Zagadnienia wprowadzające historia procesu integracji europejskiej



Pobieranie 1.05 Mb.
Strona1/14
Data08.05.2016
Rozmiar1.05 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14
ZAGADNIENIA WPROWADZAJĄCE

Historia procesu integracji europejskiej

  • Aristide Briand, współtwórca Traktatu z 1928 r. o wyrzeczeniu się wojny – w 1930 r. wystąpił na forum Ligi Narodów z propozycją utworzenia europejskiego stowarzyszenia państw o charakterze federacyjnym → nie przeszło;

  • po II wojnie światowej powrót do idei integracyjnej w Europie – powody: odbudowanie więzi gospodarczych i politycznych;

    • 1946 r. w Zurychu W. Churchill mówił o utworzeniu Stanów Zjednoczonych Europy;

    • 1948 r. Pakt Brukselski – Unia Zachodnia → w 1954 r. protokołem do tzw. Układów Paryskich przekształcona w Unię Zachodnioeuropejską;

    • 1948 r. powstanie Organizacji Europejskiej Współpracy Gospodarczej (OEEC) → w 1960 r. przekształcona na mocy Konwencji Paryskiej w Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD);

    • 1949 r. – powołano NATO;

    • 1949 r. – kongres w Hadze → propozycje Ruchu Europejskiego dot. takiej integracji, która zapewniałaby demokratyczne rządy, ochronę praw człowieka, objęcie zasadniczych elementów życia społ., ekon. i polit. oraz zapewnianie pokoju i bezpieczeństwa; domagał się też powołania Zgromadzenia Europejskiego  przekazane konferencji rządowej w Londynie → powołanie Rady Europy (Council of Europe) – kompromis między stanowiskiem francusko-belgijskim a brytyjskim;


I. Rada Europy

  • art. 1 St. RE → celem RE jest osiągnięcie większej jednomyślności między jej członkami dla ochrony i realizacji idea­łów i zasad będących ich wspólnym dziedzictwem i ułatwiających ich postęp społeczny i gospodarczy;

  • organy RE:

    • Zgromadzenie Parlamentarne (parlamentarzyści wyznaczeni przez swoje parlamenty);

    • Komitet Ministrów (MSZ lub ich zastępcy – z reguły stali przedstawiciele);

    • Sekretariat z SG na czele;

    • Kongres Władz Lokalnych i Regionalnych Europy – od 1994 r.

    • oraz inne organy pomocnicze;

  • nie ma kompetencji do stanowienia prawa, ale może wydawać niewiążące rezolucje oraz może przygotowywać projekty u.m.;

  • zgodnie z praktyką jej działalności są 3 główne idee przy­świecające jej pracom:

    • zasada demokracji pluralistycznej;

    • poszanowanie prawa;

    • system ochrony praw człowieka;

      • EKoOPCiPW z 14 protokołami z 1950 r. → skuteczny mechanizm kontroli jej przestrzegania – początkowo działała E. Komisja P.Cz. oraz E. Trybunał P. Cz., a od 11 Protokołu ETPCz;

      • E Karta Społeczna z protokołami z 1961 r.

      • E Konwencja o zapobieganiu torturom oraz nieludz­kiemu lub poniżającemu traktowaniu i karaniu z 1987 r.

      • E Konwencja o wykonywaniu praw dzieci z 1996 r.

  • organizacja międzyrządowa (pomimo ZP) o kompetencjach koordynacyjnych → kompromis między stanowiskiem integracji o charakterze ponadnarodowym (system ochrony praw człowieka, ZP) a stanowiskiem integracji międzyrządowej (generalnie mechanizm jej działania);


II. Powstanie i ewolucja Wspólnot Europejskich

  • 9 maja 1950 r. Deklaracja Roberta Schumana – propozycja połączenia przemysłów węgla i stali Francji i Niemiec oraz innych państw zachodnioeuropejskich oraz utworzenie ponadnarodowego organu zarządzającego;


Europejska Wspólnota Węgla i Stali

  • 18 kwietnia 1951 r. Belgia, Francja, Holandia, Luksemburg, RFN i Włochy w Paryżu Traktat ustanawiający EWWiS (wszedł w życie 23 lipca 1952 r.) na 50 lat (wygasł 2002 r.);

  • przemysł węglowo-stalowy oraz przedsiębiorstwa sektora górniczo-hutniczego pod zarządem Wysokiej Władzy (niezależna od państw) (początkowo termin ponadnarodowy);

  • 4 podstawowe instytucje Wspólnoty:

    • Specjalna Rada Ministrów → kompetencje decyzyjne;

    • Wysoka Władza → kompetencje decyzyjne  Komisja;

    • Wspólne Zgromadzenie → kompetencje kontrolne  Parlament Europejski;

    • Trybunał Sprawiedliwości→ kompetencje kontrolne;

  • traktat ten to wzorcowy przykład traite-loi gdyż uregulowano w nim wszystkie kwestie, które państwa uważały za niezbędne dla sprawnego funkcjonowania wspólne­go rynku węgla i stali → te materialnoprawne regulacje uzupełniane przez strukturę instytucjonalną;

  • odejście od międzyrządowego, klasycznego modelu org. m. → w związku z EWWiS w doktrynie p.m. wyróżniono cechy org. o charakterze ponadnarodowym:

    • instytucje, które nie reprezentują państw;

    • we wszystkich instytucjach decyzje mogą być podejmowane większością głosów;

    • upoważnienie organów organizacji do przyjmowania aktów o charakterze wiążącym;

    • niektóre z tych aktów mają skutek wiążący w stosunku do jednostek fi­zycznych i osób prawnych;

    • postanowienia traktatu i powstające na jego podstawie prawo stanowią jako całość nowy porządek prawny;

    • poddanie oceny ważności aktów takiej organizacji i oceny wypełniania zobowiązań przez państwa członkowskie kontroli instytucji sądowej organi­zacji (Trybunałowi Sprawiedliwości);


Europejska Wspólnota Gospodarcza

  • odrzucenie projektu Wspólnoty Obronnej (układ z 27 maja 1952 r.) i Europejskiej Wspólnoty Politycznej (propozycja ZP EWWiS z 9 maja 1953 r.) → wrócono do koncepcji integracji społeczno-gospodarczej;

  • propozycja państw Beneluksu (projekt holenderskiego MSZ Jana Beyena) utworzenia wspólnego rynku przez stopniowe rozszerzanie integracji na nowe dziedziny gospodarcze → tzw. rezolucja messyńska z 2 czerwca 1955 r. – EWWiS za i utworzono komitet do opracowania dokumentów (Raport Spaaka – belg MSZ) → raport przyjęty w Wenecji;

  • 25 marca 1957 r. Traktat o utworzeniu EWG (Rzym; czas nieokreślony; wszedł w życie 1.1.1958) → akt obszerny, wraz z konwencją stowarzyszającą z EWG kraje i terytoria zamorskie; określał cele, które miały być realizowane przez utworzenie wspólnego rynku oraz konkretyzował środki przysługujące EWG, a system instytucjonalny to:

    • Rada (prawodawcza, międzyrządowa);

    • Komisja (wykonawca, ponadnarodowa);

    • Europejskie Zgromadzenie Parlamentarne (kontrolna, reprezentanci parlamentów);

    • Trybunał Sprawiedliwości (kontrolna, ponadnarodowa);

    • Komitet Ekonomiczno-Społeczny (pomocniczy);

  • Traktat z Maastricht zmienił nazwę EWG na WE;


Europejska Wspólnota Energii Atomowej (Euratom)

  • 25 marca 1957 r. Traktat o utworzeniu EWEA (Rzym, czas nieokreślony; wszedł w życie 1.1.1958) → system instytucjonalny: Rada, Komisja, Europejskiego ZP, Trybunał Sprawiedliwości, Komitet Ekonomiczno-Społeczny;


Traktaty o fuzjach instytucji trzech Wspólnot Europejskich

  • 25 marca 1957 r. Układ o wspólnych organach WE (tzw. pierwszy traktat fuzyjny) → wspólne ZP i TS dla wszystkich 3 wspólnot;

  • 8 kwietnia 1965 r. tzw. drugi traktat fuzyjny → połączenie Rad Ministrów i Komisji;


Charakter relacji między traktatami ustanawiającymi Wspólnoty Eu­ropejskie

  • TWE – traite-cedre → bo dot. całości gospodarki i z tego powodu nie możliwe było zawarcie w nim szczegółowych przepisów;

  • TEWEA – traite-loi → więc pozostawia niewielką przestrzeń dla regulacji w trybie aktów pochodnego prawa wspólnotowego;

  • TWE w stosunku do TEWEA jest jak lex generalis do lex specialis, co potwierdzał ETS, a w sprawie 230/81, Luxemourg vs European Parlament, ZB. Orz. 1983, s. I-283 uznał że powszechnie obowiązuje norma, która pierwotnie była tylko w jednym z traktatów założycielskich→ wynika to min. z zasady jednorodności prawa wspólnotowego;

    • regulacje o charakterze wew. podejmowane przez instytucje Wspólnot zazwyczaj dot. postanowień obu traktatów założycielskich;

  • kompetencje instytucji Wspólnotsą identyczne tylko w sferze organizacyjnej, ale liczne różnice w ramach WE i EWEA (wcześniej też EWWiS) – w EWWiS decydujący głos miała Komisja, ale obawy państw przed narzuceniem zobowiązań traktatowych spowodowały że w WE i EWEA decydujący głos ma Rada; te same obawy spowodowały początkowo przyznanie niewielkich kompetencji PE, a dopiero z czasem nabierał on znaczenia w sferze prawotwórczej (procedura współpracy i współdecydowania)

    • różnice te dot. też obszarów poddanych reżimowi prawnemu II i III filaru UE, gdyż odmienne procedury i role poszczególnych instytucji;


Jednolity Akt Europejski

  • luty 1986 r. – Jednolity Akt Europejski (wszedł w życie 1.7.1987) → krótki dokument (3-częściowy);

    • I część – niewiele wspólnych postanowień, ale w art. 2 JAE formalne uznanie Rady Europejskiej (konf. szefów państw i rządów);

    • II część – poprawki i uzupełnienia traktatów zał. dot. m.in. trybu głosowania w Radzie, procedury legislacyj­ne współpracy i zgody w ramach ówczesnej EWG oraz sprawy związane z Sądem I Inst.;

    • III część – formalizowała proce­dury dot. Europejskiej Współpracy Politycznej (EWP);

  • prawo materialne → wprowadzono nowe polityki (np. ochrona środowiska) i postanowiono o wprowadzeniu do końca 1992 r. rynku wew. (obszar bez granic wewnętrznych, na którym zostaje zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i ka­pitału);

  • w preambule JAE → wola przekształcenia w UE na fundamentach WE oraz EWP;

  • niehomogeniczny charakter JAE → ważne zmiany do 3 traktatów, po raz pierwszy skodyfikował zagadnienia WSP, ale nie połączył tych 2 torów integracji → jednak: ujęte w jednym dokumencie postanowienia o odrębnych podstawach prawnych, warunkach oraz celach dla instytucji WE i EWP → ale: zapoczątkowanie łączenia tych obszarów, gdyż Rada Europejska ma prawo podejmowania działań w obu tych obszarach  JAE uczynił z WE i EWP dwa nierozłączne filary do tworzenia UE;


Traktaty o Unii Europejskiej (Traktat z Maastricht, Traktat z Am­sterdamu oraz Traktat z Nicei)

  • 12.1989 r. – konferencja w Strasburgu (zwołana na mocy art. 236 TEWG) → przygotowanie zmian traktatowych dot. unii gosp.-walutowej → 06.1990 r. Rada Europejska zwołała konferencję dot. unii politycznej, w związku ze zmianami politycznymi w Europie Śr. i Wsch.  projekty: Traktat o Unii Gosp.-Walutowej oraz Traktat o Unii Politycznej → podpisane jako Traktat o Unii Europejskiej w Maastricht 7 lutego 1992 r. (wszedł w życie 1.11.1993);

    • składa się: preambuła i 7 części;

      • post. dot. UE w I, V, VI, VII – cele i struktura UE, II (wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa) i III (współpraca w zakresie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych) filar;

      • pozostałe części modyfikują traktaty założycielskie;

        • niejednorodna struktura;

      • wprowadził zmianę z EWG na WE;

    • zmiany do TWE – włączenie przepisów o Unii Gosp.-Walutowej, o obywatelstwie UE i zasadzie pomocniczości; procedura współdecydowania w stanowieniu prawa pochodnego; w prawie materialnym: polityka społeczna, polityki dot. oświaty, kształcenia i młodzieży, kul­tury, zdrowia, ochrony konsumenta, przemysłu i sieci transeuropejskich;

  • 1996 r. konferencja międzyrządowa do opracowania reformy instytucjonal­nej UE06.1997 r. przyjęty przez Radę Europejską projekt Traktatu Amsterdamskiego (wszedł w życie 1.5.1999) zmodyfikował TUE i TWE i TEWEA → liczne protokoły, załączniki i deklaracje;

    • nie przeprowadzono zamierzonej reformy instytucjonalnej (m.in. modyfikacji składu Komisji i systemu głosowania większością kwalifikowaną w Radzie);

    • określono zasady na których opiera się UEmożliwość zawieszenia w pewnych prawach członka, który narusza przepisy traktatu;

    • postanowienia dot. tzw. ściślejszej współpracy zarówno w ramach WE jak i III filaru;

    • uwspólnotowienie polityki azylowej, wizowej i imigracyjnej (tytuł IV TWE);

    • zmieniono nazwę III filaru na Współpracę Policyjną i Sądową w Sprawach Karnych i rozszerzono częściowo jurysdykcję TS na III filar UE;

    • wiele istotnych zmian w ramach II filaru UE (min. większy zakres decyzji większością kwalifikowaną w Radzie);

26 luty 2001 podpisanie przez MSZ Traktatu Nicejskiego (wszedł w życie 1.2.2003)

  • przygotowany przez konferencję międzyrządową zwołaną w 2000 r. → cel: akcesja nowych państw z Europy Śr. i Wsch. → w Deklaracji w sprawie przyszłości Unii dołączonej do Aktu Końcowego TN napisano, że TN zamyka zmiany instytucjonalne niezbędne do przystąpienia nowych państw członkowskich;

  • to u.m. zmieniająca TUE, TWE oraz inne akty prawne, składa się z krótkiej preambuły i 2 części;

    • I część (art. 1-6): zmiany do TUE, TWE, TEWWiS, TEWEA, Protokołu w Sprawie Statutu ESBC i EBC oraz Protokołu w sprawie przywi­lejów i immunitetów WE;

    • II część (art. 7-13): przepisy przejściowe i końcowe → 7,8,9 dot. uchylenia post. Protokołu dot. Statutu TS, art. 10 uchyla decyzję Rady o ustanowieniu Sądu I Inst., pozostałe to typowe przepisy końcowe;

      • zawarty na czas nieokreślony;

    • dołączono cztery Protokoły:

      • w sprawie rozszerzenia Unii Europejskiej;

      • w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości;

      • o skutkach finansowych wygaśnięcia TEWWiS oraz o Funduszu Badaw­czym Węgla i Stali;

      • w sprawie art. 67 TWE;

    • do Aktu Końcowego Konferencji dołączono 24 Deklaracje przyjęte przez Konferencję i 3 Deklaracje odnotowane przez Konferencję;

  • zmiany obejmują:

    • zarówno związane z procesem rozszerzania UE, jak i niezwiązane;

    • skład, procedury, podział miejsc w instytucjach WE → uzależnione od liczby nowych państw (szczegóły w Protokole i Deklaracji w sprawie rozszerzenia Unii oraz Deklaracji w sprawie progu większości kwalifikowanej w procedurze głoso­wania w Radzie);

    • nowe zasady podziału głosów w Ra­dzie i skład liczbowy Komisji;

    • nowe zasady podziału miejsc w PE, Trybunale Obrachunkowym, Komitecie Ekonomiczno-Społecznym oraz Komitecie Regionów;

    • istotne zmiany w strukturach sądowych;

    • zwiększona rola Komisji i PE związana ze ściślejszą współpracą (wzmocniona współpraca „enhanced co.”);

    • nowela art. 7 TUE dot. uznania państwa za winne poważnego i trwałego naruszenia zasad zawartych w art. 6 TUE;

    • zmiany w TUE dot. polityki zagranicznej i bezpieczeństwa → min. podkreślenie niezależności między UE a UZachE, procedura głosowania większością kwalif. w spr. u.m. dot. WPZiB, specjalny przedstawiciel mający mandat dot. szczególnych kwestii polityki zagranicznej i bezpieczeń­stwa;

  • ustanowienie UE spowodowało zbliżenie się obu kierunków integracji: nurtu ponadnarodowego w I filarze i nurtu międzyrządowego w II i III filarze;

    • II i III filar – kwestie te podejmowane są przez Radę, częściowe wykluczenie ich spod kompetencji TS → w II filarze nie może orzekać o zgodności z prawem czy wydawać orzeczeń prejudycjalnych, a w III orzeczenia prejudycjalne mają charakter fakultatywny;

    • postanowienia wspólne TUE oraz postanowienia tytułów V i VI – elementy międzyrzą­dowe, a postanowienia końcowe (tytuł VIII) oraz postanowienia do­tyczące zmian traktatów (tytuły II-IV) – ponadnarodowe;

  • ważne → post. dot. międzyrządowego nurtu TUE nie naruszają traktatów wspólnotowych lub późniejszych aktów je zmieniających albo uzupełniających, a UE ma obowiązek respektowania acquis communautaire (dochodzone przed TS w stosunku do instytucji wspólnot i państw członkowskich);

  • TUE poszerzył obszar obu płaszczyzn integracyj­nychsfera współpracy wspólnotowej może obejmować jeszcze szerszy zakres bez konieczności wprowadzania zmian do traktatów; sfera współpracy międzyrządowej obejmuje potencjalnie całość po­lityki zagranicznej i bezpieczeństwa (III filar tylko to co w tytule VI TUE);

  • art. 2 TUE o zachowaniu i rozbudowywa­niu przez UE acquis communautaire → rodzaj gwarancji dla nurtu ponadnarodowego; a art. 5 TWE (za­sada pomocniczości) → rodzaj gwarancji nurtu międzyrządowego;


Konwent Europejski

  • Deklaracja w sprawie przyszłości UE przyjęta przez Radę Europejską w Laeken w 2001 r. dała podstawy do dyskusji Konwentu Europejskiego nad reformą instytucjonalną UE;

    • rozszerzyła ramy dyskusji zakreślone w dyskusji nad TN, min. przybliżenie instytucji UE obywatelom oraz wzmocnienie roli UE w globalizującym się świecie;

    • definicja globalizacji → globalizacja powinna oznaczać rozwój, solidarność, moralność i korzystne zmiany we wszystkich krajach, także naj­uboższych → w tym celu UE ma budować wspólną politykę za­graniczną i bezpieczeństwa oraz realizować program reform gospodarczych;

    • w związku z w/w konieczna jest reforma instytucjonalna, w kierunku demokracji, przejrzystości i efektywności;

    • 4 grupy zagadnień, które wymagają rozwiązania:

      • bardziej klarowny podział kompetencji między UE i pań­stwami członkowskimi;

      • uproszczenie instrumentów prawnych UE;

      • wzmocnienie legitymizacji demokratycznej, przejrzystości i skuteczności instytucji europejskich;

      • uproszczenie traktatów założycielskich;

  • Konwent to reprezentacja 15 państw członkowskich i 13 państw kandydujących (ale one bez prawa weta);

  • prace podzielono na etapy (wysłuchanie propozycji – analiza – roboczy projekt) → debata polityczna głównie nad kierunkiem rozwoju UE (federalny czy klasyczny);

    • wstępny projekt w Brukseli 28.10.2002;

    • ostateczny projekt przedstawiony RE w Rzymie 18.7.2003 r. → obrady konferencji międzyrządowej w Brukseli (zawiesiła obrady 13.12.2003 r.) → wznowiono 17.05.2004;

  • składa się ze wstępu, preambuły i 4 części ;

    • wstęp → odniesienie do założeń Deklaracji z Laeken i zadania wykonane:

      • zaproponował ulepszony podział kompetencji UE i państw członkowskich;

      • zalecił połączenie traktatów oraz przyznanie UE osobowości prawnej;

      • ustanowił uproszczenie instrumentów działania UE;

      • zaproponował środki mające na celu rozwijanie demokracji, zwiększenie przejrzystości i skuteczności UE poprzez:

        • większy udział parlamentów narodowych w procesie legitymizacji projektu europejskie­go;

        • uproszczenie procedur decyzyjnych;

        • zwiększenie przejrzystości i zrozumiałości funkcjonowania instytucji europejskich;

      • ustanowił środki niezbędne do usprawnienia struktury i wzmocnienia roli każdej z trzech instytucji UE, z uwzględnieniem kon­sekwencji rozszerzenia;

    • znosi trójfilarową konstrukcję UE łącząc traktaty w całość, utrzymując odrębność tylko EWEA, na tych samych zasadach;

    • Część I → 9 tytułów:

          1. Definicja i cele Unii;

          2. Pra­wa podstawowe i obywatelstwo Unii;

          3. Kompetencje Unii;

          4. Instytucje Unii;

          5. Wykonywanie kompetencji Unii;

          6. Demokratyczna praktyka Unii;

          7. Finanse Unii;

          8. Unia i jej bezpośrednie otoczenie;

          9. Człon­kostwo w Unii.

      • nadaje osobowość prawną UE;

      • możliwość wystąpienia z UE;

      • granice kompetencji wyznaczone (jak do teraz) przez zasadę kompetencji powierzonych, pomocniczości i proporcjonalności;

      • Konstytucja i prawo UE pierw­szeństwo nad prawem krajowym;

      • podział kompetencji UE na: wyłączne (np. tworzenie prawa dot. konkurencji, polityki monetarnej (dla strefy euro), wspólnej po­lityki handlowej, celnej, wspólnej polityki rybołówstwa), dzielone oraz wspierające, koordynujące i uzu­pełniające;

      • struktura instytucjonalna → Parlament Europejski, Rada Euro­pejska, Rada Ministrów, Komisja Europejska i Trybunał Sprawiedliwości → + Przewodniczący RE na 2,5 roku oraz MSZ UE;

        • instytucje doradcze: Europejski Bank Centralny, Trybunał Obrachunkowy oraz Komitet Regionów i Komitet Społeczno-Ekonomiczny ;

        • dwie kategorie komisarzy mianowanych przez PE na zasa­dzie rotacji: tzw. komisarzy europejskich z prawem głosowania i komisarzy bez prawa głosowania;

      • Projekt inicjuje znaczne zmiany w katalogu aktów prawnych UE. Znalazły się w nim:

        • ustawy europejskie (akty o charakterze ustawodawczym, podobne do obec­nych rozporządzeń);

        • europejskie ustawy ramowe (akty o charakterze ustawodawczym, podobne do obecnych dyrektyw);

        • rozporządzenia europejskie (akty o charakterze wykonawczym);

        • rozporządzenia delegowane (akty, które mogą uzupełniać lub zmieniać nie­które, mało istotne elementy ustaw lub ustaw ramowych);

        • decyzje europejskie (akty o charakterze nieustawodawczym, wiążące w ca­łości);

        • zalecenia i opinie (akty niemające mocy wiążącej).

    • Część II „Karta Praw Podstawowych” → 7 tytułów:

          1. Godność;

          2. Wolność;

          3. Równość;

          4. Solidarność;

          5. Pra­wa Obywatelskie;

          6. Sprawiedliwość;

          7. Postanowienia ogólne doty­czące wykładni Karty;

      • to Karta Praw Podstawowych z modyfikacjami;

      • dążenie UE do przystąpienia do EKOPCziPW;

    • Część III „Polityki i funkcjonowanie Unii” → 7 tytułów:

          1. Zasady ogólne;

          2. Niedyskryminacja i Obywatelstwo;

          3. Polityka i działania wewnętrzne;

          4. Stowarzyszenie krajów i terytoriów zamorskich;

          5. Działania zewnętrzne Unii;

          6. Funkcjonowanie Unii;

          7. Postano­wienia Wspólne;

      • ta materia obecnie w I, II i III filarze;

      • ważne zmiany dot. prowadzenia i implementacji wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (w związku z MSZ UE);

    • Część IV „Postanowienia ogólne i końcowe”;

    • Załączniki (5 protokołów i 3 deklaracje):

      • Protokół w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej;

      • Protokół w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności;

      • Protokół w sprawie reprezentacji obywateli w Parlamencie Europejskim oraz ważenia głosów w Radzie Europejskiej i Radzie Ministrów;

      • Protokół w sprawie Eurogrupy;

      • Protokół zmieniający Traktat Euratomu;

      • Deklaracja dotycząca Protokołu w sprawie reprezentacji obywateli w Parla­mencie Europejskim oraz ważenia głosów w Radzie Europejskiej i w Ra­dzie Ministrów;

      • Deklaracja o utworzeniu Europejskiej służby działań zewnętrznych;

      • Deklaracja w sprawie wejścia w życie Traktatu ustanawiającego Konsty­tucję dla Europy.

    • UE to org. m. regionalna, o po­nadnarodowym charakterze funkcji niektórych jej instytucji (oraz prawa przez nie stanowionego → ze skutkiem bezpośrednim i bezpośredniego stosowania) → nawiązuje do obecnych rozwiązań, ale wg niektórych przesunięcie akcentu w stronę koncepcji współpracy międzyrządowej (coraz większa rola RE), ale raczej jest to zachowanie obu nurtów integracji europejskiej;




  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna