Zasady technicznej redakcji publikacji do druku



Pobieranie 74.72 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar74.72 Kb.


UNIWERSYTET OPOLSKI Opole, 2016-5-8

WYDZIAŁ TEOLOGICZNY

ul. Drzymały 1a, PL-45-342 OPOLE

tel. (077)4537255, fax. (077)4549384

ZASADY TECHNICZNEJ REDAKCJI

PUBLIKACJI DO DRUKU

Redakcja techniczna tekstu opracowania i przypisów powinna być wykonana zgodnie z wymaganiami stawianymi pracom naukowym. Podane niżej zasady dotyczą technicznej redakcji w komputerowych edytorach: WORD PERFECT lub WORD for WINDOWS.


I. Tekst opracowania
1. Format strony tekstowej. Stosujemy format "B 5" – wymiary 12,5 cm x 20 cm. Ustawienia marginesów na formacie „A 4” np.: górny – 3,2 cm; dolny – 6,5 cm; lewy – 4,0 cm; prawy – 4,5 cm.
2. Czcionka. W tytułach rozdziałów Times Roman CE 14 pkt.; w tekście Times Roman CE 11 pkt.; w nagłówkach Times Roman CE 10 pkt.; w przypisach Times Roman CE 9 pkt.
3. Publikacja zwarta jednego autora. Tytuł publikacjiwersaliki, pogrubiony, wyśrodkowany; tytuł rozdziałuwersaliki, pogrubiony, wyśrodkowany, numeracja rzymska: I. ... II. ... itd.; tytuł paragrafu – jak w zdaniu, pogrubiony, wyśrodkowany, numeracja arabska: 1. ... 2. ... itd.; tytuł punktu – jak w zdaniu, pogrubiony, od akapitu, numeracja literowa: A. ... B. ... itd.; tytuł podpunktu – jak w zdaniu, pogrubiony, od akapitu, numeracja literowa: a. ... b. .... itd.
4. Artykuł. tytuł artykułuwersaliki, pogrubiony, wyśrodkowany; tytuł częściwersaliki, wyśrodkowany, numeracja rzymska: I. ... II. ... itd.; tytuł punktu – jak w zdaniu, pogrubiony, od akapitu, numeracja arabska: 1. ... 2. ... itd.; tytuł podpunktu – jak w zdaniu, pogrubiony, od akapitu, numeracja literowa: A. ... B. ... itd.
5. Podział artykułu. Jeżeli artykuł dzieli się na opatrzone tytułami części, należy to zasygnalizować na pierwszej stronie tekstu, pod jego tytułem, w wykazie treści podajemy najważniejsze elementy podziału artykułu bez a lineaTreść: Wstęp; I. ...; II. ...: 1. ...; 2. ...; III. ...
6. Wcięcia akapitowe. Zaznacza się tylko przy pomocy tabulatora (tabulatora używamy również w przypadku wcięć innego typu); akapit 0,75 cm w tekście opracowania i w przypisach; niedopuszczalne jest użycie w tym celu spacji; nie dzielimy wyrazów ręcznie; klawisza ENTER używamy tylko wtedy, gdy kończymy dany akapit i zaczynamy nowy.
7. Tytuły, podtytuły i cytaty wydzielone w tekście jako akapity. Należy je oddzielić od tekstu podstawowego od góry i od dołu. Odstęp między wierszami w tekście pojedynczy, numeracja ciągła stron tekstu, bez numeru na pierwszej stronie artykułu lub rozdziału w publikacji zwartej.
8. Spacje. Po każdym znaku interpunkcyjnym stosuje się odstęp (jedna spacja). Należy stawiać spacje w następujących przypadkach: dla oddzielenia wyrazów; po znakach przestankowych (nigdy przed tymi znakami); nie oddzielamy spacją pierwszego i ostatniego wyrazu tekstu zamkniętego w nawiasach; podobnie zapisujemy tekst w cudzysłowie.
9. Teksty zawarte w nawiasach. Stosujemy nawiasy okrągłe ( ); nawias otwierający stanowi część pierwszego wyrazu zamkniętego w nawiasach, nawias zamykający część ostatniego wyrazu; analogicznie postępujemy z tekstem w cudzysłowach.
10. Streszczenie obcojęzyczne artykułu. Poza sprawozdaniami, recenzjami i komunikatami publikacje powinny być opatrzone streszczeniami obcojęzycznymi do jednej strony; język do wyboru – angielski, francuski, niemiecki, włoski; streszczenie umieszczamy po tekście artykułu; od nowej strony; pierwszy wiersz wyśrodkowany – zawiera przetłumaczony tytuł artykułu; drugi wiersz wyśrodkowany – zawiera słowo SUMMARY lub RÉSUMÉ, lub ZUSAMMENFASSUNG itp.; tekst streszczenia od nowego wiersza; pod tekstem z prawej strony – imię i nazwisko autora tłumaczenia.
11. Streszczenie obcojęzyczne publikacji zwartej jednego autora. Powinno obejmować od 2 do 4 stron; język do wyboru – angielski, francuski, niemiecki, włoski; streszczenie umieszczamy po tekście opracowania od nowej strony – pierwszy wiersz wyśrodkowany – zawiera przetłumaczony tytuł publikacji; drugi wiersz wyśrodkowany – zawiera słowo SUMMARY lub RÉSUMÉ, lub ZUSAMMENFASSUNG itp.; tekst streszczenia od nowego wiersza; pod tekstem z prawej strony – imię i nazwisko autora tłumaczenia.
12. Bibliografia. W wykazie bibliograficznym publikacji zwartej jednego autora podajemy alfabetycznie, wg nazwisk autorów (inicjał imienia umieszczamy po nazwisku), wszystkie publikacje przynajmniej jeden raz przywoływane w przypisach. Jeżeli publikacja ukazała się w wydawnictwie zbiorowym lub seryjnym, to na końcu opisu bibliograficznego podajemy nazwę wydawnictwa i numer kolejny pisany cyfrą arabską. Nazwę i numer umieszczamy w nawiasach ( ). Wykaz bibliograficzny umieszczamy po ZAKOńCZENIU opracowania.
13. Wykaz skrótów. Przed tekstem opracowania umieszczamy wykaz skrótów.
14. Spis treści. Umieszczamy go na końcu opracowania. Spis treści publikacji zwartej jednego autora podajemy w języku polskim i w języku obcym, w którym przetłumaczono streszczenie publikacji; spis treści publikacji zwartej kilku autorów podajemy w języku polskim i pod każdym tytułem artykułu w języku polskim podajemy tłumaczenie tego tytułu w języku obcym, w którym przetłumaczono streszczenie artykułu.
15. Aneks oraz indeks. Umieszczamy go przed spisem treści; w publikacjach zwartych jednego autora wskazane jest wykonanie indeksu autorów i rzeczowego.
16. Prawo do wprowadzenia zmian. W tekstach przekazanych do druku Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego zastrzega sobie prawo do wprowadzania uzupełnień lub zmian adiustacyjnych.

II. PRZYPISY


1. Zapis przecinkowy. Inicjał imienia i nazwisko autora, tytuł dzieła lub artykułu, miejsce wydania i rok, cytowane strony – oddzielone są od siebie przecinkiem; jeżeli dany przypis przytacza kilka publikacji, ich opisy bibliograficzne oddzielamy średnikiem. Przypisy numerujemy cyframi arabskimi.
2. Opis bibliograficzny wydawnictwa zwartego oraz publikacji wchodzącej w skład wydawnictwa zbiorowego lub seryjnego powinien zawierać kolejno następujące elementy:

a) inicjał imienia i nazwisko autora lub inicjały imion i nazwiska autorów – jeżeli mamy do czynienia z dziełem zbiorowym, w którego powstaniu brało udział wielu autorów, to należy ograniczyć się do podania pierwszych trzech autorów zastępując nazwiska pozostałych skrótem i in.; po inicjale imienia i nazwisku redaktora lub redaktorów albo wydawcy naukowego dopisujemy w nawiasie skrót (red.), (oprac.) lub (wyd.); nazwiska piszemy Kapitalikami i oddzielamy je od siebie przecinkami;

b) tytuł publikacji i podtytuł oddzielony od tytułu kropką – tytuł i podtytuł piszemy kursywą;

c) części wydawnicze – np. tomy; podajemy je cyframi rzymskimi, np.: t. II, cz. II;

d) miejsce i rok wydania – numer wydania zaznaczamy cyfrą arabską, umieszczoną w indeksie górnym po roku wydania; brak miejsca wydania zaznacza się skrótem bm., brak roku wydania skrótem br., brak miejsca i roku wydania skrótem bmr.;

e) wykaz stron – poprzedzamy go skrótem, np. s. = strona, strony lub k. = kolumna, kolumny; cyfry należy łączyć pauzą bez odstępów lub rozdzielić przecinkiem, jeżeli strony nie następują po sobie.



Przykład:

1 K. Dola, Dzieje Kościoła na Śląsku. Średniowiecze, cz. I, Opole 1996, s. 49.

2 P. Jaskóła (red.), Perspektywy ekumenii. Wielkopostne wykłady poświęcone encyklice "Ut unum sint", Opole 1996, s. 56-67.
3. Opis publikacji zamieszczonej w wydawnictwie zwartym powinien zawierać kolejno następujące elementy:

a) inicjał imienia i nazwisko autora lub autorów – nazwiska piszemy Kapitalikami;

b) tytuł i podtytuł publikacji oddzielony od tytułu kropką – tytuł i podtytuł piszemy kursywą;

c) formułę w:;

d) inicjał imienia i nazwisko redaktora lub redaktorów albo wydawcy naukowego, po których dopisujemy w nawiasie skrót (red.), (oprac.) lub (wyd.) – nazwiska piszemy Kapitalikami;

e) tytuł i podtytuł wydawnictwa zwartego oddzielony od tytułu kropką – tytuł i podtytuł piszemy kursywą;

f) części wydawnicze – podajemy je cyframi rzymskimi, np.: t. I, cz. I;

g) miejsce i rok wydania wydawnictwa zwartego;

h) wykaz stron – poprzedzamy go skrótem s.; podajemy pierwszą i ostatnią stronę publikacji oddzielone pauzą bez odstępów.
Przykład:

1 A. S. jasiński, Chleb i wino w Starym Testamencie, w: T. Dola (red.), Ineffabile Eucharistiae donum. Księga pamiątkowa dedykowana Księdzu Biskupowi Alfonsowi Nossolowi Wielkiemu Kanclerzowi Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego z okazji 65. rocznicy urodzin oraz 20-lecia święceń biskupich, Opole 1997, s. 187-202.
4. Opis bibliograficzny publikacji zamieszczonej w czasopiśmie powinien zawierać kolejno następujące elementy:

a) inicjał imienia i nazwisko autora lub autorów – nazwiska piszemy Kapitalikami;

b) tytuł i podtytuł artykułu oddzielone kropką – tytuł i podtytuł piszemy kursywą;

c) tytuł czasopisma ujęty w cudzysłów lub jego skrót, wówczas bez cudzysłowu – skróty podajemy zgodnie z: J. Warmiński, E. Gigilewicz, R. Sawa, (oprac.), Encyklopedia Katolicka. Wykaz skrótów, Lublin 19932;

d) rocznik – piszemy go cyframi arabskimi;

e) rok wydania w nawiasie – piszemy go cyframi arabskimi;

f) kolejną liczbę tomu, numeru lub zeszytu w obrębie rocznika, który nie ma paginacji ciągłej – poprzedzamy ją skrótem określenia wziętego z czasopisma, np.: t., nr, z.; piszemy ją cyframi arabskimi;

g) wykaz stron – poprzedzamy go skrótem s.; podajemy pierwszą i ostatnią stronę publikacji oddzielone pauzą bez odstępów.



Przykład:

1 H. J. Sobeczko, Znaczenie Diecezjalnej Komisji Liturgicznej, „Liturgia Sacra” 2(1996) nr 3-4, s. 39-48.

5. Opis bibliograficzny tekstów Pisma św. i dokumentów Kościoła za pomocą skrótów powinien zawierać kolejno następujące elementy:
a) skrót księgi biblijnej lub dokumentu – według: J. Warmiński, E. Gigilewicz, R. Sawa, (oprac.), Encyklopedia Katolicka. Wykaz skrótów, Lublin 19932; jeżeli tego skrótu tam nie ma, należy opisać go w Wykazie skrótów pracy magisterskiej; po skrócie nie stawiamy przecinka;

b) wykaz numerów, kolumn lub stron – nie poprzedzamy go skrótem, np. nr, s. lub k.; cyfry arabskie należy łączyć pauzą bez odstępów lub rozdzielić przecinkiem, jeżeli numery, kolumny lub strony nie następują po sobie;

c) opis perykopy biblijnej – po skrócie księgi podajemy cyframi arabskimi: numer rozdziału księgi oddzielony przecinkiem od numerów wierszy, które łączymy pauzą; jeżeli wiersze nie następują po sobie rozdzielamy je kropką.

Przykład:

1 KKK 1925-1930, 1935.

2 Mt 1, 18-20. 25.
6. Opis bibliograficzny publikacji zamieszczonej w wydawnictwie zwartym za pomocą skrótów powinien zawierać kolejno następujące elementy:

a) inicjał imienia i nazwisko autora lub autorów – nazwiska piszemy Kapitalikami;

b) tytuł i podtytuł publikacji oddzielony od tytułu kropką – tytuł i podtytuł piszemy kursywą;

c) skrót publikacji – według: J. Warmiński, E. Gigilewicz, R. Sawa, (oprac.), Encyklopedia Katolicka. Wykaz skrótów, Lublin 19932; jeżeli tego skrótu tam nie ma, należy opisać go w Wykazie skrótów pracy magisterskiej; po skrócie nie stawiamy przecinka;

d) części wydawnicze – podajemy cyframi rzymskimi: I, II, III; bez skrótów: t., cz.; oddzielamy przecinkiem od wykazu numerów, kolumn lub stron;

e) wykaz numerów, kolumn lub stron – poprzedzamy go skrótem, np. nr, s. lub k.; cyfry arabskie należy łączyć pauzą bez odstępów lub rozdzielić przecinkiem, jeżeli numery, kolumny lub strony nie następują po sobie.


Przykład:

1 J. Kudasiewicz, Biblia w duszpasterstwie, EK II, k. 415-417.
7. Nota bibliograficzna przywołująca publikację już poprzednio opisaną powinna zawierać: inicjał imienia, nazwisko autora, redaktora lub wydawcy, pisane Kapitalikami, tytuł pełny lub skrócony, pisany kursywą (tytuły za każdym razem trzeba skracać jednakowo) oraz strony (bez miejsca i roku wydania). Jest to rozwiązanie stosowane wówczas, gdy wielokrotnie przywołuje się dwie lub więcej publikacji jakiegoś autora, redaktora lub wydawcy. Czytelnik musi być zorientowany, którą z tych publikacji przywołuje się w danym miejscu.

Przykład:

1 H. J. Sobeczko, Znaczenie Diecezjalnej Komisji Liturgicznej, s. 39-48.
8. Jeśli w pracy magisterskiej przywoływana jest tylko jedna publikacja autora, można postąpić jak w przypadku poprzednim, tj. powtórzyć inicjał imienia, nazwisko autora, redaktora, lub wydawcy, pisane Kapitalikami, pełny lub skrócony tytuł pisany kursywą, (tytuły za każdym razem trzeba skracać jednakowo) i strony; albo powtórzyć inicjał imienia, nazwisko, pisane Kapitalikami i dodać skrót: dz. cyt., bądź art. cyt., s. ...

Przykład:

1 H. J. Sobeczko, art. cyt., s. 39-48.

2 K. Dola, dz. cyt., s. 25-30.

9. Przy opisywaniu tej samej publikacji w bezpośrednio następującym przypisie podajemy formułę: Tamże, s. ...

Przykład:

1H. J. Sobeczko, Znaczenie Diecezjalnej Komisji Liturgicznej, „Liturgia Sacra” 2(1996) nr 3-4, s. 39.

2 Tamże, s. 40.
10. Przy opisywaniu innej publikacji tego samego autora w bezpośrednio następującym przypisie zamiast nazwiska podajemy Kapitalikami formułę: Tenże lub Taż.

Przykład:

1H. J. Sobeczko, Znaczenie Diecezjalnej Komisji Liturgicznej, „Liturgia Sacra” 2(1996) nr 3-4, s. 39.

2 Tenże, W trosce o liturgiczne dziedzictwo, Opole 1986, s. 25.
11. Przy opisywaniu publikacji, której autor jest także redaktorem wydawnictwa zwartego, podajemy zamiast nazwiska redaktora formułę: Tenże lub Taż, po której umieszczamy w nawiasie skrót (red.) lub (oprac.).

Przykład:

1 T. Dola, Eucharystia jako znak paschalnej przemiany. Refleksje na kanwie papieskich wystąpień kongresowych, w: Tenże (red.), Ineffabile Eucharistiae donum. Księga pamiątkowa dedykowana Księdzu Biskupowi Alfonsowi Nossolowi Wielkiemu Kanclerzowi Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego z okazji 65. rocznicy urodzin oraz 20-lecia święceń biskupich, Opole 1997, s. 125.
12. W zapisie komputerowym cytaty, tytuły publikacji oraz słowa obcojęzyczne zaznaczamy kursywą bez cudzysłowu; kursywą piszemy także skróty stanowiące ekwiwalent tytułów (dz. cyt., art. cyt., lub tamże).
13. Numer przypisu umieszcza się po cudzysłowie, wykrzykniku, wielokropku i znaku zapytania [..."1, ...!1, (...)1, ...?1], natomiast przed kropką, przecinkiem, średnikiem i pauzą [...2. ...2, ...2; ...2 ].
14. W każdym artykule pracy zbiorowej, w której nie umieszczono wykazu bibliografii, należy podawać pełny opis bibliograficzny pozycji przy pierwszym jej przywołaniu bez względu na to, czy występowała ona już w poprzednich artykułach danej pracy zbiorowej.
UNIWERSYTET OPOLSKI Opole, 2016-5-8

WYDZIAŁ TEOLOGICZNY

ul. Drzymały 1a, PL-45-342 OPOLE

tel. (077)4537255, fax. (077)4549384


ZASADY TECHNICZNEJ REDAKCJI

PRACY MAGISTERSKIEJ

Redakcja techniczna tekstu opracowania i przypisów powinna być wykonana zgodnie z wymaganiami stawianymi pracom naukowym. Podane niżej zasady dotyczą technicznej redakcji w komputerowych edytorach: WORD PERFECT lub WORD for WINDOWS.



I. TEKST OPRACOWANIA

1. Format strony tekstowej. Stosujemy format A 4; ustawienia marginesów: górny – 2,5 cm; dolny – 2,5 cm; lewy – 3,5 cm; prawy – 2,5 cm.
2. Czcionka. W tytułach rozdziałów Times Roman CE 14 pkt.; w tekście Times Roman CE 14 pkt.; w nagłówkach Times Roman CE 11 pkt.; w przypisach Times Roman CE 10 pkt.
3. Pisownia tytułów w pracy magisterskiej. Tytuł pracywersaliki, pogrubiony, wyśrodkowany; tytuł rozdziałuwersaliki, pogrubiony, wyśrodkowany, numeracja rzymska I. ... II. ... itd.; tytuł paragrafu – pogrubiony, wyśrodkowany, numeracja arabska: 1. ... 2. ... itd.; tytuł punktu – pogrubiony, od akapitu, numeracja literowa: A. ... B. ... itd.; tytuł podpunktu – pogrubiony, od akapitu, numeracja literowa: a. ... b. ... itd.
4. Wcięcia akapitowe. Zaznacza się je tylko przy pomocy tabulatora (tabulatora używamy również w przypadku wcięć innego typu); niedopuszczalne jest użycie w tym celu spacji; klawisza ENTER używamy wtedy, gdy kończymy dany akapit i zaczynamy nowy.
5. Tytuły, podtytuły i cytaty wydzielone w tekście jako akapity. Należy je oddzielić od tekstu podstawowego od góry i od dołu; odstęp między wierszami w tekście 1,5 wiersza, numeracja ciągła stron tekstu, bez numeru na pierwszej stronie rozdziału.
6. Spacje. Po każdym znaku interpunkcyjnym stosuje się odstęp (jedna spacja). Należy stawiać spacje w następujących przypadkach: dla oddzielenia wyrazów; po znakach przestankowych (nigdy przed tymi znakami); nie oddzielamy spacją pierwszego i ostatniego wyrazu tekstu zamkniętego w nawiasach; podobnie zapisujemy tekst w cudzysłowie.
7. Teksty zawarte w nawiasach. Stosujemy nawiasy okrągłe ( ); nawias otwierający stanowi część pierwszego wyrazu zamkniętego w nawiasach, nawias zamykający część ostatniego wyrazu; analogicznie postępujemy z tekstem w cudzysłowach.
8. Strona tytułowa pracy magisterskiej. U góry strony – nazwa uczelni: w pierwszym wierszu UNIWERSYTET OPOLSKI w drugim WYDZIAŁ TEOLOGICZNY; poniżej nazwy uczelni – imię i nazwisko autora (WERSALIKAMI, wyśrodkowane, pogrubione); w środku strony – tytuł pracy (wyśrodkowany, pogrubiony, WERSALIKAMI); nieco poniżej tytułu – dane dotyczące promotora i seminarium (dosunięte do prawego marginesu), np.: Praca magisterska napisana na seminarium z Egzegezy Ksiąg Nowego Testamentu pod kierunkiem ks. prof. dra hab. Janusza Czerskiego; u dołu strony – OPOLE i rok (wyśrodkowane, pogrubione).

9. Spis treści. Umieszczamy go na początku opracowania po stronie tytułowej.
10. Wykaz skrótów. Przed bibliografią i tekstem opracowania umieszczamy wykaz skrótów. Opis zastosowanych w pracy skrótów bibliograficznych wykonujemy na podstawie: J. Warmiński, E. Gigilewicz, R. Sawa, (oprac.), Encyklopedia Katolicka. Wykaz skrótów, Lublin 19932.
11. Bibliografia. W wykazie bibliograficznym pracy magisterskiej podajemy alfabetycznie, wg nazwisk autorów (inicjał imienia umieszczamy po nazwisku), wszystkie publikacje przynajmniej jeden raz przywoływane w przypisach; bibliografię umieszczamy po wykazie skrótów, a przed wstępem do pracy.
12. Aneks. Jeżeli jest stosowany to umieszczamy go po zakończeniu opracowania.

II. przypisy

1. Zapis przecinkowy. Inicjał imienia i nazwisko autora, tytuł dzieła lub artykułu, miejsce wydania i rok, cytowane strony – oddzielone są od siebie przecinkiem; jeżeli dany przypis przytacza kilka publikacji, ich opisy bibliograficzne oddzielamy średnikiem. Przypisy numerujemy cyframi arabskimi.
2. Opis bibliograficzny wydawnictwa zwartego oraz publikacji wchodzącej w skład wydawnictwa zbiorowego lub seryjnego powinien zawierać kolejno następujące elementy:

a) inicjał imienia i nazwisko autora lub inicjały imion i nazwiska autorów – jeżeli mamy do czynienia z dziełem zbiorowym, w którego powstaniu brało udział wielu autorów, to należy ograniczyć się do podania pierwszych trzech autorów zastępując nazwiska pozostałych skrótem i in.; po inicjale imienia i nazwisku redaktora lub redaktorów albo wydawcy naukowego dopisujemy w nawiasie skrót (red.), (oprac.) lub (wyd.); nazwiska piszemy Kapitalikami i oddzielamy je od siebie przecinkami;

b) tytuł publikacji i podtytuł oddzielony od tytułu kropką – tytuł i podtytuł piszemy kursywą;

c) części wydawnicze – np. tomy; podajemy je cyframi rzymskimi, np.: t. II, cz. II;

d) miejsce i rok wydania – numer wydania zaznaczamy cyfrą arabską, umieszczoną w indeksie górnym po roku wydania; brak miejsca wydania zaznacza się skrótem bm., brak roku wydania skrótem br., brak miejsca i roku wydania skrótem bmr.;

e) wykaz stron – poprzedzamy go skrótem, np. s. = strona, strony lub k. = kolumna, kolumny; cyfry należy łączyć pauzą bez odstępów lub rozdzielić przecinkiem, jeżeli strony nie następują po sobie.



Przykład:

1 K. Dola, Dzieje Kościoła na Śląsku. Średniowiecze, cz. I, Opole 1996, s. 49.

2 P. Jaskóła (red.), Perspektywy ekumenii. Wielkopostne wykłady poświęcone encyklice "Ut unum sint", Opole 1996, s. 56-67.
3. Opis publikacji zamieszczonej w wydawnictwie zwartym powinien zawierać kolejno następujące elementy:

a) inicjał imienia i nazwisko autora lub autorów – nazwiska piszemy Kapitalikami;

b) tytuł i podtytuł publikacji oddzielony od tytułu kropką – tytuł i podtytuł piszemy kursywą;

c) formułę w:;

d) inicjał imienia i nazwisko redaktora lub redaktorów albo wydawcy naukowego, po których dopisujemy w nawiasie skrót (red.), (oprac.) lub (wyd.) – nazwiska piszemy Kapitalikami;

e) tytuł i podtytuł wydawnictwa zwartego oddzielony od tytułu kropką – tytuł i podtytuł piszemy kursywą;

f) części wydawnicze – podajemy je cyframi rzymskimi, np.: t. I, cz. I;

g) miejsce i rok wydania wydawnictwa zwartego;

h) wykaz stron – poprzedzamy go skrótem s.; podajemy pierwszą i ostatnią stronę publikacji oddzielone pauzą bez odstępów.
Przykład:

1 A. S. jasiński, Chleb i wino w Starym Testamencie, w: T. Dola (red.), Ineffabile Eucharistiae donum. Księga pamiątkowa dedykowana Księdzu Biskupowi Alfonsowi Nossolowi Wielkiemu Kanclerzowi Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego z okazji 65. rocznicy urodzin oraz 20-lecia święceń biskupich, Opole 1997, s. 187-202.
4. Opis bibliograficzny publikacji zamieszczonej w czasopiśmie powinien zawierać kolejno następujące elementy:

a) inicjał imienia i nazwisko autora lub autorów – nazwiska piszemy Kapitalikami;

b) tytuł i podtytuł artykułu oddzielone kropką – tytuł i podtytuł piszemy kursywą;

c) tytuł czasopisma ujęty w cudzysłów lub jego skrót, wówczas bez cudzysłowu – skróty podajemy zgodnie z: J. Warmiński, E. Gigilewicz, R. Sawa, (oprac.), Encyklopedia Katolicka. Wykaz skrótów, Lublin 19932;

d) rocznik – piszemy go cyframi arabskimi;

e) rok wydania w nawiasie – piszemy go cyframi arabskimi;

f) kolejną liczbę tomu, numeru lub zeszytu w obrębie rocznika, który nie ma paginacji ciągłej – poprzedzamy ją skrótem określenia wziętego z czasopisma, np.: t., nr, z.; piszemy ją cyframi arabskimi;

g) wykaz stron – poprzedzamy go skrótem s.; podajemy pierwszą i ostatnią stronę publikacji oddzielone pauzą bez odstępów.



Przykład:

1 H. J. Sobeczko, Znaczenie Diecezjalnej Komisji Liturgicznej, „Liturgia Sacra” 2(1996) nr 3-4, s. 39-48.
5. Opis bibliograficzny tekstów Pisma św. i dokumentów Kościoła za pomocą skrótów powinien zawierać kolejno następujące elementy:

a) skrót księgi biblijnej lub dokumentu – według: J. Warmiński, E. Gigilewicz, R. Sawa, (oprac.), Encyklopedia Katolicka. Wykaz skrótów, Lublin 19932; jeżeli tego skrótu tam nie ma, należy opisać go w Wykazie skrótów pracy magisterskiej; po skrócie nie stawiamy przecinka;

b) wykaz numerów, kolumn lub stron – nie poprzedzamy go skrótem, np. nr, s. lub k.; cyfry arabskie należy łączyć pauzą bez odstępów lub rozdzielić przecinkiem, jeżeli numery, kolumny lub strony nie następują po sobie;

c) opis perykopy biblijnej – po skrócie księgi podajemy cyframi arabskimi: numer rozdziału księgi oddzielony przecinkiem od numerów wierszy, które łączymy pauzą; jeżeli wiersze nie następują po sobie rozdzielamy je kropką.



Przykład:

1 KKK 1925-1930, 1935.

2 Mt 1, 18-20. 25.
6. Opis bibliograficzny publikacji zamieszczonej w wydawnictwie zwartym za pomocą skrótów powinien zawierać kolejno następujące elementy:

a) inicjał imienia i nazwisko autora lub autorów – nazwiska piszemy Kapitalikami;

b) tytuł i podtytuł publikacji oddzielony od tytułu kropką – tytuł i podtytuł piszemy kursywą;

c) skrót publikacji – według: J. Warmiński, E. Gigilewicz, R. Sawa, (oprac.), Encyklopedia Katolicka. Wykaz skrótów, Lublin 19932; jeżeli tego skrótu tam nie ma, należy opisać go w Wykazie skrótów pracy magisterskiej; po skrócie nie stawiamy przecinka;

d) części wydawnicze – podajemy cyframi rzymskimi: I, II, III; bez skrótów: t., cz.; oddzielamy przecinkiem od wykazu numerów, kolumn lub stron;

e) wykaz numerów, kolumn lub stron – poprzedzamy go skrótem, np. nr, s. lub k.; cyfry arabskie należy łączyć pauzą bez odstępów lub rozdzielić przecinkiem, jeżeli numery, kolumny lub strony nie następują po sobie.


Przykład:

1 J. Kudasiewicz, Biblia w duszpasterstwie, EK II, k. 415-417.
7. Nota bibliograficzna przywołująca publikację już poprzednio opisaną powinna zawierać: inicjał imienia, nazwisko autora, redaktora lub wydawcy, pisane Kapitalikami, tytuł pełny lub skrócony, pisany kursywą (tytuły za każdym razem trzeba skracać jednakowo) oraz strony (bez miejsca i roku wydania). Jest to rozwiązanie stosowane wówczas, gdy wielokrotnie przywołuje się dwie lub więcej publikacji jakiegoś autora, redaktora lub wydawcy. Czytelnik musi być zorientowany, którą z tych publikacji przywołuje się w danym miejscu.

Przykład:

1 H. J. Sobeczko, Znaczenie Diecezjalnej Komisji Liturgicznej, s. 39-48.
8. Jeśli w pracy magisterskiej przywoływana jest tylko jedna publikacja autora, można postąpić jak w przypadku poprzednim, tj. powtórzyć inicjał imienia, nazwisko autora, redaktora, lub wydawcy, pisane Kapitalikami, pełny lub skrócony tytuł pisany kursywą, (tytuły za każdym razem trzeba skracać jednakowo) i strony; albo powtórzyć inicjał imienia, nazwisko, pisane Kapitalikami i dodać skrót: dz. cyt., bądź art. cyt., s. ...

Przykład:

1 H. J. Sobeczko, art. cyt., s. 39-48.

2 K. Dola, dz. cyt., s. 25-30.
9. Przy opisywaniu tej samej publikacji w bezpośrednio następującym przypisie podajemy formułę: Tamże, s. ...

Przykład:

1H. J. Sobeczko, Znaczenie Diecezjalnej Komisji Liturgicznej, „Liturgia Sacra” 2(1996) nr 3-4, s. 39.

2 Tamże, s. 40.
10. Przy opisywaniu innej publikacji tego samego autora w bezpośrednio następującym przypisie zamiast nazwiska podajemy Kapitalikami formułę: Tenże lub Taż.

Przykład:

1H. J. Sobeczko, Znaczenie Diecezjalnej Komisji Liturgicznej, „Liturgia Sacra” 2(1996) nr 3-4, s. 39.

2 Tenże, W trosce o liturgiczne dziedzictwo, Opole 1986, s. 25.
11. Przy opisywaniu publikacji, której autor jest także redaktorem wydawnictwa zwartego, podajemy zamiast nazwiska redaktora formułę: Tenże lub Taż, po której umieszczamy w nawiasie skrót (red.) lub (oprac.).

Przykład:

1 T. Dola, Eucharystia jako znak paschalnej przemiany. Refleksje na kanwie papieskich wystąpień kongresowych, w: Tenże (red.), Ineffabile Eucharistiae donum. Księga pamiątkowa dedykowana Księdzu Biskupowi Alfonsowi Nossolowi Wielkiemu Kanclerzowi Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego z okazji 65. rocznicy urodzin oraz 20-lecia święceń biskupich, Opole 1997, s. 125.
12. W zapisie komputerowym cytaty, tytuły publikacji oraz słowa obcojęzyczne zaznaczamy kursywą bez cudzysłowu; kursywą piszemy także skróty stanowiące ekwiwalent tytułów (dz. cyt., art. cyt., lub tamże).
13. Numer przypisu umieszcza się po cudzysłowie, wykrzykniku, wielokropku i znaku zapytania [..."1, ...!1, (...)1, ...?1], natomiast przed kropką, przecinkiem, średnikiem i pauzą [...2. ...2, ...2; ...2 ].






©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna