Zagadnienia wprowadzające historia procesu integracji europejskiej


Charakter prawny Wspólnot Europejskich i Unii Europejskiej



Pobieranie 1.05 Mb.
Strona2/14
Data08.05.2016
Rozmiar1.05 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14

Charakter prawny Wspólnot Europejskich i Unii Europejskiej

I. Charakter prawny Wspólnot Europejskich

  • Wspólnoty Europejskie to organizacje powstałe na podstawie umów między państwami → mają podmiotowość prawną  jedynie EWWiS miała określone, że „korzysta w stos. m. ze zdol­ności prawnej do wykonywania funkcji związanych z procesem osiągania jej celów” → pozostałe wspólnoty – „posiada osobowość prawną” (art. 281 TWE i art. 184 TEWEA) → kolejne artykułu określają podmiotowość w prawie wewnętrznym, więc w/w artykuły dot. prawnomiędzynarodowej podmiotowości;

      • podmiotowość ta wynika też z innych postanowień, które nadają Wspólnotom zdolność do uczestniczenia w obrocie prawnym → ograniczona zasadą funkcjonalności;

  • orzecznictwo ETS w sprawie podmiotowości Wspólnot:

    • sprawa 6/64, Flaminio Costa v. E.N.E.L→ ETS na pytanie prejudycjalne od włoskiego sądu stwierdził, że system prawny powołany TEWG stanowi integralną część systemów państw członkowskich, a obowiązek przestrzegania tego prawa wynika min. z przekazania kompetencji na rzecz Wspólnoty, nadania jej osobowości i zdolności prawnej, stworzenia własnych instytucji i wyposażenia Wspólnot w uprawnienia wynikające z ograniczenia suwerenności przez państwa czł.;

    • sprawa 22/70; KE v. R (tzw. sprawa ERTA) → Komisja wnosiła o unieważnienie postanowień Rady na podstawie art. 173 TEWG [230 TWE] – kwestia kompetencji zewnętrznych EWG i podziału kompetencji między EWG a państwa czł.  ETS dokonał wykładni systemowej art. 210 [281] TWE, mówiącego, że Wspólnota ma osobowość prawną. Ze względu na umieszczenie art. w tytule „Postanowienia ogólne i końcowe”; Wspólnota może nawiązywać stosunki umowne w zakresie wszystkich celów zdefiniowanych w Części I Traktatu (uzupełnioną o Część VI). Ustalenie, czy w konkretnym przypadku WE ma prawo zawarcia umowy musi uwzględniać całą systematykę Traktatu, a kompetencja do zawarcia umowy może wynikać albo z przepisów bezpośrednio dot. takiej kompetencji, ale również z innych postanowień Traktatu;

  • przejawy w praktyce: nawiązywanie stosunków dyplomatycznych, zawieranie umów m., a analiza poszczególnych elementów poję­cia podmiotowości prawnomiędzynarodowej prowadzi do stwierdzenia, że WE są podmiotami p.m., jak inne org. m.;


Ponadnarodowy charakter Wspólnot Europejskich

  • w stosunkach między państwami członkowskimi inter se, miedzy instytucjami WE inter se oraz instytucjami a państwami, a także innymi os. fiz. i pr. stosuje się prawo wspólnotowe → prawo ponadnarodowe (ang. supranational);

  • pojęcie „ponadnarodowości” w art. 9 TEWWiS (też w Traktacie o Europejskiej Wspólnocie Obron­nej) → nie zdefiniowane, a z analizy nie wynikało więcej niż zasada uznania m. char. funkcjonariuszy org. m. → tzw. drugi traktat o fuzjach uchylił ten przepis;

  • znaczenie w doktrynie → termin prawniczy i polityczny, oparty na analizie funkcji szczególnych cech WE:

            1. istnienie organów, których decyzje nie zależą od woli państw;

            2. podejmowanie decyzji większością głosów, które obowiązują wszystkie państwa czł.;

            3. organy WE same realizują podjęte decyzje lub sprawują nadzór nad zgodną z prawem ich realizacją przez państwa czł.,

            4. prawo wspólnotowe może tworzyć uprawnienia i zobowiązania po stronie wszystkich podmiotów prawa wspólnotowego, w tym podmiotów indywi­dualnych, a do rozstrzygania wątpliwości w tym względzie uprawnione są organy sądownicze państw członkowskich;

  1. w kontekście dawnego art. 9 TEWWiS termin ten dotyczył trybu powoływania składu Wysokiej Władzy – członkowie nie reprezentowali państw, lecz byli niezależnie mianowanymi funkcjonariuszami → to samo dla członków Komisji WE i K EWEA, członków PE, Trybunału Obrachunkowego i sędziów ETS;

    • jednak kandydatury nie z powszechnych wyborów (poza PE), lecz z nadania państwa;

  2. zgodnie z zasadami p.m. uchwały org. m. nie wiążą ich członków wbrew ich woli, jednak w prawie wspólnotowym większość aktów podejmowana jest większością głosów, a ETS odrzuca możliwość zgłaszania zastrzeżeń oraz twierdzi, że prawo wspólnotowe powinno być jednolicie interpretowane ze względu na zasadę jednolitości jego stosowania;

  3. rodzaje administracji wspólnotowej:

    • administracja bezpośrednia → instytucje WE realizują podjęte decyzje lub sprawują nadzór nad ich realizacją przez państwa czł.;

    • administracja pośrednia → zgodnie z art. 10 TWE państwa czł. są zobowiązane podjąć wszelkie właściwe środki o charakterze ogólnym lub specjalnym w celu zapewnienia realizacji zobowiązań wynikających z TWE lub działań instytucji WE;

      • w obu przypadkach do egzekwowania stosowania prawa powołane są sądy i inne właściwe organy państw czł., ale kontrola państw jest szersza niż w p.m. (patrz min. postępowanie w trybie art. 226 TWE i art. 146 TEWEA);

      • w ramach I filaru wszystskie państwa podlegają ETS (ostateczne i obowiązujące decyzje);

  4. WE mają swój porządek prawny o 2 podstawowych cechach: os. fiz. i pr. mogą się powoływać na jego bezpośrednio skuteczne post. i prymat tego prawa nad pr. wew. Państwa czł. powołując ten porządek ograniczyły swoje suwerenne prawa i przekazały je WE na czas nieokreślony

    • sprawa 26/62, van Gend & Loos → ETS stwierdził, że państwa przekazały EWG część swych suwerennych praw, a prawo wspólnotowe może nakładać obowiązki na podmioty indywidualne, przyznawać im prawa, nie tylko gdy TEWG tak stanowi, ale też na podstawie jasno sformułowanych obowiązków, jakie TEWG nakłada na podmioty indywidualne, państwa członkowskie oraz instytucje Wspólnoty;

    • opinia 1/91 dot. powołania EOG → TEWG, choć w formie u.m., jest kartą konstytucyjną Wspólnoty opartej na zasadzie praworządności i zgodnie z orzecz. ETS traktaty utworzyły nowy porządek prawny, na rzecz którego państwa ograniczyły swoje prawa, a podmiotami są nie tylko państwa, ale i jednostki;

  • dyskusja nad terminem ponadnarodowości Wspólnot nie koncentruje się nad zagadnieniem „tak czy nie”, ale nad szczególną kumulacją w WE elementów p.m., jak:

    • niezależność mechanizmu podejmowania decyzji;

    • bezpośredni stosunek między władzą międzynarodową a jednostką;

    • istnienie organu sądowego kontrolującego wypełnianie zobowiązań przez państwa członkowskie i ważność aktów organizacji;

      • istota tych czynników nie jest nowa, a nietypowe jest jedynie ich natężenie w jednej org.;

      • jedyna nowość to kontrola zgod­ności z prawem aktów WE przez ETS;

  • w związku z w/w można powiedzieć, że WE są org. m. o ponadnarodowym cha­rakterze funkcji w płaszczyźnie stosunków wewnątrz organizacji, ale w stosunkach zew. są org. m. o charakterze integracyjnym;


Charakter prawny Unii Europejskiej

  • czy UE jest org. m. w rozu­mieniu p.m. i czy posiada podmiotowość prawną → org. m. to forma współpracy państw oraz innych podmiotów p.m. oparta na u.m., posiadająca stałe organy i reali­zująca samodzielne cele;

    • uważa się, że org. m. powinny być wyposażone w podmiotowość prawną (ale nie ma jej Unia Gosp. Państw Beneluxu czy OBWE);

  • umowa m. → jest, choć o oryginalnej konstrukcji (TUE nie włączył traktów zał. do siebie, a jedynie wprowadził w nich zmiany);

  • samodzielne cele i zadania UEskomplikowane  określone w art. 2 TUE, ale po analizie TWE i TEWEA tylko niektóre mają charakter autonomiczny, a inne związane z celami WE;

    • art. 2 ust. 2 i art. 4 TUE ważne w rozważaniach nad podmiotowością;

  • samodzielna struktura organizacyjna → kontrowersyjne  art. 3 TUE (UE dysponuje jednolitymi ramami instytucjonalnymi), ale jedynym organem w TUE jest Rada Europejska (która nie tworzy prawa), a poza tym korzysta z instytucji WE dla wykonywania swych zadań (art. 5 TUE);

  • przystąpienie nowych członków → art. 49 TUE – państwo europejskie, które przestrzega zasad z art. 6 TUE może ubiegać się o status członka w UE

      • pytanie: czy w świetle tego przepisu można przystąpić do struktur międzyna­rodowych, które nie mają ram organizacyjnych oraz podmiotowości?

        • problem nie istniał dla państw tworzących traktat z Maastricht, ale istnieje dla nowo przyjmowanych państw, które przystępują do UE, a nie tylko do WE, tzn. przystępują do struktury o niejednolitym charakterze o elementcie podmiotowości przeniesionym na nią przez państwa czł., który gwarantuje poszanowanie praw i obowiązków wynikających z traktatu akcesyjnego, co potwierdzone jest wymogiem z art. 49 TUE, by przystąpienie było w formie u.m. między państwami czł. a państwem;

        • procedura → wniosek państwa do Rady, która decyduje po opinii Komisji i zgodzie PE (bezwzględna większość) → sam traktak w formie u.m.;

  • choć traktat nie przyznaje UE prawa do zawierania u.m., to w praktyce UE jest stroną kilku u.m., np. umowy z byłą Jugosławią, Polską, Bośnią i Hercegowiną, Albanią, NATO, USA;

  • TUE brak przepisów dot. podmiotowości UE zarównow stos. wew. jak i zew.;

    • doktrynapogląd dominujący – UE nie ma podmiotowości, ale niektórzy (Galster, Witkowski) wywodzą podmiotowość z art. 3, 6, 33 TUE. Podmiotowość wew. powinna być oceniana na podstawie prawa wew. państw czł., gł. m. prawa prywatnego;

  • UE nie ma też innych atrybutów p.p.m. jak przywileje i immunitety, prawo wnoszenia roszczeń i ponoszenie odpowiedzialności, nie ma też własnego budżetu (choć budżet WE i EWEA nazywany budżetem UE), ale w pewnym stopniu ma wtórne prawo legacji (przedstawicielstwa Komisji w związku z tytułem V TUE);

Reasumując:

  • przewaga dowodów formalnych i prawnych wynikających z analizy TUEnie, ale praktyka zawierania u.m.;

  • nawet bez podmiotowości (to nie jest warunek sine qua non) UE może być uznana za org. m.;

  • większość doktryny pisze o dynamicznym procesie tworzenia się struktur organizacyjno-proceduralnych UE, bez próby zdefiniowania → z założeń art. 2 wynika że UE to konstrukcja organizacyjna in statu nascendi → tak praktyka, min. pojawienie się funkcji Wysokiego Przedstawiciela do spraw Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa + ius contrahendi w tym zakresie;

  • brak jednolitej koncepcji charakteru prawnego UE → głównie jako nowa jakość w katalogu instytucji p.m., ale na pewno nie jako federacja czy konfederacja;

    • interesujące stanowisko Niem. TK → UE to „związek państw” <niem. Staatenverbund>, czyli związek suwerennych, działających na poziomie międzyrządowym państw, który z jednej strony szanuje narodową tożsamość państw członkow­skich, z drugiej zaś uchwala, na podstawie własnego prawa konstytucyjnego, wiążące dla państw członkowskich akty prawne, dzięki czemu poszczególne zadania państwa są realizowane wspólnie i w tym zakresie wspólnie jest wy­konywana suwerenna władza”;


Trójfilarowa struktura Unii Europejskiej i jej konsekwencje prawne

  • I filar – Wspólnoty Europejskie;

  • II filar – Wspólna Polityka Zagraniczna i Bezpie­czeństwa (tytuł V TUE);

  • III filar – Współpraca Policyjna i Sądowa w Spra­wach Karnych (tytuł VI TUE);

    • tradycyjna współpraca międzyrządowa (pomimo wzrostu znaczenia ETS w III filarze);

      • zwieńczenie konstrukcji → postanowienia wspólne traktatu (ty­tuł I TUE) dot. celów, zasad, ram instytucjonalnych;

      • wspólny fundament → postanowienia końcowe TUE (tytuł VIII) dot. trybu zmian traktatów, przyjmowania nowych członków oraz przepisy dot. wzmocnionej współpracy (tytuł VII TUE);

  • II i III filar → współpraca oparta na post. tytułu V i VI oraz Post. wspólnych i Końcowych → decyzje podejmowane przez Radę, bez PE i TS (w II, a w III ogr);

  • pomimo oddzielenia filara ekonomicznej integracji od międzyrządowych form współpracy istnieją międzysystemowe powiązania w celu zapewnienia jednolitości strukturalnej UE → jednolite instytucje WE i UE, oraz poszanowanie dorobku prawnego WE (acquis communautaire);

stosunek UE–WE → różne poglądy:

    • porównanie do stosunków wynikających z holdingu (ze względu na to iż UE łączy dotychczasowe i nowe obszary polityk);

    • UE to org. o charakterze dynamicznym, ewoluującym, w której WE to samodzielne związki o charakterze korporacyjnym, a UE ma pozycję nierównorzędną (ze względu na brak podmiotowości);

    • UE to jeden podmiot, z jednolitymi instytucjami → tak ze względu na art. 49 TUE  UE to org. m. powstała z WE powiązanych II i III filarem;

    • teoria o trzech podmiotach tworzących org. unijną, a każdy z nich ma odrębne zadania, a po części również organy, gdyż poszczególne instytucje Unii i Wspólnot działają w materii każdego traktatu jako instytucja danej Wspólnoty lub Unii;

  • panujący pogląd → istotę UE określa art. 3 TUE, gdyż decyduje o spójności instytucjonalnej i materialnej WE z UE w zakresie stos. zew. i wew.

    • spójność instytucjonalna  jednolite ramy instytucjonalne, tzn. że instytucje WE i Rada Europejska działają w obszarach i na podstawie kompetencji z traktatów, a przepisy proceduralne są stosowane inter se;

    • spójność materialna  poszanowanie i dalszy rozwój przez UE acquis communautaire → punkt wyjścia dla działań UE – podkreślenie zakazu uszczuplenia dorobku WE, gdyż raz uwspólnotowiony obszar współpracy nie może być zmieniony na poziomie współpracy międzyrządowej (co nie oznacza zakazu zmiany traktatów[=to też acquis communautaire] zgodnie z ich postanowieniami);

  • pojęcie ram instytucjonalnych dot. zarówno instytucji WE jak i Rady Europejskiej;

    • RE → kompetencje określone ogólnie (nadawanie UE impulsu niezbędnego do jej rozwoju i określa­nie ogólnych wytycznych jej polityki), ale w TUE też kilka szczegółowych zadań;

    • instytucje WE → kompetencje nie tylko z TWE i TEWEA, ale też obowiązek określania i realizacji polityki w ramach II i III filaru → zadanie RE, a rola KE i PE różna, ograniczona;

  • wg art. 3 TUE RE i KE odpowiedzialne są za zapewnienie spójności działań w II i III filarze, ale ze względu na brak podmiotowości UE działania te przyjmują postać działań albo WE albo współpracy państw  art. 5 TUE stanowi, że RE, KE, PE i TS wykonują swoje uprawnienia zgodnie z warunkami i celami z TWE, TEWEA i TUE;

    • WE nie przekształciły się w UE, a jedynie instytucje WE zmieniają swoje funkcje i uprawnienia, gdy wykonują zadania z TUE;

  • pytanie  czy UE to kolejny etap integracji europejskiej czy też wartość nowa, korzystająca przejściowo ze wsparcia WE? – różne poglądy:

    • schemat zakładający, że nowe polityki uzupełniają wspólnotową politykę integracji gospodarczej tworząc nowy etap integracji, ponieważ tworzą nowe wartości, nie tyle wieńczące proces integracji gospo­darczej, co tworzące podstawy nowego etapu integracji Europy → wg doktryny UE to rozwijająca się struktura organizacyjna współpracy państw, konstrukcja o charakterze mieszanym;

    • któryś z filarów przejmie funkcje pozosta­łych, np. możliwość „uwspólnotowienia” Unii, tzn. że słabsze filary zostaną wchłonięte pod względem instytu­cjonalnym i materialnym przez WE (tak ze względu na art. 2 TUE – m.in. cel Unii to „zachowanie i rozwój acquis communautaire, tak aby móc określić, do jakiego stopnia polityki i formy współpracy wprowadzone przez TUE wy­magają skorygowania, celem zapewnienia efektywności instytucji i mechanizmów Wspólnoty” (podobnie w Konstytucji);

    • UE wchłania WE, ale ich nie likwiduje, a one wtórnie na nią oddziaływają, a UE staje się org. ponadnarodową → NIE, za względu na to iż II i III filar to wciąż współpraca międzyrządowa;

    • z historii rozwoju integracji europejskiej trudno określić kierunek zmian:

      • od współpracy międzyrządowej do ponadnarodowej – JAE włączył nowe polityki (badania naukowe, rozwój i ochrona środowiska), TUE (szkolnictwo, kultura, ochrona zdrowia i ochrona konsumenta);

      • ale praktyka podejmowania decyzji przez Radę też w sprawach nieprzewidzianych w traktatach oraz praktyka włączania do obrad RE zagadnień, którymi wcześniej zajmowała się Rada;


Cele Wspólnot Europejskich i cele Unii Europejskiej

I. Uwagi wprowadzające

  • zadania”=”cele” (Preambuła, art. 1 i 2 TUE, art. 308 i 2 TWE, art. 203 i 1 TEWEA) → kierunek działań, które powinny być podejmowane przez instytucje funkcjonujące w jednolitych ramach instytu­cjonalnych UE i przez państwa czł.;

    • art. 10 TWE obejmuje też cele z art. 2;


II. Cele Wspólnoty Europejskiej

  • art. 2 TWE wymienia zadania WE:

            1. ustanowienie wspólnego rynku,

            2. ustanowienie unii gospodarczej i walutowej (też w art. 4),

            3. harmonijny, zrównoważony i stały rozwój działalności gospodarczej,

            4. wysoki poziom zatrudnienia i ochrony socjalnej,

            5. równość mężczyzn i kobiet,

            6. trwały i nieinflacyjny wzrost,

            7. wysoki stopień konkurencyjności i konwergencji dokonań gospodarczych,

            8. wysoki poziom ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego,

            9. podwyższanie poziomu i jakości życia, spójności gospodarczej i społecz­nej oraz solidarności między państwami członkowskimi,

  • ale też osiągnięcie funkcjonowania in­stytucji obywatelstwa UE (art. 17 TWE);

  • JAE → wprowadził cele wynikające z koncepcji rynku wewnętrznego, która zakłada podniesienie poziomu integra­cji w zakresie podstawowych swobód oraz rozciągnął cele WE na nowe polityki (badania naukowe, ochrona środowiska, rozwój postępu technicznego) → te nowe polityki oraz zmiana nazwy z EWG na WE wskazują na nowe podejście do polityki integracji europejskiej – wzrost gosp. przekształcił się we wzrost gosp.-społ odbywający się w warunkach koncepcji sustainable development;

  • TWE do TEWEA – lex generalis do lex specialis, więc i cele TWE dot. EWEA, przy uwzględnieniu też celów z TEWEA (autonomia tych celów zagwarantowana w art. 305 TEWEA)

    • pomimo kompleksowego charakteru celów TWE dokonując z nich zmian, nie zmieniano TEWEA;


III. Cele Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej

  • sformułowane ogólnie → art. 1 TEWEA:

            1. przyczynienie się, przez stworzenie niezbędnych warunków, do powstania i szybkiego rozwoju przemysłu jądrowego,

            2. podniesienie poziomu życia w państwach członkowskich,

            3. rozwijanie stosunków z innymi państwami.

  • preambuła TEWEA → postęp w sprawie pokoju i apel o podjęcie niezwłocznie wysiłku do realizacji tego celu;

    • TEWEA – tylko pokojowe wykorzystanie energii jądrowej;

  • jednym z celów jest też podniesienie stopy życiowej w państwach czł. → nawiązanie do realizacji celów społ.;


IV. Cele Unii Europejskiej

cele ogólne UE

  • art. 1 TUE → kształtowanie w sposób spójny i solidarny związku między państwami i ich narodami;

  • art. 2 TUE → szczegółowy katalog:

            1. popieranie postępu gospodarczego i społecznego oraz wysokiego poziomu zatrudnienia,

            2. doprowadzenie do zrównoważonego i trwałego rozwoju, zwłaszcza przez utworzenie przestrzeni bez granic wewnętrznych, umacnianie spójności go­spodarczej i społecznej, ustanowienie unii gospodarczej i walutowej, do­celowo ze wspólną walutą,

            3. potwierdzenie tożsamości UE na arenie międzynarodowej w szczególno­ści przez realizację wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, obej­mującej kształtowanie wspólnej polityki obronnej, mogącej prowadzić do wspólnej obronności,

            4. umacnianie ochrony praw i interesów obywateli państw członkowskich przez ustanowienie obywatelstwa UE,

            5. utrzymywanie i rozwijanie UE jako obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w którym swobodny przepływ osób jest zapewniony w połączeniu z właściwymi środkami dotyczącymi zewnętrznej kontroli granic, azylu, imigracji oraz zapobiegania i zwalczania przestępczości;

            6. pełne zachowanie i rozwój dorobku wspólnotowego, tak by móc określić, do jakiego stopnia polityki i formy współpracy wprowadzone przez traktat wymagają skorygowania, celem zapewnienia skuteczności mechanizmów i instytucji Wspólnoty;

      • cele te zespalają filary UE (głównie 1,2,6), a brak autonomicznego charakteru m.in. przez brak samodzielnych środków, pomimo art. 6 TUE ust. 4 (UE zapewnia sobie środki ...); a cel dot. obywatelstwa nie ma autonomicznego charakteru, gdyż to TWE określa obywatelstwo;

      • gdyby przyjąć stanowisko o odrębności UE i WE, to jedynie cele 3,5,6 mogłyby być uznane za autonomiczne (związane z II i III filarem), rozwinięte dalej w art. 11 (tytuł V) i art. 29 (tytuł VI) → art. 11 i 29 integralnie związane z art. 2, realizowane przy pomocy jednolitych ram instytucjonalnych  cele UE to cele WE i vice versa;

cele szczególne UE dot. II i III filaru

  • art. 11 TUE – UE określa oraz realizuje politykę zagra­niczną i bezpieczeństwa, której cele są następujące:

            1. ochrona wspólnych wartości, podstawowych interesów, niezawisłości i in­tegralności Unii, zgodnie z zasadami Karty NZ,

            2. umacnianie bezpieczeństwa Unii we wszelkich formach,

            3. utrzymanie pokoju i umacnianie bezp. m., zgo­dnie z zasadami Karty NZ i zasadami Aktu Końco­wego z Helsinek oraz celami Karty Paryskiej (Karta Paryska dla Nowej Europy z 1990 r. w KBWE – początek przejścia z KBWE do OBWE), włączając te dotyczące zewnętrz­nych granic,

            4. popieranie współpracy międzynarodowej,

            5. rozwijanie i umacnianie demokracji i rządów prawa oraz poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności,

      • nawiązują do pokojowych zasad z Karty NZ i powszechnego p.m., ale też do europejskich dokumentów dot. bezp. i współpracy → UE postrzegana jako organizacja europejska o charakterze ogólnym, organizująca w oryginalny sposób nurt międzyrządowej i ponadnarodowej współpracy państw;

      • element szczególny – „wspólne wartości, podsta­wowe interesy, niezależność i integralność UE” → 2 pierwsze znane, 2 kolejne niezdefiniowane;

  • art. 29 TUE → odwołanie do TWE („bez uszczerbku dla kompetencji WE” – nie ma odwołania do TEWEA), a cele:

    • zapewnienie obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, poprzez podejmowanie przez państwa członkowskie wspólnych działań w zakresie współpracy policyj­nej i sądowej w sprawach karnych;

    • zapobieganie rasizmowi i ksenofobii oraz zwalczanie tych zjawisk;



1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna