Zagadnienia prawne przedstawione do rozstrzygnięcia 15


Glosa Pawła Księżaka, Rejent 2008, nr 5, s. 157



Pobieranie 326.04 Kb.
Strona3/6
Data07.05.2016
Rozmiar326.04 Kb.
1   2   3   4   5   6

Glosa

Pawła Księżaka, Rejent 2008, nr 5, s. 157

Wyrażone w komentowanym orzeczeniu stanowisko Sądu Najwyższego zostało uznane za dyskusyjne. Zdaniem autora, ustawodawca w art. 1018 § 3 zdanie drugie k.c. uregulował precyzyjnie sposób złożenia oświadczenia o przyjęciu


lub odrzuceniu spadku. Jego zdaniem, legislator dążył do uproszczenia procedury
i ułatwienia dokonania wskazanego aktu. Glosator zakwestionował ratio odstąpienia przez Sąd Najwyższy od wykładni językowej przepisu.

Komentator zwrócił uwagę na dokonane przez Sąd Najwyższy rozróżnienie. Zwrot „złożyć oświadczenie” w kontekście sądu ma być rozumiany zarówno


jako dokonanie czynności prawnej (ustnie do protokołu), jak i fizyczne złożenie dokumentu (pisma z podpisem notarialnie poświadczonym) zawierającego treść oświadczenia, natomiast „złożenie oświadczenia” przed notariuszem oznaczać
ma tylko dokonanie czynności prawnej; ustne wyrażenie woli. Zdaniem autora, pominięto inną możliwą wykładnię, zgodnie z którą również w tym drugim wypadku „złożenie oświadczenia” może polegać na doręczeniu notariuszowi dokumentu. Dokument taki (oświadczenie na piśmie z podpisem notarialnie poświadczonym) notariusz powinien wówczas przesłać do sądu spadku. Wskazana została także trzecia ścieżka interpretacyjna, by art. 1018 § 3 k.c. rozumieć jako lex specialis wobec art. 79 Pr. o not. Glosator zakwestionował założenie o niemożliwości istnienia przepisu, który by pozwalał składać przed notariuszem oświadczenie w innej formie niż ustna.

Autor opowiedział się za możliwością składania przed notariuszem oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku na dwa sposoby, tj. ustnie,


jak również przez sporządzenie pisma i wniesienie o poświadczenie podpisu.
Zwrócił uwagę, że jasne postawienie sprawy przez Sąd Najwyższy powinno wpływać na jednolite ukształtowanie praktyki. Docenił glosowane rozstrzygnięcie z perspektywy porządkującego wpływu na przedmiotową problematykę.

Częściowo aprobującą glosę do postanowienia opracował również J. Pisuliński (OSP 2007, nr 11, poz. 123).

T.Z.
*
Wynagrodzenie stosowne w rozumieniu art. 79 ust. 1 ustawy z 1994 r.
o prawie autorskim i prawach pokrewnych, to takie wynagrodzenie,
jakie otrzymywałby autor, gdyby osoba, która naruszyła jego prawa majątkowe, zawarła z nim umowę o korzystanie z utworu w zakresie dokonanego naruszenia.


(wyrok z dnia 29 listopada 2006 r., II CSK 245/06, H. Wrzeszcz, M. Bączyk,
G. Misiurek, niepubl.)

Glosa

Doroty Sokołowskiej, Przegląd Sądowy 2008, nr 6, s. 131
Glosowanym orzeczeniem Sąd Najwyższy potwierdził pogląd wyrażany
na gruncie prawa autorskiego w kwestii pojmowania „wynagrodzenia stosownego” (art. 79 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – dalej: Pr.aut.). Glosatorka podniosła, że pogląd ten może zostać poddany rewizji ze względu
na wprowadzoną z dniem 20 czerwca 2007 r. zmianę art. 79 ust. 1 Pr.aut., wynikającą z implementacji postanowień dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej.

Zwróciła uwagę, że omawiany wyrok straci aktualność w zakresie rozumienia „stosownego wynagrodzenia”, jeśli chodzi o odniesienie do kwestii „zawarcia umowy” z uprawnionym w przeszłości, ponieważ wykładnia tego pojęcia powinna pójść


w kierunku wytyczonym przez art. 13 ust. 1 pkt b dyrektywy. W ocenie autorki, pomimo nowelizacji art. 79 ust. 1 Pr.aut., sugerującej konieczność ustalenia hipotetycznego wynagrodzenia z tytułu „wyrażenia zgody” przez uprawnionego, rolą sądu orzekającego w sprawie powinno być raczej badanie wynagrodzenia „należnego w razie poproszenia przez naruszającego o zgodę”.

Autorka stwierdziła, że kolejnym krokiem przy ocenie zasadności roszczenia opartego na art. 79 ust. 1 pkt 3b Pr.aut. będzie poszukiwanie wynagrodzenia spełniającego przesłankę „stosownego wynagrodzenia”. Jej zdaniem, nie istnieje jedna metoda ustalania takiego wynagrodzenia, dlatego z aprobatą przyjęła wskazanie przez Sąd Najwyższy na możliwość odwołania się do specjalnej wiedzy biegłego. Uwzględniając niektóre stany faktyczne, autorka przedstawiła wytyczne


dla pracy biegłego.

Konkludując glosatorka wskazała, że wobec pojawiających się problemów


w skonkretyzowaniu pojęcia „stosownego wynagrodzenia”, nasuwa się pytanie
o możliwość i granice ewentualnej interwencji ustawodawcy. Przypomniała,
że Trybunał Konstytucyjny stoi na stanowisku, iż ustawa nie może w sposób kazuistyczny ustalać zasad kalkulacji stawek ani tym bardziej określać drobiazgowo, na czym polega ochrona interesów twórców na rynku. Aktualny pozostaje zatem pogląd co do potrzeby indywidualizacji wysokości wynagrodzenia stosownie
do okoliczności każdego ocenianego przypadku.

E.S.
*


Niewykonywanie przez osobę trzecią umowy o zwolnienie poręczyciela od obowiązku świadczenia (art. 392 k.c.) może nastąpić wówczas, gdy poręczyciel po otrzymaniu zawiadomienia wierzyciela o opóźnieniu się dłużnika głównego (art. 880 k.c.), wykonał zobowiązanie wynikające z poręczenia.

(wyrok z dnia 15 lutego 2007 r., II CSK 372/06, K. Zawada, M. Bączyk,
E. Skowrońska-Bocian, OSP 2008, nr 6, poz. 69)

Glosa

Piotra Machnikowskiego, Orzecznictwo Sądów Polskich 2008, nr 6, poz. 69
Glosa ma charakter aprobujący.

W pierwszej części glosy przedstawione zostały dwa poglądy odnoszące się


do treści stosunku prawnego pomiędzy dłużnikiem a osobą trzecią wynikającego
z art. 392 k.c. Pierwszy zakłada, że świadczenie osoby trzeciej polega na zwolnieniu dłużnika z istniejącego w innym stosunku zobowiązaniowym obowiązku świadczenia na rzecz wierzyciela (tzw. zobowiązanie rezultatu), natomiast według drugiego,
osoba trzecia przez zawarcie umowy uregulowanej w art. 392 k.c. zobowiązuje się naprawić uszczerbek, jaki kontrahent poniesie przez to, że wierzyciel zażąda od niego spełnienia świadczenia, a zatem świadczeniem osoby trzeciej jest od początku świadczenie odszkodowawcze. Autor przychylił się do drugiego stanowiska.
Podzielił ponadto stanowisko Sądu Najwyższego, że dłużnikiem w rozumieniu
art. 392 k.c. może być także poręczyciel.

Komentator odniósł się następnie do problemu odpowiedzialności gwaranta


w sytuacji, w której dłużnik spełnił należne wierzycielowi świadczenie dobrowolnie.
W jego ocenie, odpowiedzialność gwaranta powstaje niezależnie od tego, czy dłużnik spełni świadczenie z własnej woli, czy też w wyniku postępowania egzekucyjnego. Znaczenie ma natomiast wymagalność długu.

Glosator wyraził również zapatrywanie, że zagadnienie zbiegu roszczeń przysługujących dłużnikowi wobec gwaranta i poręczonego powinno być rozpatrywane według zasad wytworzonych dla przypadków tzw. odpowiedzialności in solidum.

Autor glosy szczegółowo omówił komentowane orzeczenie
także w opracowaniu „Umowa o zwolnienie poręczyciela z obowiązku świadczenia” (MoP 2007, nr 9, s. 496).

M.P.
*


Wszystkie elementy formy przestrzennej będącej wspólnotowym znakiem towarowym wymagają łącznej ich oceny przy badaniu realizacji przez ten znak funkcji odróżniającej.

(wyrok z dnia 13 kwietnia 2007 r., I CSK 16/07, Z. Kwaśniewski, I. Gromska-Szuster, K. Tyczka-Rote, OSNC-ZD 2008, nr B, poz. 31; BSN 2008, nr 2, s. 15;
Rej. 2008, nr 3, s. 176)



: orzecznictwo -> Biuletyn IC SN
Biuletyn IC SN -> Gerard bieniek
Biuletyn IC SN -> Redakcja Jacek Gudowski Maciej Machowski Współpraca
Biuletyn IC SN -> Zagadnienia prawne przedstawione do rozstrzygnięcia 10
Biuletyn IC SN -> Redakcja Jacek Gudowski Elżbieta Stan-Stanik Współpraca
Biuletyn IC SN -> Redakcja Jacek Gudowski Elżbieta Stan-Stanik Współpraca
Biuletyn IC SN -> Roberta Pabisa, Przegląd Prawa Handlowego 2002, nr 2, s. 44 19
Biuletyn IC SN -> UchwałY 1 zagadnienia prawne 6 przedstawione do rozstrzygnięcia 6 III czp 31/02 6 glosy 19 Glosa 20 Glosa 24 Glosa 34 Glosa 35 Glosa 39 rozbieżNOŚci w orzecznictwie 41 nowe ustawodawstwo 44 orzeczenia nie publikowane 47 orzeczenia
Biuletyn IC SN -> Redakcja Jacek Gudowski Maciej Machowski Współpraca
Biuletyn IC SN -> Zagadnienia prawne przedstawione do rozstrzygnięcia 6
Biuletyn IC SN -> Uroczystość wręczenia Księgi Pamiątkowej Prezesowi Sądu Najwyższego Stanisławowi Rudnickiemu 2


1   2   3   4   5   6


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna