Zarządzanie finansami przedsiębiorstwa


Elementy rozliczeń międzynarodowych



Pobieranie 280.72 Kb.
Strona6/6
Data07.05.2016
Rozmiar280.72 Kb.
1   2   3   4   5   6

Elementy rozliczeń międzynarodowych

W polskim prawie dewizowym wyróżniamy:



        1. osoby fizyczne,

        2. osoby prowadzące działalność gospodarczą,

Ponadto wyróżniamy :



rezydentów – są to osoby prawne i fizyczne, które mają stałą siedzibę w Polsce,

nierezydentów – inne osoby zlokalizowane poza Polską
Osoba fizyczna ma prawo gromadzić walory dewizowe bez ograniczeń, a także sprzedawać. Natomiast wolno jej wywozić za granicę walory dewizowe do równowartości 5000 Euro.

Osoby prowadzące działalność gospodarczą w zakresie eksportu mogą sprzedawać uzyskane obce środki płatnicze bankowi dewizowemu po odpowiednim kursie , a z kolei importer może nabyć owe środki w banku dewizowym w/g obowiązującego w danym dniu, wyznaczonego przez dany bank kursu.


Przedsiębiorstwa upoważnione są także do zakupów inwestycyjnych za granicą ( papiery wartościowe, udziały kapitałowe, nieruchomości dla celów gospodarczych do kwoty 1 mln. EURO), Mogą być także dokonywane zakupy obligacji rządowych innych państw do 1 mln. EURO. Podmioty gospodarcze mogą zaciągać pożyczki zagraniczne, powiadamiając o tym NBP, jeżeli kwota pożyczki przekracza 10.000 EURO. Z kolei podmioty polskie mogą występować w stosunku do zagranicznych jako pożyczkodawcy, udzielając kredytów na okres 5 lat bez pośrednictwa banku przy transakcjach handlowych do wysokości 20,000 EURO. ZA zezwoleniem NBP przedsiębiorstwa mogą utrzymywać rachunki w bankach zagranicznych.

Rygory odnoszące się do rezydentów nie odnoszą osób nierezydentów prowadzących działalność gospodarczą. Mogą oni na terenie Polski mieć rachunki dewizowe, opłacać wynagrodzenia w dewizach, transferować zyski w walutach obcych.



Wybrane elementy z problematyki kursów walutowych.
Kurs walutowy ustala z reguły bank centralny lub rynek, w zależności od wahań popytu i podaży walut obcych.
W Polsce kurs walutowy ma z jednej strony charakter arbitralny a z drugiej – w pewnym zakresie- rynkowy. Arbitralność polega na tym, że kurs złotego jest ustalony przez NBP wobec koszyka dwóch walut: dolara, EURO , przy czym przyjęty jest ze względu na inflację współczynnik dewaluujący wartość złotego z miesiąca na miesiąc. Współczynnik ten wynosi obecnie 0,3% miesięcznie. Jednocześnie w stosunku do dolara USA i marki niemieckiej stosuje się „ względnie rynkową „ metodę ustalania kursu.

Jest to tzw. Kurs fixingowy. Ustala się go na zasadzie międzynarodowego przetargu dotyczącego wysokości kupna i sprzedaży walut.

Ustalony w drodze fixingu kurs nie ma teoretycznie znaczenia dla rozliczeń banku dewizowego z klientami.

Wyznacza on jednak:



  • kurs kupna i sprzedaży walut przez banki dewizowe w stosunkach z bankiem centralnym,

  • stanowi podstawę przeliczeń wartości dewizowych w bankach na złote

  • jest podstawą kształtowania wartości celnej w obrotach zagranicznych

W Polsce poszczególne banki , mające uprawnienia dewizowe, oraz kantory wymiany walut mogą w zasadzie dowolnie kształtować kurs dewizowy ( zakup – sprzedaż) na zasadzie rynkowej.




Ryzyko w handlu zagranicznym

W dziedzinie handlu zagranicznego wymienić można trzy rodzaje ryzyka :



  • polityczne – brak stabilności – szczególnie w sferze polityki gospodarczej i stanowienia prawa,

  • kulturowe – często nadmierna biurokracja, wykorzystanie określonego sposobu płacenia itp.

  • kursowe – wyrażające się w ryzyku zmiany kursu dla importera, eksportera i państwa,

Generalnie rzecz biorąc , ryzyko to polega na zmianach relacji naszej waluty do jakiejś konkretnej waluty i na zmianach relacji waluty między sobą. Od tego ryzyka można się ubezpieczyć klauzulą waloryzacyjną w kontrakcie , operacjami futures, ubezpieczeniem w wyspecjalizowanych instytucjach ubezpieczeniowych.


Dodatkowymi zabezpieczeniami w transakcji handlu zagranicznego prowadzonych przez podmioty gospodarcze z tytułu ryzyka są:


  • zaliczka , która może być utracona gdy transakcja nie dochodzi do skutku,

  • kaucja gwarancyjna – pewna kwota wpłacona przez importera,

  • gwarancje bankowe, które mogą występować jako:

  1. poręczenie ( awal – poręczenie na wekslu),

  2. list gwarancyjny – zobowiązanie banku do pokrycia należności.



Formy rozliczeń

W kontrakcie przewiduje się formę płatności:



  • wolnodewizową ( głównie)

  • kompensacyjną po to by odpowiednio zabezpieczyć interesy dostawcy


Odmiennymi formami są:

  • tzw. inkaso ( natychmiastowe) gotówkowe,

  • akredytywa


Przy inkasie gotówkowym – eksporter po wykonaniu umowy składa w swym banku dokumenty, które upoważniają importera do odbioru towarów wraz z fakturą i wekslem wskazującym na siebie jako rentiera, a także przesyła instrukcję wydania dokumentów upoważniających do odebrania dobra w zamian za dokonanie inkasa. Bank eksportera przekazuje dokumenty do banku importera, bank importera przedkłada je swojemu klientowi, wydaje te dokumenty po wpłaceniu należności, przekazuje ową sumę do banku eksportera, który wpłaca te pieniądze na rachunek eksportera .

Najczęściej jednak w handlu zagranicznym występuje sprzedaż kredytowa. Mamy wówczas do czynienia z inkasem akceptacyjnym. Ten typ rozliczeń jest analogiczny do poprzedniego, z tym ze bank importera przekazuje swojemu klientowi dokumenty umożliwiające wejście w posiadanie dobra importowego po zaakceptowaniu przez niego weksla, na którym znajduje się odroczony termin płatności. Weksel wraca do banku eksportera a ten przekazuje go klientowi.


Przy rozliczeniu tym działają rygory wekslowe ( instytucja protestu weksla).
Akredytywa dokumentowa zwiększa pewność zapłaty. Akredytywa to zobowiązanie banku importera na rzecz eksportera na zlecenie importera.

Zobowiązanie to świadczy o tym, że należność zostanie zapłacona po złożeniu odpowiednich dokumentów. Akredytywa jest dodatkowym zabezpieczeniem dla eksportera , w sytuacji –gdy importer rezygnuje z transakcji.

Są dwie formy akredytywy:

- odwołalna – jest tania i o niskiej prowizji

- nieodwołalna – jest droga, występuje niekiedy konieczność zdeponowania na rachunku akredytywy części pieniędzy importera.

Można ją zlikwidować na wniosek importera i to bez zgody eksportera.


Dobra inwestycyjne z reguły sprzedawane są na kredyt i to średnioterminowy.

Można wyróżnić ze względu na osobę kredytodawcy kredyty:

- kupieckie

- bankowe

- rządowe

- międzynarodowych instytucji finansowych

Z uwagi na czas trwania :

- krótkoterminowe

- średnioterminowe

- długoterminowe

Ze względu na swobodę wykorzystania kredytu:

- transakcyjne

- finansowe

Z punktu widzenia formy:

- w rachunku otwartym

- pod zastaw weksli

- inne formy

Kredyty kupieckie – udzielane bezpośrednio przez eksportera importerowi.

Funkcjonują w rachunku otwartym – eksporter przesyła faktury a importer spłaca zobowiązania ratami w ustalonych terminach ( duże zaufanie kontrahentów). Jest to kredyt drogi.



Forfaiting – to przykład innej formy kredytowania .

Polega na zakupie przez forfaitera od klientów lub innego forfaitera terminowych należności pod warunkiem że wierzytelność zabezpieczona jest instrumentem finansowym akceptowanym przez forfaitera.


1   2   3   4   5   6


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna