Zagadnienia prawne przedstawione do rozstrzygnięcia 15


Glosa Elżbiety Wojcieszko-Głuszko, Europejski Przegląd Sądowy 2008, nr 6, s. 35



Pobieranie 326.04 Kb.
Strona4/6
Data07.05.2016
Rozmiar326.04 Kb.
1   2   3   4   5   6

Glosa

Elżbiety Wojcieszko-Głuszko, Europejski Przegląd Sądowy 2008, nr 6, s. 35

Glosowane orzeczenie zostało wydane w sprawie o naruszenie prawa


z rejestracji wspólnotowego znaku towarowego (tzw. sprawa wielkanocnego zajączka).

Na wstępie autorka zaznaczyła, że wyrok ten jest istotny nie tylko ze względu na duże znaczenie dla praktyki stosowania prawa europejskiego przez sądy polskie, ale także z tego powodu, że Sąd Najwyższy przedstawił inne stanowisko niż sądy państw Unii Europejskiej, które orzekały na podstawie tych samych przepisów rozporządzenia Rady WE nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. o znaku towarowym Wspólnoty (Dz.U. WE z 1994 r., L 11, s. 1 ze zm.). Sąd Najwyższy, uchylając wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie, wskazał na błędną wykładnię art. 4 rozporządzenia, a w konsekwencji naruszenie art. 9 ust. 1 lit b).

Podkreślone zostało, że sądy wspólnotowe różnicują pojęcia abstrakcyjnej
i konkretnej zdolności odróżniającej znaku towarowego, ocena zaś niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd co do pochodzenia towarów w rozumieniu rozporządzenia wymaga bezwzględnego badania przez sąd konkretnej zdolności odróżniającej przeciwstawnych znaków towarowych. Zdaniem autorki, rozróżnienie form zdolności odróżniającej nie znalazło odbicia w glosowanym wyroku.

Glosatorka podzieliła argumentację sądów powszechnych wskazującą


na okoliczności wykluczające niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit b) rozporządzenia.

Przeanalizowana została także problematyka pojęcia „niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd co do pochodzenia towarów” oraz pojęcia „niebezpieczeństwa skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym”. Komentatorka zaaprobowała pogląd, że prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym nie jest alternatywne wobec ryzyka wprowadzenia w błąd, a jedynie przejawem jego doprecyzowania. Zdystansowała się natomiast od stwierdzenia, że rozporządzenie zakłada szerokie rozumienie ryzyka błędu co do pochodzenia towarów, wskutek odwołania się do przesłanki prawdopodobieństwa skojarzenia jako stanowiącej samodzielną podstawę udzielenia ochrony. Podkreśliła, że podstawową funkcją, która stanowi o istocie znaku towarowego, jest funkcja oznaczenia pochodzenia.

Autorka przybliżyła problematykę zasady całościowej oceny podobieństwa znaków towarowych. Zwróciła uwagę, że konieczność oceny całościowego wrażenia wywieranego przez oznaczenie nie wyklucza analizy każdego z jego składników
w celu określenia elementów dominujących i odróżniających, a więc tych elementów które pozostają w pamięci przeciętnego konsumenta i budują całościowy obraz znaku. Podkreśliła, że tylko łączna ocena takich elementów determinuje przedmiotową ocenę całościową, a elementami irrelewantnymi dla tej oceny pozostają te cechy oznaczenia, które nie są dominujące i które nie mają – w sensie prawnym – zdolności odróżniającej względem oznaczonych towarów.

W przeciwieństwie do poglądu wyrażonego w omawianym wyroku, glosatorka opowiedziała się za tezą o dominującym znaczeniu elementów słownych w znakach kombinowanych. Uznała, że warstwa słowna znaku ma większą siłę oddziaływania jako łatwiej postrzegana i przyswajana, aniżeli inne elementy tego rodzaju znaków. Zwróciła uwagę, że w orzecznictwie wspólnotowym podkreśla się w kontekście oceny kolizji znaków kombinowanych jeszcze większe znaczenie elementów słownych wtedy, gdy są one jednocześnie formą oznaczenia producenta.

W zakończeniu autorka zwróciła uwagę, że glosowany wyrok jest pierwszym orzeczeniem, w którym Sąd Najwyższy rozważał kwestię naruszenia prawa
z rejestracji wspólnotowego znaku towarowego, dzięki czemu włączył się bezpośrednio w orzecznictwo dotyczące kolizji kombinowanych znaków towarowych.

T.Z.
*


Określenie zasad korzystania przez właściciela lokalu z części wspólnych budynku w zakresie przekraczającym jego udział w nieruchomości wspólnej może nastąpić w drodze umowy zawartej przez niego ze wspólnotą mieszkaniową.

(uchwała z dnia 19 czerwca 2007 r., III CZP 59/07, H. Pietrzkowski, T. Bielska-Sobkowicz, M. Kocon, BSN 2007, nr 6, s. 9 ; Rej. 2007, nr 6, s. 187; NPN 2007, nr 3, s. 35)
Glosa

Jakuba Biernata, Monitor Prawniczy 2008, nr 11, s. 597

Glosa ma charakter krytyczny.

