Zagadnienia wprowadzające historia procesu integracji europejskiej



Pobieranie 1.05 Mb.
Strona5/14
Data08.05.2016
Rozmiar1.05 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14

przygotowanie prac → Komitet sta­łych przedstawicieli państw członkowskich (COREPER)

  • skład: sze­fowie stałych przedstawicielstw dyplomatycznych państw członkowskich akre­dytowanych przy Wspólnotach na szczeblu ambasadorów;

  • zadania: przygotowywanie prac, wykonywanie zadań zleconych przez Radę, podejmowanie decyzji proceduralnych w przypadkach przewidzia­nych w RegRady; kieruje pracą komitetów powołanych przez Radę; powołuje swoje komitety i grupy robocze;

  • przewodniczący – tego państwa co prezydencja;

  • KE ma swoich przedstawicieli w COREPER i grupach roboczych → może wnosić poprawki, ma wpływ na ten etap procesu legislacyjnego (dopóki Rada nie podejmie działań, KE może zmienić swój wniosek legislacyjny – art. 250 TWE);


II. Zadania i kompetencje

I filar

  • art. 202 TWE dla realizacji celów określonych w traktatach i z zastrzeżeniem jego warunków, Rada:

    • zapewnia koordynacje ogólnej polityki gospodarczej państw członkow­skich;

    • ma uprawnienia do podejmowania decyzji;

    • ma uprawnienia do wykonywania decyzji.

  • art. 115 TEWEA – Rada wykonuje swoje obowiązki i uprawnienia decyzyjne zgodnie z postanowieniami niniejszego Traktatu. Podejmuje wszelkie środki należące do jej kompetencji w celu koordynacji działań państw czł. i W;

    • brak elementu kompetencji wykonawczych przekazywanych KE lub wykonywanych bezpośrednio → ze względu na sektorowość TEWEA należy uznać, że R jako R EWEA ma te same kompetencje co R WE;




  • art. 202 TWE dla realizacji celów określonych w traktacie i z zastrzeżeniem przewidzianych w nim warunków Rada:

    • zapewnia koordynacje ogólnej polityki gospodarczej państw członkow­skich;

      • niewiążące uchwały; cel: koordynacja ogólnej polityki i jej harmonizacja;

      • TWE i TEWEA w wielu miejscach przyznaje kompetencje koordynacji polityk;

    • ma uprawnienia do podejmowania decyzji;

      • decyduje o środkach prawnych, które mają zapewnić re­alizację traktatowych celów → ośrodek stanowienia prawa pochodnego;

        • Rada podejmuje działania tylko na wniosek KE i choć może zażądać od KE określonego działania, jednak KE nie jest tym związana (tzw. pośrednia inicjatywa legislacyjna);

        • propozycje KE → potem długi proces prawotwórczy, m.in. Rada ocenia sytuację ekonomiczną, cele i dzia­łania (zasięg i rodzaj), tak by można było pogodzić interesy W z interesami państw czł.;

      • w zakresie prawa pierwotnego:

        • może zmieniać liczbę członków KE;

        • na wniosek ETS może zmieniać liczbę rzeczników generalnych;

        • opiniuje zwoływanie konferencji międzyrządową dot. zmian traktatów;

        • zawiera u.m., które w imieniu W negocjowała KE;

      • stosunki zew. → art. 3 TUE – Rada i KE ponosi odpowiedzialność i zapewnia realizuje spójność działań w zakresie stos. zew., bezp. i polit. gosp. i rozwoju;

      • uchwały w sprawach III filaru (tylko Rada);

    • ma uprawnienia do wykonywania decyzji;

      • zgodnie z art. 202 TWE i art. 124 TEWEA → R przekazuje KE kompetencje wykonawcze dot. jej aktów prawnych i może określić swoje wymagania (muszą odpowiadać ustanowionym przez R normom i zasadom, ustanowionym na wniosek KE, po opinii PE);

        • może też bezpośrednio wykonać swoje akty;

      • wpływ na działalność innych instytucji (bez PE):

        • Trybunał Obrachunkowy → mianuje członków;

        • ETS – zmniejszyć liczbę rzeczników generalnych;

                • ustala wynagrodzenia i należności tych instytucje;

        • powołuje członków innych instytucji (poza głównymi) ustala ich statuty i regulaminy;

        • kontrola niektórych działań KE oraz żądać od niej pewnych działań;

        • uczestniczy w kontroli budżetu;

        • może zasięgać opinii Tryb. Obr., Komitetu Ekon.-Społ., Komitetu Regionów;

        • zapoznaje się z rocznym sprawozdaniem Europejskiego Banku Centralnego;

        • prawo wnoszenia skarg przed ETS o stwierdzenie nieważności aktu pochodnego prawa oraz na bezczynność instytucji;

II filar

  • podejmuje decyzje potrzebne do określenia wspólnej polityki zagr. i bezp. na podstawie ogólnych wytycznych RE;

  • zaleca RE wspólne strategie;

  • realizuje wspólne strategie przez przyjmowanie wspólnych działań i wspól­nych stanowisk;

  • zapewnia jedność, spójność i skuteczność działania UE;

  • po­wołuje specjalnych przedstawicieli do szczególnych kwestii dot. wspólnej polityki zagr. i bezp.;

III filar

  • forum informacji, konsultacji i koordynacji działań państw czł.;

  • stanowi akty dotyczące III filaru, przygotowuje konwencje dot. tego + może stanowić do nich akty wykonawcze (po konsultacji z PE);

  • upoważnia państwa czł. do podjęcia wzmocnionej współpracy (po konsultacji z PE i KE);

  • zawiera u.m. w zakresie III filaru oraz upoważnia Prezydencję do podejmowa­nia rokowań w celu zawarcia takich umów;

  • odpowiada na pytania PE dot. III filaru i przyjmuje jego rekomendacje w tym względzie;

  • określa warunki dla działań m. państw czł. w zakresie wspólnych działań dot. III filaru;


III. Podejmowanie decyzji

  • 3 tryby postępowania:

    • procedury większości zwykłej;

    • procedury większości kwalifikowanej;

    • procedury jednomyślności;

procedury większości zwykłej

  • art. 205 TWE i 118 TEWEA → teoretycznie jako zasada, chyba że są odmienne postanowienia;

    • każde państwo ma jeden głos;

procedury większości kwalifikowanej

  • gdy ta konieczność wynika z przepisów § państwa mają określoną liczbę głosów, zależną od potencjału demograficznego (art. 205 ust. 2 TWE i art. 118 ust. 2 TEWE);

    • modyfikacje Traktatem Akcesyjnym z 16.4.2003 r. → przejściowe (od przystąpienia do 30.10.2004) i docelowe wielkości;

      • przejściowe (art. 26 ust. 1 AP): 88 głosów za, a jeśli projekt nie KE to 88 głosów za przez min. 2/3 członków UE (tak też w II i III filarze);

      • docelowe (art. 12 AP): w I filarze potrzebne min. 232 głosy za oddane przez większość członków (gdy KE projekt), a w pozostałych przypadkach oddane przez 2/3 członków;

        • członek Rady może wystąpić o zbadanie, czy decyzja została podjęta przez państwa mające łącznie min. 62% ogółu ludności → inaczej decyzja nie podjęta;

        • II i III filar → 232 za przy 2/3 + mechanizm kontroli 62%;

procedury jednomyślności

  • jednomyślność = bez sprzeciwu, wstrzymanie tak (art. 205 ust. 3 TWE/118 ust. 3 TEWEA), nieobecność bez przekazania prawa głosu nie;

  • historia:

    • 1965 r. → tzw. kryzys pustego krzesła – Francja opuściła obrady (dot. wspólnej polityki rolnej) i przeforsowała tzw. kompromis luksemburski – w przypadku ważnych interesów dyskusje w Radzie muszą być kontynuowane aż do osiągnięcia jednomyślności  nieokreślony charakter prawny, nie jest też normą zwyczajową, ale nie zostało zakwestionowane przez ETS;

    • 1994 r. (negocjacje w sprawie przystąpienia Austrii, Szwecji i Finlandii) → Hiszpania i GB zażądały utrzymania dotychczasowego minimum blokującego w procedurze art. 205 (=23 głosy) → grecka prezydencja → tzw. kompromis z Ioanniny – minimum = 26, ale 23-25 wymaga by Rada znalazła zadowalające rozwiązanie w rozsądnym czasie, które powinno być przyjęte 65 głosami,

      • zgodnie z RegR państwa mogą zażądać (zwykłą większością) ustalenia trwania „rozsądnego terminu”;

      • Deklaracja nr 50 dołączona do Protokołu dot. organów w związku z rozszerzeniem UE po uchwaleniu TUE z A → kompromis z Ioanniny nadal będzie obowiązywał, przynajmniej do czasu rozszerzenia;

    • JAE i kolejne modyfikacje → rozszerzenie zakresu decyzji przyjmowanych większością głosów;

    • TUE z N → nie udało się wprowadzić generalnej zasady głosowania większością przy jasno określonych wyjątkach → z proponowanych 70 przypadków, przyjęto 27 propozycji wprowadzenia większości;

  • RegR → quorum = większość członków;

  • praktyka → Rada nie musi formalnie głosować, gdyż decyzje przygotowywane są przez delegacje państw czł., KE i COREPER:

    • punkty A → punkty dyskusji w których COREPER osiągnął zgodę → Rada zatwierdza je automatycznie, chyba że ktoś wnosi zastrzeżenia;

    • punkty B → nie osiągnął tej zgody, ale pomimo tego poddawane są pod głosowanie → Rada stara się osiągnąć jednomyślność lub wystarczającą większość → wraca do COREPER do dalszego wypracowania → wraca do Rady jako punkt A;

  • głosowanie pisemne → w pilnych sprawach decyzja w tej drodze za jednomyślną zgodą Rady lub COREPER;

    • szczególne sytuacje – na wniosek przewodniczącego Rady;

    • gdy akt wnioskowany przez KE konieczna jej zgoda;

    • formalne głosowanie w Radzie, prace przygotowawcze w COREPRER lub grupach roboczych;

  • akty prawne Rady:

    • WE → samodzielnie lub z PE – rozporządzenia, dyrekty­wy i decyzje oraz opinie i zalecenia;

    • odpowiednie akty pozawspólnotowych filarów – np. decyzje i decyzje ramowe w III filarze;

    • decyzje o środkach administracyjnych i budżetowych;

    • akty dotyczące współpracy międzyinstytucjonalnej i międzynarodowej;

    • wyraża swoje stanowisko w uchwalanych rezolucjach i konkluzjach;


Komisja

  • Komisja to instytucja ponadnarodowa, o charakterze adm., skupiająca kompetencje wykonawcze, ale też ograniczone prawodawcze i quasi-sądownicze (stwierdza naruszenie prawa przez oso­by w zakresie prawa konkurencji i ma szeroki wachlarz uprawnień);

  • geneza: z Wysokiej Władzy EWWiS (wtedy funkcje decyzyjne) → EWG i EWEA jako K (wykonawczo-zarządzająca) → traktat o fuzji z 1965 r. wspólna instytucja dla W;


I. Skład i organizacja

  • liczebność → do 31.10.2004 r. po 1 komisarzu, ale Niemcy, Francja, Włochy, Hiszpania oraz GB po 2, a nowe państwa po 1 do końca tej kadencji  od 1.11.2004 r. po 1 komisarzu  TUE z N – gdy UE>27 państw, wtedy liczba powinna być mniejsza niż liczba państw, co ustali jednomyślnie Rada (w drodze rotacji na zasadzie równości, od momentu pierwszej kadencji po rozszerzeniu);

  • tryb powołania (wieloetapowy) od 1.11.2004r. (art. 214 TWE/127 TEWEA) → Rada w składzie szefów państw/rządów kwalifikowaną większością wyznacza przewodniczącego  zatwierdzenie przez PE  Rada kwalif. większością w porozumieniu z kandydatem przyjmuje listę kandydatów na komisarzy (zgodnie z propozycjami państw)  zatwierdzenie przez PE jako cały skład KE  nominacja przez Radę (kwalif.);

    • zmiany w TUE z M → PE opiniuje kandydata na przewodniczącego i cały skład  zmiany w TUE z A → potwierdza praktykę wyrażenia formalnej zgody przez PE na przewodniczącego i caly skład  zmiany w TUE z N → istotne zmiany: wprowadził większość kwalif. w Radzie; skład Rady to szefowie państw/rządów;

  • mandat komisarza:

    • 5 lat, możliwość reelekcji;

    • kadencja ta sama co PE;

    • możliwość skrócenia kadencji (np. en block pod przewodnictwem J. Santera, też R. Prodiego dla rozszerzenia);

    • wymagania:

      • szczególne kompetencje;

      • niezależność;

      • działanie w interesie W, niezależni w wyk. obowiązków (art. 213 TWE/art. 126 TEWEA);

      • zakaz działań niezgodnych z obowiązkami;

      • po zakończeniu uczciwie i rozważnie będą przyjmowali inne funkcje;

      • przy objęciu funkcji uroczyste zapewnienie respektowania w/w zobowiązań;

      • państwa czł. mają obowiązek poszanowania ich niezależności;

    • wygasa:

      • śmierć;

      • rezygnacja:

        • dobrowolna;

        • na wezwanie przewodniczącego KE, po uzyskaniu zgody kolegium;

      • dymisji → w wyniku uchwalenia votum nieufności dla całej K przez PE lub w wyniku orzecz. ETS (na wniosek R lub KE), gdy przestał spełniać warunki lub winny poważnego uchybienia  nowy albo mianowany przez Radę (kwalif.) albo Rada decyduje o pozostawieniu wakatu (jednomyślnie) → gdy dot. to przewodniczącego mianowanie jego zastępcy w w/w procedurze (zgoda PE);

        • stary pełni obowiązki do czasu nowego (chyba, że złożony z urzędu przez ETS);

      • upływu kadencji;

  • przewodniczący:

    • polityczne kierownictwo (TUE z A);

    • mianuje wice (kolegialna zgoda komisarzy);

    • decyduje o org. wew. w celu spójności i skuteczności i kolegialności → daje to możliwość do pociągnięcia do odp. polit. za brak nadzoru (TUE z N);

    • rozdziela kompetencje KE na jej członków, może zmieniać ten podział (TUE z N), a komisarze wykonują ich zadania pod jego kierownictwem;

      • znaczne wzmocnienie w TUE z A i N;

  • aparat urzędniczy KE → tzw. Dyrekcje Generalne i Służby:

    • tzw. dyrekcje gen. → na czele z DG, podzielone na Dyrektoriaty (przydzielone zadania problemowe);

    • służby to przede wszystkim:

      • Służ­by Prawne;

      • Służby Tłumaczy;

        • każdemu komisarzowi podlega min. jedna dyrekcja;

    • centralne ogniwo → SekG KE z SG na czele, który koordynuje wszystkie jed­nostki org. KE oraz utrzymuje kontakty z R i PE;

  • siedziba w Brukseli, niektóre jednostki w Luksemburgu;


II. Kompetencje Komisji

Kompetencje Komisji w I filarze Unii Europejskiej

  • cele zadań KE:

    • TWE → zapewnienie sprawnego działania i rozwoju wspólnego rynku (art. 211 TWE);

    • TEWEA → zapewnienie rozwoju energii jądrowej we Wspólnocie (art. 124 zd. 1 i art. 4 TEWEA to lex specialis);

      • art. 4 TEWEA – m.in. zadanie popiera­nia i ułatwiania badań jądrowych w państwach czł. oraz ich uzupełnianie przez realizację programu badań oraz szkolenia w ramach EWEA;

  • 4 zasadnicze grupy funkcji:

    • kontrolne;

    • decyzyjne;

    • wykonawcze;

    • w zakresie stosunków zewnętrznych;

Funkcje kontrolne

  • czuwa nad stosowaniem traktatów i innych decyzji wspólnotowych:

    • podmioty kontrolowane:

      • państwa czł.;

      • instytucje wspólnotowe;

      • inne podmioty;

    • art. 284 TWE/187 TEWEA – możliwość zbierania potrzebnych informacji i ich sprawdzania;

    • pozyskiwanie informacji w drodze formalnych i nieformalnych skarg;

    • wniesienie powództwa do ETS (art. 230 TWE/146 TEWEA) po stwierdzeniu naruszenia prawa wspólnotowego;

    • w razie stwierdzenia nie wypełniania przez państwo zobow. traktatowych → uruchomienie procedury z art. 226 TWE/141 TEWEA → po wyroku i zaniechaniu zastosowania się do niego może wszcząć procedurę z art. 228 TWE/143 TEWEA;

    • kontrola podmiotów prywatnych → w szczególności dot. prawa konkurencji oraz kwe­stii związanych z przestrzeganiem zasad handlu m.;

Funkcje decyzyjne

  • wg art. 211 TWE/art. 124 TEWEA:

    • formułowanie zaleceń i opinii w sprawach stanowiących przedmiot trakta­tu, jeżeli traktat tak przewiduje lub Komisja uzna to za niezbędne → zalecenia i opinie z art. 249 TWE/art. 161 TEWEA;

    • podejmowanie decyzji w sprawach, w których traktaty taką kom­petencję przyznają KE → tzn. może uchwalić każdy z aktów prawnych z art. 249 TWE/161 TEWEA, gdy traktat przyznaje jej taką kompetencję w danej materii;

      • niewiele: np. w za­kresie transportu (np. art. 76 TWE), prawa konkurencji (art. 86 TWE), zbli­żania ustawodawstw (np. art. 95 i 96 TWE);

    • uczestniczenie w kształtowaniu środków podejmowanych przez Radę i PE w sposób przewidziany w traktatach → najważniejsza funkcja to wyłączne prawo inicjatywy legislacyjnej w ramach I filaru;

      • teraz jako jedyna; ale wcześniej też państwo czł. w ramach wspólnej polityki azylowej, wizowej i imigracyjnej, ale po 5 latach od TUE z A (czyli 1.5.2004r.) już jako jedyna;

        • w zakresie jednolitej ordynacji wyborczej do PE i wspólnych zasad wybor­czych dla państw czł. wyłączna inicjatywa PE;

      • dlaczego → niezależna, ponadnarodowa, wyspecjalizowana by zapewnić spójność i zgodność z interesami W;

        • gdyby R to prawdopodobnie zahamowało by to proces legislacyjny (zasada kompromisu);

        • państwa czł. mogą zgłaszać propozycje zmian traktatów;

      • tzw. pośrednia inicjatywa legislacyjna:

        • art. 192 TWE/art. 107a TEWEA → PE może (większość za) zwrócić się do KE o wystąpienie z inicjatywą;

        • art. 208 TWE/art. 122 TEWEA → też Rada;

        • KE nie jest związana tymi wezwaniami, ale gdy istnieje obowiązek (z TWE/TEWEA/TUE) KE do inicjatywy, możliwe jest wystąpienie do Sądu I-inst. lub ETS ze skargą na bezczynność (art. 232 TWE/art. 146 TEWEA);

      • KE powinna kierować się zasadą pomocniczości (w obszarach, w których kompetencje państw i WE są podzielone) i proporcjonalności (we wszystkich obszarach, w których WE posiada kompetencje);

      • KE działa na postawie rocznego planu działań legislacyjnych, a w zależności od powołanej podstawy prawnej inicjatywy różna procedura;

Funkcje wykonawcze

  • stanowienie przepisów wykonawczych → głównym prawodawcą jest Rada, która zgodnie z art. 202 TWE/124 TEWEA przekazuje KE w przyjętych aktach uprawnienie do realizacji przepisów (określa warunki) → procedura: Rada jednomyślnie, po uzyskaniu opinii PE i na wniosek KE;

    • KE realizuje te zadania wykonawcze zgodnie z procedurą w zasadach tzw. Comitology Decision (decyzja Rady);

    • przyznanie kompetencji wykonawczych tylko gdy wystarczająco jasno określone;

    • z praktyki wynika, że Rada czasem przyznaje szeroki zakres kompetencji KE;

    • ważne orzecz. 188-190/1980, Fr., Wł, GB, Irlandia vs. KE, Zb. ORz. 1982, s. 2545;

  • realizacja budżetu:

    • na własną odpowiedzialność i w granicach przyznanych środków, zgodnie z zasadą rozsądnego zarządzania finansami (art. 274 TWE/art. 179 TEWEA);

    • KE określa zasady udziału instytucji w ponoszonych przez nią wydatkach;

    • odpowiedzialna za zarządzanie finansami w sytuacjach, gdy realizacja budżetu powierzona jest rządom poszczególnych państw czł. albo wspólnie z nimi;

Funkcje w zakresie stosunków zewnętrznych

  • stosunki wewnętrzne → art. 282 TWE/185 TEWEA – w każdym z państw czł. ma najszerszą zdolność prawną (taką jak osoba prawna) → WE i EWEA reprezentowane przez Komisję (EWWiS reprezentowana przez swoje organy w ich zakresie);

    • w praktyce też inne organy;

    • zd. pr. i zd. do czyn. pr. = też zdolność procesowa (czynna i bierna) → tzn. że W przed sądami reprezentowane są przez Komisję (nie dot. sporów przed ETS);

  • stosunki zewnętrzne → brak regulacji dot. reprezentacji, więc sposób reprezentacji zależy od kompetencji instytucji w stos. zew.;

    • KE reprezentuje W w państwach trzecich i niektórych org. m. (ONZ, WTO), prawo negocjowania traktatów, które zawiera Rada;

Kompetencje Komisji w II i III filarze Unii Europejskiej

  • angażuje się w m. dzia­łania państw czł., W i UE;

  • II filar:

    • uczestniczy w pra­cach z dziedziny II filaru i udziela wsparcia Prezydencji w ramach tzw. Trojki;

    • wniosek R przedstawia spostrzeżenia dot. tej materii (uwzględniane przez Radę podczas wprowadzania decyzji o wspólnych działaniach);

    • przedstawi­cielstwa KE współpracują z misjami dypl. państw czł. UE w krajach trzecich – przestrzeganie i realizacja wspólnych stanowisk i działań przyjętych przez R;

    • ważna rola – Dyrektoriat Generalny Komisji ds. sto­sunków zewnętrznych;

  • III filar:

    • w pełni uczest­niczy w pracach z dziedziny III filaru i wspiera Prezydencję w reprezentowaniu UE (zgodnie z art. 18 TUE);

    • wspiera Prezydencję w negocjacjach ze stronami trze­cimi umów zawieranych dla realizacji celów II filaru (zgodnie z art. 24 TUE);

    • wraz z państwami ma prawo inicjatywy dot. decyzji ramowych, decyzji, wspólnych stanowisk i opracowywania konwencji;

    • prawo wniesienia powództwa o stwier­dzenie legalności decyzji i decyzji ramowych oraz wniosku o interpretację stosowania konwencji zawartej w trybie art. 34 TUE;

    • informuje PE o pracach prowadzonych oraz przedsta­wia R opinie dot. jej propozycji o wzmoc­nionej współpracy dot. tego filaru;

    • może zainicjować poddanie dziedzin określonych w art. 29 TUE regulacjom zawartym w tytule IV TWE (polityka azylowa, wizowa i imigracyjna);


III. Podejmowanie decyzji
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna