Zagadnienia wprowadzające historia procesu integracji europejskiej



Pobieranie 1.05 Mb.
Strona3/14
Data08.05.2016
Rozmiar1.05 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14

komplementarność celów UE i WE;

  • cele UE, jako zespalające filary mają charakter społeczny, gospodarczy i polityczny → powinny być urzeczywistniane na warunkach z TUE, przy poszanowaniu zasady pomocniczości z art. 5 TWE, w harmonii i równowadze z TUE, w celu stopniowego zacieśniania więzi między narodami Europy, a decyzje podejmowane w sposób jawny i na szczeblu najbliższym obywatelowi;

  • wg orzecz. ETS (np. sprawa 141/78, Francja v. GB; sprawa 44/84, Hurd v Inseptor Podatkowy GB); przepisy dot. celów to nie tylko ogólne założenia polityczne, ale są prawnie wiążące, i choć samoistnie nie mogą być podstawą orzekania (nie zawierają norm kompetencyjnych), to należy je stosować jako środek pomocniczy przy wykładni i stosowaniu innych przepisów prawa UE;


    Członkostwo w Unii Europejskiej

    • TUE z Maastricht uchylił poprzednie procedury przyjmowania nowych członków → teraz jedna procedura, a przyjęcie do UE oznacza przyjęcie do WE i EWEA;


    I. Nabycie członkostwa w Unii Europejskiej

    • przepisy dot. przystępowania nowych członków powinny być interpretowane na tle wszystkich traktatów zał., wraz z preambułami i dokumentami politycznymi → poszerzanie org. to proces pożądany (art. 2 Preambuły TUE), ale mającym swoje warunki z art. 49 TUE (oraz z konkluzji RE z Kopenhagi z 1993 r.), a są to:

      • kandydat = państwo (wg p.m.) i to europejskie;

        • europejskość → też gdy tylko część państwa leży w Europie (np. Turcja – tak, Maroko – nie); też gdy tylko część terytorium do UE (np. Dania); też kryterium historyczne i kulturowe, oraz inne;

      • kandydat = demokratyczne państwo prawa, szanu­jące zasady wolności, demokracji, prawa człowieka i podstawowe wol­ności, a ustrój musi odpowiadać zasadom gospodarki rynkowej i wolnej konkurencji (art. 49 TUE w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 TWE);

      • kandydat musi przyjąć acquis communautaire;

    • strona proceduralna (przepisy i praktyka):

      • wniosek do Rady (jednostronny akt), który może być wycofany do czasu złożenia dokumentów ratyfikacyjnych umo­wy o przystąpieniu (np. Norwegia);

      • Rada do Komisji, która robi wstępną opinię w sprawie (może uzależnić swoją opinię od spełnienia przez kandydata określonych warunków);

      • po opinii Komisji Rada podejmuje decyzje o rokowaniach z kandydatem (nie ma skutków wiążących wobec kandydata);

      • wstępne negocjacje → sprawdzanie zgodności prawa krajowego z acquis communautaire <ang. screening> - szczególna rolka KE  przedstawienie stanowisk negocjacyjnych w poszczególnych rozdziałach → rokowania prowadzi Rada  po ich zakończeniu KE przygotowuje dla Rady opinię w sprawie gotowości kandydata do przystąpienia (konieczna zgoda PE bezwzględną większością);

      • przyjęcie nowego członka → jednomyślnie Rada;

      • podpisanie umowy akcesyjnej (warunki przyjęcia i dostosowania traktatów) między państwami czł. a nowym → umowa wchodzi w życie po ratyfikacji przez wszystkie państwa-strony;


    II. Zawieszenie praw członkowskich w Unii Europejskiej

    • nie ma generalnego zawieszenia członka, ale zawieszenie niektórych praw członkowskich, łącznie z prawem do gło­sowania przedstawiciela rządu w Radzie za naru­szenie zasad z art. 6 ust. 1 TUE („UE opiera się na zasadach wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz państwa prawnego, które są wspólne dla państw czł.).

    • procedura z art. 7 TUE:

      • wniosek 1/3 państw lub KE → Rada wysłuchuje dane państwo, może też wysłuchać osób niezależnych (w rozsądnym terminie ich sprawozdanie dot. sytuacji w państwie) a następnie może stwierdzić istnienie wyraźnego ryzyka poważnego naruszenia przez dane państwo członkowskie w/w zasad (4/5 za po zgodzie PE [2/3]) i może skierować odpowiednie zalecenie do tego państwa;

        • Rada systematycznie bada, czy powody są aktualne;

      • Rada (skład szefowie państw i rządów) na wniosek 1/3 państw lub KE, po wezwaniu państwa do przedstawienia swoich uwag, może stwierdzić (jednomyślnie, po zgodzie PE [2/3]) poważne i stałe naruszenie w/w zasad;

      • po w/w decyzji Rada (większość kwalifikowana, wstrzymujący się nie liczą, większość ustalana na podstawie art. 205) może zadecydować o zawieszeniu niektórych praw (łącznie z prawem do głosowania w Radzie);

        • nie oznacza to zwolnienia z obowiązków;

        • Rada w tej decyzji bierze pod uwagę skutki dla osób fiz. i pr.;

      • przywrócenie praw → po zmianie sytuacji Rada może (większością kwalifikowaną) uchylić zastosowany środek;


    III. Ustanie członkostwa

    • żaden z traktatów nie zawiera przepisów dot. wypowiedzenia członkostwa lub rozwiązania WE lub UE;

      • w projekcie K jest taka klauzula;

    • argumenty przeciwników tej możliwości:

      • wyraźne postanowienia o nieograni­czonym czasie obowiązywania TWE, TEWEA i TUE (wyjątkiem w tej mierze był TEWWiS);

      • daleko zaawan­sowany stopień integracji państw czł. i ich wzajemnych stosun­ków opartych na zasadach lojalności i solidarności;

      • istnieją w WE procedury egzekucji prawa wspólnotowego, dlatego jednostronne zerwanie umowy z powodu naruszenia traktatu nie było by usprawiedliwione → KE lub inne państwo może skierować sprawę nie wywiązywania się ze zobow. do ETS  różnice w doktrynie czy w razie nie rozwiązania problemu w przewidzianych prawem wspólnotowym procedurach możliwe czy nie, gdyż traktaty nie przewidują wykluczenia lub wymuszenia wystąpienia przez członka;

    • argumenty za możliwością:

      • możliwość w wyniku rewizji traktatów przez państwa czł. → państwa nie tracą podmiotowości, ani suwerenności również w kwestiach zawierania u.m. lub członkostwa w org. m.;

      • na podstawie KW o prawie traktatów możliwość wystąpienia → wg niektórych czysto teoretyczna ze względu na stopień integracji;

    • co wynika z analizy KW o prawie traktatów (art. 54, 56, 57, 60, 62):

      • art. 54 zgodna wola państw na uchylenie traktatów lub wystąpienie jednego państwa;

      • art. 62 reguła rebus sic stantibus, ale musiałby być spełnione szczególne warunki, gdyż traktaty przewidują wiele regulacji na wypadek sytuacji konfliktowych (np. art. 100 i 297 TWE).;

      • art. 56 domniemanie prawa wypowiedzenia dyskusyjne, gdyż niektórzy uważają że ze względu na charakter traktatów nie można tego prawa z nich domniemywać;

      • art. 57 zawieszenie stosowania umowy → raczej nie możliwe ze względu na regulacje traktatów dot. związków gospodarczych między państwami czł., a nawet gdyby zawieszono TUE, obowiązywałby TWE, natomiast możłiwość zawieszenia TWE w doktrynie jest podważana;

      • art. 60 wygaśnięcie lub zawieszenie w następstwie jego naruszenia → ale panuje pogląd (też orzecz. ETS) że zasada solidarności państw czł. ze Wspólnotami i inter se ma zastosowanie także wtedy, gdy inna strona dopuściła się naruszenia swoich zobowiązań. Także zasada wzajemności jest w tym zakresie ogr. (orzecz. ETS);

    • wg doktryny istnieje (ograniczona) możliwość zaprzestania bycia członkiem UE, ale z punktu widzenia politycznego jest ona bardzo mało prawdopodobna;


    Stowarzyszenie ze Wspólnotami Europejskimi

    • TUE z Maastricht wprowadził jednolitą formę członkostwa, ale możliwe są umowy stowarzyszeniowe (z W, a nie z UE);

      • umowy te z państwami eurp. mają szczególne znaczenie w procesie integracji;

      • wg orzecz. ETS umowy te tworzą specyficzne i uprzywilejowane związki z państwami trzeci­mi, których szczególny charakter opiera się na systemie wspólnotowym;

      • procedura → negocjacje prowadzi Komisja, po otrzymaniu mandatu Rady, a układ zawiera Rada jednomyślnie po zgodzie PE (absolutna większość) → ratyfikacja (niektóre umowy – tzw. mieszane, których dziedziny obejmują kompetencje dzielone między WE a państwa czł. – mogą wymagać ratyf. przez wszystkie państwa);

      • 2 kategorie stowarzyszeń:

        • tzw. stowarzyszenia traktatowe → państw i org. m. oparte na art. 310 TWE i art. 206 TEWEA;

          • niektóre z nich (tzw. stabilizacyjne) powołują się tez na art. 101 TEWEA (choć nie dot. on tych umów);

          • TEWWiS nie zawierał takich postanowień, a umowy takie powoływały się na art. 95 TEWWiS;

        • tzw. stowarzyszenia konstytucyjne → krajów i terytoriów zamorskich (część IV TWE);


    I. Stowarzyszenia traktatowe (kooperacja traktatowa)

    • umowy między państwami lub org. m., obejmujące wzajemne praw i obowiązki, wspólne działania i specjalne procedury:

      • wymóg zinstytucjonalizowania:

        • specjalny organ składający się z członków rządów państw czł. W lub członków Rady (często + przedstawiciele KE) oraz przedstawiciele państw stowarzyszonych → Rada Stowarzyszenia (R. Ministrów, R. do Spr. Współpracy) – decyzje jednomyślnie;

        • Komitet Stowarzyszenia – kompetencje legislacyjne i wykonawcze;

        • parlamentarny organ doradczy – przedstawiciele PE i parlamentu/ów narodowych;

      • z reguły też przepisy dot. rozwiązywania sporów, z reguły w razie nie możności rozwiązania arbitraż;

    • 2 rodzaje tych umów:

              1. stowarzyszenia ograniczone do państw europejskich,

              2. stowarzyszenia z państwami pozaeuropejskimi.

    stowarzyszenia ograniczone do państw europejskich

    • w traktatach jedynie ogólnie o treści tych umów (dwustronne prawa i obowiązki, wspólne działania i specjalne procedury) → zał. podstawą jest strefa wolnego handlu o szczególnych celach oraz cele polityczne mogące prowadzić do członkostwa (umowy te jednak nie gwarantują członkostwa), jednak umowy te zawierane z przyszłymi członkami wyróżniają się spośród innych tych umów;

    • wg ETS umowy te stanowią integralną część porządku wspólnotowego, a zobowiązania państw czł. wobec państwa S mają nie tylko publicznoprawny, ale i wspólnotowy charakter → pogranicze klasycznych umów m. i ponadnarodowych;

    • takie traktaty z Grecją, Turcją, Cyprem i Maltą;

    • nowy typ → Układy Eurpejskie (Polska, Czechy, Słowacja, Węgry, Bułgaria, Rumunia, Estonia, Litwa, Łotwa, Słowenia) – charakter mieszany, gdyż ich stroną są W, państwa czł. i państwa S.;

        • Deklaracja o członkostwie we WE zamieszczona w Układzie Europejskim z Pol­ską ma charakter jednostronny;

    Przykład: Umowa z RP z 1991 (weszła w życie 1994, ale część w 1992)

      • bezterminowy, ale z możliwością wypowiedzenia (notyfikacja i po 0,5 roku) → wygasł w dniu wejścia do UE;

      • zawarty przez 3 W (więc pomimo braku tych umów w TEWWiS były one dopuszczalne w oparciu o zasadę jedności, integralności i komplementarności kompetencji W);

      • cele układu:

        • dialog poli­tyczny;

        • popieranie rozwoju handlu i harmonijnych stosunków gospodarczych;

        • stworzenie podstawy dla pomocy finansowej i technicznej W dla Pol­ski;

        • stworzenie ram stopniowej integracji Polski ze W;

        • popie­ranie współpracy w dziedzinie kultury;

          • układ określił zadania Polski w okresie przejściowym;

      • instytucje:

        • Rada Stowarzyszenia – członkowie rządu RP, członkowie Rady i Komisji (na szczeblu ministrów, raz w roku lub w razie potrzeby);

          • nadzorowanie procesu realizacji Układu i inne sprawy;

          • decyzje wiążące za zgodą obu stron (gdy Układ je przewidywał); też zalecenia

        • Komitet Stowarzyszenia – przedstawiciele Rządu RP oraz przedstawiciele Rady i Komisji (szczebel wyższych urzędników)

          • wspomaganie Rady Stowarzyszenia;

        • Parlamentarny Komitet Stowa­rzyszenia – członkowie PE i parlamentu RP;

          • forum wymiany poglądów parlamentarzystów obu stron;

      • system załatwiania sporów wynikających z interpretacji i stosowania – każda strona mogła przedstawić spór Radzie Stow. → Rada decyzję, a jeśli niemożliwe to arbitraż (każda strona po jednym, a trzeciego Rada) → decyzja arbitrów większością głosów + zobow. stron do realizacji orzeczenia arbitrażowego;

    • Europejskie Układy o Stabilizacji i Stowarzyszeniu (Stabilisation and Association Agreement - ASS) – przez WE i państwa czł. z Chorwa­cją oraz byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii → charakter umów mieszanych, a podstawa prawna (FYROM);

      • charakter umów mieszanych;

      • podstawa prawna → art. 310 TWE – jak w/w i art. 101 TEWEA – inaczej, bo nie art. 206 TEWEA – podyktowane pewnie względami proceduralnymi – inny tryb zawierania u.m.:

        • art. 206 – Rada jednomyślnie;

        • art. 101 – Komisja za zgodą Rady działającej większością kwalifikowaną głosów;

      • reszta procedury normalnie;

    • inne stowarzyszenie oparte na art. 306 TWE i 206 TEWEA – Układ o utworzeniu Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) → termin w 1984 r. w oświadczeniu państwa EWG, EFTA i Komisji;

      • obowiązuje między W, państwami czł., Norwegią, Islandią, Lichtensteinem;

      • zał. Układu → rozszerzenie wspólnego rynku wewnętrznego na EFTA bez wstępowania ich do WE;

      • umowa o charakterze mieszanym → prócz współpracy gosp. też polit.;

      • swobodny przepływu towarów, osób, usług i kapitału; reguły konkurencji; postanowienia dot. współpracy w dziedzinie badań naukowych, roz­woju, środowiska, edukacji i polityki społecznej.

      • własna struktura:

        • Rada – zapewnia polityczną inicjatywę realizacji Układu;

        • Wspólny Komitet – organ wykonawczy;

        • Wspólny Komitet Parlamentarny – koordynacja i uzgodnienie wspólnych interesów parlamentarzystów;

        • Komitet Doradczy – kwestie ekonomicz­ne i społeczne (skład: członkowie Komitetu Gosp-Społ. W oraz Komitetu Doradczego EFTA);

    • różnice między układami stowarzyszeniowymi a traktatami zał.:

      • TWE umowa samowykonalna, a układy wymagają instrumentów wykonawczych;

      • układy to umowy ramowe, dlatego ważna rola Rady Stow. (organ wykonawczy i prawodawczy);

    • podobieństwo (pozorne) → zobowiązania stron oraz prawa i obowiązki jednostek wynikające z TWE i układów, ale wg orzecz. ETS postanowienia układów wiążą państwa strony, a jednostki tylko gdy przepisy spełniają wy­mogi bezpośredniej skuteczności;

    stowarzyszenia z państwami pozaeuropejskimi

    • podstawa – art. 306 TWE i 206 TEWEA;

    • cel → wspieranie gosp. i społ. rozwoju państw;

    • szeroki zakres pomocy gosp. i technicznej dla państw stowarzyszonych;

    • obecnie → z państwami Maghrebu (Maroko, Algieria i Tu­nezja), też Egipt, Jorda­nia, Liban, Syria i Izrael.

    • warunki:

      • ułatwienie dostępu produktów tych państw na rynek UE, współpraca gosp. i finansowa;

      • w w/w układach – zerowa taryfa celna (NIE: Izrael) albo taryfa obniżona, a państwa stow. KNU dla UE oraz nie wprowadzanie dyskryminacji w sprawach podatkowych;

      • zobowiązanie do jednakowego traktowania obywateli państw. stow. zatrudnionych legalnie w UE;


    II. Tak zwane stowarzyszenia konstytucyjne

    • podstawa prawna – część IV TWE dot. krajów i terytoriów zamorskich;

    • art. 182 TWE → „państwa czł. zgadzają się na stowarzyszenie z W pozaeuropejskich krajów i terytoriów utrzymujących szczególne stosunki z Danią, Francją, Holandią oraz Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej”;

      • cel: popieranie rozwoju gosp. i społ i ustanowienie ścisłych stosunków między nimi a WE;

      • wymienione w II załączniku;

      • to stowarzyszenie to nie rozszerzenie terytorialnego obowiązywania TWE, ale poddanie tych stosunków reżimowi z art. 182-188 TWE;

    • zmiany wraz z uzyskiwaniem przez nie niepodległości → od układu tzw. Jaounde z 1963 r. przez konwencje z Lome, po ostatnią Konwencję z Cotonou – stowarzyszenie państw z regionów Afryki, Karaibów i Pacy­fiku (AKP);

      • duże udogodnienia dla państw AKP w zakresie stawek celnych – stawka zerowa (większość towarów, bez rolnych);

      • przystąpienie po zatwierdzeniu przez Radę i po złożeniu dokumentu przystąpienia;

      • tylko kraje spełniające warunek geograficzny oraz ekonomiczna struktura porównywalna jak innych AKP;

      • ważne elementy funkcjonalne:

        • system stabilizacji zysków z eksportu określonych produktów rolnych (stabex);

        • sy­stem wspierania przemysłu wydobywczego tych krajów (sysmin);

      • Układ z Cotonou nie dot. swobodnego przepływu pracowników, ale w sektorze usług zasady równości między WE a AKP;

      • pomoc finansowa i techniczna;

      • układ o charakterze mieszanym (WE i państwa czł.) wiec obowiązek pomocy też na państwach czł.;

      • decyzje polit. w Radzie podejmowane raz do roku (+ udział przedstawicieli Komisji oraz przedstawicieli wszystkich państw AKP);

      • rozszerzenie układu na nowych członków UE tylko po podpisaniu protokołu przystą­pienia do układu przez strony;


    Obywatelstwo Unii Europejskiej

    I. Uwagi wprowadzające

    • wprowadzone przez TUE do TWE (art. 17-22);

    historia

    • wraz z rozwojem prawa UE i orzecz. ETS – szczególna pozycja osób fiz. i pr. (szczególne znaczenie zasady skutku bezpośredniego i zasady odp. państw za naruszenie prawa wspólnotowego);

    • 2 cele:

      • przybliżenie obywatelom państw czł. procesu integracji europej­skiej i jego instytucjonalnych aspektów → lata 70’te pierwsze koncepcje (raport Tindemansa oraz Raport Adonino); dopiero TUE z Maastricht (ważne projekty Belgii i Hiszpanii – szeroki katalog);

      • redukcja deficytu demokratycz­nego WE → (ze względu na coraz większą liczbę aktów prawnych dot. podmiotów indywidualnych) od lat 70’tych próby reform  PE: Akt o wyborach powszechnych z 1976 r. oraz zwiększenie kompetencji PE przez szerszy zakres spraw w procedurze współdecydowania;

    • wąski katalog praw oraz fakt, że niektóre przysługiwały już wcześniej powoduje krytykę, że jest to posunięcie jedynie polityczne, a nie prawne, ale praktyka pokazuje, że koncepcja obywatelstwa ma coraz większe znaczenie (min. przez częstsze korzystanie z pozasądowych mechanizmów skargowych);


    II. Charakter prawny obywatelstwa Unii Europejskiej

    • obywatelstwo to szczególna więź prawna między osobą fizyczną a państwem, z której wynikają określone w prawie wew. i m. prawa i obowiązki wspólne danym osobom mającym to samo obywatelstwo, chyba, że pewnym grupom przyznano specjalny status (B.Banaszczak);

    • obywatelstwo UE jest szczególną więzią łączącą oby­wateli państw członkowskich z Unią Europejską, z której to więzi wynika­ją określone uprawnienia oraz (teoretycznie) obowiązki;

    • art. 17 TWE każda osoba mająca obywatelstwo państwa czł. nabywa obywatelstwo UE, które nie zastępuje obywatelstwa państwowego, ale uzupełnia je;

      • akcesoryjny charakter – pochodna statusu osoby fiz. w świetle prawa krajowego → wg p.m. określenie warunków uzyskania obywatelstwa to kompetencja wew. państwa (potwierdzone Europejskiej Konwencji o Obywatelstwie, Deklaracji do Aktu Końcowego TUE, oraz w sprawie C-369/90; Micheletti (Zb. Orz. 1992, s. I-4239) oraz w sprawie C-192/99; The Queen and Secretary of State for the Home Department, ex parte: Manjit Kaur (Zb. Orz. 2001, s.-1237);

        • sprawa C-369/90, Micheletti, Zb. Orz. 1992, s. I-4239 → ETS stwierdził, że zgodnie z p.m. państwo, w poszanowaniu prawa wspólnotowego, samo określa warunki nabycia obywatelstwa i nie może ich narzucić innemu państwu;

        • akcesoryjność na początku nie była wyrażona w TUE z Maastricht, ale potwierdzona licznymi deklaracjami dołączonymi do różnych aktów prawnych → dopiero Amsterdam uzupełnił TUE

      • art. 22 TWE to delegacja legislacyjna, pozwalająca Radzie (jednomyślność) na wniosek Komisji i po porozumieniu z PE wzmocnić lub przyjąć nowe prawa i zalecić ich stosowanie państwom  nie skorzystano z tego trybu – zmiany TUE z Amsterdamu (prawo petycji art. 21, prawo dostępu do dokumentów art. 255);


    III. Prawa obywateli Unii Europejskiej

    • art. 17 TWE → obywatele UE korzystają z praw i obowiązków wynikających z TWE → obecnie tylko prawa – zarówno z prawa pierwotnego jak i pochodnego (też prawa obywatelskie w art. 39-46 Karty Praw Podstawowych UE);

    • podział na:

      • uprawnienia sensu largo – całość praw i obowiązków wynikających z europejskiego prawa wspólnotowego;

      • uprawnienia sensu stricto – uprawnienia będące atrybutem wynikającym z instytucji obywatelstwa UE  tak dalej;

    • katalog praw:

      • art. 18 TWE – prawo do swobodnego przemieszczania się i osiedlania;

      • art. 19 TWE – prawa wyborcze (samorządy i PE);

      • art. 20 TWE – prawo do opieki dyplomatycznej i konsularnej;

      • art. 21 TWE – pozasądowe prawa skargowe do PE i do Rzecznika PO UE → TUE z A dodał prawo do kierowania pism do instytucji WE (art. 21 ust. 3 TWE) oraz prawo dostępu do dokumentacji Ko­misji, Rady oraz PE (art. 255 TWE);

        • z analizy art. 41 KKPUE wynika, że tworzy się nowe prawo – prawo do dobrej administracji – część tego w art. 21 ust. 3 TWE;


    Ramy instytucjonalne Unii Europejskiej

    Instytucje Wspólnot Europejskich i Unii Europejskiej

    • w jednolitych ramach instytucjonalnych działają: PE, Rada, KE, ETS oraz Trybu­nał Obrachunkowy;

      • wg TUE szczególna rola Rady i Komisji → odp. za zapewnienie spójności całości działań UE podejmowanych za granicą w ramach jej zewnętrznych stosunków, bezpieczeństwa oraz polityki gospodarczej i rozwoju (Rada i Komisja zapewniają realizację tych polityki);

      • nadal pozostają w I filarze, ale jednocześnie stawiane do dyspozycji UE, gdzie mają pozycje instytucji uczestniczących w procesie podejmowania decyzji w zorganizowanej przez UE współpracy międzyrządowej i ponadnarodowego nurtu integracji;

    • używane terminy:

      • instytucje → struktura organizacyjna W i UE;

      • ciało <body> inne instytucje służące do realizacji zadań wynikających wprost lub pośrednio z traktatów;

        • w traktatach tylko w/w (terminy prawne);

      • ciała, organy → w doktrynie;

    • podział na instytucje główne i inne:

      • instytucje główne → to te które zapewniają wykonywanie zadań powierzonych W, a ich działanie traktowane jest jako działanie osoby prawnej;

        • gdy traktat mówi o instytucjach to = i. główne: pięć z art. 7 TWE i art. 3 TEWEA, np. art. 234 lit. b TWE, art. 289 i 290 TWE;

      • instytucje doradcze → dla Rady i Komisji – Komitet Ekon.-Społ. i Komitet Regionów (art. 7 ust. 2 TWE, art. 3 ust. 2 TEWEA) – czasem obowiązek ich opinii;

      • inne instytucje (pomocniczne/dodatkowe) częściowo wyposażone w podmiotowość prawną, m.in: Euro­pejski Bank Centralny, Europejski System Banków Centralnych (art. 8 TWE), Europejski Bank Inwestycyjny (art. 9 TWE), Agencja Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (art. 52 TEWEA);

        • też: rozmaite komitety, grupy, zespoły i inne ciała o różnych funkcjach czy genezie powstania (bezpośrednia delegacja z traktatów, decyzje instytucji lub bez wyraźnego upoważnienia traktatowego);




  • 1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14


    ©absta.pl 2019
    wyślij wiadomość

        Strona główna