Oceniając argumenty przedstawione przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu orzeczenia, autor wskazał, że wątpliwości budzi przede wszystkim teza,
zgodnie z którą uznanie wspólnoty mieszkaniowej za jednostkę wyposażoną
w zdolność prawną oznacza, iż wspólnota mieszkaniowa może zawrzeć ze swoim członkiem – właścicielem lokalu skuteczną umowę określającą sposób korzystania przez niego z nieruchomości wspólnej. Za takim stanowiskiem nie przemawia sama normatywna możliwość umownego uregulowania zasad zarządu nieruchomością wspólną. Zdaniem autora, wątpliwości budzi także zakres materiału normatywnego, do którego odniósł się Sąd Najwyższy. W szczególności przedmiotem zainteresowania Sądu Najwyższego nie jest uregulowanie wynikające
z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, który normuje ustawowe zasady korzystania z nieruchomości wspólnej i który – zadaniem autora – stanowi lex specialis do przywołanej w uzasadnieniu uchwały regulacji art. 206 k.c. Sprzeczne z unormowaniem wynikającym z art. 6 zdanie pierwsze ww. ustawy
jest również stanowisko, w świetle którego wspólnotę mieszkaniową mogą
w określonych okolicznościach stanowić nie wszyscy, lecz tylko niektórzy właściciele lokali.

Glosator postawił tezę, że ważna i skuteczna umowa określająca sposób bezpośredniego korzystania z nieruchomości wspólnej przez jej współwłaścicieli powinna być zawarta przez wszystkich współwłaścicieli tej nieruchomości,


a zatem przez wszystkich właścicieli lokali, przy czym każdy właściciel stanowi odrębną stronę umowy. Opowiedział się zatem za dopuszczalnością zawarcia umowy określającej sposób korzystania przez współwłaścicieli z nieruchomości wspólnej
i jednocześnie wyraził pogląd, iż zawarcie takiej umowy nie stanowi czynności zarządu nieruchomością wspólną. Zdaniem autora, podstawowym skutkiem zawarcia takiej umowy, a jednocześnie istotą tej czynności prawnej, jest przekształcenie uprawnień poszczególnych właścicieli. Prowadzi to do wniosku, że materialnoprawną kwalifikację do bycia stroną umowy określającej sposób korzystania z nieruchomości przez współwłaścicieli ma zawsze każdy ze współwłaścicieli rzeczy, w tym każdy
ze współwłaścicieli nieruchomości wspólnej. Ich udział jest konieczny dla zawarcia skutecznej umowy, a przyjęcie odmiennego zapatrywania prowadzi
do nieuzasadnionej i nieznajdującej odpowiedniej podstawy normatywnej ingerencji
w przysługujące danemu podmiotowi prawo własności.

Stroną umowy określającej sposób korzystania przez współwłaścicieli


z nieruchomości wspólnej nie może być wspólnota mieszkaniowa, ponieważ,
nawet przy przyjęciu, że stanowi ona podmiot prawa cywilnego, w świetle obowiązujących norm prawnych nie przysługuje jej materialnoprawna kwalifikacja
do bycia stroną takiej umowy.

Uchwałę omówił także Z. Strus w "Przeglądzie orzecznictwa" (Pal. 2007, nr 7-8, s. 278).

R.N.
*
Po wejściu w życie ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o Spółdzielczych Kasach Oszczędnościowo-Kredytowych (Dz.U. z 1996 r. Nr 1, poz. 2 ze zm.) spółka prawa handlowego nie może pozostawać członkiem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej.

(wyrok z dnia 16 stycznia 2008 r., IV CSK 390/07, S. Dąbrowski, A. Górski,
M. Kocon, niepubl.)



: orzecznictwo -> Biuletyn IC SN
Biuletyn IC SN -> Gerard bieniek
Biuletyn IC SN -> Redakcja Jacek Gudowski Maciej Machowski Współpraca
Biuletyn IC SN -> Zagadnienia prawne przedstawione do rozstrzygnięcia 10
Biuletyn IC SN -> Redakcja Jacek Gudowski Elżbieta Stan-Stanik Współpraca
Biuletyn IC SN -> Redakcja Jacek Gudowski Elżbieta Stan-Stanik Współpraca
Biuletyn IC SN -> Roberta Pabisa, Przegląd Prawa Handlowego 2002, nr 2, s. 44 19
Biuletyn IC SN -> UchwałY 1 zagadnienia prawne 6 przedstawione do rozstrzygnięcia 6 III czp 31/02 6 glosy 19 Glosa 20 Glosa 24 Glosa 34 Glosa 35 Glosa 39 rozbieżNOŚci w orzecznictwie 41 nowe ustawodawstwo 44 orzeczenia nie publikowane 47 orzeczenia
Biuletyn IC SN -> Redakcja Jacek Gudowski Maciej Machowski Współpraca
Biuletyn IC SN -> Zagadnienia prawne przedstawione do rozstrzygnięcia 6
Biuletyn IC SN -> Uroczystość wręczenia Księgi Pamiątkowej Prezesowi Sądu Najwyższego Stanisławowi Rudnickiemu 2


1   2   3   4   5   6


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna