalnej siedlisk leśnych,

      3. głównym sposobem odnawiania lasu, winno być odnowienie naturalne; istniejące drzewostany pochodzenia sztucznego, które nie są dostosowane do warunków glebowo siedliskowych, powinny być przebudowane w długim cyklu hodowlanym na drzewostany mieszane z dużym udziałem dębu,

      4. szczególną opieką winny zostać objęte fragmenty lasów, w których występują siedliska podlegające ochronie na mocy przepisów o ochronie przyrody, a także cenne populacje gatunków lasotwórczych,

      5. należy dążyć do przyspieszenia tempa opracowania uproszczonych planów urządzania i inwentaryzacji lasów niepaństwowych, pożądane jest uzupełnienie wskazań tych planów o zagadnienie dotyczące ochrony różnorodności biologicznej,

      6. organy nadzorujące gospodarkę leśną w lasach prywatnych nie powinny dopuszczać do cięć dewastacyjnych,

      7. zaleca się nadanie priorytetu w zwalczaniu szkodników metodom profilaktycznym, biologicznym i mechanicznym z ograniczeniem stosowania metod chemicznych,

      8. zaleca się przywracanie dawnych stosunków wodnych na osuszonych siedliskach bagiennych i wilgotnych uznaje się za dopuszczalne pogorszenie cech bonitacyjnych drzewostanów oraz wzmożenie wydzielania się posuszu w drzewostanach, zachodzące po odtworzeniu dawnych stosunków wodnych,

      9. wykorzystanie lasów dla celów rekreacyjno – krajoznawczych i edukacyjnych winno odbywać się w oparciu o wyznaczone szlaki turystyczne oraz istniejące i nowe ścieżki edukacyjne, wzbogacone w elementy racjonalnej infrastruktury turystycznej,

      10. zaleca się tworzenie użytków ekologicznych w miejscach występowania zasługujących na ochronę stanowisk gatunków chronionych i rzadkich w regionie,

      11. za lasy z dominacją funkcji ochrony innych komponentów środowiska przyrodniczego winny zostać uznane lasy,

    1. przylegające do wód, małych cieków i źródeł – od linii brzegowej akwenu do górne krawędzi zboczy doliny rzecznej,

    2. na siedliskach bagiennych i wilgotnych oraz lasy na siedliskach łęgowych i zalewowych,

    3. porastające dno i zbocza wyraźnych rynien terenowych w krajobrazach polodowcowych,

    4. na stokach zagrożonych erozją,



2.2. Szczegółowe zasady zagospodarowania lasów Parku:

  1. zapewnienie szczególnej ochrony lasów z udziałem gatunków drzew leśnych na granicy zasięgu występowania (jodła, klon, jawor, buk, świerk),

  2. w lasach gospodarczych jak i w lasach ochronnych nie powinny być wykonywane zręby zupełne, poza wyjątkowymi przypadkami uzasadnionymi względami hodowlanymi,

  3. w dojrzałych drzewostanach sosnowych sztucznego pochodzenia powinna być prowadzona przebudowa w kierunku osiągnięcia drzewostanów liściastych lub ze znacznym udziałem gatunków liściastych, zgodnie z siedliskowym typem lasu i gospodarczym typem drzewostanu, w pozostałych drzewostanach lasów państwowych gospodarka leśna powinna być ukierunkowana na wykonanie niezbędnych cięć pielęgnacyjnych, ochraniających gatunki domieszkowe i cenne dla określonych biocenoz,

  4. Postuluje się ochronę miejsc kulturowych w lasach przez zachowanie pozostałości dawnych osad, cmentarzy, miejsc pamięci, kapliczek, etc.,

  5. zaleca się pozostawienie w trakcie cięć drzew charakterystycznie ukształtowanych, o wyróżniających walorach krajobrazowych resztek dawnych założeń (szpalery, aleje),

  6. Zaleca się ochronę i zachowanie możliwie dużej liczby drzew dziuplastych, w drzewostanach jednogatunkowych w wieku 10 – 80 lat należy dążyć do rozwieszenia skrzynek lęgowych.

2.3. Przyjmuje się następujące zasady w zakresie rozwoju zalesień na terenie Parku :

  1. postuluje się istotne zwiększenie lesistości w Parku poprzez dolesienia na najsłabszych glebach (funkcja glebochronna), w obszarach źródliskowych oraz na wododziałach (funkcja wodochronna), a także dolesienie o funkcjach krajobrazowych, ze wskazaniem odpowiedniego kształtowania linii brzegowej lasu,

  2. za pożądane obszary koncentracji zalesień przyjmuje się pasma terenu łączące istniejące kompleksy leśne, które mogą funkcjonować jako korytarze ekologiczne dla fauny,

  3. zaleca się pozostawienie 10% przeznaczonej do zalesienia powierzchni do spontanicznej sukcesji roślinności, w miarę możliwości zlokalizowanej na skraju kompleksów leśnych, tak by tworzyły strefę przejścia między lasem a użytkami rolniczymi,

  4. zalesienia winny być poprzedzone analizą glebowo – siedliskową, skład gatunkowy ustala się w planie zalesień zgodnie z charakterem siedliska,

  5. obowiązuje zasada wykorzystywania w zalesieniach, poza sytuacjami szczególnymi, wyłączenie gatunków rodzimych,

  6. przy wprowadzaniu nowych zalesień zaleca się formowanie, kosztem gruntu zalesianego, pełnej strefy ekotonowej lasu, z pasem oszyjków i okrajków,

  7. przyjmuje się docelowo jako zasadę kształtowanie tzw. pełnej strefy skraju lasu, to jest:

    1. brzeżnego pasa drzewostanu wzbogaconego w gatunki domieszkowe (ew. wprowadzenie gatunków domieszkowych w formie podsadzeń),

    2. przylegającego od zewnątrz do ściany drzewostanu pasa zarośli krzewów, o składzie nawiązującym do naturalnych zbiorowisk zaroślowych; pas ten powinien mieć szerokość ok. 3 - 4 m,

    3. pasa 3 – 4 m szerokości pozostawionego w formie nieużytkowej, do spontanicznego rozwoju zielnej roślinności okrajkowej,

  8. jeżeli brak miejsca na kształtowanie pełnej strefy skraju lasu, dopuszcza się kształtowanie tzw. uproszczonej strefy skraju lasu, co realizuje się przez wprowadzenie na samym skraju drzewostanu przerywanego pasa krzewów o składzie gatunkowym zgodnym z siedliskiem; wprowadzane zarośla powinny zajmować ok. 50% długości skraju lasu;

  9. do kształtowania strefy skraju lasu należy wykorzystywać wyłącznie gatunki rodzime, jednak toleruje się spontaniczne pojawy gatunków obcych (akacja, jesion pensylwański, czeremcha),

  10. za grunty nieleśne pożądane do utrzymania uznaje się :

    1. wszystkie grunty nieleśne stanowiące użytki ekologiczne,

    2. wszystkie grunty nieleśne posiadające walory przyrodnicze związane z nieleśnym charakterem biocenozy, np. murawy ciepłolubne, łąki bogate florystycznie lub faunistycznie, łąki ze stanowiskami chronionych i rzadkich gatunków roślin, łąki i murawy z bogatą fauną owadów, biotopy nieleśnych gatunków ptaków, łąki będące regularnymi żerowiskami rzadkich gatunków ptaków, tereny będące istotnymi biotopami płazów,

    3. wilgotne łąki wewnątrz kompleksów leśnych,

    4. tereny o wybitnych walorach widokowych,


3. w zakresie gospodarki wodnej :

    1. Przyjmuje się następujące ogólne zasady ochrony systemu hydrologicznego :

  1. ochrona zasobów wodnych w celu zapewnienia warunków do właściwego funkcjonowania ekosystemów,

  2. utrzymanie naturalnych reżimów wodnych w systemach hydrologicznych wszystkich rzek, strumieni i obszarów podmokłych,

  3. zapewnienie naturalnych, stałych odpływów w korytach rzek i cieków powierzchniowych,

  4. zwiększenie retencji zlewni oraz renaturyzacja układów hydrologicznych,

  5. zachowanie naturalnych biegów i meandrów rzek i cieków wodnych, zachowanie, poprawianie i przywracanie możliwości swobodnej migracji ryb i minogów w rzekach,

  6. zachowanie niezbędnego odstępu między ogrodzeniem i linią brzegową cieku, zapewniającego swobodny dostęp do cieków publicznych,

  7. tworzenie możliwości naturalnego kształtowania się koryt rzecznych, w tym również miejscowego zalewania i podtapiania terenów nieużytkowanych rolniczo,

  8. utrzymanie i restytuowanie stawów rybnych i zbiorników retencyjnych na rzekach wraz z roślinnością przybrzeżną jako ostoją zwierząt,

  9. doprowadzenie wód Warty, Widawki, Grabi i Niecieczy przynajmniej do II klasy czystości pod względem wszystkich parametrów decydujących o jakości wody (docelowa klasa czystości tych rzek – I),

  10. zaniechanie melioracji osuszających oraz technicznej regulacji cieków wodnych polegającej na ich prostowaniu i skracaniu biegów,

  11. stosowanie fitomelioracji czyli poprawianie stosunków wodnych przez zastosowanie zadrzewień i zakrzewień,

  12. zorganizowanie systemu monitoringu stanu środowiska wodnego,

  13. zachowanie istniejących zbiorników małej retencji oraz budowę dwóch nowych obiektów na terenie Parku („Rembieszów – Pstrokonie” i „Podgórze”), spełniających ważne funkcje przyrodnicze (regulacja odpływu), gospodarcze (ekstensywna hodowla ryb) a także estetyczne i krajobrazowe,


3.2. Postuluje się podjęcie następujących działań zmierzających do ochrony Głównych Zbiorników Wód Podziemnych :

      1. synchroniczna budowa wodociągów i systemów sanitacyjnych: należy dążyć do rozwijania zbiorczych systemów zagospodarowania ścieków (budowa kanalizacji we wszystkich skoncentrowanych zespołach urbanistycznych) z dopuszczeniem indywidualnych rozwiązań (oczyszczalnie zagrodowe) w wypadkach uzasadnionych położeniem nieruchomości z dala od projektowanej kanalizacji zbiorczej; w przypadkach uzasadnionych warunkami lokalnymi,

      2. likwidacja lub neutralizacja ognisk zanieczyszczenia wód, w tym likwidacja nielegalnych (dzikich) wysypisk śmieci, wylewisk odpadów płynnych itp.;

      3. przestrzeganie zasad nawożenia gleb i stosowania chemicznych środków ochrony roślin, uwzględniających potrzebę ochrony wód podziemnych (racjonalne dawki nawozów, właściwa technologia i terminy stosowania) oraz wyeliminowanie rolniczego wykorzystania gnojowicy do nawożenia własnych gruntów),

      4. prowadzenie bieżących kontroli stanu obiektów służących do gromadzenia i utylizacji ścieków,

      5. ochrona naturalnej roślinności w dolinach rzecznych, ułatwiającej procesy samooczyszczenia,

      6. inwentaryzacja i likwidacja wszystkich składowisk odpadów i miejsc odprowadzania nieoczyszczonych ścieków do wód,


4. w zakresie zagospodarowania przestrzennego i budownictwa:

  1. przestrzeganie zasad estetyki i spójności stylistycznej z otoczeniem i krajobrazem wszelkich realizowanych i modernizowanych obiektów architektoniczno – budowlanych (mieszkaniowych, rekreacyjnych, usługowych i innych),

  2. stosowanie cech regionalnych w budownictwie, w zakresie architektury budynków oraz założeń urbanistycznych wsi i osiedli, należy preferować te cechy regionalne, które zapewniają rozwiązania funkcjonalne dostosowane do nowych warunków cywilizacyjnych,

  3. ograniczenie budownictwa wielkogabarytowego, dopuszczalnego tylko przy realizacji celów publicznych,

  4. zakaz lokalizacji budownictwa na dnie dolin rzecznych i na obszarach zagrożenia powodziowego, na szczytach wzgórz, w strefach krawędziowych oraz w punktach widokowych lub ich bezpośrednim sąsiedztwie,

  5. zakaz niszczenia naturalnej rzeźby terenu, w obszarach o szczególnych walorach krajobrazowych i przyrodniczych,

  6. zaleca się opracowanie studium architektonicznego dla obszaru Parku, określającego katalog postulowanych rozwiązań architektonicznych w odniesieniu do podstawowych rodzajów budownictwa (zagrodowe, mieszkaniowe, letniskowe, usługowe, mała architektura),

  7. postuluje się wzmożony nadzór i kontrolę w zakresie zachowania lub przywracania ładu przestrzennego w krajobrazie oraz stały nadzór nad przestrzeganiem dyscypliny budowlanej,

  8. przyjmuje się jako minimalną powierzchnię działki rekreacyjnej 1000 – 2000 m2 .


5. w zakresie gospodarki rybackiej:

  1. prowadzenie w wodach śródlądowych gospodarki rybackiej zgodnie z przepisami Ustawy o rybactwie śródlądowym, Ustawy Prawo wodne oraz Ustawy o ochronie środowiska,

  2. użytkowanie wód dla gospodarki rybackiej zgodnie z operatami rybackimi i pozwoleniami wodnoprawnymi,

  3. prowadzenie amatorskiego połowu ryb zgodnie z Regulaminem PZW,

  4. konieczność budowy przepławek dla ryb wędrownych w przypadku budowy piętrzeń energetycznych,

  5. zapewnienie dostępności do wód, zakaz grodzenia do linii wody,

  6. restytucja i czynna ochrona gatunków ryb, kontynuacja zarybiania rzek przez PZW,

  7. uwzględnienie obrębów ochronnych i zakaz połowu ryb w ich obrębie,

  8. ochrona prawidłowej struktury gatunkowej ryb w wodach Warty, Widawki, Grabi, Niecieczy i Oleśnicy,

  9. prowadzenie kontrolowanych i regulowanych odłowów ryb gatunków niepożądanych.

Rozdział VIII

Obszary udostępniania Parku dla celów naukowych, edukacyjnych, turystycznych, rekreacyjnych, amatorskiego połowu ryb oraz sposoby korzystania z tych obszarów.
§ 33. 1. Przyjmuje się następujące generalne zasady rozwoju zagospodarowania turystycznego:

  1. preferencja formy turystyki : jednodniowej lub weekendowej, w ciągu całego roku, w ograniczonym zakresie turystyka pobytowa,

  2. preferowane formy turystyki : wędrówki piesze, rowerowe, konne, narciarskie,

  3. utrzymanie istniejących szlaków turystycznych (pieszych i rowerowych) oraz rozwinięcie nowych szlaków,

  4. tworzenie ścieżek dydaktycznych w terenach cennych pod względem dydaktycznym i krajoznawczym,

  5. rozwijanie w okresie zimowym narciarstwa śladowego z wykorzystaniem istniejących szlaków turystycznych oraz tworzenie specjalnych lokalnych szlaków narciarskich z wykorzystaniem szczególnych walorów konfiguracji terenu,

  6. utrzymanie wędkarstwa na istniejących zbiornikach wykorzystywanych przez koła PZW,

  7. rozwój hippiki, szczególnie w otwartych terenach w centralnej i południowej części obszaru Parku,

  8. rozwój obiektów bazy turystycznej (miejsca noclegowe, pola namiotowe) i gastronomicznej, z preferencją do ich lokalizacji na obszarach sąsiadujących z Parkiem,

  9. rozbudowa systemu zorganizowanych parkingów,

  10. zagospodarowanie punktów widokowych,

  11. okresowy monitoring ruchu turystycznego na terenie Parku w celu określenia rzeczywistego stopnia wykorzystania Parku dla celów turystycznych i oceny zagrożeń dla walorów przyrodniczych i krajobrazowych Parku, generowanych przez turystykę,

  12. postuluje się doposażenie i unowocześnienie istniejących ośrodków rekreacyjnych oraz rozwój usługowej infrastruktury turystycznej,

  13. rozwój bazy turystycznej winien obejmować organizację nowych miejsc noclegowych, pól namiotowych, gastronomii, systemu parkingów oraz właściwej infrastruktury technicznej,

  14. postuluje się utrzymanie we właściwym stanie istniejących szlaków turystycznych i ścieżek dydaktycznych, organizację miejsc odpoczynku z wiatami, ławkami oraz rozbudowę systemu informacji turystycznej,

  15. w celu ochrony przed degradacją walorów przyrodniczych Parku przez nadmierną penetrację przyjmuje się, że maksymalna liczba użytkowników nie powinna dla obszaru Parku i otuliny przekraczać określonej chłonności turystycznej obszaru tj. 10 – 20 tys. osób.,

  16. uwzględniając przewidywany wzrost ruchu samochodowego, należy w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego dokonać rezerwy terenów dla organizacji parkingów.

2. Przyjmuje się następujące ustalenia w zakresie udostępniania obszaru Parku dla celów turystyki i rekreacji:

  1. obszary preferowane dla rozwoju turystyki i rekreacji : 6.E.I., 14. E.I., 58.E.II., 53.E.II., 1.E.II.,

  2. miejscowości atrakcyjne turystycznie szczególnie wskazane dla rozwoju turystyki i rekreacji : Burzenin – 3.A., 8.A., Konopnica – 12.A., 1.E.II.,

  3. obszary szczególnie preferowane dla lokalizacji punktów i miejsc obsługi turystyki i rekreacji : 2.A., 3.A., 10.A., 27.E.Zp., 60.E.Zp., 58. E.II., 6.E.I, 14.E.I. 27.E.I., 28.E.I., 63.E.I., 53.E.I.,

  4. obszary preferowane dla rozwoju agroturystyki : 1.A. – 17.A. ( 17 jednostek),

  5. obszary limitowane dla turystyki : 2.E.Up. – 5.E.Up., 8 E.U, 9.E.Sp., 12.E.U, 13. E.U., 15.E.R., 16.E.Up – 19.E.Up., 20.E.U., 21.E.Uo, 23.E.Z., 24.E.Up., 25.E.R., 26.E.Rp., 37.E.Up., 40E.R., 41.E.Up., 42.E.Z., 44.E.Up., 45.E.U., 46.E.U., 47. E.Up., 49.E.I., 51.E.Up., 54.E.Zp., 55.E.Up., 56.E.U., 57.E.R., 59.E.U., 60.E.Zp., 61.E.U., 2.E.Z.Pp, 66.E.Up.

3. W skład infrastruktury turystycznej Parku wchodzą następujące szlaki turystyczne, z których większość za wyjątkiem jednego szlaku pieszego ma charakter wyłącznie tranzytowy:

  1. piesze:

    1. Szlak walk nad Wartą 1939 r. ( całkowita długość 54 km, w granicach obszaru Parku 15,8 km) , miejscowością początkową i końcową są Warta i Burzenin, na terenie Parku ma przebieg : Burzenin – Korzeń – Jeziorko – Pstrokonie – Strońsko – Beleń – Piaski,

    2. Szlak „Młyny nad Grabią” (całkowita długość szlaku 46 km, w granicach obszaru opracowania 5,4km), miejscowości początkowa i końcowa – Łask i Widawa znajdują się poza granicami parku krajobrazowego, na jego terenie trasa przebiega na niewielkim odcinku Nowe Kozuby – Grabica – Osiny Kolonia,

  2. rowerowe:

  1. Szlak „Wokół Zduńskiej Woli” (całkowita długość szlaku 22 km, w granicach obszaru Parku 1,8 km), miejscowość początkowa i końcowa – Zduńska Wola położona jest poza granicami parku krajobrazowego, na terenie Parku trasa przebiega na bardzo krótkim odcinku łącząc Beleń ze Strońskiem.

3) wodne:

  1. Szlak kajakowy po rzece Widawce (całkowita długość szlaku 39 km, w granicach obszaru Parku 17,3), miejscowość początkowa Szczerców położona jest poza granicami Parku, natomiast szlak kończy się w miejscu ujścia Widawki do Warty, trasa przebiegająca przez teren Parku łączy miejscowości : Kolonię Rogoźno – Rogoźno – Ligotę – Rembieszów,

  2. Szlak kajakowy po rzece Warcie (całkowita długość szlaku 142 km, w granicach obszaru Parku 36,2 km), miejscowości początkowa Działoszyn i końcowa Skęczniew są położone poza terenem Parku, trasa wodna przebiega na całym odcinku przepływającej w granicach Parku rzeki i łączy ze sobą miejscowości położone w jej dolinie : Strobin – Konopnicę – Rychłocice – Jarocice - Burzenin – Strońsko.

4) ścieżki edukacyjne:

  1. „Rezerwat Winnica” – starorzecze w Siemiechowie – na etapie tworzenia.




  1. Dopuszcza się tworzenie innych niż wymienione w ust. 3 szlaków turystycznych, ścieżek edukacyjnych i innych form zagospodarowania z uwzględnieniem zasad racjonalnego udostępniania dla celów turystycznych i edukacyjnych obiektów o dużej wartości przyrodniczej, w szczególności ochrony przed nadmierną penetracją obszarów chronionych i innych cennych fragmentów naturalnej przyrody.


§ 34. Do prowadzenia badań naukowych wskazuje się cały obszar Parku pod warunkiem uwzględnienia następujących warunków szczególnych:

  1. badania prowadzone na terenach rezerwatów przyrody lub dotyczące gatunków roślin i zwierząt objętych ochroną wymagają zgody właściwego organu ochrony przyrody,

  2. badania na terenach innych obszarów chronionych niż wymienione w pkt. 1. wymagają zgody sprawującego nadzór nad obiektem,

  3. na terenach lasów państwowych i komunalnych wymaga się zgody podmiotu sprawującego zarząd nad danym obszarem,

  4. badania prowadzone w obrębie obszarów i obiektów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie dóbr kultury wymagają zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków,

  5. postuluje się współdziałanie instytucji i osób prowadzących badania naukowe z Dyrekcją Parku w sprawach związanych z planowaniem i prowadzeniem badań na terenie Parku i otuliny.

Rozdział IX


Wytyczne do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń zewnętrznych

§35. W celu wyeliminowania zagrożeń zewnętrznych Parku postuluje się:

  1. Uporządkowanie gospodarki ściekowej w zlewni Warty i jej dopływów przepływających przez Park. Zwarta zabudowa powinna być objęta zbiorczymi systemami kanalizacyjnymi z lokalnym lub grupowym oczyszczaniem ścieków – wszędzie, gdzie sprzyjają warunki lokalizacji oczyszczalni. Na terenach pozostających poza technicznie i ekonomicznie uzasadnionym zasięgiem zbiorczych systemów oczyszczania ścieków należy stosować indywidualne urządzenia unieszkodliwiające ścieki.

  2. Uwzględnienie leja depresyjnego KWB – Bełchatów i uwarunkowań z tym związanych.

  3. Postuluje się zwiększanie udziału energii pochodzącej z odnawialnych źródeł oraz stosowanie nowoczesnych technologii oczyszczania powietrza.

  4. Dla zachowania ciągłości korytarzy ekologicznych o znaczeniu lokalnym i regionalnym postuluje się ich rozpoznanie poza granicami Parku, ochronę i niedopuszczenie do ich zabudowy. Warunkiem realizacji obiektów hydrotechnicznych na rzekach jest konieczność budowy przepławek dla ryb.

  5. Postuluje się wzmożenie nadzoru budowlanego i kontroli w zakresie zachowania lub przywracania ładu przestrzennego w krajobrazie oraz stały nadzór nad przestrzeganiem dyscypliny budowlanej.





1   2   3   4   5


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna